Een beetje verward, hulpeloos en volledig uitgeteld heb ik die dag doorgebracht in m'n bedje.
Total lost.
Want wat moest ik nu doen? Wat is stap 1? En 2 en 3 en...
Help.
05-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
06-09-2016
En toen werd het pas echt wazig
Helemaal het noorden kwijt. Zo voelde ik me. Wat was er in godsnaam wel niet gebeurd? En vooral, wat moest ik nu gaan doen? De spoedarts had me twee dagen thuis geschreven. Dat betekende dat ik maandag terug zou kunnen gaan vliegen? Een afspraak maken bij de huisarts, dat hadden ze me in het ziekenhuis aangeraden. Ok. Dat kon ik nog wel, online een afspraak maken voor maandag. En wat dan? Ik heb m'n hoofd zitten breken met allerlei scenario's over wat ik nu moest gaan doen, ik wilde instant oplossingen. Soms waren er momenten op de dag dat ik dacht bij mezelf: " Ooh, maar een paar dagen rusten en ik begin terug te vliegen!" Ik vind het nu te gek voor woorden hoe slecht, of zelfs helemaal niet, ik luisterde naar mijn eigen lichaam. Was dit niet duidelijk genoeg om te beseffen dat het niet meer gaat op de manier ik bezig was?! Maar neen, alles voor de job en vooral: " al die anderen kunnen dat toch, dan moet ik dat toch ook kunnen?!" Het gevoel van zwakkeling kwam naar boven, ik had gefaald.. Nu was ik weer afwezig. Want de laatste maanden, om niet te zeggen een jaar, was ik vaak afwezig. Ik had enorm veel last van mijn darmen. Ik had me al een volledig ander voedingspatroon aangenomen, was bij verschillende artsen in behandeling, had een afspraak nog voor een gastroscopie en een colonoscopie,... Het stopte niet, de klachten, dus ik bleef op zoek gaan naar een oorzaak... Stomme ik...
Die twee dagen voor de afspraak bij de huisarts waren verschrikkelijk. Zoveel dat ik aan het denken was, zo slecht dat ik me voelde,... Zoveel wenen dat ik moest doen.. En het enige wat ik nodig had, was RUST. Rust in mijn hoofd, rust voor mijn lichaam, rust in mijn hartje. Ik wilde vooral ook alleen maar slapen en een paar dagen later pas wakker worden..
Maandag bij de huisarts.... "Hoe gaat het met je?", vroeg ze. Ik kon niets anders doen dan wenen. Ik kwam niet uit m'n woorden, ik was op. Doodop. De tranen waren wel duidelijk voor de dokter. Ik heb m'n verhaal kunnen doen, denk ik. Want vanf toen is alles wat wazig geworden in m'n geheugen. Ik leefde in een roes. M'n hoofd stond niet meer op mijn lichaam, zo voelde het aan. Twee weken werd ik thuisgeschreven en ze raadde me aan om met iemand te gaan praten. Een burn out kan je niet in je eentje ondergaan en dat moet je ook echt niet. Oooh help,... Is het dan echt zover gevorderd? Ik wilde zo nog niet denken. Een burn out? Ik? Ik had me net een maand geleden ingeschreven voor burnoutcoach te worden.... Verdorie... Mijn leven is om zeep... Wat nu?
Heb dan het werk verwittigd dat ik voorlopig twee weken niet zou komen vliegen. Op dat moment nog overtuigd dat ik na die peiode er wel terug zou staan. Tien minuten later besefte ik wel weer dat dat onmogelijk zo kon zijn. Ik was over mijn grenzen gegaan. Niet 1 keer, maar tientallen keren... En nu moest ik de prijs ervoor betalen.
Alsjeblief, luister nu toch eens!! Je lichaam trekt het niet meer. Je lichaam redt het niet meer! Je moet op die pauzeknop duwen...
Adem, slaap en kom tot rust.
Heel veel wenen en heel veel slapen.. Dat heb ik die dag nog gedaan...
