Macht hoeft niet slecht te zijn. Macht is het beïnvloeden of richting geven aan het gedrag, de gedachten en de emoties van de ander. Als dat in wisselwerking gebeurt, dan is macht een relationeel begrip en kunnen mensen elkaar op een positieve manier bijsturen.
Soms werkt macht echter éénzijdig: ik heb macht over de ander. Dan is er van wisselwerking geen sprake en wordt het een te mijden kracht. Belangrijk is de manier waarop je de ander bekijkt. Heeft die enkel nuttigheidswaarde voor mij? Staat de ander volledig ten dienste van mijn zelfontplooiing? Ben ik de enige die telt? Of denk ik aan de ander als aan iemand die dezelfde behoeftes heeft als ik? Als dat het geval is, dan praten we over macht die relationeel en dienstbaar is. Men wil ook zorgen voor het welzijn van de ander. Zo wordt macht een begrip dat ons leven een positieve richting geeft.
Het begrip bevestiging kreeg door Dr. Anna Terruwe, een zenuwarts, echt betekenis. We laten haar zelf aan het woord: De met ons menselijk wezen samenhangende drang en noodzaak tot bevestigd-worden, kan eenieder tot ervaring waarnemen. Bij een uiterlijke sport- of kunstprestatie komt in de mens, primitief of niet primitief, de behoefte een applaus te schenken en een applaus te ontvangen. Een applaus verstaat de schenker en de ontvanger als: ja, het is goed. Het is een bevestiging. Iedere sportclub weet uit ervaring dat supporters voor de verwerving van prestatie heel belangrijk zijn. Zij schenken de spelers bevestiging die hun het gevoel van kracht schenkt, waardoor de prestaties worden ondersteund.
Bevestiging is het gebeuren waarbij mensen elkaar waardegevoel schenken en van elkaar waardegevoel krijgen. Bevestiging schenken is iemand laten voelen dat hij er mag zijn en dat hij waardevol is voor jou. Je wordt innerlijk gesterkt in je waardegevoel, en waardegevoel hebben betekent: je ten diepste gelukkig voelen.
Gemis of tekort aan waardegevoel betekent het tegendeel. Wie zonder waardegevoel moet leven, heeft de andere mensen nog niet kunnen ervaren als fundamenteel goed voor hem. Het uitblijven van bevestiging kan bij hem de overtuiging wekken dat de andere mens voor hem een kwaad is. Zo kan hij de vijand worden van de anderen. Hij kan ook tegen hen tekeergaan. Agressief gedrag, pesterijen en vandalisme zijn daarvan de uitlopers. Dat vernietigend gedrag is dan een schreeuw om bevestiging.
Wie niet ervaart dat de anderen hem de moeite waard vinden zoals hij is, voelt zich niemand. Wie niet aanvaard wordt om wat hij is krijgt de indruk dat hij niet waardevol is. Uit onderzoek blijkt evenwel dat mensen die in zon situatie een mislukte poging tot zelfdoding ondernamen en nadien waarachtige aandacht en waardering van medemensen ondervonden, vaak definitief kiezen voor het leven.
Ik zei haar: wat ben je toch een slecht mens en ze werd nog slechter. Ik zei haar: wat doe je je best om een goed mens te worden en ze weende. (Tagore)
Bron: webcache.google/www.kuleuven.be
26-01-2011 om 00:00
geschreven door mgservice
Kerken Netwerken
Internet en Kerk
In dit huidige informatietijdperk vindt een explosieve ontwikkeling plaats van digitale communicatietechnieken waarmee we niet alleen passief, maar ook actief wereldwijd kunnen communiceren. Een multimediale stroomversnelling waarin het begrip afstand en ook grenzen vervagen. Een wereld die steeds kleiner wordt, een 'global village'. Geconstateerd kan worden dat Internet het 'het communicatiemedium' van de nieuwe generaties is geworden.
Centrale doelstelling van de kerk is evangelisatie, het brengen van de boodschap van Jezus Christus in die snel veranderende, steeds kleiner wordende wereld.
Belangrijke doelstellingen voor de Kerk in Nederland zijn met name: - Identiteit van de Kerk en herkenbaarheid van de kerk(en) versterken. - De betekenis van de kerk in de samenleving bevorderen. - De verbondenheid bevorderen binnen de R.K-Kerk Nederland maar ook in een breder perspectief. Kerken willen herkenbaar zijn en de verbondenheid en dialoog met de leden en met de maatschappij verdiepen.
In een pauselijk schrijven ( http://www.rkkerk.net/computer.htm ) is het volgende standpunt verwoord. De christelijke boodschap in een computercultuur, nieuwe instrumenten ter vervulling van Gods plan. Met de komst van de computertelecommunicatie-middelen wordt de Kerk instrumenten geboden om haar missie te vervullen; methodes om de communicatie en dialoog tussen haar leden te vergemakkelijken kunnen verbondenheid en eenheid tussen hen versterken. Onmiddellijke toegang tot informatie maakt het mogelijk voor haar om haar dialoog met de hedendaagse wereld te verdiepen. Het is een taak voor de jongeren om deze nieuwe instrumenten te gebruiken voor een bredere en intensere dialoog tussen al de verschillende rassen die delen in deze 'steeds kleiner wordende wereld'. We moeten leren creatief om te gaan met deze nieuwe mogelijkheden en bidden voor wijsheid in het gebruik.
Christenen moeten als vissers het beste vistuig gebruiken. Als we mensen willen bereiken moeten we ze daar bereiken waar ze zitten, ook achter het scherm. We zullen de mogelijkheden ten goede moeten gebruiken om de mensen te blijven bereiken.
M.G.
26-01-2011 om 00:00
geschreven door mgservice
24-01-2011
Roept Jezus Jou?
Is Christ Calling You?
Vocation - Video:
24-01-2011 om 17:13
geschreven door mgservice
Al had ik elke fout
Ter herinnering van het bezoek aan de releikschrijn van Theresia (1998) in de parochiekerk H. Maria Geboorte te Nijmegen.
1. Al had ik elke fout, elke misdaad bedreven, dan nog behield ik steeds hetzelfde vertrouwen. Want ik weet al te goed dat die hoeveelheid aan fouten een druppel blijkt te zijn die in een vuur verdwijnt. (bis)
2. Geef me een hart dat brandt, dat verteerd wordt van liefde, een hart tot steun en kracht dat altijd blijft branden, dat altijd mij bemint, tot in mijn zwakheid mij liefheeft, dat steeds over mij waakt, bij dag, bij nacht mij leidt. (bis)
3. Nooit eerder was een mens zo vervuld door de liefde dat hij zijn leven gaf, mij zozeer beminde. Geen mens dan Hij alleen, mijn God, die mens werd op aarde en die geleden heeft, mijn broeder en mijn Heer. (bis)
4. Al wat wij doen voor U, zelfs de mooiste der daden, is werkelijk wat waard, wanneer het de liefde van uw Hart uit kan stralen. Dus mijn doen en mijn laten, ik leg het in uw hart dat steeds van liefde brandt. (bis)
5. Ach, niemand is in staat heel uw wet na te leven. Maar levend als uw kind, ontvang ik uw zegen en zo ben ik in staat U heel mijn leven te geven. Mijn heiligheid zijt Gij, uw liefde leeft in mij.
