Als moderne pelgrimerende dames eindigen we op een magnifiek camino parcours. We trokken 10 km door het stenen berglandschap, spaanse bergdorpjes, ieder 'vue' een schilderij... de zon wuift ons uit.
We gaan ieder onze eigenste camino verder in ons eigen leven, met vallen en opstaan, met geluksmomenten en minder aangename momenten, steeds verder de wijde wereld in, om thuis te komen, waar we deze ervaren iedere dag telkens weer.
Nu gaan we eerst treinen naar Madrid, straks een diner op de Plaza Major, om morgen weer over te vliegen met Brussels Airline naar de capital van Europa, Brussels, zoals de kwikke oudere dame het verwoordde !
Geen weg is te lang voor wie langzaam gaat en zonder last voorwaarts gaat.
Dank om met ons mee te stappen, ieder op zijn of haar eigenste wijze, jullie vergezelden ons over grenzen heen....
Donderdag 03.09.2015 - Lubian - O Pereiro - 16,34 km Vertrek 07u 00 Temperatuur 14° Aankomst 13u00 Temperatuur 20° bewolkt
Het hoogste punt van onze tocht vandaag was Alta de A Canda 1281 meter, we stegen dus met een zucht vanaf 960 m.
Het werd een mooie bergtocht voor het eerst stapten we tussen de loeiende koeien, we hinkelden, kropen, pelgrimeerden, gingen, trokken en wandelden af en toe ook, ieder op eigen tempo naar boven. De stapstenen gaven ons tempo aan, hier en daar konden we onze gore-tex schoenen testen in de bergriviertjes. Van op afstand konden we de TGV-werken rondom ons volgen, deze veranderen de camino-paden ongetwijfeld. In ieder bergdorpje worden we vriendelijk begroet door de bewoners, ze vragen allen een Santiagootje en wensen ons een behouden Camino. We klimmen naar de Alto de A Canda op 1281 meter, we stegen dus met veel zuchtjes van de provincie Zamora naar Ourense, we verlaten Castilla y Léon, dit is dus Galicië, ons reeds bekend van de Camino Frances met zijn koeienvlaaien, maar ook van zijn mooie, met mos begroeide stenen muurtjes, rondom de landgoeden. Zo bereiken we A Villa Vella, weer een simpel Spaans bergdorpje, waar de tijd bleef stilstaan, waar we in de plaatselijke bar, terug tot de tijd van Socrates keerden (zie lager, welke aap is trouwens jouw spiegelbeeld) Terug naar deze tijd passeren we ook het heiligdom van O L Vrouw van Loreto, waar we afscheid namen van onze Duitse stapgenote Heide. In herfstkleuren tussen bessenstruiken en kastanjebomen, komen we weer op de asfaltweg met nog 2 onvoorziene kilometers omhoog naar hostal Don Pepe, waar een gewoon bed en een menu peregrino op ons wacht, doch eerst aperitieven we met sangria van het vat. Tijdens het middagmaal overlopen we onze afgelegde tocht en komen zo bij het boek 'Eten, Bidden en Beminnen', de dames vatten samen 'Eten, Stappen en Slapen'.
Gezegde
De weg blijft idem, Of je traag of vlug stapt. Of je je haast of langzaam stapt De weg voor je blijft steeds even lang Of, hoe je stapt, sta je in het leven
Woensdag 02.09.2015 - Requejo - Lubian - 20 km Temperaturen, bij vertrek 12° - bij aankomst 20°
Wondermooie tocht onder de boomgrens, op en neer steeds weer over stapstenen op de melodie van het kabbelende riviertje, langs vervallen oude eiken, grassen, varens, een ree, een haas en ... wij maar klimmen op en neer. Tot de werken, de moderne tijd, roet in het eten komt werpen, de werken voor de TGV laten ons kilometers omstappen, met een plots hoogteverschil van maar eventjes 12%, niet niks. Het hoogteverschil bedraagt vandaag 350 meter, het hoogste punt van onze camino bereiken we vandaag, 1350 meter (Alto de Padernelo) boven de zeespiegel. Suzanne stapte vandaag al lanterfantend, deze dame, samen met onze Malou, behoort tot het ras van de marathonmensen. Wij huppelen dus achteraan. Door de TGV-werken vinden we na 20 km stappen geen plaats in de herberg, alle albergues en hostals zijn bezet. Daarbij wensen sommigen onder ons ook een beetje comfort. Hierdoor scheiden onze wegen eventjes op deze camino. Malou, Edith, Denise en onze Riet leggen vanavond hun hoofd te rusten in de zeer simpele albergue van Lubian; Suzanne en Myriam gaan voor iets meer comfort in Hostal Oscar aan het station van A Gudinia. Moe maar voldaan, rusten we allen om morgen weer een bergtocht aan te gaan op deze Camino 2015.