06-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
07-09-2016
Die eerste dagen
Heel veel dutjes. Wenen. Moeilijk eten. En 's avonds niet in slaap kunnen vallen wegens te veel gepieker. Â Daarnaast de signalen van m'n lichaam volledig willen negeren! Â Met vlagen dacht ik nog steeds dat ik snel terug zou kunnen gaan vliegen. Op andere momenten werd ik bijna gek in mijn hoofd. Totaal geen licht op het einde van die oh zo zwarte tunnel zien. Soms werd het me echt te veel. Ik kon alles niet meer geplaatst krijgen. Er ging zoveel in mijn hoofd om en tegeliijkertijd ook zo weinig... Door de constante stress bleef ik een strijd leveren met mezelf en mijn gedachten. Want ja, zo gaat dat dan, ik leefde in een roes waar stress een constante was. Terwijl er niets was dat ik moest doen..
Vermits die momenten van totale wanhoop en hulpeloosheid alsmaar vaker voorkwamen, heb ik op een avond beslist om een noodkreet te slaan naar een psychotherapeut. Ik ben online gaan zoeken naar iemand die ervaring had met het verwerken van een burn out en die persoon een heel eerijk mailtje gestuurd met mijn probleem. Op het moment dat ik dat schreef, was ik redelijk helder, maar heel hard zoekende naar een redder in nood. Het ging niet goed met me, echt niet.
door zo weinig te slapen, werd ik uiteraard niet beter. Er kwam alsmaar meer en meer gepieker en ik voelde me echt heel depri worden.Â
Gelukkig kwam er zeer snel nieuws van de therapeute dat ik enkele dagen later al kon langskomen voor een eerste gesprek: ik was gered.Â
De dagen gingen voorbij zonder echt iets gedaan te hebben. Ik probeerde elke dag even naar de winkel te gaan, maar vaak was dat er al te veel aan. Toch verplichtte ik mezelf om even buiten te komen en toch wel even mensen te zien. Ik deed heel hard mijn best, maar dit lukte niet elke dag. Er waren ook regelmatig dagen bij dat ik mijn bed niet uitkwam, dat ik gewoon een dagje de gordijinen dicht liet en rustig de dag liet passeren. Om dan 's nachts niet te kunnen slapen.... Frustrerend werd dat...
Het enige dat ik wilde, was dat er iemand even mij leven instapte en het gewoon allemaal even kon overnemen. Iemand die voor mij alles kon beslissen en regelen, iemand die voor mij kookte, naar de winkel ging en vooral.... Iemand die me elk uur van de dag een dikke knuffel kon geven en in m'n oren zou fluisteren: " Het komt allemaal goed!"...
Ik ben een single vrouw, 35 jaar, geen kinderen en moet toegeven dat mijn leven alleen nog maar bestond uit vliegen en thuis zijn. Wanneer ik in het land was, wilde ik alleen maar slapen en alleen zijn. Mijn sociaal leven was zo goed als onbestaande. En dat was zo al even aan de gang... Ik heb geen lief, ik woon alleen en moet dus enkel voor mezelf zorgen. Maar dat ging dus behoorlijk fout... Ik was helemaal niet goed voor mezelf aan het zorgen! Ondanks ik gezond at en veel tijd nam om te rusten ( alleen besefte ik niet dat dat rusten echt noodzakelijk was om te recupereren) .
Ik was dus nu ook alleen en stond er alleen voor. Ik kon niet meer de schijn ophouden en zeggen dat het goed met me ging. Als vrienden of mensen me vroegen hoe het met me ging, zei ik nu heel eerlijk dat het niet zo goed was. Want dat was ook echt zo. Ik had geen energie meer om te liegen, geen energie meer om er altijd met de glimlach te staan voor iedereren, om het luisterend oor te zijn voor iedereen,... Ik kon niet meer, ik was leeg. Op. Kapot. En dat werd maar erger en erger met de dag...
07-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
08-09-2016
alsjeblief, probeer mij te begrijpen...
