Etappe 3  Deltapad  - van Battenoord naar  Goedereede.

Wandeling voorzien voor  zondag 24 maart 2013.  Wat ik nu ga beschrijven is echt gebeurd. Op de zaterdag voorafgaand aan de wandeling, ontvang ik een bericht van Ivo,  dewelke heeft vernomen dat er tegen de zondagmorgen een flink pak sneeuw zal liggen.  Ik kijk eens buiten en zie niks.  Na rijp beraad met de anderen op democratische wijze besluiten wij de wandeling te verdagen.  Die morgen opent ondergetekende de gordijnen van de slaapkamer en jawel er ligt me daar een flink pak sneeuw voor de deur.  Niet te geloven en nog nooit eerder meegemaakt.  Dus een wijze beslissing.

Op paaszondag 31 maart 2013, is de hardnekkige sneeuw dan toch verdwenen.  Het is nog steeds koud, maar droog en er schijnt bij aanvang van de wandeling een zonnetje, alsof de lente tracht binnen te dringen in deze winterse dagen.

Dus  wijle op weg met wie ; Noelle, Ingrid, Linda en jawel  Aline.  Bij de mannen is dat Bob,Tony, Ronny, Jeanke-Jean en Ivo.

Wie ontbreekt er nu weeral op het appel ?  Ja, onze dappere immer voortstappende Marleen.  Wat is er aan de hand ?  Wel  Jeanke-Jean (lieftallige echtgenoot) had in februari beslist iets aan zijn gewicht te doen (wijze beslissing) (kreeg bij wijze van voorbeeld zijn eigen veters niet meer vastgeknoopt of zag ook Willy niet meer als deze zijn kop naar boven stak).  Marleen wou dit van dicht meemaken en steunde hem als van gewoons door dik en dun.  Dus Marleen begon mee fiks start to run te doen.  Spijtig genoeg ontspon zich in de enkel van Marleen een vervaarlijke ontsteking. Dus geen Marleen.  Maar ook dit komt naar de nabije toekomst dik in orde. 

Dus met zijn 9 op stap  door berg en dal.  Sorry… we zijn in Nederland en lopen via grasduinen langs het Grevelingenmeer richting Goedereede.  
De wandeling is qua natuur immer het zelfde.  Onderweg krijgen we nog enkele kleine sneeuwbuitjes, bij wijze van afscheid aan de winter kan dit tellen. 
De laatste 4 kilometer van de wandeling dienen we door een soort van klein Zwin te waden.  De gids (boekje) vertelt dat het een kletsnatte doortocht kan worden.  Bij de eerste aanschouwing van de te volgen weg zien wij alleen maar een droge weg en vervolgen daarop onze weg.  Na een tijdje begrijp je direct wat in het boekje staat ook klopt. Via struiken en dergelijke waden wij ons moeizaam door dit moeras.  Menige tak bezorgt ons een kopstoot.  Resultaat kletsnatte wandelschoenen . 
Onderweg iets wat op horeca leek tegengekomen, neen.   Maar in Goedereede wacht ons wel een verdiend café.  

Voilà, we staan aan de Hollandse kust.  Nog een 3 tal wandelingen en de Hoek van Holland kent voor ons geen geheimen meer.  

Tot later.

Bijlagen:
2_1_goedereede-kerk-hgl.jpg (34.5 KB)   

Proficiat Ronny !!!

Etappe  27  Van Gilsdorf – Beaufort  afstand 16,4 km.

Maandag 4 maart 2013 , laatste dag van ons weekend en geen geleuter maar stappen. 
We hebben na het ontbijt afscheid genomen van de familie Goossens.
Linda gaat vandaag niet mee stappen maar gaat de lokale winkelgemeenschap opzoeken. 

