Het gaat allemaal ZO snel. Plots hebben we een dochtertje erbij en ineens is ze nu al 6 maanden! Ze
rolde als een bezetene heel het huis rond, tot ze plots op haar buikje,
al sluipend, de volgende manier van voortbewegen heeft ontdekt. We
kunnen ze geen 2 seconden meer alleen laten, want overal kruipt ze op,
trekt ze aan, steekt ze in haar mond of wil ze hebbenhebbenhebben... Vooral
kranten zijn op dat laatste vlak favoriet. Als ik het van andere
kindjes hoor vinden zij dat ook wel leuk. Alleen jammer dat die inkt
afgaat, hé. Dat lijkt ons niet zo gezond, dus wij houden nu alle
kranten en tijdschriften ver uit de buurt. Toch is het straf hoe ze er
op één of andere manier toch weer aan weet te geraken! Eigenlijk zouden ze eens kranten moeten uitvinden, die wel veilig zijn voor kleine kindjes. Ook zwemmen vindt ze echt geweldig. Qua
groei doet ze het op mama's melk nog steeds uitstekend, al zijn we
vanaf dat ze 6 maanden is, wel met vaste voeding begonnen. Dit
volgens de Rapley-methode, waarbij kindjes die 6 maanden borstvoeding
hebben gekregen, stukjes krijgen aangeboden. Dit omdat ze, door de
borstvoeding, al voldoende ontwikkelde kaakspieren hebben om te kunnen
kauwen. Veel
eet Leni nog niet, maar dat geeft niet omdat de borstvoeding nog
voldoende aanvulling is. En wat ze eet, eet ze met veel plezier en
smaak, ik probeer enkele foto's toe te voegen, zo kan je ook haar
maaltijden bewonderen! In september gaat ze naar de creche en volgende week is er alvast een wenmomentje, we houden jullie op de hoogte! Groetjes, Bart en Evelien
13-08-2008 om 11:24
geschreven door Bart
14-03-2008
Leni
Tot 24/01 hebben we toch niet moeten wachten: dinsdag 22/01 stond ik op om Bart uit te wuiven naar het werk. Toen
ik terug in bed kroop, rond 7 u, kreeg ik een raar gevoel en liep ik
naar het toilet. Daar zag ik dat ik mijn slijmprop aan het verliezen
was. Ook had ik er heel wat krampen bij. Waren dit nu weeën, of kwam
dit door de slijmprop te verliezen? Ik wist het niet, hoor. Terug in bed dan maar, proberen ontspannen. Die krampen kwamen toch wel vrij regelmatig, vond ik. Daarom nam ik even een douche, om te zien of ze zouden doorzetten of niet. Tijdens en na de douche geen verandering. Even timen dus maar. Ik vond dat ze vrij regelmatig kwamen, zowat om de 10 minuten. Dan maar naar Bart zijn werk gebeld, of hij toch niet naar huis kwam...
We
zijn dan naarhet ziekenhuis gereden, waar ik aan de monitor gelegd
werd. Ik had al 2cm opening, maar de weeën waren nog niet krachtig
genoeg. De verpleger stuurde me dus terug naar huis, waar mijn gyn
achteraf niet mee kon lachen. Ze
hadden hem eerst moeten bellen om te vragen of het OK was dat ik terug
naar huis ging. Maar bon, tegen de late avond kwamen de weeën toch om
de 8 minuten en vond ik ze al redelijk stevig. Even
naar het ziekenhuis gebeld en ik mocht onmiddellijk komen voor een
monitor. De weeën waren inderdaad vrij stevig en regelmatig, maar ik
had op bijna 12 uren tijd nog geen vooruitgang in centimeters... Nu
belden ze wel naar mijn gyn en die gaf me de keuze: ofwel bleef ik in
het ziekenhuis maar zouden ze mijn vliezen breken, zodat het sneller
zou gaan, ofwel ging ik terug naar huis, afwachten tot de weeën om de 5
minuten kwamen.
