Zoals in de Tour, is het een rustdag, 

waarbij de meeste bouletten (afzonderlijk weliswaar) de mooie stad Metz bezoeken, beslist de moeite waard .

De tred zit er goed in.  Allen aanwezig.  

We wandelen naar een iets groter stadje en lopen er quasi doorheen zijnde Rombas.  Van daaruit via een natuurpark dienen we te stijgen tot een 389 meter hoogte de heuvel  “Tour de Drince”.  

Op deze heuvel heeft men in 1932 ter vervanging van een houten toren een nieuwe gezet hoogte 25 meter.  Ondergetekende heeft samen met Marleentje deze toren zijnde 121 treden beklommen en overwonnen.  Het zicht is subliem over het gebied.  

Valleien van de Orne-de Fensch en  de Moezel.  Na dit korte intermezzo vervolgen wij onze weg in een mooi bos.  We komen aan in een bijna  Provencaals dorpje “Fèves”  un village fleuri.  

Tot de volgende

Een gelijkwaardige wandeling als daarvoor bossen, open stukken zacht dalend en stijgend, mooie natuur.  

We passeren de autosnelweg Longwy-Metz (A30) en de dorpjes Neufchef en Le trou Macatin.  

In Neufchef is de picknick onder een boom plus een tafel en volgens de legende van onze gids staat er een wijnglas gemarkeerd.  Dus er moet in het dorpje ergens verscholen één of andere horecazaak zijn.  Dus het speurwerk kan beginnen.  

Uiteraard van de route en na navraag bij enkele dorpelingen staan we voor het “Café les Amis”.  Het is open en heeft zelfs 2 tafeltjes buiten staan.  Ook hier wordt de 1664 fris getapt en je kan er ook een lottoformuliertje of op de paardjes gokken.  

Na deze bijzondere rustplaats vervolgen wij onze weg.  Juist voor Rosselange dienen wij nog een bospad te volgen hetwelk echter volledig is overwoekerd door netels en distels geen doorkomen aan, wij volgen dan maar de asfaltweg die er naast ligt daardoor komen wel in Rosselange terecht via een andere weg dan de GR 5.  

Slechte beschrijving in het boekje sorry.  

Onze voertuigen staan geparkeerd op de parking voor het “Hôtel de Ville”.  

Mooi stadje , doch voor onze verfrissing zoeken we wederom de Zen bar op.

Iedereen is van de partij en happy.  

We komen in het land van de rode aarde, wat wil zeggen dat we in een natuurgebied komen waar in de heuvels veelal in het verleden aan mijnbouw werd gedaan.  Dit is de zien aan de uniforme arbeidershuisjes in de streek gekende onder de benaming “cités” en de talrijke oude mijnwagentjes in de diverse dorpen omgetoverd tot herdenkingsmonumenten of  bloemenbakken.  

Het weer is zomers te noemen bij vertrek en volgens “der leider” zijn we wat dat betreft de komende drie dagen gerust dat dit zo blijft. 

Dus we vertrekken met onze korte “hose” (korte broek) .  Het gebied is heuvelachtig en zéér groen.  We wandelen veelal in dichtbebost gebied en blijven op hoogte wandelen.  De nijdige  ups en downs zoals veelal in Luxemburg zijn verdwenen.  Goed nieuws voor sommige bouletten.  Op de middag picknicken we langs de kant van de route.  We kijken dan vanop hoogte naar het dorpje  “Algrange”.  In de namiddag  bereiken we reeds vroeg onze eindhalte voor vandaag zijnde  “Fontoy”, ook wederom een slaapdorp, horeca  nul komma nul.  Dus back to base zijnde Briey.  Nu wil het toch wel lukken dat in dit slaapdorp hedennamiddag voor de deur van het hotel een motorgebeuren plaats vindt.  Ja watte, uiteindelijk komt alles toch nog goed.  Tot morgen 

Lavender lush- Koala-Lilly Pilly-Plum tastic-Black Jack-Tanzanite Blue-Spicy peppercorn-Hocus Pocus-Blood orange-Pearl Pink-porn red-Deep porn rose, voilà..... Dit krijg ik te horen op een zonovergoten terras in het dorpje Briey en Bas en niet En Hautte.  