De zon schijnt over de vallei van de “Sûre” dus hop met de stramme beentjes en kuiten. Om het dorp te verlaten kunnen we direct stijgen via een steile veldweg die ons aan de rand van het bos brengt.  Voordeel is je heb direct een mooi zicht op de omgeving.  Door het dichte bos stuitte wij op een tijd op houthakkers die onze weg volledig hebben bezaaid met afgehakte bomen en aanhangsels van diezelfde bomen.  Op die omgevallen bomen ontdekken we hier en daar ons baken van vertrouwen  de gele bol.  Dus we diende op goe vallen uit onze weg terug te vinden.  Wat na een tijdje zoeken en veranderen gelukt is. Bij het verlaten van het bos, zien we in de verte een dorpje liggen het welk de naam draagt “Eppeldorf”.  We dienen nog eerst zéér sterk te dalen en uiteraard te stijgen om dit dorpje te bereiken.  Horeca aldaar nog nooit van gehoord.  Dus lunch in een bushokje.  Het is weer eens wat anders   We zetten onze weg verder en doorkruisen velden en bossen  en komen alzo in Beaufort aan.  Aan de kerk aldaar is een “stube” gelegen met Portugese bediening.  Het is open en ze serveren bier.  Niet te geloven hé en dat op een maandag.

Iedereen is moe en moet terug richting “den Anvers” dus nog een lange tocht voor de boeg.

We zijn nu met een nieuw boekje begonnen  dat brengt ons tot in het Franse plaatsje  “Schirmeck” (Elzas) en brengt ons aan de voet van de Vogezen.  Als we dit bereiken hebben we er wederom een 458 km bijgedaan vertrek vanuit “Gilsdorf” wel te verstaan. 

Iedereen ziet dit wel zitten.  Onze volgende afspraak is 9 mei 2013 voor de volgende 3 wandelingen richting Zuiden.  We komen dan in Echternach  (klein Zwitserland) en zoeken de vallei op van de Moesel.  Ik ben ervan overtuigd dat ook de groep de volgende keer terug op volledige bezetting zal zitten.

Bijlagen:
maart-2013.jpg (364.6 KB)   

Weeromstandigheden :  wintertijd dus  ijskoud, vrieskou  laagje sneeuw op de weidse velden, maar droog af en toe zon/ bewolking.  Beschutting onderweg nul komma nul.

Aanwezigen  8 personen  Bob, Noelle, Tony, Ingrid, Marleen, Jeanke, Ronny en  Linda

Knopen die niet goed meer willen sluiten, beslissingen alom  BMW,  Mercedes, Audi,  aanvang start to run, gaan tennissen, lopen in gebouwen, hoe zit dat met mijn verdomde knie god nog aan toe, hé ik sta op  en heb pijn aan de knie, na een avond sporten (biljarten).  Met deze gedachtengangen  lopen sommigen van onze bouletten rond terwijl ze hun hoofd diep wegsteken onder mutsen en kappen ter bescherming tegen barre koude en regen. 

Dus we zijn maar met 8 in plaats van de normale bezetting, hoe komt dat ?  Wel begin januari heeft Aline een knieoperatie laten uitvoeren meer bepaald een gescheurde meniscus.  Ok dit was een korte ingreep, doch  Aline een voortrekker bij al de wandelingen was nog niet voldoende hersteld en gaf dus forfait.  Haar immer goed gemutste echtgenoot tevens schoonbroer van ondergetekende “Ivo” dewelke een soort van verplegende hulp was gaf bijgevolg ook forfait.  Dus ja, maar met 8. 

Der leider had reeds laten verstaan dat we onderweg niets maar dan ook niets gingen tegenkomen dat maar enigszins trok om wat we zouden noemen beschutting (even opwarmen). De wandeling zelf kan ik kort zijn, die is in  een soort van snelwandel voltrokken.  Hoe rapper bij de warmte des te beter. Zonder echter het te beseffen hebben we van de Delta enkele eilanden overgewandeld.  Eerst  Tholen, bruggetje over  St Philipsland en dan via de lange Philipsdam/ Grevelingendam  naar Overflakkee.  Bij aankomst in het gehucht  Battenoord, niets aan te treffen dat in de verste verte trekt op iets als café.  Dus wij terug met de wagens naar Nieuw-Vossemeren waar dat mooi eetcaffee was.  Deze zaak was echter veranderd in een danstent.  Men vierde aldaar het karnaval.  Dus de  bouletten hebben even mee geproefd van de lokale festiviteiten. “Er staat een paard in de gang jajajajajaja       een paard”.  Nadien kwam iedereen blij gemutst thuis en viel iedereen in een lekkere slaap. Tot de volgende begin maart terug richting Nice a  Luxembourg.  Hopelijk voltallig.  Doei

Aan alle bouletjes een jaar vol liefde, vriendschap en heel veel wandelplezier gewenst...... een heel gelukkig 2013

een zondag, klimaat: winderig, koud en nat; aanwezigen: alle bouletten

Ik hoor u al zeggen waar heeft die het nu over?
Maar zoals u weet loopt de GR5 van de Hoek van Holland naar Nice ofwel  Noordzee-Middellandse zee. 
We zijn een kleine 2 jaar vertrokken in Bergen op Zoom.  Vanaf nu zullen wij in een 6 tal etappes stappen van Bergen op Zoom naar Hoek van Holland.

