Deze 4 wegen  een soort Carrefour is uiteraard gelegen in een diep bos.  Bij de start is een kleine zon aanwezig en is alles nog droog.  Vandaag gaan we naar ons hoogste punt sinds ons vertrek en dat is de Col Du Donon 1000 M hoog, het is tevens onze eerste berg in de Vogezen.  Redenen genoeg om er vaart achter te zetten.  

We wandelen nu echt en alleen op boswegen en komen alzo aan de Col Du Lendenstein  "Belle Roche”  waar we een mooi uitzicht hebben op de omgeving en achteraan een hoge piek zien en dat blijkt onze “Donon” te zijn, amaai nog even wandelen. Op de middag houden we halt aan een boshut (schuilhut), maar dat is niet nodig want het zonnetje schijnt (waterzonnetje).  We zetten onze weg verder door diverse bossen .  We horen plots in de verte gedonder en het wordt grijs tot donker.  Regenkledij bovenhalen.  We krijgen er goed van langs en komen uit de bossen aan de col De L’Engin op een asaltbaan.  

Plots uit de dreigende mist en regen verschijnt de top van de “Donon” waarop te zien is dat daar een “ROMEINSE TEMPEL” op staat, ja dat wordt nog klimmen.  Alhier komt de GR 53  erbij deze komt van Wissembourg .  Vanaf Schirmeck zullen we het  moeten doen me dit boekje dat ons doorheen de Vogezen leidt.  Op de plaats  “Col entre-Deux Donons” is wederom een schuilhut waar we even de droogte opzoeken, we hebben onderweg redelijk wat regen op ons gehad.  

Bij het vertrek klaar het terug op en stijgen we droog naar de top.  Onderweg verlaten mistige wolke de ons omliggende valleien.  De lucht klaart blauw met witte wolken.  

De beklimming van de top verloop over  smalle paden soms onderbroken door afgebroken bomen.  Tot slot komen we boven tussen 2 rotsen en staat verderop deze Romeinse tempel te blinken in de zon.  Er zijn nog jeudige wandelaars die liggen te soezen in de zon.  

Wat een prachtig uit zicht.  Nu ondergetekende gaat op verkenning richting  Romeinse of Keltische tempel.  Het uitzicht is mooi maar verderop zie ik een reuze zwarte wolk afkomen richting Donon, wat niet veel goeds voorspeld aangaande weersomstandigheden.  

Totaal onverwacht barst op de top de hel los.   Het stormt , met windvlagen- striemende regen, we schuilen onder het dak van de tempel en gaan op een rij staan en houden elkaar vast hoofden naar beneden.  Ik voel even dat er wat paniek is in  de groep .  De wind en regen blijven beuken op de top van de Donon.  Het lijkt of de wereld aldaar gaat vergaan.  Ik probeer de weg te vinden naar beneden,  dewelke ik niet direct vind.   Het lijkt op een scene van de film” Deliverance”. 

We vinden uiteindelijk de juiste weg naar beneden en vinden aldaar wat bescherming van de hoge struiken.  Met meer te dalen neemt ook  de regen en wind af.  Oef even op adem komen, wat was dat.  Nu heeft Jean-Pierre een prachtig foto genomen (zwart-wit) van de top met de tempel met op de achtergrond deze zwarte wolk.  Deze foto zal zeker bij dit verslag staan.  Een foto zegt soms meer dan 1000 woorden.  We dalen verder (soms technisch moeilijk)  tot waar de auto’s staan.  

Ja wat een hoogtepunt   (letterlijk en figuurlijk).

Het op en af rijden valt goed mee, niet te ver van ons verblijf.  Iedereen is wederom van de partij en de zon schijnt.  

Dus waar we de vorige keer zijn ge eindigt starten we nu. We volgen alles plat eerst een watertje en komen zo uit in het Canal de la Marne au Rhin.  Op dit kanaal kan je ook zoals in het Zuiden Canal du Midi met een gehuurde schuit dit kanaal afvaren, we komen zo enkele bootjes tegen.  

So far so good  voorbij het dorpje  Gondrexange klimmen via een landweg omhoog en verlaten “le plat pays” voor goed.  In het dorpje  “Aspach”  aan de kerk houden we halt voor onze middaglunch  (horeca onbestaand).  Tussen  Aspach en Fraquelfing is het genieten in het open landschap van het massief van de Vogezen.  Zo komen we in Niderhoff, en daar is toch wel horecazaak met als biermerk  “Bitte ein Bit”  reikhalzend kijken we daar naar uit in de verte.  Echter bij aankomst aan het café ,   valt echter alles in het water.  Tussen 13:30 en 17:3O  is het “fermé”, pas op dit was dan een zaterdag “niet te geloven”.  Doch houden we daar even halt op bevel van der leider want deze heeft belangrijk nieuws.  Wat voor nieuws ?   We  zijn met deze groep reeds van in Nederland   1000 km  onderweg  ( al wandelend wel te verstaan).  Ik zou zeggen een welgemeende proficiat aan iedere boulet.  Dat kunnen er niet veel zeggen.  Die 1000 km kunnen we verdelen in 51 etappes richting zuiden en 6 richting  Nederland zijnde Hoek dus in totaal 57  etappes .