Na enige twijfel (wat als ik 's morgens in de spits moest terugkomen) beslisten we toch om thuis af te wachten. Dat
is toch iets rustiger dan in zo'n arbeidskamer. Ik probeerde even te
slapen, maar dat ging echt niet omdat ik de weeën zo niet kon opvangen. Rondlopen dan maar... Wat werd dit pijnlijk zeg. Rond 3u 's nachts kwamen de weeën plots om de 3 minuten. Terug naar het ziekenhuis dus, gelukkig niet in de ochtendspits, haha. Nu had ik, op die 4 uur tijd, 2 cm opening bij en moest ik blijven in het ziekenhuis.
Er
werd me een epidurale opgedrongen, terwijl mijn vriend even om de
bagage was en ik volledig KO de weeën lag op te vangen. Het heeft bijna
3 kwartier!!! geduurd voor ze de epidurale konden steken, want ze
geraakten niet tussen 2 ruggenwervels, zonder dat het pijn deed... En
de epidurale heeft dan nog niet eens gewerkt, ik voelde toch nog alle
weeën even hard als ervoor, hoor. Tegen
halfacht had ik volledige ontsluiting en kwamen ze de vliezen breken en
om kwart na acht, na een half uurtje persen, was ons meisje er.
Maar
dit gebeurde niet zoals ik gehoopt had, ze legden ze niet eens op mijn
buik... De navelstreng zat namelijk 2 keer rond haar nekje en ze zag
blauw en ademde bijna niet. Terwijl ik met mijn benen in de beugels lag
om genaaid te worden (klein knipje gehad) zag ik 2 kinderartsen, 2
vroedvrouwen en een assistent bezig met ons kindje. Ik had nog niet eens zekerheid of het nu wel een meisje was...
Ze
brachten haar dan naar de afdeling neonatologie ter observatie. Mijn
vriend ging mee om te weten waar ze was en ik bleef alleen achter. Ik
werd dan ook nog eens supermisselijk, eens terug op de arbeidskamer. Na
een halfuurtje was mijn vriend er weer, met een fotootje van onze meid.
Net toen ik naar boven mocht met mijn bed kreeg ik een bloeddrukval en
viel ik flauw, pfff. Uiteindelijk brachten ze een uureenhalf later ons meisje bij mij en alles was in orde. Ze heeft de eerste dag volledig geslapen, zonder wakker te worden of te eten, omdat ze moest recupereren van de bevalling.
Ik
wilde ook polyklinisch bevallen, maar ik kon haar zelf niet aanleggen
voor de borstvoeding, waardoor ik uiteindelijk toch 4 nachten ben
gebleven in het ziekenhuis. Sinds
27/01 zijn we dan thuis. In het begin zaten de traantjes heel hoog bij
mij, de mama, van de zorgen, maar nu lukt het al goed en genieten we van elke
seconde dat dit klein wezentje in onze buurt is.
Zo
dit was mijn verhaal, lekker uitgebreid. Misschien alleen nog even
zeggen dat ik wel heel tevreden ben over de verzorging en opvolging in
het ziekenhuis (Sint-Augustinus, Wilrijk), uitgezonderd van die
epidurale dan... De vroedvrouwen waren echt geweldig!!!
14-03-2008 om 00:00
geschreven door Bart
18-01-2008
update2
Hoi iedereen, Ondertussen komt het nu wel heel dicht, al vinden we dat het ook nog wel lang duurt, tot de 29e... Alles is nog steeds heel goed OK, zo goed dat we maar om de 2 weken naar de gyneacoloog moeten. De vorige keer was 10/01 en moest Evelien voor de eerste keer aan de monitor liggen. Dat was helemaal niet zo fijn, hoor, die banden spanden enorm aan de buik en dat zorgde voor duizeligheid. Maar bon, alles was dus heel goed. Nu moeten we 24/01 terug en als ons kindje dan nog niet is ingedaald ofzo, gaat er toch een datum afsgesproken worden om ingeleid te worden. Dit omdat het hoofdje toch aan de grote kant is, kwestie dat ze nog natuurlijk kan geboren worden, hé. Aftellen tot 24/01 dus... We houden jullie op de hoogte! groetjes Bart en Evelien
18-01-2008 om 00:00
geschreven door Bart
24-11-2007
update
Op maandag 12 november terug een bezoekje bij de gyneacoloog. Alles was in orde, maar alweer lag ons wondertje qua gewicht volgens de gyneacoloog heel wat voor op schema. Omdat er ook nog een beetje vruchtwater meer is dan normaal, raadde hij een onderzoek naar zwangerschapsdiabetes aan. Op
woensde 14e ben ik dan niet naar de godsdienstles gegaan, maar naar
Sint-Augustinus, samen met de mama, om het onderzoek te laten doen. Dit bestond uit: bloed laten prikken, een vies zoet drankje drinken en een uurtje later opnieuw bloed laten prikken. Vrijdag
mocht ik dan naar de dokter bellen voor het resultaat en gelukkig was
het positief. Geen diabetes... Dus, ook geen dieet! Wat de verdere consequenties van het gewicht zijn, zullen we volgende week woensdag wel horen, dan moeten we terug.