1 etappe  Bergen op Zoom (wandelboom- Jeugdherberg) – Niew-Vossenmeren.  Een dikke 20 km stappen.  De weersomstandigheden zijn normaal voor de tijd van het jaar koud-nat en winderig.

Om te beginnen is het parcours dat we nu volgen een heel groot verschil met waar we thans zijn in het Groothertogdom,
Nederland en de provincie “Zeeland” kan je moeilijk bestempelen als een gebied waar je de ene berg na de andere moet trotseren, integendeel  het gebied is gewoonweg biljartvlak. 
Dus we zijn gestart aan de jeugdherberg stappen alzo naar het station van “BOZ” en vervolgens door het kleine leuke stadscentrum, via een mooi park met annex woongebied verlaten wij de stad en komen waar Nederland zo voor beroemd is water en dijken met daar tussen in wijdse weiden en boerderijen. 
We wandelen zelfs een hele tijd tussen de schapen. 
Onderweg toch enig minpunt buiten af en toe een fikse regenbui geen kroeg om te rusten uiteraard.
Echter bij onze aankomst in Nieuw Vossenmeren is er eettent open.  We worden er goed onthaald en maken er nog een plezante avond van. 
Voila de kop is er af vanaf februari 2013 meer beschreven wandelplezier. 
Want wandelen kan iedereen.  Bye

Aanwezigen:  alle bouletjes (maar sommige niet van harte me dunkt) weer droog –bewolkt fris geen regen in voortuitzicht.

Wat is er aan de hand  ?   Zijn die bouletten zot geworden of op hol geslagen.  3 dagen achter elkaar.

Wat voorafging:  Der leijder had besloten gezien op maandag na ontbijt er nooit daadwerkelijk ergens iets te zien is bij onze terug tocht naar huis vlak voor Luik een lokale wandeling te doen. Hij had vriendelijk zoals hij is voorafgaandelijk gevraagd wie dat zag zitten , bleek in ons  jeudig enthousiasme dat iedereen bereid was om dit gegeven mee te beleven.  Gezien dat iedereen zich onvoorwaardelijk wou inzetten in deze wandeling, besloot der leijder op zaterdag dat we dan evengoed nog een stukje  GR 5 konden aanbouwen ipv deze  rondwandeling.  Het zouden ook maar 12 km zijn.  Dat vond iedereen een goed idee nietwaar beste vrienden.

Dus wij met zijn allen op pad in Roderhausen au bord de la Our. 
Ja watte, na 500 meter plat konden we het bos voor een ja steile klim-dalen terug au bord de la Our en ja wederom een steil klimmetje naar het “belvédère van Geislay”, zo terug naar beneden naar het dorpje  Obereisenbach en na éénmaal geen gele  cirkel te bespeuren verkeerdelelijk terug naar boven en uiteraard terug naar beneden naar het andere dorpje “Unterreisenbach” au bord de la Our. 
Nog geen 5 km gestapt en het was duidelijk sommige zaten op hun tandvlees en voelde ondergetekende  niet via zijn water dat er onweer in de lucht zat .
Ondergetekende stelde vast  dat er thans nog minstens één beklimming naar het dorpje “Wahlhausen” zat aan te komen , waar volgens ons boekje een café was.  Je kon via het punt waar wij stonden gewoon de autoweg volgen naar eindpunt. 
Ik had de indruk dat Linda dit wel zag zitten maar niet alleen, zij hoopte stiekem op een andere tandvleesganger om compagnie te hebben doch deze liet niet van zich horen en het werd stil.  Der Ronny in volle voorbereiding op zijn 10 miles (liep als een hinde de voorbije dagen) bood zich aan maar als door een horzel gebeten zette  “Linda” zwoegend rood aanlopend de ganse wereld vervloekend de weg verder. Het is te zeggen de berg op.  Ja dat is “die richtige spirit”. 
Onderweg naar boven liep de groep languit over de weg.  Het was een aandoenlijk beeld voor mij waar “Jean” en “Marleen” in een soort ritueel de berg beklommen. Het ging als volgt ; “ Marleen” liep naast “Jean” en nam met haar korte passen afstand van “Jean” zij liep zo een 100 meter vooruit bleef staan en wachten vervolgens “Jean” op.  Haar ogen volledig de focus op “Jean” zonder woorden. 
Bon genoeg gezever. 
Aan  de rand gekomen van het dorp werd er halt gehouden.  Ondergetekende ging op verkenning in het dorp naarstig op zoek naar een rustplaats-herberg.  Na enkele meters achter een hoek trof deze dan een herberg aan en niet te geloven op maandag namiddag open.  We konden er niets meer eten maar waren welkom voor een drankje.  Iedereen kond deze korte rust goed verdragen. 
Ja, dan moesten we nog maar één ding doen en dat was dalen naar de brug van “Gemunde”wat allemaal vlot verliep. 
Ophalen van de auto’s en moe maar tevree naar huis. 
We hebben dit weekend zo’n  46 km voortgang gemaakt op onze GR 5. Daar mag iedereen fier op zijn. 
Onze volgende afspraak maart 2013. 
Doei... Bob

