|
Life is the crummiest book I ever read,
There isn't a hook, just a lot of cheap shots,
Pictures to shock, and characters an amateur would never dream up
Sometimes truth is stranger than fiction
[Bad Religion: Stranger than fiction]
De opname
1.
Felle neonlichten en de allerlaatste smakeloze populaire deuntjes vulden samen met een duizendtal aanwezigen de recent gerenoveerde Ballroom Blitz, een discotheek nabij het Antwerpse Zuid gelegen. Dankzij de centrale ligging in het hippere stadsgedeelte en allerlei notoire verhalen uit het verleden, had deze zaak zich binnen drie maanden reeds weten te ontpoppen tot thuisbasis van het zogenaamde kruim van de Vlaamse showbizz.
Zeker bij een speciale gelegenheid als deze, als men zeker kon zijn van massale aandacht van de landelijke pers, krioelde het hier van de bekende en minder bekende namen uit het overbevolkte medialandschap. Onder hen bevonden zich ook vele van de mindere goden, die elk door hun aanwezigheid angstvallig een plaatsje in de schijnwerpers trachtten op te eisen. Als deze samenkomst van mensen vanavond al een zeker bestaansrecht had, dan moest deze wel te vinden zijn in de unieke kans om te kunnen bekijken en bekeken te worden. Een kans die de meeste hier dan ook gretig aangrepen.
Bruce walgde van het platte, smakeloze vertier en uiterlijke vertoon waarmee het gros van de aanwezigen in de kijker probeerde te lopen. Hijzelf had zich niet eens de moeite getroost er hip bij te lopen tussen al de andere yuppies. Zijn vale jeans en ongewassen slobbertrui hadden hem bij binnenkomst meteen veel afkeurende blikken opgeleverd. Meestal volgde er daarop een schamper meewarig lachje in zijn richting, alsof hij nu eenmaal niet beter wist. Achter deze hooghartige houding ging echter een bepaalde afgunst schuil, wist Bruce met zekerheid. Afgunst, omdat hij ongewild de aandacht naar zich toe trok, zonder er zelfs enige moeite voor te hebben gedaan. Het liefst van alles had hij zich direct weer naar buiten gerept, maar aangezien hij als fotograaf/journalist nu eenmaal op free-lancebasis werkte, moest hij om den brode wel af en toe opdrachten als deze aannemen.
Kijk, Bruce, het is te nemen of te laten, had het hoofd van het persbureau hem aan de telefoon gezegd. Ik weet dat het niet meteen je ding is, maar dit is wat ik je kan aanbieden. Als je ja zegt, verwacht ik wel op zijn minst een paar kleurrijke fotos van de winnaar en een kort begeleidend artikeltje van je morgenvroeg. Ik weet dat je doorgaans goed werk levert en ons niet zult teleurstellen.
Omdat idealen en wensdromen nu eenmaal geen maag vullen had Bruce zwijgend ingestemd, al was hij sindsdien wel blijven zitten met een ongemakkelijk gevoel op diezelfde plaats. Uit vrije wil zou Bruce nooit een keet als deze zijn binnengestapt, en dan zeker niet omwille van een stompzinnig reality-programma als Het huis van bewaring, dat vandaag naar zijn einde toeliep. Blijkbaar waren er nog twee kandidaten in de running om de prijzenpot en winst van het spel te behalen. De bedoeling van het zogenaamde spel ontging Bruce echter volledig: hij kon er met zijn verstand niet bij hoe een groep mensen zich zo gek liet maken om zich vrijwillig een honderdtal dagen te laten opsluiten en filmen, en hij kon er zelfs nog minder begrip voor opbrengen dat er nog veel meer mensen zo gek waren om dit alles uitgebreid te willen volgen in de kranten, weekbladen en op tv. Maar goed, vanavond zouden de twee overgebleven kandidaten, Sabrina en Wouter, zo had hij vandaag ontdekt, vanuit het beruchte huis geëscorteerd worden naar hier, om vervolgens de winnaar via publieksstemming officieel uit te roepen. Brood en spelen is nu eenmaal wat het volk wil.