Ondertussen
voel ik onze pruts heel regelmatig bewegen, maar toch niet elke dag
even veel en even hard. Maar ja, dat zal ook wel aan de drukte op het
werk en de voorliggende placenta liggen, zeker. Ook zijn we nu al
een stapje verder in de voorbereidingen: de doopsuiker is besteld en
zou volgende week klaar zijn en de geboortekaartjes kunnen ook één van
de dagen besteld worden. Tot gauw, Evelien
24-11-2007 om 00:00
geschreven door Bart
29-10-2007
kort verloop van de zwangerschap tot hiertoe
26/05: Nadat op de bosklassen mijn maandstonden niet gekomen waren, testten we vandaag positief! 27/05: Bart is vandaag de hele dag weg, maar ik kan aan niets anders denken dus ik breng Evi (in Italië) en Tine al op de hoogte...
29/05: bloed laten nemen. 30/05: ook de uitslag van het onderzoek is duidelijk: we zijn zwanger!
Heel wat mensen hebben vermoedens, omdat ze ook wel van mijn kinderwens weten en ik niet goed weet hoe te reageren als erachter gevraagd wordt... Het grote zwijgen (tot 12 weken) is begonnen.
13/06: afspraak bij de gyneacoloog. 1e echo. Alles is in orde, we hebben zelfs het hartje horen kloppen... We zijn nu 7 weken zwanger.
Vandaag hebben we het tegen mijn (Evelien) mama en Astrid vertelt. Zij waren ook heel blij, maar moeten ook nog even zwijgen. 16/06: vandaag vertelden we het grote nieuws bij Bart thuis. 19/06: Stefanie is ook op de hoogte gebracht. 22/06: Ook mijn papa weet het nu. 29/06: Vandaag brachten we onze grootouders op de hoogte.
8/07: Volgens de gyneacoloog is het geen enkel probleem dat ik meega op kamp. Vandaag breng ik dus alle leiding op de hoogte, zodat zij weten waarom ik me elke dag ga douchen op kamp en waarom ik niet veel zal helpen met het sleuren van materiaal. Iedereen reageert erg enthousiast. We brachten de voorbije week ook alle vrienden en collega^s op de hoogte met een zelfgemaakte rebus.
18/07: Ik had al een paar dagen last van steken in mijn zij. Na de vlaggenwacht, voor de leiding ZONDER slaap, was ik de hele dag niet OK. 's Avonds kreeg ik dan ook koorts. Het werd me allemaal teveel en ik wilde naar huis. Ik kon ook meerijden met iemand naar Beveren en heb dan geen moment meer getwijfeld. De volgende dag mocht ik al op controle, niet bij mijn eigen gyneacoloog, maar dat deed er niet toe. Gelukkig zag alles er OK uit.
23/07: naar mijn eigen gyn. voor de tripple-test en nekpooimeting. Alles meer dan OK, we hebben slechts 1 kans op 18 000 en zoveel dat het kindje een aandoening zou hebben. Natuurlijk zegt zo'n test niet alles en sluit die ook niet alles uit, maar het is wel al een geruststelling. Ze raden pas verder onderzoek aan vanaf 1 kans op 300, waar wij dus ver vanaf zitten.