Aanwezigen allemaal en goed gezind (toen nog).
Weersomstandigheden bewolkt met af en toe zon en droog.   Het zou volgens de voorspellingen de ganse dag zonnig - licht bewolkt blijven en droog.

We verlaten het dorpje Ouren en na exact 1100 meter bereiken we het “drielandenpunt”.  We gaan de grens over en komen in  het Groothertogdom Luxemburg. 
Dit moet gevierd worden volgens de leijder en deze haalt terstond uit zijn rugzak een frisse fles CAVA of in het Duits eine flashe  SEKT  (nee niet seks).  Ondergetekende had een 2 de fles bij zich.  We vieren dit heuglijk gegeven dat we na 2 jaar vanuit  Bergen Op Zoom alhier staan en à  pied. 
Nogmaals bouletjes een dikke proficiat aan ieder van ons.
Soms wel wat met zagen en klagen maar bovenal  met veel lachen en leute . 
Aan dit leuke intermezzo komt snel een einde. 
Er dient gewandeld te worden en nog zeker een 16 km voor de kiezen.  Volgens der Leijder zal het zeker wel meevallen omdat we de ganse dag de Our zullen volgen in de vallei.  In Luxemburg gekomen dienen we een andere markering te volgen geen rood/wit teken maar een gele cirkel (bol) en we volgen  “sentier de L’Our”. D
e tekens zijn zéér goed gemarkeerd en duidelijk.
Ik moet bekennen dat volgen van die beek de Our is werkelijk ongelooflijk, mooi mooier mooist landschap. Tot dusver en dat is de mening van ondergetekende is dit de mooiste wandeling van allen.  Maar een platte wandeling is het geeneens, integendeel we zien op diverse punten “ de Our” diep onder ons , wat wilt zeggen stijgen en dalen – stijgen en dalen- stijgen en dalen. Sommige uitzichtpunten en zeker met de lichtinval van de zon is  indrukwekkend, ook komt dit omdat er daar geen wegen noch enige bewoning te bespeuren valt.  Onze middagpauze is voorzien op een camping aan de Our “Tintesmillen”.  Thans een godverlaten plaats, ook het cafetaria is geshlossen. 
Maar iedereen is voorzien van een goed lunchpakket (hotelservice).  Het was ook nodig want na deze stop dienen wij te stijgen naar het uitzichtpunt “Kasselay”.  Zoals gezegd alles is mooi aangegeven, onderweg doordat we altijd zo stil door een bos waden,  lopen we zo aan bij een familie damherten  die wel snel bij onze ontmoeting het hazenpad kiezen. Na een laatste klim kunnen wij ons bijna eindpunt reeds in verte bekijken  “Dasbourg pont”, doch lopen via een niet zo autoweg naar het dorpje “Roderhausen” waar aan de kerk ons eindpunt is voorzien voor vandaag. 
Het was een heerlijk mooie wandeling, maar vermoeiend. 
We sluiten als vanouds de avond af in de afspanning Hubertus met de leuze  bitte ein Bit.

