|
Beste
Catherine
Ik heb je boek 'Vroeger is een ander land' uit, al een tijdje eigenlijk, maar ik
vond nu pas de tijd om je iets te laten weten. Schoolwerk e.d. zijn hier debet
aan. Hoe dan ook , ik vond je boek echt de moeite waard om te lezen. Hoewel het
over acht jongeren gaat die een in een vak uitzichtloze situatie verkeren, hen
je er zeker geen larmoyant verhaal van gemaakt, zeker geen Och-arme-boek
zoals een recensent terecht opmerkte. Het zijn integendeel een reeks
getuigenissen waarin je erin geslaagd bent je in te leven in hun gedachte- en
gevoelswereld, voorwaar een hele opgave. Het kan niet anders dan dat hier
maanden (mentale en professionele) voorbereiding aan voorafgegaan is, niet alleen
om de lotgevallen van Ibrahim, Maryska, Benjamin en co. te boek te stellen,
maar vooral om in a.h.w. in hun hoofden te kruipen en hun zielenroerselen te
vatten. Knap ook hoe je eerst hun situatie in België beschrijft en in een
tweede deel de lezer terugflitst naar het land van oorsprong, waardoor hij/zij
het eerste deel in een ander, ruimer perspectief ziet. Origineel ook zijn,
telkens in schuine druk en vanuit ik-vertelstandpunt, de mijmeringen van de
jongen of het meisje.
Als leraar Nederlands waardeer ik
uiteraard ook je vlotte en beeldrijke stijl. Het valt me op dat de beeldspraak
origineel en functioneel is. Alleen al de titel is hier een voorbeeld van, wat
trouwens een paar keer doorheen het boek opduikt, zoals bij Ibrahim, waarover
je schrijft dat vroeger een ander land
is () waarnaar hij niet terugkan (p. 19). Mooi vond ik ook de volgende
beelden als commentaar bij een personage: (over Maryska) Zoals de inkt zich voorgoed in zijn epidermis boorde, tatoeëerden haar
zonden zijn ziel (p. 26) en Het
wezen dat achterblijft, rookt sigaretten en algauw ook wiet, aan de oever van
en rivier die op zijn 1300 kilometer lange reis alles meevoert, zowel de
schooluren als de dingen die te groot zijn voor woorden (p. 176). Of: Nederlands leren, een kamer huren, een baan
vinden, houden van. Dat is het plan, de volgorde. De uitdaging ook, hoger dan
de romp van het vrachtschip waar Benjamin na donker in klauterde (p. 48).
Over Jacob: De jongen vindt zichzelf
dapper opnieuw uit en plamuurt het duistere gat in zijn verleden zo goed
mogelijk dicht (p.66).
Kortom, gefeliciteerd met je boek,
een probaat tegengif voor de zovele clichés en stereotypes die over
vluchtelingen circuleren. Ik doe mijn best om het aan collegas en familie aan
te raden!
Ik heb tenslotte nog een vraag: zoals je
misschien weet, houden heel wat scholen een mondiale week of dag, die de leerlingen warm moet maken
voor de derdewereldproblematiek. De situatie van asielzoekers, vluchtelingen, sans papiers
komt hierbij ook vaak aan bod. In Spes Nostra hebben we al een paar keer een
politiek vluchteling(e) op bezoek gehad, die onze leerlingen kwam inlichten
over de asielproblematiek. Dat viel echter niet altijd goed mee, meestal omdat
de persoon in kwestie de Nederlandse taal onvoldoende beheerste, maar ook omdat
hij of zij het vluchtelingenprobleem niet duidelijk genoeg behandelde of te
eenzijdig belichtte. Zou jij bereid zijn om volgend schooljaar (februari,
maart) om onze oudste leerlingen wegwijs te maken in het kluwen van de
vluchtelingenstromen? Ik denk dat jij, met je ruime ervaring en
achtergrondkennis, de juiste vrouw op de juiste plaats bent om Vlaamse tieners degelijke informatie én begrip bij te
brengen. Mijn vraag is uiteraard vrijblijvend, maar onze school zou het zeker
op prijs stellen om een oudleerlinge met een heuse staat van dienst in de
journalistiek te verwelkomen.
Met vriendelijke groeten.
Luc Saver
11-04-2013 om 11:00
geschreven door Luc Saver
|