De filosofie van het huis indachtig, waren ook hier overal spiedende cameras aanwezig, alleen bevonden ze zich ditmaal niet in een valse wand of nis, maar gingen ze vergezeld van cameramensen en persfotografen die al geruime tijd in de perszone in de aanslag stonden. Er was links voor het podium een aparte ruimte voor persmensen afgebakend, maar Bruce had de aanwijzingen van de portier straal genegeerd en zich tussen het volk een weg gebaand naar een drankstandje aan de andere kant van de zaal. De perfecte plaats. Niet alleen kon hij zo de dansende en uitgelaten massa ontwijken, maar hoefde hij zich straks enkel en alleen nog maar op de bijhorende toog te hijsen om een goed gezichtspunt te hebben op het podium, waar de finalist onder het gejuich van de massa zou worden gehuldigd.
De kleurige cocktails die men op schreeuwerige plakkaten aanbood bij het drankstandje liet Bruce gewillig aan zich voorbijgaan. Omdat de overdaad aan zoetheid hem vanavond stilletjes aan misselijk deed worden, besloot hij te opteren voor het meest eerlijke drankje dat hier te verkrijgen was: whisky zónder ijs. De dure prijzen die hij moest neertellen voor de verplichte consumpties aan de toog, had hij er graag voor over om zeker te kunnen zijn van zijn veilige plaatsje, afgescheiden van de grootste massa volk, en, nog belangrijker, afgescheiden van de rest van de persmuskieten.
Terwijl hij een grote slok van zijn whisky nam, bedacht Bruce zich dat de winnaar overmorgen al oud nieuws zou zijn. Het was allemaal lucht; er waren hier geen echte verhalen te rapen, alles was hol: de geveinsde emoties, de dreinende muziek, en de woorden die men elkaar tussen dat alles toeriep. Hij hoorde niet thuis in een doorprikbare cocon als deze. Ware het niet dat er ook begeleidende fotos vereist waren voor het artikel, dan was hij thuisgebleven en had hij op aan zijn bureau enkele algemeenheden aan elkaar gebreid tot een nietszeggend maar bladvullend praatje.
Hij kende voor hij naar hier kwam niet eens de namen van de twee finalisten. Snel had hij thuis enkele commentaren gelezen op een internetforum waarin de twee overgebleven kandidaten uitvoerig besproken werden. De teneur was hem na enkele fragmenten al snel duidelijk geworden: Wouter was de gedoodverfde favoriet voor vanavond, Sabrina de slet die niet deugde. Het was hem opgevallen dat de meeste bijdragen van de vooral jeugdige kijkers doorspekt waren met krachttermen aan haar adres. Sabrina had het bij de kijkers blijkbaar verkorven omdat ze scheen aan te pappen met alle mannelijke kandidaten. Maar ondanks de publieke haat die er leek te heersen tegenover Sabrina, bleek de nieuwsgierigheid van de kijker toch groot genoeg om haar rechtstreeks de finale in te stemmen.
Bruce had enkele aantekeningen willen nemen, maar toen hij merkte dat in zijn notablok enkel speculaties over ruzies en ontstane relaties in het huis te voorschijn kwamen, had hij het papier vol onzin achteloos aan de kant geschoven. Elke reeks van realityshows leek dusdanig op elkaar, dat hij het spoor al snel bijster raakte in het kluwen van verhaallijnen en roddels. Het stemde Bruce triest dat alles gerecycleerd werd, de rommel incluis.
Bruce ledigde zijn glas whisky met één teug en keek op zijn horloge. Nog twintig minuten te gaan tot de kandidaten hier zouden aankomen en alles live in de ether ging. Tijd nog voor twee whiskys, rekende hij uit en bestelde ze alvast.
2.
Een beetje beduusd bevond Bruce zich terug buiten op het parkeerterrein, vlakbij de dienstuitgang. Hij overdacht alles wat hem zonet was overkomen. Het was ook allemaal erg snel gegaan, de winnaar van Het huis van bewaring was nog geen vijf minuten geleden bekend gemaakt. Niet dat hij ook maar een minuut langer had willen blijven in dat verfoeilijke oord van verderf, maar toch had het hem verbaasd dat hij enkele ogenblikken nadat hij op de toog geklommen was om fotos te maken, vriendelijk maar dringend werd verzocht de zaak te verlaten. Aangezien de lege whiskyglazen in zijn buurt verraadden dat hij al wel behoorlijk wat had gedronken, was hij zonder morren van de toog gekropen. Gedwee had hij de portier naar de dienstuitgang van de Ballroom Blitz gevolgd, onder de vernederende blikken van al het klootjesvolk.