We krijgen nog de melding van der Leider dat in de Vip bungalow hedenavond een oorkonde zal worden uitgereikt met daarbij een glaasje  echte “Champagne”.  Ja,  lezers ik zie jullie  denken  toch wel echte salonwandelaars.

We zetten nog even door naar het even verder gelegen “Heille”.  

Einde eerste wandeldag....  Droog uitgelopen 

Morgen lopen we echt de Vogezen in

2 de wandelweek van 2015  van  Diane-Capelle tot concentratiekamp  “ Struthof “ van 12 september tot 17 september 2015.

Onze leider heeft voor ons een VIP bungalow voorzien in het domein “Les Trois Fôrets”.  

Een gigantisch bungalowpark  met als centraal punt een zwemparadijs.  Dit ligt aan de voet van de Vogezen in de buurt van het dorp  Niderhoff.

Geen opmerkingen omtrent verblijf alles piekfijn in orde.  Er zijn wederom goede afspraken gemaakt omtrent eten en drinken in de bungalow.

De weersverwachtingen voor de wandelweek zijn minder positief, die zien er niet zo goed uit.  Regen staat in het vooruitzicht.

De zon is wederom van de partij, nog steeds met zijn tienen en vangen de laatste etappe aan van deze wandelweek.  

We starten waar we de vorige dag zijn geëindigd  in het boerenslaapdorp Assenoncourt.  We verlaten dit dorp hoe kan het anders via een landweggetje en komen het zal u verbazen in een bos, we passeren wederom een vijver die luistert naar de naam  “Etang de Viller” en niet lezen  “tang” (dat iets anders).  

We zitten nog steeds in het bos en ons bospad gaat op in het kreupelhout dat ons pad volledig doet verdwijnen.  Geen GR tekens te zien.  Het bos wil ons als het ware absorberen.  Maar we gaan in de aanval.  Na wat trek en duw werk kunnen we ons bevrijden uit het bos en komen wederom op een padje tussen de weiden en zien reeds in de verte van het volgend boerendorpje “Fribourg”, aldaar in het drukken centrum (“zwanske”) aan de centrale waterfontein nuttigen wij onze boterhammen en genieten van een one man show genaamd  “Ivo”. 

We trekken ons op gang en via de kerk verlaten we dit dorp tot onze eindplaats voor die dag dwarsen we nog een “Etang du Stock” en komen aan het “Canal des Houillères de Sarre”.  De contouren van het bergmassief “Vogezen” worden steeds duidelijker. In  Diane-Capelle.  Nog even aan de bushalte waar de cars staan en voilà dat is achter de rug.  

Op de bank waar ik mijn wandelschoenen uitdoe, zit naast mij Linda en hoor haar in zichzelf praten  “voilà wandelschoentjes terug in de zak en je komt er pas terug uit in september”.  Eigenlijk klopt dat want in de zomermaanden wandelen de bouletten niet maar fietsen ze.

Ter info we stapte iets van een 110 kilometers, ik zou zeggen proficiat aan de  groep.  Nu zwaar was het parcours niet,  meestal vlak. 

Onze volgende wandelweek in september 2015  beloofd iets pittiger te worden we stappen de Vogezen in met een col van 1000 meter hoogte  luisterend naar de naam  “col Du Donon” .  

De tijd van de massasprinten ligt achterwege, nu komen de klimmers in actie .....  Tot dan !

Zon-zon niets dan zon..... Heerlijk om in te wandelen.

We verlaten het dorpje Marsal via de achterkant en volgen alzo een lange rechte asfalt baantje naar het dorpje  Blanche-Eglise.  

We zijn er op de middag en worden aangesproken door een lokale bewoner die ons weet te vertellen dat hij reeds vroeger naar Nice is gestapt wel uiteraard  vertrokken vanuit dit vernoemd dorpje.   Hij weet ons te vertellen dat de Vogezen mooi zijn maar het hoogtepunt  letterlijk en figuurlijk de doortocht is door de Franse Alpen.  