Aanwezigen :  alle 10 “ les  boulets au grand complet”, weersomstandigheden  een beetje verschil met de hoogzomer van vorige wandeling.  Het is donkergrijs zwaar bewolkt en bij vertrek erg mistig.

2 wagens met daarin Jean, Marleen, Ivo, Aline, Bob en Noelle komen van het verre noorden. 
Onze andere bouletten hadden reeds de nacht daarvoor ingecheckt in het hotel juist over de grens in Duitsland (Winterspelt) en komen aangereden van het aankomstpunt te Ouren. 
We parkeren op de parking  van de karting-bowling van het dorp Grüfflingen.  We hijsen ons naar de drukke weg en vinden dra onze zo vertrouwde GR tekens  rood wit en verlaten dan ook deze weg.  De sfeer is goed en der leider laat verstaan dat ons hotel voor 2 nachten best in orde is.  Dus alles kits. 
Alleen de weersvoorspellingen zijn minder gunstig.  Naar alle waarschijnlijkheid houden we vandaag de boel niet droog.  We dalen via landweggetjes  richting onze middagbreak  zijnde het dorpje “Burg reuland”, we wandelen regelmatig door open velden, doch door de dichte mist is het  zicht op een mooi landschap nihil.  Zoals reeds in de naam vermeld heeft dit dorp iets met een “brucht” en jawel er staat er een.  Wat ook aanwezig is zijn enkele kroegen, ook belangrijk natuurlijk. 
We vinden onze rustplaats in een “konditionerei”.  U vraagt zich waarschijnlijk af, “wa is da veur een beest”.  Wel voor zij die niet zo bekend zijn in Duitsland, dat is een bakkerij annex tearoom, maar waar het bier nooit ver weg is.  We mogen van de bazin zelfs onze boterhammen verorberen. Door zoveel gulheid laten we ons gaan en drinken iets meer dan voorzien.  Ook het gebak laten onze dames zo maar niet passeren. 
Aan zoveel geluk hangt natuurlijk ook een keerzijde.  We bevinden ons in een dal en moeten daaruit, dus  naar boven met die boel.  We dienen een steile klim aan te vangen.  Het weer is nog steeds grijs, bewolkt doch de mist is  minder indringend aanwezig en belangrijk het is nog droog.  Dit stuk naar Ouren gaat los door bos en wei zonder dat je enige bewoning tegenkomt.  
Op exact 14.30 uur  zijnde de klok van ondergetekende valt er een regendruppel.  Na  15 minuten zijn we alle strontnat.  Dat belooft met nog een 6 km voor de boeg.
We lopen langs de grens met Luxemburg aan de ene kant en diep onder ons kunnen we de countouren herkennen van de meander van de Our.  Aan de overkant van dit stroompje  ligt dan “Duitsland”.  Diep weggestoken in onze regenkledij bereiken we het dorpje  Ouren in België.  En zie daar het is gestopt met regenen. 
Enkele bouletten keren terug om de wagens op te halen, de rest neemt plaats voor een après promenade in “Rittersprung” Ouren.  Naderhand reeds  lekker donker rijden we naar onze slaapplaats.  Na een warme verdiende douche nog een lekkere maaltijd met “bitte ein Bit” mit shnapps.  De kamers zijn ruim met een goed bed. 
We verblijven in hotel Hubertus  Winterspelt. 
Morgen vervolgen we onze weg en gaan dan de grens over.  Niet te geloven dat we daar zijn en met zijn allen.
Proficiat bouletjes !!!