Bruce glimlachte. Ondanks het beschamende incident voelde hij zich een tevreden man. Hij had zijn fotos van winnaar Wouter immers, en nog wel vanuit een ander gezichtspunt dan de meeste kranten morgen zouden brengen. Uiteindelijk was het niet eens zon slechte zaak dat ze hem zo snel hadden buiten gewerkt. Als hij de zaal langs de hoofdingang had moeten verlaten, zou hij immers veel meer tijd en ergernis hebben verspild in alle drukte en heersende commotie.
Hij sloot vermoeid zijn ogen even en zoog een grote teug winterse buitenlucht op. Thuis nog even een kort artikeltje in elkaar flansen en hij kon weer wat geld incasseren. De koude deed de werking van de whiskys terug teniet en Bruce voelde zich eindelijk weer een beetje tot zichzelf komen. De lichte alcoholroes zou hij er wel kunnen uitwandelen tijdens de enkele kilometers die reikten tot aan zijn vrijgezellenappartementje. Hij nam een sigaartje uit het verfrommelde pakje in zijn broekzak en zocht naar vuur in zijn binnenzak. Zijn hand bleef treuzelend hangen ter hoogte van zijn borst, toen hij achter zich de deur van de dienstingang hoorde dichtklappen, gevolgd door een gedempt gesnik.
Hij zag een jonge vrouw neerzitten op het trottoir, haar gezicht verborgen in haar handen. Hij herkende haar meteen: het was Sabrina, die daarnet nog continu werd uitgejouwd door het publiek en uiteindelijk de duimen had moeten leggen tegenover ideale schoonzoon Wouter. Op het podium had ze zich nog een air van onverschilligheid aangemeten onder al het geroep, maar nu zag hij een gebroken vrouw voor zich.
Versteend bleef hij staan kijken naar het tafereel waarvan hij de enige stille getuige leek te zijn. Plots begreep hij dat de jonge vrouw zich in haar opwelling van gevoelens helemaal niet bewust was van zijn aanwezigheid. Instinctief greep hij zijn camera, stelde de flits in en trok een foto. Toch minstens één eerlijke foto vandaag, dacht hij er nog zelfgenoegzaam achteraan.
Hij wist niet meteen waarom, maar nadat hij had afgedrukt voelde hij een schuldgevoel over zich neerdalen. Sabrina staarde hem verbijsterd aan met uitgelopen mascara. Even wist hij zich geen houding te geven, haar zichtbare ontgoocheling en hele wezen brachten hem totaal van zijn stuk.
Journalist?, vroeg ze tenslotte met onzeker trillende stem.
Nee, ik ben geen journalist. Dan zou ik nu toch binnen moeten zijn.
Toen het daarop stil bleef, verklaarde hij zich nader: Om Wouter te interviewen en fotos van hem te nemen.
Ze trok even een bedenkelijk gezicht, maar uiteindelijk brak er toch een spottend glimlachje doorheen haar tranen: Je ziet er ook helemaal niet uit als een journalist, eerlijk gezegd.
Alleen al het feit dat ze schijnbaar op eigen initiatief de hele klucht daarbinnen de rug had toegekeerd, wakkerde zijn nieuwsgierigheid aan. Bruce rook voor het eerst deze avond dat er een echt menselijk verhaal in de lucht hing. Nadat hij alsnog de bungelende sigaar tussen zijn lippen had aangestoken liet hij quasi nonchalant zijn aansteker terug in zijn binnenzak glijden, ondertussen ongemerkt zijn dictafoontje in de opnamestand zettend.
Hij liep op haar toe, en liet zich naast haar op de grond zakken, terwijl hij Sabrina vertrouwelijk in de ogen probeerde te kijken. Hij was benieuwd naar wat volgen zou, want nooit had hij zoveel pijn kunnen lezen in de ogen van een vrouw.
3.
Plots schoot Bruce terug wakker. Hij moest stomweg in slaap zijn gesukkeld toen hij een tweetal uur geleden hier aan de keukentafel was gaan zitten. De keukenklok gaf aan dat het nu vijf uur was, de schemerzone tussen nacht en morgen. Bruce voelde zich geradbraakt. Zoals hij hier had gezeten, de oortjes van het dictafoontje nog in, was nu niet bepaald de meest comfortabele slaaphouding te noemen, zeker niet na een beladen nacht als de vorige. De afspeelknop van het dictafoontje was nog ingedrukt, maar de tape bleek volledig afgespeeld te zijn, zodat er enkel nog een stille ruis te horen was. Hij duwde het apparaatje op stop en wreef zich met de handen in zijn ogen. Eerst had hij alle bewoners van het tv-huis bestempeld als oppervlakkige figuren, karikaturen van zichzelf, maar dat was voor hij Sabrinas verhaal had gehoord.