6. Nooit eerder was een mens zo vervuld door de liefde dat hij zijn leven gaf, mij zozeer beminde. Geen mens dan Hij alleen, mijn God, die mens werd op aarde en die geleden heeft, mijn broeder en mijn Heer. (bis)
7. Al had ik elke fout, elke misdaad bedreven, dan nog behield ik steeds hetzelfde vertrouwen. Want ik weet al te goed dat die hoeveelheid aan fouten een druppel blijkt te zijn die in een vuur verdwijnt. (bis)
Fr. Guido Bortoluzzi was born in 1907 and died in 1991 in the province of Belluno (N.E. Italy). Between 1968 and 1974 he received from the Lord eight revelations which concerned the origins of the Earth and of Man. He was a man without malice, and because of this it was granted him to see episodes that would normally make one feel awkward, if not embarrassed, but thanks to Fr. Guido's candour, they are related without trace of morbidity. This inner attitude of Fr. Guido permitted the Lord to deal with difficult subjects frankly and without circumlocutions. As is the way with the Lord, He chose as His witness a candid, unprejudiced soul, whose heart trusted in God's Love. The contrast between the simplicity of the 'means' and the greatness of the message makes it evident that the source of the contents cannot be but from God.
De Sint Martinuskerk in Geulle kreeg in 1920 zijn huidige vorm als mini-kathedraal.
Winus en Henny de Rouw
Door Winus de Rouw
Je zou ze de kost niet willen geven de parochianen die een meewarige glimlach niet konden onderdrukken toen zij nog niet zo lang geleden hoorden en lazen dat de pastoor wel eens hardop denkt aan het uitroepen door de paus van de Sint Martinuskerk Aan de Maas tot Basiliek.
Niet moeilijk te raden, hoe deze plannen worden gekwalificeerd. Toch kennen de parochianen de relatief korte geschiedenis van hun Sint Martinus niet al te best. Het is nog geen eeuw geleden - de uitbreiding van de kerk in 1920 was nauwelijks in gang gezet - toen er reeds gesproken werd over de Sint Martinus als kathedraal, in zakformaat weliswaar, want mini-kathedraal genoemd, maar toch. Wie het zich niet herinnert, leest er eens het als deel 6 door de Stichting Historische Reeks Maastricht uitgegeven en door Jos H. Pouls geschreven standaardwerk over na over de kerkenbouw en de kerkelijke kunst in Limburg in de vorige eeuw, getiteld Ware schoonheid of louter praal. Daarin wordt uitvoerig aandacht besteed aan de strijd om het behoud van de typisch Limburgse dorpskerkjes, die met uitbreiding of geheel verdwijnen in de jaren 1920 werden bedreigd als gevolg van de opkomst van de mijnindustrie. De grote toestroom van arbeidskrachten van elders werd voor een belangrijk deel gehuisvest in de dorpen. Deze verloren daardoor niet alleen een deel van hun oude karakter, maar vanwege de toename van het aantal gelovigen werden ook de vaak middeleeuwse kerkjes met uitbreiding en daardoor verlies van hun karakteristiek bedreigd. Een bijzonder interessant en boeiend hoofdstuk.
Grote voorvechter voor het behoud van deze kerkjes (o.a. in Eygelshoven, Wahlwiller, Nyswiller, Margraten, Spaubeek, Wylre, Hoensbroek (kleine Sint Jan) Simpelveld, Schin op Geul, Limbricht en Geulle) was de (latere) directeur van het Rijksbureau voor de Monumentenzorg in Den Haag Jan Kalf (1873 - 1954). Hij schreef zijn vingers blauw in zijn strijd om het behoud van deze Limburgse dorpskerken. Kalf vond een groot medestander in Willem Goossens, priester-docent in Rolduc en vanaf 1917 archivaris in Maastricht. Tal van pastoors in die tijd hadden geen al te hoge bonnet op van dit tweetal; zij probeerden hen dan ook op tal van slinkse wegen te omzeilen. Dat zij daarin meer dan eens slaagden bewees pastoor Reinerus Voncken (ten onrechte in het boek halsstarrig pastoor J. Vencken genoemd) van de Sint Martinus in Geulle.
Het boek volgend wordt hem een voorbeeld functie toegedicht. Het is aan de lezer uit te maken of dit een ere-titel is dan wel een spotnaam. Auteur Jos H. Pouls noemt het voorbeeld van Geulle typerend voor de gang van zaken rond de Limburgse dorpskerkjes. In 1919 - de Bouwcommissie van het Bisdom Roermond was inmiddels opgericht - was er contact tussen Willem Goossens en Jan Kalf over het laatmiddeleeuwse kerkje van Geulle. Het onderwerp van de brief was de vergroting van dit gotische kerkje. Pastoor Voncken had hiervoor architect J. van Groenendael gevraagd. Diens plan was ingediend bij de Monumentenzorg in Den Haag.
Het Martinuskerkje had volgens Kalf als grote verdienste dat het zich zo uitnemend aanpast bij de landelijke omgeving. Hoe eenvoudig ook, bezit het kerkje daardoor eene grote bekoorlijkheid. In een brief aan pastoor R. Voncken pleitte Kalf voor een verandering van de functie van dit kerkje tot bijvoorbeeld patronaat en voor nieuwbouw van een kerk elders teneinde het kerkje in ongewijzigde vorm te behouden.
Kalf had het plan van de Maastrichtse architect Van Groenendael voorgelegd aan de Rijkscommissie voor de Monumentenzorg. Het werd om diverse redenen radicaal afgekeurd. Zo had Van Groenendael geen rekening gehouden met de uit liturgisch oogpunt zo belangrijke Heilige Linie (het op het oosten gericht zijn, georiënteerd zijn zoals dat wordt genoemd - WdeR) door de forse uitbreiding dwars op de as van het oude kerkje te projecteren. Bovendien zou de uitbreiding niet veel extra ruimte opleveren. Door het plan werd volgens Kalf van het mooie oude priesterkoor (thans Mariakapel - WdeR) een hinderlijk aanhangsel gemaakt.
Zijn ergste kritiek echter betrof het decoratieve karakter van de nieuwbouw. In plaats van de rustige architectuur, welke de landelijke omgeving vereischt, geeft het een pronkerig, opgeschikt gebouw te zien, een kathedraaltje in miniatuur, juist het tegendeel van een dorpskerk. Het mengelmoes van romaansche en barokvormen (...) het door onnodige torentjes geheel verbrokkelde silhouet, de wanstaltige vorm der bedaking - dit alles zijn fouten, die veroorzaken dat het plan uit architectonisch oogpunt een mislukking moet heeten, die overal zou misstaan. Maar ten zeerste zal het dit doen op de plaats waarvoor het gedacht is, tusschen de sobere, eerlijke overblijfselen van het oude kerkje. Er is geen zweem van harmonie tusschen het nieuwe en het oude, in karakter en in schaal is er het scherpste contrast: het nieuwe zal aan het oude alle bekoring ontnemen en het oude zal bij het nieuwe misstaan. Duidelijke taal.
Niet verwonderlijk is daarom dat Kalf er bij pastoor Voncken op aandrong het plan niet te laten uitvoeren en door een bekwaam architect een beter ontwerp te laten maken. Indien hij dat wenste, zou de Rijkscommissie hem wel namen kunnen noemen van geschikte architecten en zou ze hem zelfs een schets kunnen leveren. Een beter plan zou bovendien een stuk goedkoper zijn dan het voorliggende, zo besloot Kalf zijn brief aan Voncken.