Etappe 21 Vielsalm-Schirm zondag 19 augustus 2012

Om 8.00 uur standplaats Vielsalm in de morgen duidt een temperatuurmeter van een apotheek reeds 23 ° graden C.. 
De lucht is helblauw, dus het is koorstig dorstig weer. 
Zoals elk stadje ligt ook Vielsalm in een dal dus wederom klimmen. 
In principe komen we wederom niets tegen halverwege, doch onze leider heeft gelezen dat in een gehucht genaamd “COMMANSTER” er zich oude chateau bevindt waar je iets zou kunnen nuttigen.  Gezien der Ivo als een soort verkenner bevoorrader is ingeschakeld, was deze de dag daarvoor een kijkje gaan nemen. Met als oplossing men verwacht ons daar, er is gerstennat en voor iedereen een chacuterieschotel. 
Ook het eerste deel verloopt voorspoedig. 
Het gebouw waarin we verwacht worden is een echt kasteel en dateert van 1741.  Binnenin zijn de muren nog een 1 meter dik met kleine ramen.  Dit maakt een verschil in graden met buiten zeker 10 graden.  De waard schenkt dan nog van de tap een zelfgemaakt biertje met als surplus op de schotel een zelfgemaakte uitmuntende paté.  Wat kan het leven van een wandelaar toch mooi zijn....  
Ook het eiken houtwerk in de chateau is indrukwekkende zeker de trap naar de toiletten. 
Voor zij dit lezen stop hier aub.  Het is enkel tijdens het weekend.  Van buitenaf zou je niet merken dat er zich een café bevindt, nergens staan er reclameborden omtrent bier.
Na dit leuke intermezzo trekken we verder. 
Eens buiten Commanster lopen we de taalgrens over en komen in Duitstalig België. 
Het eerste dorpje aldaar luistert naar de naam “Braunlauf en dit na een 5 km stappen onder een lode zon.  Het leuke met een verkenner is dat hij met de wagen de streek volledig uitkamt op zoek naar een rustplaats met een zilt natje als het kan.  Zo ook in Braunlauf heeft hij achter een bocht en niet op route een herbergje ontdekt.  Even halt houden, nu drinken we  “Diekrich”. 
We komen stilletjes in de buurt van het “Groot Hertogdom Luxemburg”. 
Nog een 4 km verder komen we aan in Schirm.  We zijn allemaal bekaf en blij dat we er zijn. 
Met de wagens rijden we terug naar vertrekpunt en nemen plaats op het zelfde terras. 
Enkele van ons blijven nog een nacht aldaar anderen rijden naar huis.

Onze volgende afspraak is het weekend van 10 november 2012. 
Het zal dan iets kouder zijn en dat weekend gaan we de grens over en verlaten België, een spannend moment. 

Doei,

HDB Boulet

Etappe 20 Stavelot- Vielsalm  zaterdag 18 augustus 2012

Aanwezigen voor deelname wandeling  9 zijnde Bob, Noelle, Tony, Ingrid, Jean-Pierre, Marleen en Aline.

Weersomstandigheden eigenlijk te warm om te wandelen.

Dit is het 2 de  wandelweekend deze zomer. Dit om wat voortgang te vinden in onze route . 
Alle volgende etappes nu zullen in verlengde weekends en zelfs later een echte wandelweekplaatsvinden.
Voor één wandeling moeten we nu te ver rijden. 
Onze standplaats qua hotel is in het centrum van Vielsalm.  Dus bij aankomst van deze etappe kan je gelijk in de douche.
We hebben afspraak in de schaduw van de kerk van Vielsalm.  Het is bijna niet te  geloven maar we hebben het warmste weekend uitgekozen van deze zomer.  De sky in de Ardennen kleurt volledig helblauw zonder wolken.  We verzamelen met ons tienen om op de parking met enkele auto’s naar ons vertrekpunt te rijden  in Stavelot.
U zal tevens opmerken dat we wel zijn tienen zijn maar om te wandelen met zijn negenen.  Wel dat zit zo, Ivo ons oudste lid van de groep en tevens vaandeldrager, is de donderdag voor de wandeling naar de huisarts gelopen omdat hij pijn had aan de lies.  Hij heeft echter geen doktersbriefje bij en roept thans een vrijstelling in om niet mee te moeten wandelen. Dus zijn we maar met 9.  
We vertrekken vanuit het centrum van Stavelot, Ivo is thans een soort van vooruit geschoven verkenner.  We maken afspraak met hem in het natuurvriendenhuis in LogBiermé.  Daar kan je lekkere biertjes drinken so we hope. 
We vertrekken wederom vanuit een vallei  komen even de GR 14 tegen en dan naar omhoog  “côte de Stokeu”.  Deze hoogte is zéér gekend in de oudste klassieker “Luik-Bastenaken-Luik”.  Eens boven wandelen  we afwisselend in bossen en dan weer in velden.  Onderwijl dient nog gezegd te worden dat “Jean-Pierre” tot de vaststelling komt dat hij zijn bloeddrukpillen niet bij heeft.  We krijgen ook nog onderweg het slechte nieuws van “Ivo” dat het natuurvriendenhuis niet open is.  Wat een pech zeg.  Gelukkig is iedereen goed voorzien van het nodige water want de zon schijnt als een koperen ploert op ons.  Gelukkig biedt een bosweggeltje af en toe verkoeling. Bij onze aankomst in Logbiermé zijn we zo van onze à propos dat dit huisje gesloten is dat we nog bijna verkeerd lopen.  We kunnen wel in de schaduw van het huisje onze boterhammetjes nuttigen. 
Het 2 deel van deze wandeling ga ik heel kort houden.  Waarom zal u vragen ?  Wel iedereen wil zo snel mogelijk of toch bijna iedereen een frisse pint in de hand hebben en dat kan enkel bij het punt van aankomst.  Nog nooit werd er zo flink - snel in turbo charged gestapt. Aan de kerk van “Vielsam” is er een prachtig terras met  als specialiteit “Jupiler”  33 c.   Na enkele schuimende kragen bier en een verkwikkende douche in hotel eindigen we de  dag op een terras met een lekkere maaltijd.