Het is niet juist dit te gebruiken, schoot er door zijn hoofd. Alsof hij naar bevestiging hiervoor zocht liet hij het bandje teruglopen en hoorde de avond opnieuw aan zich voorbijtrekken. Hoe hij haar had voorgesteld de koude stoep in te ruilen voor een drankje bij hem thuis. Hoe ze uiteindelijk twijfelend had toegestemd, waarschijnlijk ook omdat ze op dat moment geen idee had waar ze anders terechtkon met haar gevoelens.
Aanvankelijk aarzelend had ze hem in vertrouwen durven nemen en beetje bij beetje verteld dat ze haar hele leven al diep ongelukkig was geweest, niet in staat zich aan iets of iemand te binden. Die onzekerheid vond zijn kiem in haar vroege jeugd, toen haar ouders in een echte vechtscheiding terecht kwamen, een machtsstrijd, waarvan de hoofdinzet de voogdij over haar bleek te zijn. Door tijdens haar kinderjaren voortdurend heen- en weergeslingerd te worden tussen haar ouders, had ze zich nooit ergens echt thuis kunnen of durven voelen. Ook had de buitenechtelijke affaire van haar vader haar vertrouwen in mannen danig gekrenkt. Hij was altijd haar grote voorbeeld geweest, en toch bleek hij ook in staat te zijn haar moeder zoiets aan te doen.
Voor Sabrina was het simpel: de echte wereld zat vol schijn. Daardoor kreeg ze af te rekenen met de ene teleurstelling na de andere. Stukgelopen relaties, valselijke beschuldigingen op haar werk met ontslag als gevolg, het volgde elkaar allemaal in ijltempo op. Omdat haar leven maar onstandvastig leek te blijven zwalpen, had ze in een impuls besloten zich in te schrijven voor het programma. Ze had gewoon gehoopt dat het op een of andere manier haar leven zou veranderen, dat de aandacht haar misschien zelfzekerder zou maken. Alleen had ze nooit kunnen vermoeden dat het programma zulk een negatieve impact zou hebben.
Toen ze vandaag voor het eerst in honderd dagen het huis verliet en terug in contact kwam met de buitenwereld had ze meteen gemerkt hoe vijandig het publiek rondom het huis en in de zaal op haar verschijning reageerde. Toen ze het boegeroep van de mensen aanhoorde en de weinig verhullende leuzen op de diverse spandoeken las, wist ze meteen dat ze als een marionet misbruikt was geweest door de makers van het programma. Plots drong het tot haar door dat het nooit hun intentie was geweest om haar te laten zien hoe ze echt was; ze lieten alleen datgene zien dat de kijkers aantrok. Haar gedrag in het huis werd totaal niet realistisch weergegeven in de samenvattingen op tv. Haar zinnen en woorden bleken verknipt te zijn en in een andere context geplaatst, de commentaarstem maakte allerlei onwelvoeglijke insinuaties telkens ze in beeld kwam.
Ze besefte pas bij het verlaten van het huis, toen ze terug in de echte wereld stapte, dat het productiehuis haar moedwillig in de rol van bitch had geduwd. Verstoken van alle contact met de buitenwereld, had zij tijdens haar verblijf in het huis net gedacht dat ze populair was, terwijl ze eigenlijk alleen maar in de finale terecht was gekomen door de manipulatie van de tv-makers. De kijkers lustten blijkbaar wel pap van zulk een meedogenloos afgeschilderde sloerie, zodat ze als smaakmaker van de reeks uiteindelijk rechtstreeks de finale werd ingestemd.
Gaandeweg het gesprek had Bruce zijn journalistieke interesse laten varen. Doordat ze zich zo openlijk uitliet over al haar angsten en twijfels was hij haar anders gaan bekijken. Voor hem had niet langer meer een willekeurig poppetje gezeten dat koste wat kost beroemd wilde worden, maar een echte vrouw van vlees en bloed met menselijke onzekerheden. Twijfels, net zoals ook hij die kende en had ervaren in zijn leven. Ademloos luisterde hij naar haar verhaal, en hoewel zijn bijdrage zich vooral daartoe beperkte, was het een van de meest intieme gesprekken geworden die hij ooit met iemand had gevoerd. Zo zou het nooit zijn gelopen als ze had geweten dat hij een journalist was.