We verlaten dit dorp nog steeds lopend op asfalt en komen alzo in het Bois de Morsack, waar we op een boomstam genieten van onze meegesleurde lunch. 

Zoals te lezen in het boekje komen  we niet het plaatsje Dieuze (klein stadje met horeca).  Als we een drukke weg willen overstappen volgens boekje, zeggen de GR plaatsjes iets anders, we lopen wel degelijk naar Dieuze.  Het bos dat we moesten doortrekken is verboden terrein.  Blijkbaar thans militair gebied.  

Via wat zoekwerk komen we in Tarquimpol terug op de route en zijn voorbij de  Etang de Lindre getrokken. 

Via Dieuze terug naar onze gîte doch even gestopt op de Grand Place voor nen lekkere 1664.  SCHOL !

Wederom zonnig met witte wolkjes, dus ideaal wandelweer.  

Omgeving is min of meer hetzelfde als de dag er voor.  

We komen thans voor de streek in een het iets groter dorp genaamd “Vic-sur-seille”,  doch te laat in de namiddag er is behoorlijk wat horeca maar na 14.00uur gaan de luiken even dicht “siesta”.  Dus we staan op een mooi aangelegd dorpsplein, maar godverlaten.  

Dan maar richting Marsal, bij het uitkomen van het dorp missen we onze GR tekens en lopen via een weg waar toch wel wat verkeer op zit.  Niet LEUK  (zoals Facebook).  

Even verderop komen we onze  vertrouwde tekens terug tegen en zetten onze  richting Marsal verder .  Dit is een vestingsdorpje met een mooie inkom “Porte de France”.  Juist voorbij deze ingang is een museum ingericht naar de vroegere “zoutwinning” van de streek.  

Even voorbij dit museum valt mij een licht reclame op met opschrift “1664”, bij het nadere van dit huis bleek het niet meer dan een “fata morgana” te zijn van ondergetekende.  Horeca nada, niets

Doch de wandeling was mooi en in de gîte hebben we niets tekort. ...... Dus who cares.

dus brengt ondergetekende met het vrouwtje Noëlle een stadsbezoek aan Nancy samen met Tony & Ingrid, 

waar we op een terras Ivo, Aline, Jempi en Marleen betrappen aan de drank (koffie ;-)).

Mooi stadje Nancy maar persoonlijk vond ik Metz ... middeleeuwser.

Bij ons vertrek in Amance het mooie dorpje op hoogte schijnt de zon, deze zal ons de ganse dag begeleiden heerlijk toch.  

Door een verharde weg tussen de velden verlaten we het dorp en komen alzo in de “Fôret domaniale d’Amance”  dit is een brede bosweg en zo komen aan een grote vijver gekend als “Etang de Brin”.  

We verlaten dit mooie stukje natuur en komen terug in open veld en komen alzo in het dorpje “Brin-sur-Seille”.  

Bij de eerste huizen aangekomen blijkt er een kat in de boom te zitten.  

In het centrum zijn er picknick tafels en bij dit goede weer tijd voor de lunch.  Aan de overkant van de baan is er PMU café  ouvert,  het signaal voor Ivo om even op verkenning te gaan en jawel hij komt terug met heerlijke gekoelde “1664”.  Jongens wat smaakt dit heerlijk.  Zo kunnen we weer even verder.   

We moeten bij het verlaten van het dorp een niet verharde veldweg op.  Resultaat bij het bovenkomen , dat iedereen minstens  10 kilo slijk met zich meedraagt onderaan aan de wandelschoen.  We wandelen nog door een  volgend slaapdorp en komen alzo aan de kerk van Grémecey.  

Bij terugkomst in de gîte worden alle wandelschoenen onder de spuit gestoken op de koer en worden zij met zijn allen op rij talrijke malen gefotografeerd.  

Dit was een korte wandeling van om en bij de 15 km, dus het aperitief ( sloten rosé) op de koer was dan ook iets vroeger dit bij gebrek aan horeca.  

Allen present.  

Weer zéér grijs, bij aanvang nog droog doch een 500 meter dienen we onze regenspullen boven te halen, helaas zal dit voor de ganse dag zijn.  

Dus eerst nog naar het centrum van Custine gelegen aan de befaamde autoroute 31 richting zuiden, maar eerst moeten wij een aantal bruggen overstappen, van de autoroute , de Moesel en tot slot de trein, dan via enkele straatjes verlaten we algauw het ietwat troosteloze Custines.  

Het gaat  ook stevig bergop en komen al zo in “Bois de Faulx, waar we bijna de hele wandeling in zullen vertoeven. Dit bos beschermt ons wel wat van de regen.