De afloop is bekend. Ondanks dit indringende pleidooi van Kalf en een venijnig stukje van Jos Ritzen in 1919 in het tijdschrift Kunst in Limburg werd het plan van Van Groenendael vrijwel onverkort uitgevoerd. Goossens deelde Kalf op 5 januari 1920 mee dat er niets meer aan te doen was. De aanbesteding had al plaatsgehad. Bovendien: Zelfs als dit niet het geval was zou ik aan een doovenmans deur geklopt hebben. Men wist dat ik voor het behoud der oude kerk was en daarom heeft men mij zorgvuldig buiten alles gehouden totdat men voor de nieuwe kerk de goedkeuring had van den bisschop. De pastoor beriep zich tegenover mij op de gezindheid zijner parochianen en op het oordeel van den Rijksarchivaris Flament dat de oude kerk niet veel had te beteekenen. De bijdrage eindigt met de volzin: Geulle kreeg zijn mini-kathedraal en Kalf zijn zoveelste deceptie. De betiteling mini-kathedraal wordt ook gebruikt in het bijschrift bij de bij het artikel geplaatste foto van de nieuwe Sint Martinuskerk.
Reactie van de pastoor: Ik zal al blij zijn als de Sint Martinus tot basiliek wordt verheven. Ik laat het aan mijn opvolger over er een kathedraal van te maken.
Saint Joseph: A Hidden Life from "Who Cares About The Saints?" with Fr. James Martin, S.J.
Let James Martin, S.J. author of "My Life with the Saints," introduce you to his favorite saints in the exciting new DVD Who Cares about the Saints? Loyola Productions proudly releases this DVD which combines Fr. Martins lively commentary along with dramatic photos and artwork that brings to life the lives of the saints.
The DVD features twelve 6-10 minute chapters on the lives of Dorothy Day, Thomas Merton, Joan of Arc, Francis of Assisi, Mother Teresa, Ignatius Loyola, Bernadette Soubirous, Pope John XXIII, Therese of Liseux, Joseph, Peter, and Mary, Mother of Jesus. The DVD also includes insights from Fr. Martin on how to use the saints today.
Het lezen van kranten en het kijken naar journaals is voor gelovige mensen geen pretje in deze tijd. De media overspoelen ons land met berichten over misbruik en over de onhaalbaarheid van het celibaat. Voor katholieken is deze berichtgeving pijnlijk, omdat het op een of andere manier toch altijd over jezelf gaat; priesters voelen zich al helemaal aangesproken. Zowel wat er gebeurd is als hoe erover bericht wordt, brengt mensen aan het wankelen of brengt ze minstens in verwarring.
Veel mensen buiten de Kerk of aan de rand ervan, zullen het idee hebben dat er geen toekomst is voor de Kerk. Als zelfs haar eigen bedienaren de morele boodschap die ze zelf uitdragen niet kunnen leven, hoe kunnen priesters dan de kerkelijke leer blijven preken? De (grote) zwakheid van enkelen kan echter nooit de stem van God tot zwijgen brengen. De reden van de morele oproep van de Kerk ligt namelijk niet in haarzelf, maar in Gods Wil en de overtuiging dat daarin ook het geluk van de mens ligt.
Ga de uitdaging aan om mensen dat geluk te brengen en God present te stellen in de wereld. Waar de zonde heeft gewoekerd, wordt de genade mateloos, zegt Paulus (Rom., 5,20). Het Paasfeest dat de Kerk in deze tijd viert, is de overwinning op dood en zonde. Christus is sterker dan alle slechtheid die een mens kan bewerken. Sluit je aan bij Hem en laat mensen zien dat er toekomst is voor de Kerk, omdat er toekomst is voor God. Wordt priester, juist nu.
Op tweede Pinksterdag 1989 'verlieten' de laatste 10 "zusters van St. Joseph" te Maastricht hun klooster. Zij boden het de Bisschop van Roermond aan "voor iets nieuws". Hierop bracht de Bisschop de zusters in contact met Bartholomé van Oudheusden en Rita Aichele. Zij kregen van de Bisschop de opdracht een "Katholiek Evangelisatiecentrum" te stichten vanuit een nieuwe gemeenschap van broeders en zusters.
Net een jaar daarvoor had priester Bartholomé van Oudheusden de "Katholische Gemeindeerneuerung" in Duitsland leren kennen. Hij vroeg zijn bisschop of hij naar dit voorbeeld een centrum kon stichten waar leken terecht konden voor verdieping van en vorming in het geestelijk leven. Hij ging naar Duitsland om zich te verdiepen in de gemeentevernieuwing, en ontmoette daar Zr. Rita Aichele, afkomstig uit Beieren, sinds 1981 "Aanbidster van het Kostbaar Bloed" in Liechtenstein. Zij was voor een sabbatjaar in Duitsland om aansluitend in de zielzorg actief te zijn. Al gauw werd voor hen beiden duidelijk dat vanuit God er een gezamenlijke opdracht lag. Zr. Rita verliet haar congregatie om in Maastricht "de Kommel" te stichten.
Het doel van de stichters was een gemeenschap, waarin mannen en vrouwen zich in het religieuze leven geheel aan God zouden toewijden met als taak: evangelisatie en zielzorg. Al gauw sloten meer religieuzen zich aan. "De Missionarissen", dat wil zeggen de apostolische religieuzen en de "Aanbidsters van de gekruisigde en verrezen Liefde", de meer contemplatieve religieuzen, vormden de kern van de gemeenschap. Na enkele jaren werd de gemeenschap ook voor andere roepingen geopend: gehuwden en alleenstaanden.
Het leven in de Kommel kan worden samengevat in een zevental belangrijke "pijlers". 1. De gekruisigde en verrezen Liefde: Hierin komt tot uitdrukking dat de leden van de gemeenschap op de eerste plaats willen toebehoren aan Hem, die zich in zijn lijden, kruisdood en verrijzenis in liefde aan de mens gegeven heeft. "Want alleen via zijn kruis en deelname aan zijn gekruisigde Liefde komen wij tot de verrezen Liefde." 2. Een kerkelijke gemeenschap: De gemeenschap voelt zich verbonden met de Paus, de Bisschoppen, de traditie, en de huidige kerkgemeenschap. 3. De verschillende roepingen en de roeping van man en vrouw: de Bisschop heeft de leiding van de Kommel gegeven aan een man en een vrouw, om gezamenlijk deze verantwoordelijkheid te dragen. "Hierin ligt voor ons de genade en de opdracht om een gemeenschap te zijn van mannen en vrouwen." 4. Een eucharistische gemeenschap: naast de dagelijkse eucharistieviering en 1½ uur persoonlijke aanbiddingstijd, staan de gebeden elke week in het teken van het Paasmysterie, met de kruisiging, Stille Vrijdag en Verrijzenis. 5. Een mariale gemeenschap: "Met Maria geven wij ons volledig aan de Heer, dat Hij over ons kan beschikken ten bate van de Kerk en de wereld." Elke eerste zaterdag van de maand is een mariale gebedsdag, die ook voor buitenstaanders toegankelijk is. Via het boek van de Mariatoewijding kan men zich - na een 33-daagse voorbereiding - geheel aan Maria toe wijden. 6. Een charismatische gemeenschap: De gemeenschap gelooft in charisma's, van eenvoudige als dienstbaarheid en hulpvaardigheid maar ook "buitengewone" zoals de gave van profetie of genezing. 7. Een apostolische gemeenschap: het streven is om mensen naar de overgave aan Christus te leiden.