Na meer dan twee uren bleek ze volledig leeggepraat te zijn. Toen hij merkte dat de vermoeidheid ook bij haar zijn tol begon te eisen, wou hij dan ook niet verder aandringen. Dit was al heel wat om zomaar eventjes te vatten. Omdat hij zich ondertussen verantwoordelijk voor haar was beginnen voelen, had hij als vanzelfsprekend voorgesteld te blijven slapen.
Ik ben een net meisje hoor, niet zoals op tv, heb je dat nu nog niet door? had ze met een vermoeide grijns uitgebracht. Sussend had hij haar echter naar het eenpersoonsbed in zijn werkkamer geleid, waar ze vrijwel meteen als een blok in slaap was gevallen. Toen hij eenmaal zag dat ze vredig sliep, had hij plaatsgenomen aan de keukentafel, waar hij nu dus nog steeds voor zich uit zat te staren, haar stem nog steeds in zijn hoofd weerklinkend.
Nadat hij het bandje volledig had herbeluisterd, porde een soort vaderlijke bezorgdheid hem aan te gaan kijken hoe het met Sabrina was. Paniek kapselde hem in, toen hij zijn bed leeg maar duidelijk beslapen aantrof. Ze zou toch geen domme dingen hebben uitgehaald?
Tijd om daarover na te denken kreeg hij echter niet, want vrijwel meteen hoorde hij een zacht murmelend geluid opklinken in de naburige badkamer. Helemaal over zijn toeren heen, stormde hij het vertrek binnen en zag tot zijn schok Sabrina behuild en uiterst miserabel staan kijken naar haar eigen spiegelbeeld.
Hun ogen ontmoetten elkaar in de spiegel. Zonder zich om te draaien sliste ze hem zacht maar snerpend toe: Je hebt gelogen
Wat bedoel je? Is alles ok met je?
Je hebt gelogen tegen me, Bruce. Je bent wel een journalist. Ik heb je notities gevonden. Ze draaide zich om en hield een briefje voor zijn neus.
Hij herkende meteen zijn eigen handschrift. Sabrina is een slet, Wouter uiterst populair las hij op het gewraakte vodje. Even was hij compleet uit zijn lood geslagen.
Je begrijpt het niet, ik was echt eerlijk tegen je.
Eerlijk? Je hebt gewoon zo op me in proberen te praten dat ik alles aan jou zou vertellen. Mijn frustraties, alles wat ik vroeger heb meegemaakt. Je hoorde mijn verhalen en deed alsof je me begreep, zodat ik het gevoel kreeg dat we op dezelfde golflengte zaten.
Maar dat is ook zo. Ik heb nooit zo met iemand gepraat als met jou deze nacht. Ik zei niet dat ik journalist ben om je niet af te schrikken.
Ik moet van je kotsen als ik eraan denk dat je je tijdens ons gesprek waarschijnlijk de hele tijd zat te verlekkeren op een sappige primeur met jouw naam eronder. Ze wou zich langs hem doorwurmen om naar buiten te gaan, en duwde hem daarbij onbeholpen, welhaast krachteloos, aan de kant.
Je bent al net zon klootzak als alle anderen. Verdraaien en manipuleren, anderen misbruiken, opdat jullie kunnen scoren bij het publiek. Nog voor hij iets kon terugzeggen, sloeg ze de buitendeur met een klap dicht. Verbouwereerd keek hij naar zijn schrijftafel die zij overhoop had gehaald. Tussen alle spullen lag ook de fotocamera die hij gisteren bij zich had. Als ze toch niet wou luisteren naar zijn welgemeende bedoelingen, dan restte hem nog maar één ding te doen.
Eerst haalde hij de tape uit het opnameapparaatje en reet het opnamelint in de plastic behuizing snel, maar bedachtzaam aan flarden. Toen van de cassette enkel nog een wirwar van bruin lint overbleef, zette hij zijn pc aan, sloot de camera erop aan, om de enige foto die hij de avond ervoor van haar had genomen naar het hoofd van het persbureau te sturen.
Hij wist dat het kwaad bloed zou zetten, maar hij voegde er opzettelijk geen artikel bij. Woorden waren immers overbodig om het publiek Sabrina te leren kennen zoals ze echt was: een oprecht gekwetste vrouw die men enkel naïviteit ten laste kon leggen. Deze foto hoorde voor zichzelf te spreken. Hij hoopte dat zij dit ook onder ogen zou krijgen. Dat ze zou beseffen hoe hij haar had leren kennen. En hoe hij haar ook beter had willen leren kennen.
|