Iets na de middag dalen we uit het bos en komen in het slaap dorp  “Blanzey”, aan een zijkant van een hoeve kunnen we droog staan en nuttigen wij ingetogen –zwijgzaam onze schamele maaltijd en zie ik er veel denken “waar zijn we mee bezig”. Vermits deze rustplaats al staande werd gehouden vervolgen wij al snel onze route.  

Nog wat dalen tot op een weg en dan wederom op een gras pad tussen de weilanden steil naar omhoog richting  Amance.  Dit dorpje ligt dus op een heuvel en heeft een prachtig vergezicht.   

Niet te geloven, maar bij aankomst stopt het met regenen.  

Op de parking ontwaart  ondergetekende in de  verte de contouren van het bergmassief genaamd Vogezen.  Yes , we komen dichterbij.   

Nog een  puntje  het vermelden waard.  Zoals jullie weten staan er 2 auto’s bij vertrek en ook 2 bij aankomst.  Nu had ik het privilege  om mee te rijden met de gloednieuwe SUV van mijn schoonbroer (voorzien van propere schoenen).  Vermits de parking niet zo ruim was om uit te rijden bleef ik nog even uit de auto.  Ik stond dus achteraan en de wagen reed achter uit.  Ik hoorde in de wagen een kakafonie van allerlei waarschuwingssignalen afgaan.   Mijn schoonbroertje bleef echter dapper achteruit rijden waarbij een middeleeuwse muur alsmaar dichterbij kwam.  De signalen werden oor verdovend.  Dit alles kwam tot stilstand toen de SUV de middeleeuwse muur even kort aanraakte.  Laat ons het houden op een kusje, gelukkig zonder al teveel schade  (ja, ja kreukelzones zijn er voor iets natuurlijk).  

Na zo een dag van miezer regen is het toch fijn om in je kamer te komen en een heerlijke warme douche te nemen en dan nadien je voetjes onder de bank te schuiven voor een lekkere maaltijd begeleidt met een roséetje.  

Ja het leven kan simpel zijn..... echte "salon-wandelaars"....  

Iedereen aanwezig dus 10 fitte bouletten. 

Om er te geraken moeten we met de wagen rond de 50 km over en weer  rijden.  

Weeromstandigheden, bewolkt dreigend naar regen, die we pas op het eind van de wandeling te zien krijgen (miezer regen).  Maar voor de rest een grijze dag.  

We stappen eerst door paadjes tussen de velden en de klei plakt aan onze schoenen, we wegen plots allemaal een pak meer.  We passeren een slaapdorp  Rosieres en Haye en lopen zo een bos is genaamd  forêt Domaniale de Natrou.  Middagpauze aan een verlaten voetbalveld  aan de rand van Liverdun.  Dit laatste is zo wat de enige trekpleister in de buurt volgens ons boekje is er een treinstation, dus daar moet horeca zijn, doch het is zaterdag en dan is het sluitingstijd.  We moesten dalen in Liverdun “vallei van de Moesel”.  Terug naar boven , we passeren enkele zigeuners campings  en via nen hoop bospaden met miezerregen bereiken we de begraafplaats van Custines.  Onze boots (made for walking)  zien er zéér slijkerig uit.  Maar aldaar is een kraantje en hup afwassen die botinnes. Einde eerste wandeling.

Gene zever...... 6 wandeldagen voorzien in die week  door “den leider”  een overbrugging in km om en bij de 110 .  

We wandelen terug meer naar het oosten om zo uit te komen in de Vogezen.  Het landschap is glooiend, doorgang door grote bosdomeinen dan weer uitkomend in open velden en door rustieke landelijke dorpjes  waar geen kat op straat is.  Dus horeca of een “epicerie” in geen velden te bespeuren.  Het is mei en de gele koolzaadvelden  staan in volle bloei , geeft een geweldige kleurenschakering in onze talrijk genomen foto’s  en de  vergezichten geel en groen zijn de centrale kleuren.

Ik wens ook nog even een boompje op te zetten omtrent accommodatie op onze “roadtrip to Nice”.  Zoals u bovenvermeld reeds hebt gelezen, is ondergetekende tot op heden geen grote fan omtrent verblijven in Frankrijk tout court.  Thans hebben het we over een nieuwe boeg gegooid .  Der Leider Tony was ook al dat gedoe in de vorige hotels meer dan spuugzat, ik denk trouwens dat de ganse groep er zo over dacht .  Dus der leider is op zoek gegaan op zijne computer en kwam uit in een dorpje genaamd  “Sorneville”  gelegen in het departement  Meurthe et Moselle.  Een 30 km ten oosten van de stad Nancy.  