De beste manier om met de Kommel kennis te maken is komen naar het woensdagavondgebed. Om 17.00 uur is er aanbidding, rozenkrans en biechtgelegenheid. Om 18.00 uur de Eucharistieviering en van 19.30 tot 21.00 uur is er een gebedsavond. Tussen 16.30 en 17.55 uur én tussen 19.00 en 19.25 uur kan iedereen binnenkomen. Ook kan men in de Kommel als gast verblijven en worden er weekend- en weekretraites gegeven.
Meer weten? Gemeenschap van de gekruisigde en verrezen Liefde Kommel 29 6211 NX Maastricht Tel. 043-321.95.68
De devotie van Jezus' Heilig Hoofd als zetel van zijn Goddelijke Wijsheid
Wie is Teresa Higginson?
Van 1844 tot 1905 heeft er in Engeland een ongemeen deugdzame en door God bijzonder bevoorrechte vrouw geleefd, Teresa Helena Higginson, een eenvoudige onderwijzeres aan armenscholen. Zodanig waren haar deugd en haar vroomheid, zo opvallend de buitengewone verschijnselen in haar leven, dat al spoedig na haar dood door de kerkelijke overheid er een officieel onderzoek naar werd ingesteld.
Zaligverklaring
Het gevolg hiervan is geweest, dat het proces van haar zaligverklaring in Rome aanhangig werd gemaakt. En een verzoekschrift daartoe met meer dan 100.000 handtekeningen werd naar de congregatie in Rome opgestuurd. Wekelijks wordt ook in de kathedraal van Liverpool, die lang haar parochiekerk was, een heilige Mis opgedragen, om deze zaligverklaring te verkrijgen.
Haar bijzondere roeping
Is een mens door God bevoorrecht, dan heeft hij een aparte roeping te vervullen. Zo was ook deze uitverkoren vrouw door de Zaligmaker geroepen om aan de wereld zijn wens bekend te maken, dat zijn Heilig Hoofd zou worden vereerd als zetel van zijn goddelijke wijsheid. En tot haar dood toe heeft Hij haar niet meer met rust gelaten. Gedurig herinnerde Hij haar aan zijn onlesbaar verlangen, dat aan deze wens toch zou voldaan worden. Hij bedelde als het ware bij haar, dat ze er haar uiterste best voor zou doen. Ze voelde zich ongeschikt voor die taak en verzocht Jezus herhaaldelijk een ander daartoe uit te kiezen. Ze was ook ongeschikt! Maar God zoekt juist voor zijn werk onbruikbare werktuigen om duidelijk te doen uitkomen, dat wat die mensen verkondigen, niet door hen zelf kan zijn verzonnen, maar van goddelijke oorsprong moet wezen.
De devotie en haar verspreiding
Teresa Helena heeft haar taak volbracht. De devotie heeft ze bekend gemaakt. Maar voor de verspreiding is het nu de tijd. Weer een nieuwe devotie, zal menigeen denken, er zijn er al zo vele! ln wezen is de devotie voor Jezus' Heilig Hoofd niet nieuw. Al in de stal van Betlehem hebben Maria en Jozef er vol bewondering naar gekeken en er de oneindige Godheid in aanbeden. Het Heilig Hoofd is bij uitstek een bron van zegeningen geweest. Door de liefde die uit Jezus' ogen sprak, door het aanhoren van alle klachten, door de goedheid en wijsheid van zijn mond. Op zijn aanschijn lag zijn majesteit, stond een indruk van zijn godheid te lezen. Aan Veronica gaf Hij zelf uit dankbaarheid een afbeelding van zijn gelaat. Met een nieuw wonder bewaarde Hij ook zelf de trekken van zijn Heilig Aanschijn in het lijnwaad, waarin Hij begraven was. En openlijk wordt de lijkwade in de kerk vereerd, terwijl ontelbare reproducties ervan over heel de wereld verspreid zijn. ln hoeveel kerken vindt men niet een of andere voorstelling van het Heilig Hoofd? De devotie van het Heilig Aanschijn is natuurlijk een devotie van het Heilig Hoofd. En om die te verspreiden heeft Christus zich aan de heilige Karmelietes van Tours, Marie de St. Pierre, bediend. En met dit doel zijn ook de talloze wonderen in het huis van de "heilige man van Tours", M. Dupont, gebeurd. Hieruit is voortgekomen de aartsbroederschap van het Heilig Aanschijn, over heel de wereld verspreid. En van dat Heilig Aanschijn ziet men dan ook bijna in alle kerken van Frankrijk een afbeelding hangen, terwijl er meerdere openbare kapellen aan zijn toegewijd. Belangstelling voor Jezus' Heilig Hoofd is dus niet als iets nieuws te beschouwen. Evenmin zal men het iets ongehoords kunnen noemen, dat we aan Jezus' goddelijke wijsheid worden herinnerd. Dat heeft de Verlosser, teneinde zijn zending te vervullen, zelf al herhaaldelijk gedaan: Hij noemde zich het "Licht van de wereld", Hij zond zijn apostelen uit om overal zijn opvattingen te gaan verkondigen en vorderde van heel de mensheid uit alle eeuwen, dat men naar de apostelen zou luisteren. Onze goede Herder is Hij door zijn wijsheid; door zijn wijsheid ook is Hij de enige Koning, in staat de wereld te besturen. Evangelieverkondiging of godsdienstonderricht is niet denkbaar zonder dat de volle nadruk wordt gelegd op Jezus' wijsheid, in tegenstelling met die van anderen. Wie zich door Jezus laat leiden gaat veilig in elk opzicht. Wie dit niet doet, loopt verloren. Heel de wereld geeft er in onze dagen een overtuigend bewijs van! Een gewichtige waarschuwing ligt er uitgedrukt in de toewijding van de beroemde hoofdkerk te Constantinopel aan de goddelijke wijsheid. Geen christenmens die niet van zijn jeugd af vertrouwd is met de gedachte, dat hij zich op de wijsheid van de God-Mens kan verlaten en die moet volgen. Nieuw is in deze devotie alleen, dat hierbij het Heilig Hoofd van de Zaligmaker niet wordt beschouwd op zichzelf (zoals we zijn handen en voeten vereren) maar vooral als centrum, als zetel van zijn wijsheid, terwijl we bij de devotie van het Heilig Aanschijn vooral worden herinnerd aan de vernederingen, door de Verlosser daarin ondergaan.