Ik wil je graag proberen te laten begrijpen hoe ik me heb gevoeld. Voor zij die niet in hetzelfde verhaal hebben gezeten. Eens ik effectief ben gecrasht aan boord en me op de spoedafdeling heb moeten laten controleren, voelde ik me echt slecht. Er is niets dat ik ten volle heb beseft. Alles is wat wazig, ik leefde in een roes. Zo voelde het. Slapen ging niet, want ik moest 's nachts altijd piekeren. Overdag deed ik dutjes. Dromen deed ik niet meer. Gezond eten was een enorme opgave. Het enige wat ik wilde was heel veel brood( wat ik al een jaar niet meer at), daarna een groot pak koekjes en snoepjes en een gigazak M&M's . Een overdosis aan suikers! Terwijl ik zo gezond at en al zo lang neen zei tegen suikers. Nu..wilde ik alleen maar dat. En niet alleen willen, ik gaf er ook aan toe, ik at echt al die dingen. Na elkaar, op 1 avond. Het ergste voorbeeld is dat ik 5 Magnum ijsjes( jawel, die grote met witte chocolade), op 1 uur had opgegeten! Zonder enig probleem, dat ging zo vlotjes... Groenten? Dat was echt een zware taak om die klaar te maken. Zo beland je natuurlijk in die verkeerde cirkel. Ik voelde me depri, soms voelde het ook aan alsof ik letterlijk gek aan het worden was. Ik heb op een bepaald moment getwijfeld om me te laten opnemen: zo erg was het soms... Dat én slecht slapen én dan nog eens super ongezond eten... Af en toe besefte ik dat wel en probeerde ik de juiste dingen te kopen in de winkel, maar vaak ging ik dan tien minuten later naar een lokaal superetje om alleen maar ( heel veel) snoep te kopen... Het ging niet goed met me. Ik moest echt iets ondernemen. De therapeute ging me wel kunnen helpen.
Ik zag er niet ziek uit, mensen konden niets aan me opmerken. Wel dat ik er heel moe uitzag, maar dat was zo al enkele maanden. Er vermoeid uitzien was al een gewoonte geworden, hoe erg. Ik had ook geen koorts, ik was niet "ziek" en dat is zo verdomd moeilijk om uit leggen aan mensen die een burn out niet kennen. Want wat heb je dan precies?? Mensen kunnen het heel moeilijk begrijpen. Ze denken dat je nog alles kan doen, maar dat je gewoon wat moet rusten... Ja, rusten.. Dat is waar. Mijn brein moest dringend, hoogdringend, rust krijgen. Wat zeer moeilijk is als je niet kan slapen. "Maar wat voel je dan juist?", kreeg ik vaak te horen." Ik ben moe, door en door moe, ik ben op, ik ben leeg. Ik kan elke moment beginnen te wenen, om niets. Of om heel veel. Ik ben super emotioneel. Ik kan niet meer helder nadenken. Ik kan geen twee stappen vooruit denken. Ik kan niets plannen. Ik krijg niets gestructureerd. Ik kan geen problemen aanhoren. Ik kan niet lang onder de mensen blijven. Ik ben doodop als ik naar de winkel ben geweest. Ik ben vaak misselijk. Ik heb heel veel verschillende pijnen. Ik heb steken in mijn borstzone, waardoor ik denk dat ik elk moment een hartaanval kan krijgen. Ik heb het moeilijk om iets tebregelen, om afspraken te maken, laat staan om die na te komen. Ik kan niet meer denken. Ik red het niet meer alleen. Ik wil hulp!"
morgen kan ik naar de therapeute...
08-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
10-09-2016
De therapeute
Eindelijk! Mijn redding!
Ik had de laatste dagen aan niets anders kunnen denken. Ik had mijn lot in haar handen gelegd. Alles ging beter worden na die afspraak. Zo had ik me telkens gerustgesteld als ik een lichte paniekaanval voelde opkomen. De onrust was namelijk enorm!! Heel veel pijn in de borststreek, heel veel andere pijnen. Ik probeerde ademhalingsoefeningen te doen of soms wat te mediteren, maar dat was zo moeilijk. Mijn hoofd zat te vol...
" Ik heb jouw mailtje gelezen, dat is niet niks wat jij hebt meegemaakt he?!", zei de therapeute me als ik binnenkwam.
Ik begon dadelijk te wenen en toen ik een uur later terug buiten stapte, was ik nog steeds aan het wenen.
Inderdaad, het was niet zomaar iets...