Het terras luistert naar de naam  ZEN BAR en men  tapt er 1664  tres frais.  Al deze bovenvermelde benamingen leidde bij onze dames op het terras tot verhitte gesprekken aangaande het thema  zet eens een kleurtje op uw nagels.  Nu de meeste van onze dames  -bouletten lopen met zo’n kleurtje op hun nagels uiteraard in diverse kleuren.  Het lijkt of  zij ergens op oorlogspad zijn maar nee en ook een inleiding tot een regendans zit er niet in, want het is zomer in Briey en dat zal zo blijven.  Ik die dacht dat een potje roodsel van bij het Kruidvat eenzelfde effect had , ho maar ho bijt mijne neus niet af.   Nu ja iedereen zijn pleziertje.  

Onderwijl wenst ook “der leider  Tony”  zijn zegje te willen doen en geeft een korte briefing omtrent de wandelweek en dito organisatie omtrent de wagens:   Het is de bedoeling van in de wandelweek te wandelen van Escherange tot Gorze dan hebben we een kleine 90 km  gedaan.  Dit gaan we doen in 5 etappes die ik u hieronder kort zal toelichten.   

We verblijven in het hotel Aster in Briey en blijven daar ook de ganse week op logement- demi pension.  De eerste avond worden we begeleid naar een prachtige eetzaal, waar het voorgerecht gepresenteerd wordt in buffetvorm en de hoofdmaaltijd op grote warme borden.  Het dessert kaas of zoetigheid ook in buffetvorm.  De kamers zijn op hun retour idem dito betreffende de badkamer , maar het is er zéér proper en verzorgd en er komt water uit de douche (behalve voor Marleen, voor haar is de douche te groot en te hoog zo kan ze niet spelen met de douchekop tant pis zou ik zeggen).  Maar voor de rest alles bon.

De zon schijnt reeds vanaf de vroege morgen aan de einder.  

Vandaag gebeurt eindelijk waarvan ondergetekende reeds enige tijd droomt we gaan de grens over naar Frankrijk en verlaten  Luxemburg.  Zoals gewoonlijk volgt het GR pad geen rechte lijn maar met bogen en rondom rond.  Het voordeel is dat je steeds de mooiste padjes ontdekt en zeker de natuur rondom een stadje of dorpje.  

Zo ook is dit nu het geval  de Budersberg zijnde een hoger gelegen wijk van Dudelange, brengt ons direct steil naar het hoogste punt in de  omgeving  nl. de “Gehaansbierg (417 m) hoog.  Aldaar staat dan nog een uitzichttoren we nemen de moeite om tot daar te wandelen en wat denkt ge deze toren is afgesloten, ja het is zondag voor iets.  

Och ja nog vermelden dat  “Linda” deze wandeling links heeft laten liggen de voetjes met blaren waren onvoldoende hersteld.   De rest is van de partij en wenst zo snel naar de grensovergang.  Via een ander bos komen we in grote natuurpark “Haard” .  We komen nog zijdelings in een dorp “Tétange” en dan naar omhoog een bos in.  Plots duiken terug de rood-witte vertrouwde tekens op met een verwelkomingsbordje van de Vogezenclub en staan we met één voet in la douce France.  

Tijd voor een pauze,  onze leider “Tony” tovert onmiddellijk uit zijn rugzak nog een redelijke koude fles  “Champagne”, de glazen worden gevuld.  Ook ondergetekende droeg een 2 de fles met zich mee  dewelke na de picknick ter plaatse ook geledigd wordt.  Ja, zuipen is voor de bouletjes niet zo direct een erg hoog obstakel.  