In het dorpscentrum had men een huis volledig verbouwd tot een Gîte.  Met  5 prachtige slaapkamers met elk zijn eigen, zéér moderne  badkamer annex toilet.  Het huis was spic&span .  Mooie moderne keuken kortom  een verademing met alle vorige verblijven. Een pluim voor de “leider”.   

Er waren de juiste afspraken gemaakt omtrent koken enzovoort en der Ronny  had in zijne Fiat 500 een half warenhuis (Colruyt) aan eten en drinken bij.  Vooral de kratjes van 3 liter Rosé vielen bij de meeste in de smaak!!!  Dus iedereen gelukkig,  op die dagen zijn we  eenmaal een geopende horecazaak tegengekomen en daar moesten we na het einde van de wandeling dan nog ons voertuig voor nemen.  Om maar te zeggen dat deze streek qua toerisme nihil is.  Spijtig want het is een mooie streek om door te wandelen of met de fiets.

Nu had “ der leider” ook naar mij enkele avonturen van andere wandelaars op blog doorgestuurd naar mij.  Het was een koppel dat ook richting Nice stapte .  In hun beschrijving doen zij in deze streek aan wild kamperen, dus gewoon langs de route.  Ik moet zeggen toch enig voorbehoud voor deze wijze van overnachting . Maar ja, het waren Nederlanders, dat zal er ook wel iets voor tussen zitten. Liever toch een goeie douche na de inspanning.  Ok, ze noemen ons dan wel salonwandelaars “ et alors”.  We zijn wel fiere salonwandelaars.

De gîte rural is gelegen: 50, Grande Rue à 54280  Sorneville.  

U huurt rechtstreeks van de lokale burgemeester.  Ook zo wat de enige burger die je daar elke dag in de grande rue tegenkwam.  

Behalve de vrijdag op 8 mei , toen was het feest,  heel de grande rue was veranderd in één grote rommelmarkt  (wat de Fransmannen beschrijven  als “brocanterie” ja als het kind maar een naam heeft liefst très chique)).  Ik denk nog steeds dat de ganse bevolking van  “Meurthe et Moselle die dag is langs geweest.  Wa was da. Die avond  na  20.00 uur was de straat als vanouds terug totaal verlaten.

Bon, nu nog even onze wandelingen in kaart brengen.

Voilà einde van een mooie wandelweek.  Voor zij die dit lezen, deze week kan ik iedereen aanbevelen.  

Tot de volgende in augustus 2014.  Doei

Laatste wandeling van de week.  Alleman is er nog bij en de sfeer is nog steeds opperbest.  

We vangen de wandeling aan met lichte regenval, dus iedereen in regenmodus gekleed, doch na exact 1 km wordt het droog en komt de zon piepen.  Dus einde regenmodus, het zal die dag niet meer regenen, we zien enkel “de soleil”, zo moet het.  

Het landschap blijft zoals de voorgaande dagen prachtig afwisselend.  Tijdens onze halte op de middag  belanden we in het stadje  “Ars-sur-Mosele”.  Dit stadje ligt aan de Moezel en we vinden er ook een drankgelegenheid.  De lokale brandweer geniet ervan een plat du jour op het terras.  

Onze nonkel Ivo vraagt vol overgave aan den waard om hem een glas van zijn beste Moezelwijnen te geven.  Reactie van de waard: "is een gewone vin blanc ook goed, want ik heb geen Moezelwijnen."  U begrijpt nu enigszins de hilariteit in de groep.  

Zonder kleerscheuren bereiken het mooie Middeleeuwse plaatsje  “Gorze”.  In dit gebied kunnen onmiddellijk de buitenopname starten van de zoveelste “3 muskestiers” film.

Vandaag zou het volgens de weerberichten kunnen regenen.  

We starten  met zon,  maar zien in de verte grijze wolken opdoemen en horen ook af en toe wat gedonder ook in de verte.  Dus regengerief in de aanslag.  

We wandelen door echt mooie natuur afwisselend bos en wei.  We lopen op hoogte en zien in de verte in de vallei  de stad Metz liggen, we wandelen door mooie dorpjes met de namen “Norroy-Le-veneur” – “Saulny” – “Woippy”-“ Lorry-Les-Metz” zij zijn allen voorzien van een dorpspleintje met een “Mairie” op en allen hebben lichte blauwe raamkozijnen verzonken in rust.  

Op het laatste traject richting arrivé loopt het weer mis onze gidsboek klopt niet met de aanwijzingen op straat. Op dat eigenste moment weerklinkt een ongelooflijke donderslag ergens.  Die dag hebben we op enkele regendruppels na  het echt droog gehouden.  

Onweer gehoord maar niet gezien