Ik heb haar alles kunnen vertellen, zij heeft me dingen doen inzien die ik even was vergeten, maar verdorie zo belangrijk zijn om een gezond leven te leiden. Ik heb een topuur gehad bij haar. Wat een supervrouw! Echt de juiste therapeute voor mij op dit belangrijk punt in mijn leven. Wat ben ik haar dankbaar. Ik voelde me op mijn gemak en ik wist dat het nu of nooit was. Ik had deze kans voor mezelf gecreëerd, ik kon er maar beter slim mee omgaan. Heel eerlijk zijn, geen masker ophouden( dat ging sowieso niet), alles vertellen en ademen...
En dat laatste kon ik terug na haar sessie. Terug ademen. Ze was fier op me dat ik was gekomen, dat ik zo open was. En het allerbelangrijkste wat ze zei: " Het komt goed, je bent goed bezig!"
Dat ene zinnetje waar ik zo hard naar verlangde! Een geweldig gevoel gaf het me...
Binnen twee weken gingen we elkaar weer zien.
Ik kijk er al naar uit.
10-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
11-09-2016
2 dagen afzondering
Wat voor een impact heeft die therapeute toch? Ongelooflijk. De mallemolen is nog meer aan het werk gezet. Met het grote verschil dat ik inzag dat ik over bepaalde zaken me heel druk maakte, terwijl ik beter bij belangrijkere dingen kon stil staan. Maar de grootste tip die ik mee heb gekregen van haar was dat ik enkel maar leuke dingen mocht doen. Enkel dingen die me een goed gevoel kunnen geven. Wegstappen van problemen, niet meer het luisterend oor willen zijn voor vrienden. Enkel en alleen nog maar naar mezelf luisteren en kijken:" Wat wil ik en wat voel ik?"... Klinkt misschien logisch voor je, maar voor mij, op dat moment, leek het me een hele opgave. Een serieuse oefening... Bijna onmogelijk zelfs. Dat was iets dat ik al heel lang, veel te lang, niet meer had gedaan. Kon ik dat nog wel?
Luisteren naar mezelf. Neen zeggen tegen de problemen en verhalen van anderen. Wat gaan de vrienden dan van me denken? Ik was toch altijd diegene waarbij iedereen terecht kon? Ik was er toch altijd? Wat als ik nu neen zou zeggen? Wat als ik nu zou zeggen dat het niet goed met me ging?
Ik heb het wel gedaan.. Als mensen me vroegen hoe het met me ging, heb ik altijd heel eerlijk kunnen zeggen dat het niet goed ging. Zelfs tegen m'n buren in het appartementsgebouw. Met de nodige tranen uiteraard, maar wat was ik telkens aangenaam verrast van de reacties van de mensen. Hoe lief was iedereen en iedereen stond voor me klaar, indien nodig. Echt mooi om te ervaren! Ook dat gaf me een extra traantje om weg te pinken...
Na de therapeute moest ik terug naar de huisarts. De twee weken waren immers om. Ik moest terug miijn verhaal gaan doen bij de dokter om al dan niet een verlenging van mijn ziekte te krijgen. Uiteraard wist ik al wel het antwoord... De therapeute had inmiddels haar verslag verzonden naar de huisarts zodat zij ook op de hoogte was. Eenmaal bij de dokter, zag zij wel al snel dat het niet echt beter met me ging. Ze heeft me weer twee weken thuis geschreven en een voorschrift voor inslapers, kreeg ik ook mee naar huis. Slapen ging namelijk nog steeds niet goed. En ik had echt wel veel slaap nodig, het lukte me nog niet om de slaap te vatten 's nachts. Al ben ik geen voorstander van medicatie, heb ik dit toch dadelijk gaan halen bij de apotheek. Ik keek er zelfs naar uit om eens echt te kunnen slapen tijdens de nacht. Ik had al vanalles geprobeerd: meditatie, ademhalingsoefeningen, theetjes,... Niets hielp... Ik moest even voor het zware spul gaan, denk ik.
En ja hoor, het hielp. Wat een heerlijke nachtrust had ik die nacht! Op tijd gaan slapen en toch wel zes uur kunnen slapen. Die dag besloot ik om in mijn bed te blijven. Gordijnen dicht en telefoon op stil. Gewoon lekker serietjes gekeken en verstand zoveel mogelijk op nul gezet. Ik was een ganse dag wat suf, maar vooral heel lui. Ben niet buiten gekomen, had voldoende eten in de frigo zitten, ik ging het wel overleven.