Zoals dus gezegd ligt de grensovergang midden in een bos  een beetje verderop treffen wij een bord aan met de mededeling dat we onderweg zijn van Holland naar de Mediterranee  Nice nog  1580 km richting Rotterdam  1030 km.  Sommige bouletjes zijn dol enthousiast dat ze reeds zover hebben gelopen dit is echter buiten de waard gerekend.  Der Leider “Tony” tempert enigszins dit enthousiasme met de mededeling dat we minder km hebben gewandeld dan dat er op dat bord staat.  Enige dagen later komt de aap uit de mouw en ontvangen we van der Leider”  Tony” het exacte cijfer nl.  741 km te rekenen vanaf  Hoek van Holland.  Just is just.  Ook over de grens geen klagen omtrent  de bewegwijzering we lopen nog een  tijd door de bossen  en dalen dan naar het eerste Frans dorpje  “Molvange” en via een asfaltweggetje in het dal komen we aan onze voertuigen in Escherange.  Einde  derde rit.  

We begeven ons terug richting Dudelange naar ons terras in de zon.  Niet te geloven maar de waardin heeft op onze vaste tafel het bordje  “Reservé” gezet en nog straffer  na het eerste rondje komt zij doodleuk vertellen dat zij geen “Happy Hour” kent maar dat dit eerste rondje van de zaak is.  Ongelooflijk zoveel liefde voor het beroep van waardin, ik heb nog niet meegemaakt bij ons en nu is het juist onze laatste dag in Luxemburg.  Zou ik me dan toch vergist hebben  in dit volkje ?  

Na nog enige rondjes begeven wij ons naar een Italiaans restaurant waar we niet te geloven lekker hebben gegeten en genoten hebben van een voortreffelijk service.  Chapeau  Luxemburg en mijn diepste excuses over wat ik van jullie allemaal heb gezegd onderweg.

Zo we trekken na een uitstekend weekend maart 2014 weeral verder naar het Zuiden.

Volgende afspraak  de wandelweek in mei 2014  van 17 mei tot en met 24 mei 2014.

 See you later alligator

Na een verkwikkende nachtrust  en open douche wederom een weelderig ontbijt met alles op en aan vertrekken we stipt om  10.00 uur aan de kerk van Frisange, eerst wederom via open vlaktes en komen alzo in een bos  “natuurgebied van Crauthem” hier kan men ook de fito meter doen en komen alzo in het volgend slaapdorp  “Hellange” met een aan de kerk op de middag een gesloten horecazaak, had je anders verwacht, dacht van niet.  De zon schijnt nog steeds over het Groothertogdom.  Daarop volgt wederom open weiland en via een bos waar we een picknick houden komen we aan de brug dewelke de oversteek maakt van de autosnelweg richting Metz.  Op de brug zien wij verderop de grenspost.  We vervolgen onze weg en komen op grondgebied  “Dudelange”.  Via een grote bocht door een woongebied bereiken wij ons eindpunt voor die dag  Budersberg.  We bevinden ons aan de andere kant van de stad.  Horeca nouga bolle.  Om terug naar het centrum dienen wij nog een 2 km terug te lopen richting centrum.  Het is  totaal onbegrijpelijk dat men de route niet aanlegt dwars door het centrum van Dudelange om zo naar Budersberg te wandelen.  Ten eerste is het  centrum  de moeite waard en buiten de kerk ( 3 de grootste van het land) kom je er ook nog enkele voedingszaken en bovenal horecazaken tegen.  Nu door dit woongebied kom je  niets tegen buiten bewoners die aan hun tuin bezig zijn.  Oh ja, dit nog we beëindigen de wandeling met zijn allen flink zo.  Alleen heeft ons Linda een weinig last van enkele blaren op tenen en voeten.  Hopelijk komt dit goed.  Na de wandeling duiken wij welverdiend wederom op ons vertrouwd zonneterras “Queens Pub”  ja je kan spreken van een echte “stamtisch”, ook de gastvrouw wordt met de dag vriendelijker.  Vanavond gaan we eten  bij een echte “indiër” als dat maar goed komt.  Ja, zo tegen de avond is Luxemburg zo slecht nog niet.