Een devotie voor deze tijd
Waarom zou Christus in onze dagen deze devotie zo aanprijzen? Het is duidelijk. Heel de wereld is in de grootste wanorde geraakt en geen menselijke machten, ook geen Verenigde Naties, zijn in staat dit te verhelpen. En heel die wanorde is ontstaan doordat men is afgeweken van Jezus' wijsheid en het gezag van zijn Kerk niet meer telt. Er is slechts één middel om tot een oplossing van de grote moeilijkheden te komen: terugkeer tot Christus en zijn Kerk. Zolang het Licht van de wereld niet wordt erkend en benut, blijft men in het duister tasten. Toen de devotie van het Heilig Hart door Christus werd gevraagd, was de wereld tengevolge van protestantisme en jansenisme verkoeld, maar het geloof had men toch niet geheel verloren. Men wist nog wel vanwaar heil was te verwachten. Nu is dat anders. De wereld is zonder geloof en zonder uitzicht; men weet niet naar welke kant te kijken. De christenen moeten weer leren, niet op menselijke uitvindselen, maar op Jezus' wijsheid te steunen, en hun voorbeeld moet anderen de weg wijzen. Bij Hem alleen is hulp te vinden! En Hij verlangt ons te helpen. Daarom dringt Hij er zo op aan, dat we in zijn wijsheid vertrouwen zullen stellen en denken aan zijn Heilig Hoofd. Voor zijn Heilig Hoofd als zetel van zijn wijsheid wenst Hij ook een openbare cultus van heel de Kerk. Zelf stelde Hij de dag al vast, waarop het feest ervan moest gevierd worden: de octaafdag namelijk van het Heilig Hartfeest. En Hij deed de belofte: "Ieder die zal meehelpen, om deze devotie te verspreiden, zal duizendvoudig gezegend worden. Wee echter degene, die ze verwerpt of die in dit opzicht mijn verlangen tegenwerkt." Meer nog! De stellige verzekering gaf de Zaligmaker aan Teresa Helena Higginson, dat aan zijn verlangen in werkelijkheid zou voldaan worden. De devotie zal worden ingevoerd! Het begin ervan is al zichtbaar. De bisschoppen van Engeland en Ierland hebben ze erkend; ook in andere landen breidt ze zich al meer en meer uit. De kerk te Bootle is al - overeenkomstig de aanwijzing van Christus - de hoofdzetel. Twee kloosters werden reeds in Engeland aan Jezus' Heilig Hoofd als zetel van zijn goddelijke wijsheid toegewijd, één in Frankrijk; andere zullen volgen. Laten we dus, zoveel als in ons vermogen ligt, meehelpen deze devotie te verspreiden.
Gebed (ontleend aan Teresa)
O Heilig Hoofd van Jezus, zetel van de goddelijke Wijsheid, Gij hebt het Heilig Hart bij al zijn wensen en aandoeningen geleid, bewogen en beheerst; geef mij ook mijn gedachten, woorden en werken in en beheers die. Wees, zoals U beloofd hebt, het heilsmiddel tegen de grote rampen van onze tijd: de geestelijke hoogmoed en de ontrouw aan God. Wij bezweren U bij uw lijden, bij de doornenkroon die uw voorhoofd verscheurde, bij de slagen, bij uw Bloed, bij de beledigingen U aangedaan, en ook bij de liefde die het Onbevlekte Hart van Maria, uw heilige Moeder, voor U had. O, mocht U toch aanbeden, geëerd en verheerlijkt worden, en dat zo spoedig mogelijk en op de meest volmaakte manier en zo algemeen als het in overeenstemming met de plannen van de Goddelijke Voorzienigheid maar mogelijk is. Dit vragen wij U voor de glorie van God, in het belang van het welzijn van de zielen, voor alle intenties van het goddelijk Hart en voor de vervulling van de goddelijke Wil en van het zo vurig verlangen, door U geopenbaard. Amen.
Don Guido Bortoluzzi werd geboren in 1907 en stierf in 1991 in de provincie Belluno in Italië. Tussen 1968 en 1974 ontving hij van Onze Heer 8 openbaringen over het ontstaan van de mens en van de aarde. De totale afwezigheid van kwaadaardigheid in Don Guido Bortoluzzi, liet hem toe episodes bij te wonen die anderen in verlegenheid zouden gebracht hebben, omdat wat hij zag door zijn onbevangen ogen, gewoonweg realistisch leek en zonder morbide schaduw. Zijn innerlijke houding, liet Onze Heer toe thema's te behandelen zonder verzwijgingen noch woordveranderingen. Onze Heer koos voor een zuivere ziel die zonder vooroordelen openstaat voor de liefde van God. Door het contrast tussen de eenvoud van het 'medium' en de grootsheid van de boodschap is het evident dat de oorsprong van de inhoud niet minder dan van God komt. Onze Heer heeft geen theoloog of wetenschapper gekozen, omdat - zoals het Evangelie zegt - het niet mogelijk is oude zakken voor nieuwe wijn te gebruiken (dit wil zeggen, mensen reeds voldaan in hun kennis en onwrikbaar in hun theorieën) zonder dat ze beiden verloren gaan.
De openbaring over de oorsprong van het heelal en over de vaderlijke en moederlijke oorsprong van de mens, verleend aan het door beproevingen getekende leven van Don Guido Bortoluzzi en opgetekend in dit boek is een bemoedigend voorbeeld van de nabijheid van de 'Levende God' bij Zijn schepsel. De mens van onze tijd, heeft behoefte aan duidelijkheid en hulp, na in de steek gelaten te zijn door een wetenschap vol tegenspraak en door een zwak en verdeeld geloof. Vele bladzijden van de Heilige Schrift en onnauwkeurigheden in de interpretatie ervan zijn duister gebleven. Daarom is de Heer aan het hevige pastorale verlangen tegemoet gekomen van een oprecht en nederig priester van onze tijd, die de boodschap van het Goddelijk Woord grondig wilde begrijpen. De ware theologen zijn de mystieken en de heiligen, zij staan in verbinding met de 'Levende God' en treden in gemeenschap met het bovennatuurlijke, zij stellen hun vertrouwen niet zozeer in zichzelf maar in God. Wie de gave en de vrijheid van geest heeft om zich open te stellen voor deze nieuwe goddelijke gunst, zal de tragedie begrijpen die heeft plaats gehad bij het begin van de mensheid. Een tragedie die ons vanaf het begin heeft verwijderd, zowel van het beeld, als van de gelijkenis met God. Dit alles, zoals de Schrift steeds heeft geleerd, door vrije keuze, door het wantrouwen en de opstand van de vader (Adam) van alle mensen tegenover God. De lezer zal beter de noodzaak begrijpen dat de gehele mensheid tot in zijn wortels zal moeten genezen door middel van het zuivere Bloed dat vergoten is door de Nieuwe Adam, Christus, voor alle mensen, zowel op fysiek, emotioneel, intellectueel als op geestelijk vlak. Weinigen weten dat de zaligspreking van de Engelen in Bethlehem bij de geboorte van Jezus 'de gelijkenis van de mens met de Allerhoogste' betekende, opdat ze door dat Kind, opnieuw 'volmaakt' zouden worden, zoals de mens bij het begin werd geschapen. Dan alleen zal God werkelijk kunnen verheerlijkt worden en zal de Aarde de ware vrede kennen. Wat ben ik blij dat de Heer, Heerser van Hemel en Aarde, temidden van de bergen van ons geboorteland een nederige priester heeft uitgekozen, in een duistere hoek van die grote planeet, om zoveel licht en zoveel vreugde te brengen aan de gehele wereld! Door Pater Serafino Dal Pont, Missionaris van de Consolata Londen, 12 september 2002, Op het feest van de 'Naam van Maria', Maagd en 'Moeder van alle verlosten'.
Bron: (webpagina bestaat niet meer)
23-01-2011 om 22:59
geschreven door mgservice
Katharina Emmerick
Anna Katharina Emmerick werd op 8 september 1774 in het bisdom Münster in de boerengemeente Flamschen bij Dülmen (Duitsland) geboren. Die dag wordt in de Rooms-katholieke kerk gevierd als de geboortedag van Maria. Anna Katharina was de dochter van Bernard Emmerick en Anna Hillers, arme en vrome boeren, en werd geboren als vijfde van negen kinderen in dit gezin. Van kinds af aan had zij visioenen, bijna voortdurend. Bij haar doop zag zij al hoe haar patronessen, de Heilige Anna en de Heilige Catharina, zich zegenend over haar bogen en ook het kindje Jezus was erbij en liet haar een bruidsring zien. Verder had zij contact met haar beschermengel, die altijd bij haar was om haar te begeleiden en te beschermen. Ze kon haar beschermengel ook bovenzinnelijk waarnemen en deze ook vragen stellen in haar kinderlijke onschuld. Dit contact is gebleven tot aan haar dood op 9 februari 1824. Ze kon ook Maria waarnemen en allerlei Heiligen. Bovendien kon zij geestelijke gesprekken met hen voeren. Toen ze over deze belevenissen in haar naaste omgeving begon te spreken, kwam ze er langzamerhand achter, dat niet alle mensen begrip hadden voor deze ervaringen; ze werd zwijgzaam.