Principes over boord, het motto vandaag, een denkertje Oogjes dicht, snaveltje toe, waar breng je ons naartoe op weer een Camino dag morgen.
Dinsdag 01.09.2015 Puebla de Sanabria - Requejo - 13,78 km
Vertrek om 08u00 - temperatuur 11°
Aankomst om 12u00 - temperatuur 21°
Reeële staptijd : 3u18' (2 pauzes)
We pauzeerden een eerste keer volledig in het groen, in een hutje met open haard, op de heide, en een tweede aan het kerkje van Santiago van Terroso het plaatselijk dorp, hier was een ploeg vrijwilligers bezig met kerkonderhoud en bloemschikken. Het hoogteverschil van vandaag klom tot 100m, het hoogste punt was 990 meter. Het geeft ons het gevoel in een Spaans voorbergdorp te vertoeven ( Requejo), stilaan zien we ook de boomgrens (mijn favoriet vertoeven) opdagen. Het verdere stijgen is voor morgen.
1 september.. Onze gedachten gaan uit naar onze kinderen en kleinkinderen en zovelen die onze blog volgen en aan het splinternieuwe schooljaar 2015 -2016 starten, we stapten vandaag voor ieder van jullie.
We stapten in puur natuur, door de savanne, zagen reeën, salamanders, vliegen en eenden. De bossen, de varens zó groot, Edith verdween er volledig in! .. De rivierbedding stond droog, zo stapten we echt camino over de stenen bedding, af en toe vertoefden we in het oerwoud, hier vergezelde ons een Chileense mama met haar zoon. De 'hijo' liep telkens als eerste en keerde steeds terug, Malou en Suzanne baanden de weg. Deze weg werd in de boekjes ook aangegeven als 'moeilijk, door TGV aanleg werken'.. maar hier ondervonden we niets van. We stapten vandaag rustig, hadden tijd en bewonderden de natuur. De bomen zo mooi, iedere boom zijn verhaal, zijn leeftijd, zijn sterkte zijn zwakte, zijn plaats in deze wereld, net als wij mensen. We kunnen zoveel leren door onze zintuigen te gebruiken in de natuur.
De albergue vandaag, een smal hoog huis, bijna weggestapt uit Oostenrijk met zijn balkons vol bloemen, de slaapzaal beneden vol stapelbedden, de douches aangenaam en internet, wat wenst een mens nog meer tijdens een camino.
De invloed van de kwaliteit van ons dagelijks leven. Betekent de hoogste vorm van kunst. Gun jezelf de tijd, net als de boom in alle seizoenen deze trotseert.
En nog het gezegde, 'haast en spoed is zelden goed'
Maandag 31.08.2015 Asturianos - Puebla de Sanabria -15,750 km
Vertrek om 07u30 - temperatuur 15°,
overdag bewolkt en 19°
Aankomst : de hemel trekt open, blauwe lucht 20° - 21°
We vertrekken omstreeks 7u30 vanuit ons simpel randdorp-verblijf, het is nog niet helemaal licht, de maan volgt ons nog even via ons ochtendpad. Het heeft deze nacht geonweerd (Edith draaide zich zelfs in haar bed, om de bliksemschicht niet te moeten waarnemen, uit angst) De ochtendstond heeft goud in de mond. Voor ons betekent dit 3 km stappen langs een mooie veldweg van dorp tot dorp, om een degelijk Spaans zoet ontbijt met tomaten, aardbeien, en abrikozen te gebruiken met 3 café con leche en 3 cafe americano te slurpen in een prachtige Spaanse dorpsbar, waar ook de krant wordt verkocht. We worden begroet door de plaatselijke bevolking, van de vroege krant koper tot en met de werkman enz. We stappen tussen de 900 m a 1000 m hoogte tussen een heide landschap, vergelijkbaar met onze Kempen en Ardennen. We stappen langs prachtige dorpjes, bewoond door oudere bevolking (onze leeftijd dus !) jongeren trekken weg uit deze streek, hier is immers geen toekomst voor hen. De kleine boeren leven hier van hun tuintje, hun schaapje en komen zo rond met hun kleine pensioentje, gezond boerenverstand heet dit bij ons ... de handen uit de mouwen steken, het nuttige koppelen aan het aangename, om zo groen en gezond bezig te blijven, in tevredenheid met handenarbeid zonder verveling. Ook stappen we door verlaten dorpjes, dorpjes te koop voor een appel en ei. Ook dit stemt ons tot nadenken, dorpjes met een verlaten kerk, een hart en veel groen. De tocht vandaag weer wondermooi, we legden ze af in verschillend tempo, ieder van ons beweert genietend te hebben gestapt.
Communicatie : de eenvoudigste manier om duidelijkheid te verkrijgen, is de vraag : wat bedoel je?