Het is ons eerste weekend voor het jaar 2014.  

We komen reeds bijeen op donderdag 27 maart 2014, iedereen is present in de namiddag in het hotel Cottage au centre de la ville  Dudelange.  Eerlijk gezegd hadden we weinig verwachting omtrent onze verblijfplaats.  Een industriestadje met daarin een hotel.  Ware het niet dat het een ongelooflijke zonnige lentedag was, ware het niet dat het hotel best een gezellige indruk nalaat, zéér vriendelijke ontvangst en dito kamer, ware het niet dat dit stadje zeker in de zon geen grauwe industriestad is het ligt te midden van aardig wat natuurschoon.  Ja,  op de grens met Frankrijk staat er een immens gebouw in verval met daarop “Arcelor Mital” met een lege parking voor de rest geen kritiek.  Na onze leuke incheck, verkennen we het stadje, want iedereen heeft dorst.  Dudelange ook wel “ de smidse van het zuiden “ genoemd heeft trouwens ook de derde grootste kerk van het land en in de schaduw daarvan bevindt  zich de “Queens Pub”, dewelke in bezit is  van een terras dat tot om en bij de 6 uur des avond in de zon ligt ( als ze schijnt uiteraard) en ze scheen .  De zon zal van de partij zijn gedurende het ganse weekend een menig pilletje omtrent hooikoorts is daarvan het gevolg, but who cares.  Er is een terras, er is zon en een heerlijk pilsje dat luistert naar de naam  “Moessel  33” en heerlijke Rivaner wijn pour les filles en een vriendelijke bediening.  Wat dis da hier in Luxemburg, wil  dit land alvorens wij het definitief verlaten zich van zijn schoonste kant laten zien ?  Het zou kunnen het heeft ons al genoeg teleur gesteld.  Die eerste avond hebben wij avond eten in het hotel zelf, één woord : prima eten - prima service.  Ja, niet te geloven en u zal merken dat we de komende dagen van ene verbazing in de andere gaan vallen.

De wandeling zelf is voorzien op 28 maart 2014, na een uitstekend ontbijt - opmaak lunch  (aanschaf in Cottage of Match), en het plaatsen van onze voertuigen, vatten wij stipt om 10.00 uur onze wandeling aan het kruis met een prachtig zicht op Remerschen, verderop de brug van de autobahn en de meander van de Moezel.  Dit verlaten wij allemaal en na een korte stevige klim komen we aan op het plateau, waar we een mooi zich hebben op de wijde omgeving.  In de verte zien wij de contouren van de kerncentrale van “Thionville”.  We wandelen thans naar het mondaine kuuroord MONDORF-LES-BAINS.  Iedere boulet is aanwezig en zo te zien in zijn  sas.  De komende 3 wandelingen zijn overgangs wandelingen om in het schonere deel van Frankrijk te komen.  Via een park komen we in het mondaine kuuroord.  Dit stadje ligt al op de grens met Frankrijk en door onze mooie padjes lopen we soms al op het  grondgebied.  In het park komt er voor die dag wederom een verassing, er is een horecazaak gevestigd dat ook een terras met mooi uitzicht biedt.  Na bijna door dit land te zijn getrokken,is dit de eerste maal.  De meest van onze bouletten kunnen het dan ook niet laten dit vast te leggen op de pelicule (foto).  Op de het raam staat op een papier geschreven dat er “plat du jour” te verkrijgen is.  Het is duidelijk  la douce France is niet ver weg.  Maar daar we lunch bij hebben zien we daarvan af en nuttigen iets fris of warms zoniet mijn schoonbroertje der Ivo dewelke een coupe creme glace besteld  met krieken  (amerylle of zoiets)  in ieder geval iets zéér zoet.  Hij eet het met smaak op en gelijk heeft hij.  Heb je in iets zin stel nooit uit tot morgen maar  NU.  Verderop in het park nuttigen wij onze lunch, in het zonnetje, heerlijk.  De namiddag is een beetje van het hetzelfde we lopen bijna constant in open gebied en komen alzo in het dorpje Frisange terecht.  Snel in de auto’s want ons terras in de zon lonkt te Dudelange.  Ja, dat weekendje wordt nog best gezellig.  Doei.