Zij was een tijdje hoedster van koeien. Zo in de natuur, samen met de dieren, leerde Anna Katharina de werking van giftige en geneeskrachtige kruiden en planten. Ze had een hard leven als arme boerendochter, maar koos ook zelf voor de eenvoud, waardoor haar leven er niet gemakkelijker op werd. Toen ze 16 jaar oud was, ontwaakte in haar het verlangen om het klooster in te gaan. Maar ze was te arm en moest nog twaalf jaar wachten op haar intreding. Ze sprak zelden en was erg in zichzelf teruggetrokken, maar toonde ook invoelingsvermogen voor het leed van anderen en vroeg dikwijls aan God dat op haar te leggen. Ook was zij opvliegend en koppig. Zij had een zwakke, ziekelijke gezondheid. Door de beenderen van overleden heiligen aan te raken, kreeg zij allerlei informatie, en zij had een innig contact met overleden zielen in het vagevuur. In 1798, toen ze 24 jaar oud was, had zij een cruciale ervaring. Terwijl ze in een kerk voor een kruis in gebed was, zag ze vanuit het tabernakel Christus als een lichtende jongeling voor haar verschijnen. In Zijn linkerhand had Hij een bloemenkrans en in Zijn rechterhand een doornenkroon. Ze kreeg de keus en koos uiteindelijk voor de doornenkroon. Weer tot zichzelf gekomen, had ze hevige pijn rondom haar hoofd. Bloedvlekken aan haar hoofd, die later begonnen op te treden, moest ze maskeren door het dragen van een hoofdband.
Na op 13 november 1802 als novice aangenomen te zijn, trad Anna Katharina op 18 december 1802 in, in het klooster Agnetenberg van de Augustinessen te Dülmen. In de enge gemeenschap van het klooster kon het niet uitblijven dat men iets van haar lot en omstandigheden vernam. Door enkele medezusters werd ze achter haar rug om bespot, uit jaloezie en hoogmoed. Omdat ze helderziend, zowel voelend als horend was, kon Anna deze roddel toch vernemen en beleefde dat als scherpe pijlen, die op haar gericht waren. Hoewel ze daar uiterlijk niets van liet merken, voelden de medezusters haar medelijden, wat ze als antwoord op hun daden ontvingen, en kregen daar een zeer onbehaaglijk gevoel bij. Al enkele dagen na haar intrede werd ze erg ziek met pijngevoelens in de hartstreek. Deze pijn verliet haar het hele leven niet meer. In 1812 tijdens een extase ontstaat er op die plaats van het hart ter hoogte van het borstbeen een kruis. Ze werd veel ziek in het klooster. Maar de bron van dat lijden lag niet zozeer in haar eigen constitutie maar meer daarin, dat ze plaatsvervangend kon lijden voor andere mensen, die zich daar in de regel niet van bewust waren. In feite nam ze andermans lijden op zich.
Later, tijdens een gebed waarin ze geconcentreerd was op het lijden van Christus aan het kruis, kreeg ze brandende pijn aan handen en voeten. Op 29 december 1811, om 3 uur in de namiddag, verscheen haar de gekruisigde Heer Jezus, met stralende wonden die als vurige pijlen haar handen, voeten en zijde troffen, welke begonnen te bloeden. Van toen af werd zij bedlegerig en had geen behoefte meer aan spijs, drank en andere benodigdheden. Niet langer als drie maanden was het mogelijk deze toestand verborgen te houden, want elke vrijdag bloedden de stigmata. De stigmata van de doornenkroon, welke zij veel vroeger, doch onbloedig, had gekregen, begonnen nu eveneens te bloeden. Zo had ze gedurende langere perioden in haar leven aan vijf plaatsen de wondtekenen of stigmata ervaren: hoofd, hart/ rechterzijde, de beide handen en tenslotte de voeten, die als één wond tellen omdat daar bij de kruisiging één spijker doorheen ging. Anna Katharina droeg gedurende 12 jaren de wonden van Christus. Tot 1813 bleven deze verschijnselen voor de buitenwereld verborgen. Maar het klooster werd in 1812 opgeheven. Samen met een oude bevriende priester ging ze wonen bij een arme weduwe in Dülmen, ieder in aparte kamers. Daar kwam ze in een mensengemeenschap terecht die sterk met haar lot verbonden bleek te zijn, zowel in positieve en negatieve zin. Er waren bijvoorbeeld Jezuïeten die invloed op haar uit wilden oefenen.
Anna Katharina wilde zekerheid hebben, dat haar visioenen, om niet verloren te gaan, zouden worden opgetekend. Hiertoe kwam op donderdag 24 september 1818 Clemens Brentano, de gevierde dichter en schrijver, van huize uit katholiek, bij haar op bezoek. Direct herkende zij de persoon, die haar beloofd was als vrucht van haar gebeden. Zij vertelde hem: "Ik kende je al, voor je bij me kwam, daarom moest ik, toen je de eerste keer mijn kamer binnenkwam, denken: Ach, daar is hij dan". Brentano werd diep getroffen door haar persoonlijkheid en kwam vijf jaren lang dagelijks aan haar ziekbed om haar visioenen op te schrijven. Hij, die verwend was door het salonleven van Berlijn, kwam zich daarvoor begraven in het boerenstadje Dülmen. Altijd liet hij zijn aantekeningen goedkeuren door Anna Katharina om ze zo nodig te laten verbeteren. Zij zag het geschrevene schitterend van het licht en wist zo, dat alles waar was. Brentano schreef deze voor haar op in het boek "Het Droevige Lijden van Onze Heer Jezus Christus", dat verscheen in 1833, ruim 10 jaar na de dood van Anna Katharina Emmerick.
Iemand, zoals Anna Katharina Emmerick, was in staat het nabije en verre verleden te verklaren met nauwkeurige beschrijving van personen, plaatsen en gebeurtenissen, dit alles gepaard aan een verstandelijk buitengewone geloofsvisie, jaren later bevestigd door ontdekking van documenten, opzoekingen, wetenschappelijke studies, expedities en ook bijbelexegese en theologie. Door één van de visoenen van Anna Katharina Emmerick werd het woonhuis van de heilige Maagd Maria en de apostel Johannes op een heuvel in de nabijheid van het Turkse Efese ontdekt. Sindsdien is die plek een belangrijk bedevaartsoord voor zowel christenen als moslims. Zij heeft verder rond 1800 nogal wat persoonlijke "openbaringen" gekregen over de lijdensweg van Jezus. Zij "zag" de laatste dagen van Christus aan haar voorbijtrekken. De film "The Passion Of The Christ" van regisseur Mel Gibson, overigens een overtuigde Katholiek, is bijna letterlijk gebaseerd op een boek van een Anna Katharina, nl. "The Dolorous Passion Of Christ" in combinatie met de Katholieke 14 stadia van Zijn lijden.