Etappe 19 SPA-STAVELOT 29 juli 2012 
weersomstandigheden:  droog, stralende zon en 18 °

Vooruitzichten die dag onveranderlijk. 

Na een zéér goede nachtrust annex lekker ontbijtbuffet staan onze pijlers gericht op onze volgend ardennen offensief.
We vertrekken ruim op tijd uit Spa en stijgen onmiddellijk de stad uit. 
Bij het opnieuw bekijken van mijn vorig verslag vergelijk ik Spa met Knokke.  Maar naar architectuur van de gebouwen is Spa eerder te vergelijken met  “De Haan aan Zee”.  De huizen van vroeger zien er  zéér Engelse cottage stijl  uit. 
Maar genoeg over huizen, we zijn hier om te wandelen.  We zijn nog steeds met onze tienen en verbazingwekkend nog steeds on speaking terms. Vandaag dienen wij een 17 km te overbruggen naar dit andere leuke Ardennen stadje “Stavelot”.  Volgens mijn GR boekje zal de wandeling verlopen door berg en dal.
Extra gegeven nog het heeft de nacht van zaterdag op zondag lelijk huis gehouden in de Provincie Luik, dit betreffende neerslag en storm. Dus zoals gezegd wandelen wij al stijgend Spa uit. We komend in een bebost gebied alwaar het beekje “Picherotte de plak zwaait.  Thans is het beekje een ware waterval geworden. Bij aankomst aan het beekje lopen we al gelijk verkeerd we gaan stroomafwaarts en moeten stroomopwaarts.  Oef eindelijk de juiste richting, na drie bochtjes in een prachtige omgeving, lezen wij op een boom volgende mededeling dat de brug verderop er niet meer is, dus trek u plan. 
Alle bouletten hebben hune plan getrokken en zijn heelhuids met veel hilariteit over de wilde stroom geraakt.  Dit heeft meer dan een half uur zeker geduurd. 
De strafste overtocht was van onze leider “Tony”.  Zoals zo velen, had hij zijn wandel bottinnen uit getrokken was op blote voeten door de “wild river” getrokken.  Halverwege heeft hij dan zijn schoenen naar de andere oever gegooid. Spijts één daarvan kwam wel op vaste bodem terecht maar viel terug in de stroom, ongrijpbaar voor de leider koos de bottine voor de weg down under.  Gelukkig stond 2 meter lager “der Ronny” en kon de klets natte bottine recupereren.  De leider heeft dan de hele weg met een 1 natte bottine moeten verder lopen. Bon zoals gezegd iedereen is erover geraakt op zijn manier. 
We zetten onze weg verder.  Komen alzo via 2 brandwegen door een bos en na een picknick in het bos  (no café) op de “Fagne van Malchamps”.  Dit is een  heidegebied a la Kalmhout maar dan op 500 meter hoogte.  Het is werkelijk een prachtig gebied.  Via een knuffelpad (wat 's in a name) komen we aan een uitkijktoren.  De  leider weet ons te vertellen dat we nog een flink eind te gaan hebben
We verlaten de “Fagne” dalend via een verschrikkelijk slijkerige slechte weg en komen alzo in een andere vallei deze van “ de Roannay”.  In het plaatsje “Ruy” staan we op de laagste plaats van de vallei.  We moeten terug naar boven stijgend en komen alzo op de “Les Grandes Fagnes”.  De afdaling is wederom slecht slijkerig via een weide met koeien vrij steil naar beneden bereiken we via een nauw tunneltje (beek)  het centrum van Stavelot “Place Saint-Remacle”. 
Ondergetekende steekt zijn voeten in een plaatselijke fontein heerlijk koel. We sluiten het luik “Stavelot” af op een heerlijk  Stella terras  waar we als hapje zelfgemaakte bouletten eten. 
We staan in het  midden van de Ardennen. In augustus vervolgen we onze route wederom 2 dagen  
Deze wandeling is zoals u ziet iets meer beschreven, dit komt omdat we unaniem hebben beslist dat dit tot dan de mooiste wandeling was op ons parcours.