En dat deed me deugd. Ik liet het ook toe. Want ook dat is heel moeilijk als je in een burn out zit, jezelf rust kunnen gunnen. Tegen jezelf zeggen dat niets doen heel ok is. Â Je wil namelijk constant in beweging zijn, omdat je lichaam dat nu eenmaal gewend is. En dit al voor heel lange tijd. Maar nu besefte ik dat het hoogdringend tijd was om te rusten, weten dat je meer dan twee dagen hebt om te rusten en dat heel ok is. In mijn vliegrooster had ik vaak maar 1 volledige dag tussen twee vluchten ( lange afstandsvluchten), om dan weer met de koffer te vertrekken naar de volgende bestemming. Meestal waren het er twee, maar de de laatste maanden was zelfs dat niet echt genoeg voor mij om te recupereren. Ook dan bleef ik soms twee dagen thuis om te rusten en te slapen, maar ik voelde constant stress. Stress omdat ik niets van sociaal leven aan het opbouwen was, stress omdat ik ook nog naar de winkel moest en moest wassen en strijken. Stress om op tijd terug te kunnen gaan slapen om op tijd op te staan om op tijd op het werk te zijn. Te laat komen is in de vliegwereld niet echt een optie, dat zal je wel kunnen begrijpen.
Dus, als ik zeg twee dagen thuis, was voor mij echt geen ontspanning meer. Ik had deze tekenen van vermoeidheid al veel eerder moeten aanpakken of bij moeten blijven stilstaan,.... Helaas
Nu, nu ik wist dat ik weer twee weken thuis kon zijn, kon ik dan ook �cht rust nemen en me voor niets of niemand schuldig voelen. Dit moest nu echt gewoon gebeuren. Twee dagen ben ik niet buiten geweest, heb ik me amper gewassen of verse kleren aangedaan en ik was  daar helemaal tevreden mee. Met de inslaper voor de avond, kon ik de nacht weer aan en genieten van het dromenland...
11-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
14-09-2016
Stress, datgene wat ik nu net niet mocht hebben,...
Stress.. Alles is tegenwoordig stress. En vooral, de oorzaak van vele ziektes of klachten. Het klinkt cliché, maar het is gewoon zo! Ook bij mij. Het vervelende van een burn out te hebben, is dat ik niets meer kan relativeren en dat alles me stress geeft. Alle dingen waarover ik moet nadenken, geven me stress. Mijn hoofd zit vol, kan geen structuur creëren, zie nergens logica in iets, ik krijg nog steeds niets gepland. Maar ik wilde wel vanalles regelen en wel in het meest mijn werk. Ik had al verschillende scenario's gemaakt in mijn hoofd, maar kreeg daarover ook geen helderheid. En plots was daar die ene vriendin. Die ene die me onder haar vleugels nam en die me stap voor stap instructies gaf, tenminste zo voelde het aan. Een vriendin die ook nog eens collega was, dus zij kon me perfect raad geven. Samen met haar heb ik structuur in mijn wirwar gemaakt. Zodoende ik wat rust kon hebben in mijn hoofd. Ik heb haar elke dag moeten bellen, elke dag was zij daar voor mij om tips te geven. Niet dat ze zoveel heeft gezegd, maar wel de belangrijkste dingen: " Je bent goed bezig en alles komt in orde!". Die paar woordjes elke dag opnieuw horen, maken een wereld van verschil! Iemand die in mij gelooft, iemand die er voor me is en die durft zeggen dat ik gewoon te ver ben gegaan en nog steeds wilde gaan. Niet dat zij dingen heeft over genomen van mij, want het blijft wel belangrijk dat je zelf de stappen en de beslissingen neemt. Maar gewoon wat richtlijnen. Zeggen dat ik moest stoppen met piekeren, dat ik niet alles onder controle kan hebben, dat ik nu alles heb gedaan wat ik moest doen en dat het nu hoogdringend tijd was om te genieten. Om te rusten! Voor eeuwig en altijd ben ik haar dankbaar! Zij was de juiste persoon op de juiste moment!