Bij Anna Katharina is alles eenvoudig en ongekunsteld. Men heeft de indruk dat het onmogelijk is op zo'n manier te vertellen zonder het zelf gezien en beleefd te hebben. Anna Katharina Emmerick zelf zei over haar vele eigen visioenen: "Nooit heb ik de visioenen zo geloofd als de leer van de catechismus; niet de visioenen, maar alleen de geloofsleer van onze godsdienst is de leiding geweest van mijn geestelijk leven." Je kunt je verbazen over de gedetailleerdheid van haar helderziendheid als het bijv. over fysieke feiten gaat. Tot in de finesses beschrijft ze het interieur van het Coenaculum (de plaats van het Laatste Avondmaal en Pinksteren), de vorm van het kruis en de houtsoorten waaruit deze vervaardigd is. Zelfs de klinknagels worden uitgebreid beschreven. Niet alleen fysiek waarneembare feiten komen aan de orde. Het is aandoenlijk om te lezen hoe Anna de gemoedstoestand van Maria Magdalena weet te beschrijven, zoals deze met haar haren de voeten van Christus afdroogt. De Rooms-katholieke Kerk laat ons totaal vrij in het waarderen van de visioenen. Er is zowel een kerkelijk als een staatsonderzoek geweest tijdens het leven van Anna Katharina. Men heeft niets kunnen ontdekken, dat strijdig is met het geloof.
Voorspelling A K Emmerick:
Het grote verval van de katholieke geestelijken en hun overgave aan de wereldse wellust. Slechts enkelen blijven God trouw. Tevens voorspelde ze de opkomst van de protestantse kerk.
Visioenen A K Emmerick:
Ik zag het neerstorten van de gevallen engelen, de schepping van de aarde en het Paradijs, van Adam en Eva en de zondeval. ... Deze visioenen heb ik gehad zowel bij nacht als bij klaarlichte dag, in het veld, thuis, werkend, onder allerlei bezigheden. Vóór de zonde waren Adam en Eva heel anders gemaakt dan wij, ellendige mensen, nu zijn. Vroeger waren zij één met God, verenigd met God. ... Zij waren, door God, de heer van de natuur. ... De mens was geschapen om het getal der gevallen engelen aan te vullen. ... De eerste mens was als een evenbeeld van God, het was als de hemel. Alles was het eens met hem, en in hem; zijn vorm was de afdruk van de goddelijke vorm. Hij zou de aarde en de schepselen bezitten en genieten en God danken. De eerste mensen waren dus "als engelen", maar zij hadden een tastbaar, stralend lichaam. Dit lichaam was echter onsterfelijk en het moest zich niet voeden om te overleven;
Ik zag Jozef in Egypte, de uittocht van het Joodse volk, de profeten Eliah en Maleachi. En dit is nu het wonderbaarlijke: haar visioenen zijn volledig in harmonie met de Bijbel, er is geen enkele valse noot te vinden. Welk een verschil met de vele moderne schriftgeleerden en exegeten en wat ze ons voorschotelen! Hun verklaringen laten dikwijls weinig plaats voor het bovennatuurlijke;
Ik zag de nieuwe en raar uitziende kerk die ze probeerden te bouwen. Er was niets heiligs aan. Mensen waren brood aan het kneden in de onderliggende crypte, maar het wilde niet rijzen, ook ontvingen zij het lichaam van onze Heer niet. Zij die fout waren, niet door hun eigen schuld, en die verlangden naar het lichaam van de Heer, werden spiritueel gerustgesteld maar niet door de communie. Toen zei mijn gids (Jezus):" Dit is Babel".
Ik zag boven de zwaar gedecimeerde Kerk een majestueuze Vrouw met een hemelsblauwe mantel, die zich tot in de verte uitstrekte en met een kroon van sterren op Haar hoofd. Van Haar ging het Licht uit en drong steeds verder door in de sombere duisternis en daar waar dit licht doordrong, raakte alles vernieuwd en kwam in bloei ....
Op 9 februari 1824 stierf Anna Katharina Emmerick in Dülmen op 49-jarige leeftijd. Zij werd begraven op de rooms-katholieke begraafplaats achter de Heilige Kruiskerk in Dülmen. Omdat ongeveer 50.000 pelgrims tussen 1877 en 1910 steeds zand van het graf hadden meegenomen liet een Poolse gravin een smeedijzeren hek rond het graf van Anna Katharina aanbrengen. In 1891, 67 jaar na haar dood, werd een onderzoek in werking gesteld ter voorbereiding van haar zaligverklaring. Dit proces werd echter in 1927 stopgezet, omdat men meer tijd nodig had om de echtheid van de teksten, die Brentano had opgeschreven, te onderzoeken. In 1973 werd er echter een wonder aan haar toegeschreven. Een kloosterzuster, die aan zware strottenhoofd- en longtuberculose leed, had de voorspraak van Anna Katharina ingeroepen en werd op onverklaarbare wijze genezen. Het Vaticaan heeft dit wonder erkend, waardoor de weg weer vrij kwam voor haar zaligverklaring. In verband hier mee werd haar proces tot zaligverklaring in 1973 weer heropend. In 1975 werden haar stoffelijke resten opgegraven en bijgezet in een grafkelder in de Heilige Kruiskerk in Dülmen. De procedure voor haar zaligverklaring werd in 2004 afgesloten. Op 3 oktober 2004 is zij door paus Johannes-Paulus II in Rome zaligverklaard. Bisschop Reinhard Lettmann zegt dat de zaligverklaring van de "mystica van het Münsterland" zijn bisdom "vervult met grote vreugde en diepe dankbaarheid."
Er is een boek uitgebracht over haar visioenen en haar leven "Het leven van Anna Katharina Emmerick" door dominee Carl E. Schmoeger, gepubliceerd in 1870 en later herdrukt in 1968 door Maria Regina Guild, LA Calf. Wilt u de herdenkingsplaats van Anna Katharina Emmerick bezoeken, dan is dat mogelijk in de parochie: "Maria Koningin", Anna-Katharina-Emmerick-Straße 28 in Dülmen, echter alleen op afspraak bij het parochieburo onder nummer: 0049 -2594/9510. Het graf is in de Heilige Kruiskerk, Kreuzkirche 10 in Dülmen, en is van 8 tot 18 uur vanaf de kant van de toren toegankelijk.
23-01-2011 om 22:56
geschreven door mgservice
Basiliek in Geulle aan de Maas?
St. Martinus Basiliek Geulle aan de Maas
Door Winus de Rouw
"Basiliek" is een eretitel die door de paus aan belangrijke kerken gegeven kan worden. Er zijn grote basilieken (basilicæ maiores) en kleine basilieken (basilicæ minores). De grote basilieken zijn de Sint-Jan van Lateranen, de Sint-Pieter, de Sint-Paulus buiten de Muren, en de Santa Maria Maggiore in Rome, en de twee basilieken van Assisi. Andere kerken in Rome zijn kleine basilieken. Sinds de 19e eeuw hebben pausen de titel basilica minor ook aan kerken buiten Rome gegeven.