We bereiken onze albergue, een simpel rijhuis, donker zoals elke Spaanse woning binnen, met een pareltje van verborgenheden. Prachtig houtwerk, ramen en deuren, een badkamer binnen, om u tegen te zeggen, een patio, binnenkoer en groententuintje, met verse bonen sla en zoveel meer, en met bovendien een prachtig zicht op het Middeleeuws stadje Puebla de Sanbria, waar kanonschoten horen bij de traditie. Om 21 u s avonds vuren ze deze de lucht in, zo hard, dat we daveren tijdens ons avondmaal, gezellig buiten onder de patio. Malou en Suzanne maken nog een tochtje naar boven naar de plaatselijke burcht, kijken neer, en zien dat het goed is, slaap wel, tot morgen voor weer een andere Camino dag.
Zoals beloofd, n verslagje over gisteren, over een dag als geen andere.
We starten de dag gewoon, op tijd uit de veren, ontbijt en dan de eerste spelbreker onweer, de hemel kleurt zwart, regen valt met emmers uit de lucht, de prachtige veelkleurige regenboog volgt. We halen onze regenkleding boven, trotseren en vertrekken voor onze eerste kilometers. Alles verloopt vlot, de hemel kleurt blauw, we stappen en stappen door mooie dorpjes, aangenaam fris groen, in herfstkleuren getint. We picknicken, hebben tijd, nemen onze tijd, tot we na 15 km een dorpje bereiken waar de eucharistie viering nog bezig is, we nemen deel, worden gezegend, blijven napraten met de plaatselijke bevolking, vragen de kortste weg naar een plaatselijke bar. Er ontstaat discussie tussen de mannen, links, rechts, 5 km, 2 km...wij gaan voor de 2 km, het worden er 6 extra ! ! ! ... op macadam ! ! ! ... bloed, zweet en tranen brengen ons in de enige baanbar van de streek, naast een tankstation... wij tanken bier, wijn, tapas en vooral veel water ! ! ! Bovenal dragen 3 van onze pelgrims hun rugzak, 3 anderen laten deze vervoeren, onze Suzanne herinnert zich het adres niet waar deze vandaag naartoe gestuurd zijn. Bij aankomst in de albergue, steeds verder door het dorp Asturianos, de gele pijl leidt ons door het dorp naar de rand, de plaatselijke cafetaria, kleiduifschieten, bang, bang niet te genieten, gelukkig zijn er prachtige matrassen, nieuwe stapelbedden, nordic dekbedden en is er een douche en internet. Onze rugzakken zijn er niet ? ! en nu ? .. wel de pastoor van de pelgrimszegen, die maar al te graag met zijn freule, onze Suzanne, door het dorp rijdt op zoek naar onze rugzakken.
Zo komt alles weer goed Moe en voldaan leggen we onze hoofden in dromenland Morgen anders, beter...
Zondag 30.08.2015Rionegro Del Puente - Asturianos - 27,5 km
Vertrek om 08u30 - temperatuur 13°
Aankomst 16u00 temperatuur 30°
Verkwikkend ontbijt, onweer, met 1 u vertraging om 8u30 de weg op 'gehuld in regencape'. We bewonderen de prachtige regenboog en stappen gestaag verder. De eerste 9 km verlopen zeer vlot, weer door de savanne, alhoewel vandaag een beetje nat. We ontdekken dat er geen zuurstof in de lucht zit en strompelen verder. Onverwacht deden we weer 27,5 km. Uur van aankomst in de simpele albergue 16 u , de wet van murphy sloeg vandaag toe, morgen ontvangen jullie ons uitgebreid verslag van een zware zondag Slaapwel vanuit ons stapelbed naast de kleischietstand, de plaatselijke sporthal en - bar.
Wie door het rijk der dromen durft lopen, bereikt de waarheid.