Etappe 18 - Banneux-Chapelle SPA 28 juli 2012

Aanwezigen: alle bouletten zijn present. 
Weeromstandigheden:  bewolkt  dreingend naar regen bij vertrek.  Temperatuur is Belgisch zomer te noemen.

Dit is een tweedaagse, dus we blijven een nacht in de omgeving slapen om sneller onze route op te pikken. 
We vertrekken uit  “Banneux”  steil naar boven in een bos. 
De paden liggen er zéér slijkerig bij. 
Volgens onze leider komen we onderweg een café tegen om onze picknick op te eten.  Het kan niet stuk. 
Ook zijn er wederom diverse variaties van bouletjes te eten bij onze pitstops.  Spijtig genoeg begint het ook weer te regenen (deksels toch aan toe).  Ondergetekende trekt daarbij een regencape aan en waant zich even een echte batman . 
De omgeving is zeer afwisselend te noemen.  We passeren het dorpje “Becco”, waar we een leuke  “Gite” aantreffen ook het volgende dorpje  “La Reid” is mooi en heeft een zeer homogeen uitzicht qua straten en huizen.  In La Reid eten we in een zéér lokale kroeg onze boterhammen op.  De TV staat  aan en we kijken naar onze 1^ste bronzen medaille in de Judo. 
Ja, "the Olympics" in Londen zijn  begonnen. 
We vervolgen onze weg en als bij wonder komt de zon eindelijk loeren.  Dus opbergen van regenkleding. Eindelijk kunnen we genieten van de omgeving.  Zo kunnen we op een hoogte in de verte Spa zien liggen  
Via de dorpjes Winamplanche-Creppe, komen we Spa binnen.  Het Knokke van de Ardennen.
We zitten nog niet juist op een overdekt terras of de hemelsluizen zetten zich wagenwijd open. 
We vertrekken naar onze slaapplaats omgeving  Verviers  en nuttigen in een lekker restaurant ons avondmaal.

Mooie afsluiter van een heerlijke dag wandelen....

Bob

Etappe 17 Domaine de Wégimont  Banneux-chapelle 6 mei 2012

Aanwezigen : alle  10.  Weersomstandigheden bewolkt regenachtig

Het moet gezegd zijn sinds we met een nieuwe boekje zijn begonnen hebben de weergoden nog niet meegezeten. 
Nu bij het vertrek is 't weer van dat.  Goed, we staan hier en moeten erdoor.
Gezien we steeds meer en meer de Ardennen intrekken komen we ook andere gr routepaden tegen waaronder de  GR 563  “Land van Herve”.  Het landschap is wederom mooi varierend zacht glooiend, stijgen en dalen is ons deel.  In Fraipont komen we een local café tegen waar we onze boterhammetjes kunnen opeten met voor sommige een schuimende “Juupiler”.  Na dit intermezzo is het terug stijgen. 
Het weer is doorgaans grijs en de dalen liggen er mistig bij.  Spijtig want zo mis je toch de eigenlijke omgevingskader.  We komen  zonder problemen tot  Banneux-Chapelle. 
Dit is wederom een soort van “Scherpenheuvel” annex  “Lourdes” maar dan voor de Walen.  Het is reeds gezegd deze route betreft soms een echte pelgrimstocht.  Zo voelt ondergetekende zich dan ook bij aankomst nen echte Pelgrim.
Iedereen komt zonder problemen aan. 
Volgende etappes zijn voorzien in juli. 
See you....