Op het werk was nog niet alles geregeld, maar voorlopig kon ik niet meer doen. De persoon die ik nodig had om me een juist antwoord te geven op mijn vragen, was niet aanwezig. Ik moest het nu gewoon even loslaten en gewoon genieten van thuis te zijn en niets te moeten doen. Want inderdaad, niets moest! Ik moest enkel voor mezelf zorgen. En even niet de vriendin voor anderen te zijn. Even niet de wereld wat mooier en beter willen maken, even niet het luisterend oor zijn voor anderen. Maar nu de tijd opeisen die ik heel hard nodig had om te genezen. De inslapers deden hun werk en gaven me de nodige nachtrust, zodat ik overdag toch al wat meer energie had. Toch merkte ik dat het niet verder ging dan naar de winkel gaan. Ik was echt altijd moe en kon ook echt niet te veel prikkels verdragen. Mensen die stonden te klagen in de rij aan de kassa van de winkel, daar wilde ik zo snel mogelijk van weglopen. Het drukke,verkeer maakte me ook wat onrustig. Ik kon echt niet veel verdragen. Ik wilde weg uit de drukke stad.... Als bij wonder kwam daar een vriend met het voorstel om vijf dagen in zijn huis aan zee te komen logeren. Hij was namelijk weg tijdens die dagen... Engelen; ze bestaan! En ik noem ze mijn vrienden!!
14-09-2016 om 16:37
geschreven door Burnout81
17-09-2016
Het zeetje
Grote opgave: een koffer inpakken voor vijf dagen. Je zou denken dat ik het wel gewoon ben, maar dus nu ging het totaal niet. Ik wilde eigenlijk gewoon een heel groot deel van m'n kleerkast meenemen, zodat ik niet zou moeten nadenken... En daar is het ongeveer op uitgedraaid. Ook hier kreeg ik geen structuur gecreëerd in miijn hoofd. Ik wist dat het goed weer ging worden, maar ook kans op regen, dus moest ik wel wat verschillende outfits hebben... Ooh help.... Gewoon hupsakee, alles wat ik maar kon vastgrijpen: in de koffer! Zo ging ik naar het zeetje met twee koffers en een grote zak in de auto... Ach, wat maakte het ook,uit. Ik was weg uit m'n vertrouwde omgeving en nog meer; ik kon gaan uitrusten aan mijn favoriet plekje in België! De auto in en weg ermee! wat was ik een gelukkig mens eens. Ik het bordje met "De Kust" erop zag staan. Ik ging de namiddag lekker op het strand vertoeven met die ene speciale vriendin en wat vrienden van haat... Mijn dag kon echt niet stuk! Eens aangekomen in het huis van die vriend, wilde ik weer alles geregeld zien, maar deze keer kon ik het heel gemakkelijk loslaten. Het enige wat ik moest doen is iets anders aandoen en me klaarzetten buiten zodat ze me konden ophalen. En vanf toen.... Is het verstand gaan rusten... Een dikke knuffel van die vriendin, ademen, een traantje en die magische woorden die weer in m'n oor werd gefluisterd:" Alles komt wel goed, hoor!". Drie minuten op het strand en ik ben enorm beginnen te geeuwen. Gedurende een uur of zo. Echt ongelooflijk. Ik voelde de stress van me afglijden per keer dat ik moest geeuwen. Ik kon genieten, ik kwam tot rust. Een glaasje rosé deed me zoveel deugd, ik vond het heerlijk. En nog wat later kon ik zlefs al terug spontaan lachen... Wat deed het me deugd met deze mensen te kunnen en mogen genieten. Er was geen tijdsdruk, er werd niet op de klok gekeken.,niets moest en alles mocht, zoalng ik maar aan het genieten was...
17-09-2016 om 14:47
geschreven door Burnout81
18-09-2016
Ok, nog eentje, het laatste....