Zaterdag 29.08.2015 Camarzana de Tera - Rionegro del Puente - 24,5 km Vertrek 7u45 temperatuur : 13 ° Aankomst 15u00 temperatuur : 40° ! ! ! Twee pauzes
We vertrekken via het dorp, stappen langs de Plaza Major, van hieruit trekken we naar de rand van het dorp, door de populieren bosjes, over en naast de Rio Tera, verder langs kaarsrechte wegen. We passeren een hermitage (de kerk van wat ooit een klooster was ) midden in het groen. Na ongeveer 10 km midden in het dorp Olleros de Tera, komen we bij Hostal La Trucha, waar de vriendelijke dame des huizes ons een tweede ontbijt serveert. We stappen het dorp uit langs de rode wegen, plots staan we oog in oog met een koppeltje reeën. We stappen over de barrage van de indrukwekkende stuwdam van de Embalse Nostra Señora de Agavanzal, en volgen verder de kronkelende oever, een zwembeurt zou hier van pas komen. We gaan over in een landschap van steeneiken, rotsen en groen door muurtjes omgeven. We belanden in het dorpje Villar de Farfon, waar we in de refugio van Craig en Dorothea vriendelijk worden onthaald met een hapje en een drankje in hun buitenkeuken, net onder de poort bij de inkom. Hier schuilen we ook even voor de 40°, dan trotseren we weer, onze grens voorbij, zes lange km door de savanne. Om uiteindelijk moe zonder lucht en later voldaan in het dorp Rionegro del Puente aan de prachtige refugio te arriveren, we logeren in een staaltje geschiedenis, volledig gemoderniseerd (het vroeger hospitaal voor pelgrims) volledig in silex opgetrokken. We zijn te gast in het 5 sterren restaurant voor een 5 gangen menu met open keuken "megustacomer"
Te lezen en over na te denken :
De palster of pelgrimsstaf wordt in de middeleeuwse teksten beschreven als het derde been, een steun bij het stappen, verdediginsmiddel letterlijk tegen rovers en wilde dieren, figuurlijk tegen de listen van de duivel. Aan de staf bovenaan bevinden zich twee knoppen, symbool voor Jezus en Maria, de haak heeft een praktische functie hieraan hing de kalebas of drinkbus . Tegenwoordig kennen we nordic wandelen, 3 van onze dames stappen ermee, de uitrusting van de moderne pelgrim sportief eigentijds modieus. Maar de stok of stokken blijven een derde, vierde been op de pelgrimswegen. Is het ook zo niet met mensen, onze liefste omgevers waar we in verbondenheid ons leven mee delen?
In verbondenheid ieder onze eigenste camino bewandelen met vallen en opstaan, is onze bestemming vinden op de weg die we inslaan, zonder deze te vermijden.
(Met 2 pauzes, de laatste te lang, gezien het uur van de dag en de hitte.)
Na een verkwikkende avond en nacht in de private albergue, met stapelbedden, bij de filosofische, zorgzame huisvader, kok en schrijver, Jose Altreia, werden we samen met de 2 velo-pelgrims (een Spaanse Pool en een Bask uit San Sebastian) uitgeleide gedaan, met een dikke vaarwel. De zon komt reeds piepen en kleurt het landschap goudgeel. Deze camino-stapdag, de rode aarde weg en de extreem hoge temperatuur maken de tocht bloedzwaar.
Het landschap wordt steeds glooiender, we komen ook weer terug wijngaarden tegen. Onze gedachten op de lange eentonige wegen, omgeven door groen, dwalen naar Afrika, het vluchtelingen probleem. Wij stappen vrijwillig onze luxe tocht met of zonder rugzak. De vluchtelingen stappen vaak ontelbare km door hun land, buurland, tot aan de kust met hun hele hebben en houden, en hun gezin, om (in hun ogen) het beloofde land te vinden..... waar?
Onze gedachten gaan elke dag ook weer uit naar de thuisblijvers die ons volgen of niet en zo, gevraagd of ongevraagd, ons op deze camino begeleiden met hun intenties.
We passeren in ieder dorp weer vele bodega's, de rijkdom van de plaatselijke bevolking, hierin bewaren ze hun voorraad, wijn en artisanale veldprodukten om te verkopen op de markt. Ieder gezin bezit hier een vruchtbare tuin of stuk grond. Een bodega is een, in de heuvels uitgegraven ondergrondse (wijn)kelder
We passeren een irrigatie kanaal, maar ook bewonderen we aan de Romaanse kerk van Santa Marta de Tera het alleroudste Jakobusbeeld (1127) langs de Via de la Plata. Moest je t beeldje ooit gaan zoeken, wel t staat aan de achterzijde van de kerk, om het te breiken, moet je door het kerkhof lopen ! Hierna steken we ook de 'Tera'-rivier over. De 'Tera' geeft zijn naam aan al de dorpjes hier in de buurt.
Hier komen we ook de eerste populierenbossen tegen, die dienen voor de papierindustrie, één van de weinige activiteiten hier in de streek.
De laatste 5 km over de zwarte, smeltende asfalt langs de N 525 werden zwijgend, in snel tempo afgelegd, onze grens bereikend, ook dit is Camino. Je eigen 'border' ervaren.
Vandaag overnachten we in een weghotel met wi-fi (!), een goed bed en bad, en eenvoudige baankost.
Hoe komen we aan het gezegde van de dag vragen sommigen zich af, wel, via de dagelijkse besproken onderwerpen, bouwen we thema's. En vandaag is dat 'Dankbaarheid'
'Onderweg zijn' betekent dankbaar zijn, om alles wat de weg, jouw weg, je biedt. Een zwerver is een mens met zijn thuis onderweg. Een tevreden mens kan thuis reizen.
Zoals beloofd, n verslagje over gisteren, over een dag als geen andere.