20/08: volgende echo. Nog steeds alles OK. Mijn bloed is nog een keer onderzocht voor toxoplasmose, omdat de hygiëne op kamp en op pukkelpop toch niet alles was. Maar, ik ben gelukkig niet besmet. Deze keer kregen we ook een video met de echo mee. Geweldig!
17/09: 20 weken echo op bijna 22 weken ;-) Alles OK!
Ik voel nu langzaamaan wel dat ik steeds minder afkan en steeds meer rust nodig heb. Best wel frustrerend soms...
13/10: Bart voelde ons wondertje voor de eerste keer bewegen. Wat een wonder...
15/10: infosessie in het ziekenhuis. Het spreekt me er niet echt aan, maar we willen ook zo kort mogelijk in het ziekenhuis blijven.
17/10: bezoek aan de gyneacoloog. Nog steeds alles OK. Zoals alle voorbije keren ligt ons kindje voor op het groeischema. Het zou dus wel eens kunnen dat het wat vroeger zal komen. Toch houden we eind januari voor ogen. Je weet nooit, hé, en zo worden we niet teleurgesteld moest het dan toch langer duren.
29/10: 1e sessie prenatale kiné bij Raïna De Ridder. Dit was best wel leuk en vrij interessant. Eerst een inleidend gesprek, daarna al enkele ademhalingsoefeningen en tips. Na deze 9 sessies hoop ik nog beter voorbereid te zijn op de bevalling en liefst op de natuurlijke (zonder epidurale) manier.
Zo, dat was het tot hiertoe.
29-10-2007 om 00:00
geschreven door Bart
Voorgeschiedenis
Ik, Evelien, wilde, als ik mijn hart volgde, al heel lang een kindje. Maar, je hart volgen is niet altijd het verstandigste wat je kan doen. Tenslotte hebben we alletwee 5 jaar gestudeerd en hadden we al die tijd dus geen inkomen. We woonden ook nog niet echt samen. En Bart was er ook nog niet helemaal klaar voor om papa te worden.
Maar, in april 2007, toen we al even samenwoonden en ook een leukere plaats om te wonen in het vooruitzicht hadden, beslisten we om (eindelijk ) te gaan voor een kindje. Tenslotte lees je overal dat het gemiddeld wel een half jaar tot een jaar duurt om zwanger te worden. Liefst zouden we ons kindje nog krijgen voor we zelf intensief in onze bouw aan de slag gaan. Want tijdens de werken hoogzwanger zijn, leek ons niet ideaal, omdat we zoveel zelf willen doen. En na de bouw pas beginnen proberen om zwanger te worden, dat vonden we toch nog wel lang.
Tot onze grote verrassing waren we na de eerste maand al zwanger! Nadat we van de schrik bekomen waren, vonden we het echt ZALIG nieuws! Eind januari 2008, dus mooi voor we zelf aan de werken gaan beginnen, zouden we ons kindje mogen verwachten. Onmiddellijk maakten we een afspraak met de huisarts, voor een bloedtest, en met de gyneacoloog (daar konden we pas 2 weken later heen). Het bloedonderzoek was positief, we waren echt zwanger! Een beetje minder nieuws was dat ik niet immuun ben voor hepatitis A en B, niet voor het CMV-virus, niet voor toxoplasmose en niet voor listeriose. Mijn huisarts maakte me al heel bang en verweet me praktisch dat ik me niet op voorhand hierop had laten onderzoeken. Wist ik veel...
Gelukkig was de gyneacoloog heel wat rustiger en rationeler. Dat ik niet immuun ben, is allemaal niet zo erg, zolang ik maar op bepaalde dingen let. Wel moest ik stoppen met werken op de lindenlaanschool, want dat was bij de kleutertjes en die kunnen je gemakkelijk het CMV-virus overzetten. Op de echo zagen wij niet veel, maar de gyneacoloog genoeg om te kunnen zeggen dat alles in orde was en we dus echt volledig konden beginnen genieten van de zwangerschap.
 "Wink"){kind=icon}