3 november 2013 is ook een zelfde wandeling als daarvoor.  We blijven de spook-wijndorpjes passeren, het is er doods. 

In Remerschen hoog op de flank eindigt die dag onze wandeling  aan een kruis.  De GR trekt landinwaarts en we verlaten de Moezel.  Onze overbuurland Duitsland verlaten we  nu ook.  Het nieuwe grensland wordt Frankrijk. 

Nog 2 en half wandelingen en 1 verblijf scheiden ons van de Franse grens en dan is Luxemburg achter de rug.  Joepi . 

Om aan onze voertuigen te komen moeten we nog een steile afdaling maken  via een 160 trapjes....  Onze voertuigen staan geparkeerd in het centrum aan een wijnbar  (bodega).  U mag 2 maal raden open of gesloten op een zondag  ?    Ja, uiteraard “zo toe als een huis”

We wandelde deze driedaagse een totaal van 56 km.  We zijn nu reeds aan 33 etappes richting zuiden en 6 richting Noorden.  Dus totaal wandelde we reeds een 39 etappes op de GR 5.

Ons volgende weekend stappen is gepland op 27 maart 2014.   Tot dan

2 november 2013.

is een identieke wandeling met dien verstanden dat we vertrekken met regen niet erg leuk, maar ja  dat is GR paden. 

Op de middag in het zoveelste slaapdorp (Wormeldange )is er dan een café (Portugees)  waar we goed worden ontvangen en ook iets warms eten. 

Allée het is dan ook gelukt iets open te vinden.  De namiddag trekt het open en valt er weinig of geen regen.

Het betreft hier ons herfstweekend. 

Alle bouletten zijn reeds de dag voordien aangekomen in het hotel dat uiteraard gelegen is op de Duitse zijde van de Moezel, nl. in het dorpje  Wasserliesch  het Waldhotel Albachmuhle .  De kamers zijn in orde alsook het avondbuffet en het grande ontbijtbuffet.  Ook de bar van het hotel in de avonduren valt reuze mee.  Goede keuze jongens. 

Maar genoeg gezever, we komen om te wandelen richting Nice, dus en allée et marche. 

De vorige wandelingen hebben de meander gevolgd van de Sure, deze vloeit in Wasserbillig in de Moezel.  Vanaf nu wandelen we constant op en af via de wijnranken van de Moesel.  Het weer is grijs maar droog en iedere boulet is van de partij.  De sfeer is goed.  We wandelen via Manternach naar Grevenmacher en komen in het volgend slaapdorp Machtum.  In ons boekje staat overal het gekende teken een wijnglas in elk dorp op de route  maar je kunt als het ware in je bloot gat lopen je ziet niemand en alles is gesloten.  We komen enkel mensen tegen wanneer we in Grevenmacher voorbij het kerkhof passeren.  Nu moet ge weten dat van al die wijnranken op die flanken wordt een serieus litertje wijn  gemaakt.  De Luxemburgers hebben trouwens hun huidige wijnkultuur te danken aan de Romeinen.   Ze produceren een  140.000 Hl per jaar waarvan  50.000 hl geëxporteerd wordt naar België.  Ter plaatse wordt volgens ondergetekende  deze wijn  nergens gedronken. Als je op een hoogste punt staat heb je een mooi zicht op de Moezel onderaan.  Na de eerste wandeling zijn we nergens enige horeca gelegenheid tegengekomen of gesloten  niet te geloven. 

Na de wandeling snel snel naar het hotel voor een heerlijk Duits biertje mitt shnaps und gesang.