De uren vlogen voorbij, maar wat was ik aan het genieten! Van een glas rosé naar de flessen rosé, ok, klinkt misschien fout, maar hey.... Niets moest en alles mocht. Het was zomer en het was hoogtijd om te ontspannen. Het was mooi weer en mijn gezelschap waren de beste mensen die je kon inbeelden om zo een zomeravond mee door te brengen. Ik moest naar niemand luisteren, of beter gezegd, naar niemand zijn of haar problemen. Die mensen hadden misschien zelfs geen problemen. Ik nam tijd voor mezelf en mijn verhaal en niet meer die andere persoon op de eerste plaats zetten. Het was goed geweest, ik had het gehad, ik ook niet meer. Er was nog steeds geen ruimte vrij gekomen in mijn hoofd. Wat ik wel kon, was ademen. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik besefte nu pas dat echt ademen iets was wat ik al lang niet meer had gedaan. Ook tijd nemen om te ademen... Deze avond was perfect. Na fles nummer x ( echt geen idee hoeveel,flessen we uiteindelijk hebben gedronken), werd alles natuurlijk nog net iets leuker en gezelliger. Prachtige volle maan en een nog mooier vuurwerk maakte de avond compleet. Wat hou ik van vuurwerk! Het was zo mooi! Ontroerend mooi! De zee waarvan ik hou, een zwoele zoleravond, leuk gezelschap, de beste vriendin naast mij die ik op dat moment zo hard nodig had, lekkere wijn en niets moest... Dus ook niet naar huis gaan... Nog even ergens anders iets gaan drinken, nog even lachen en onnozel doen bij andere mensen. Tot het daar ook gedaan was. Ik was het huis van die vriend nog maar vijf minuten binnen geweest en het zag er naar uit dat ik nog niet naar huis zou gaan. Middernacht was al lang gepasseerd, maar we gingen nog niet gaan slapen. Je kent het wel:" Nog eentje bij ons thuis, kom, nog eentje!" Waarom ook niet, ik had geen agenda vol gepropt de volgende dag ( zelfs geen enkele dag in de nabije toekomst). Ik moest geen verantwoording afleggen aan iemand, niemand die me iets zou zeggen, nirmand die op me wachtte... Dus ja, graag, nog eentje... Nog wat meer lullen en zeveren, nog wat meer over koetjes en kalfjes praten... Fantastisch vond ik dat. Mijn verstand moest niet werken, gewoon lachen en van het leven profiteren. Dat wat ik al veel te lang niet meer had gedaan. Dat eentje was echt te veel, al kon ik nog wel de nacht doordoen, maar 4u 's ochtends was nu wel een uur om naar huis te gaan. Het is wat wazig gegaan, weet niet zo goed hoe ik in bed ben beland, had vooral heel harde hoofdpiijn toen ik wakker werd... Maar oh zo gelukkig!!! Ik kon het nog, lachen en genieten. Geluk ervaren...
18-09-2016 om 21:48
geschreven door Burnout81
22-09-2016
The day after
Ooooh...boy.... Wat een dag.. Of liever, wat een dag-avond-nacht... Het was er weer eentje van formaat.. En wat was dat lang geleden?! 35 jaar, single en misschien wel meer dan 6 maanden geleden dat ik me zo nog eens kon laten gaan, kon ontspannen, aan niets moest denken en gewoon ondergaan... Heerlijk toch!opgestaan in het huis van die vriend en opnieuw: geen plan, geen verplichtingen. Het zonnetje scheen en ik kon buiten lekker gaan ontbijten. Met m'n zonnebril,op m'n smoeltje, lekker genieten. Muziekje op, lekker eitje maken,... Kon ik dit moment maar even delen... Al was ik prima met mezelf. Dat alleen zijn kan ik wel goed en nu kon ik er ook oprecht van genieten. ( het valt me op dat ik nogal vaak het woord genieten gebruik...?!) Wat ging ik vandaag doen? Moest ik daar een antwoord op geven? Neen! De fiets op en wat op de zeedijk gaan rijden. Tot waar ik zin had. Weer geen plan, ik kon me gewoon op het strand gaan leggen waar ik ook maar wilde. Ben in de duinen beland. Met zicht op het zeetje en tientallen kinderen. Ik zou me anders doodergeren aan de drukte van de kinderen, nu kon ik lachen met hun kuren. Ik,lag daar goed, volle zon, af en toe een fris windje. Hoe mooi kan het leven zijn! Die avond kon ik gaan eten bij die vriendin van de vorige avond, maar ik was ok alleen thuis. Een leuk filmpje opgezet, me lekker in de zetel geploft en niet veel later was ik ij dromenland. Daar waar het net nog iets beter was dan overdag. Geen pilletje moeten nemen om in slaap te vallen, gewoon relax...