Een basiliek mag op het priesterkoor twee eretekenen plaatsen: het tintinnabulum (een staf met een klokje) en het conopeum (soort ereparasol met afbeeldingen). Deze twee symbolen stammen uit een ver verleden. In het Oosten werden belangrijke personen voorafgegaan door een dienaar die een zonnescherm of regenscherm, een conopeum, boven het hoofd van die belangrijke persoon hield. Een andere dienaar ging vóór het rijtuig uit om met een belletje, het tintinnabulum, de weg vrij te maken. Dit Oosterse gebruik werd door de pausen voor hun basilieken in Rome overgenomen. Bij die kerken bleven deze objecten dan ook gemakshalve in de kerk staan, voor het geval de paus zou komen. Later werden het prestigeobjecten en eretekenen die de waardigheid van een basiliek aanduidden.
In 1981 heeft paus Johannes Paulus II de privileges van basilieken nog uitgebreid. Om de verbondenheid met de Heilige Stoel duidelijk te maken, bepaalde hij dat basilieken boven de ingang van de kerk het pauselijk wapen of het wapen van de Heilige Stoel mogen aanbrengen. De verheffing tot basiliek St. Martinus aan de Maas zal plechtig gevierd worden op een nog nader te bepalen jaar, maand en dag. De bisschop zal dan hoofdcelebrant hopelijk zijn.
Toekomstmuziek?
Misschien, maar de voortekenen zijn reeds aanwezig. De vraag is slechts: blijft de Sint Martinus de enige en eerste onder de als de basilieken onderscheiden parochiekerken of wordt hij de laatste van de Basilieken. Schaduwen van grote gebeurtenissen worden vooruit geworpen. De opmaat voor de verheffing van de Martinus tot basiliek begon in het jaar Onzes Heren 1999. En wel met Kerstmis dat jaar in de nachtmis. Bedoeld is de toekenning van de bronzen Millenniumplaquette aan deze parochiekerk. Het bisdom Roermond had immers bij gelegenheid van de Jubeljaar 2000 een plaquette doen ontwerpen, die zou worden uitgereikt aan die kerken die in het bezit zijn van een toegangsdeur die zelden of nooit gebruikt wordt. Als zon deur aan de vooravond (Kerstmis) van het Jubeljaar 2000 geopend zou worden door een bisschop of een door hem aangewezen geestelijke (de deken) én in het begin van 2001 weer gesloten zou worden andermaal door een bisschop (of de door hem aangewezen geestelijke), dan zou die kerk als herinnering daaraan een bronzen plaquette ontvangen, ontworpen en gemaakt door de kunstenares mevr. Josien Henning uit Ubachsberg. In feite betekende dit dat enkel en alleen de Sint Christoffel kathedraal in Roermond en de 5 basilieken in het bisdom hiervoor in aanmerking zouden komen. Er werden dan ook in totaal slechts 6 plaquettes aangemaakt. Men had evenwel buiten de deelname van de Sint Martinus in Geulle gerekend. Ook deze eenvoudige parochiekerk immers had in de oude uit 1350 stammende toren een originele toegangsdeur die sinds de gerealiseerde uitbreiding van de kerk in 1920 niet meer in gebruik was. Een samenspel van de toen pas benoemde bisschop coadjutor Mgr. Everard de Jong en het kerkbestuur onder leiding van pastoor Guus Dohmen z.g. had tot resultaat, dat Mgr. De Jong in de Kerstnacht van 1999 een sneeuwstorm trotseerde om in de Geulse Sint Martinus de nachtmis te komen celebreren. Hij betrad de kerk door eigenhandig de oude toegangsdeur te openen. Eenzelfde plechtigheid maar dan in omgekeerde richting vond plaats op het feest van Driekoningen in 2001. Toen verliet de bisschop na de pontificale hoogmis de kerk via deze deur en sloot hem achter zich. De initiatiefnemers van het bisdom konden niet anders dan erkennen dat in de Sint Martinus te Geulle de spelregels correct waren nageleefd en deze kerk als enige parochiekerk dus in aanmerking kwam voor de Jubeljaar plaquette. Deze werd door Mgr. De Jong uitgereikt en bevestigd aan de muur naast de toegangsdeur in de doopkapel. Daar hangt zij tot op de dag van vandaag. De parochiekerk van de H. Martinus te Geulle is daarmee de enige eenvoudige parochiekerk die deze onderscheiding heeft ontvangen en daarmee gelijk is gesteld met de basilieken die eveneens deze eer te beurt viel. De vraag is daarmee gewettigd: blijft de Sint Martinus de enige en dus eerste met deze plaquette onderscheiden parochiekerk in dit rijtje, of wordt zij binnen niet al te lange tijd als laatste en zesde toegevoegd aan de rij basilieken?
Daarmee zouden dan tevens de andere motiveringen erkend worden die deze uitverkiezing wettigen. Immers het is duidelijk dat reeds bij aanvang van het tweede millennium in het jaar 1000 er in Geulle een parochie bestond, nadat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de Maastrichtse bisschoppen Servatius, Hubertus, Lambertus, Gondulfus en Monulfus ook in deze contreien het Geloof hadden gebracht. Vast staat immers dat einde 1200 in Geulle een ecclesia integra bestond, deel uitmakend van het dekenaat Susteren en met een onder de pastoor van Geulle ressorterend rectoraat in Uikhoven. Een dergelijke ecclesia integra hield in, dat kerk en parochie een oude gevestigde geschiedenis hadden alsmede aanzien hadden verworven door verkregen rijkdommen. Dit wordt door de historische ontwikkelingen in latere eeuwen ruimschoots bevestigd.
Alles bij elkaar hoeft er nog slechts de wil aanwezig te zijn over te gaan tot het verlenen van de titel Basiliek aan de Sint Martinus van Geulle om een lang in pectore gekoesterde wens in vervulling te doen gaan. De voorbereidende activiteiten kunnen worden opgestart.
De Paus heeft alle priesters aangespoord zoveel mogelijk multimedia te gebruiken om hun boodschap te verspreiden. E-mailen en surfen is niet genoeg.
Priesters moeten juist voorop lopen en de meest geavanceerde technologie gebruiken om zichzelf uit te drukken en hun gemeenschap te leiden, laat de Paus weten in een bericht dat werd vrijgegeven door het Vaticaan. "De verspreiding van multimediale communicatie en zijn rijke menu van verschillende opties zou ons kunnen doen besluiten dat het genoeg is om alleen maar op het web aanwezig te zijn. Maar priesters worden uitgedaagd om het evangelie te verspreiden met de inzet van de nieuwste generatie audiovisuele middelen", zei de Paus, aldus persbureau AP. Het bericht is voorbereid voor Wereldcommunicatiedag en verkent de mogelijkheden voor het verspreiden van het evangelie via beeld, video, blogs en andere websites. Paus Benedictus benadrukte dat jonge priesters zich moeten scholen in de wegen van het internet al tijdens hun opleiding in het seminarie.
Het gebruik van nieuwe technologie moet wel in overeenstemming zijn met de theologische en spirituele principes van de katholieke kerk. "Priesters in het digitale spectrum moeten niet bekend gaan staan om hun multimediale kunde, maar nog steeds om hun priesterhart en hun nabijheid tot Christus", zei de Paus.
Vorig jaar werd er een YouTube-kanaal en een portaal geopend dat gewijd is aan de Paus: Pope2You. Daar zijn alle multimediale uitingen die de Paus doet gebundeld. Naast het YouTube-kanaal is er ook een Facebook-plugin en een link naar de iPhone-applicatie van het Vaticaan te vinden. Verschillende hoge geestelijken zijn online al actief, zoals kardinaal Cresenzio Sepe, aartsbisschop van Napels, en kardinaal Roger Mahony, aartsbisschop van Los Angeles.
