An invisible red thread connects those who are destined to meet, regardless of time, place or circumstance. The thread may stretch or tangle, but will never break.
Enkele belangrijke data van onze adopties
inschrijving: september 04 cursus: januari 05-maart 05 beginseltoestemming: 16 juni 05 versturen dossier: 5 september 05 LID (login): 10 oktober 05 geboren: 6 februari 06 toewijzing: 2 februari 07 het eerste fotootje: 7 februari 07 gotcha-day: 19 maart 07 thuiskomst: 31 maart 07
inschrijving: 1 juni 07 verschijning JRB: 29 juni 07 MO: oktober-november 07 verschijning JRB: 20 februari 08 vonnis: 12 maart 08 intake: 18 maart 08 versturen dossier: 29 september 08 aanvraag verlenging: september 11
MO verlenging: maart 12 verschijning JRB: 4 april 12 verlenging vonnis: 16 mei 12
toewijzing: 14 mei 13 het eerste fotootje: 15 mei 13 gotcha-day: 1 juli 13
adoptionboard: 3 juli 13 thuiskomst: 13 juli 13
Hoe kunnen jullie ons kindje helpen om zich aan ons te leren hechten? Door zeker de eerste tijd enige afstand van hem/haar te houden! Door haar niet op schoot te nemen, te knuffelen of een aai over haar bolletje te geven!Door het kindje niet te veel aandacht te geven met geluiden,woorden,spelletjes etc.! Door haar niet rechtstreeks cadeautjes, koekjes, snoepjes etc. te geven! Kortom: Alle contacten moeten in de gewenningsperiode op haar papa en mama gericht zijn. Ook na deze eerste tijd blijft het van belang om rekening te houden, zij het in mildere vorm, met de ontwikkeling van het hechtingsproces. Met behulp van bovenstaande maatregelen zal zij worden geholpen om te wennen en zich te kunnen binden aan ons, als nieuwe ouders. Zij zal gaan beseffen: "Zij horen bij mij en ik hoor bij hen, alleen zij zijn mijn papa en mama!". Hierdoor zal het hechtingsproces op gang worden gebracht.
Een reis van duizend mijlen begint met een enkele stap.
Het verhaal van onze adoptieprocedures en onverwachte zwangerschap
09-04-2007
Noralie op haar autootje
Vrolijk Pasen aan iedereen! Noralie rijdt graag op haar autootje.
Vandaag, 14 maanden geleden, werd onze dochter Noralie geboren. Proficiat meisje, al 14 maanden oud. Dit is de eerste kleine verjaardag die we met haar kunnen vieren. Voor de rest gaat alles opperbest, we kunnen nu stilletjesaan beginnen te genieten van de tijd thuis en zij begint ook meer en meer te lachen. Papa en mama zijn genezen, Noralie heeft het voorlopig niet opgevangen, en begint van haar hoest en snotneusje ook af te geraken. Gelukkig maar, nu kunnen we eindelijk eens langsgaan bij de overgrootouders, want die hebben haar nog niet gezien.
De namiddagen zijn een ramp voor ons meisje. Ze heeft precies toch wel erg last van een jetlag. Het begint ons op te vallen dat ze haar middagdutje als nachtrust beschouwd. Haar middagdutje gisteren wou ze nog niet doen, en heeft welgeteld 1h30 geduurd, waarschijnlijk van een nachtmerrie wakker geworden. Dus de ganse namiddag was ze moe en humeurig. Gisteren hebben we haar toch kunnen wakker houden tot bijna 20h, toen was ze echt wel heel erg moe. Deze morgen was ze bijgevolg pas wakker tegen 6h!!! Elke dag een half uurtje meer. Ze geraakt stilaan op ritme, maar ze heeft haar tijd nodig. Het papierwerk langs onze kant is bijna afgerond. Ze is ingeschreven bij de gemeente, de mutualiteit (hebben we al gebruik van kunnen maken toen we de dokter lieten komen), de documenten voor haar adoptiepremie en kindergeld zijn ingevuld, de aanvraag voor adoptieverlof voor ons beiden is in orde en voor het ouderschapsverlof ook. De voorlopige documenten werden naar Amarna verstuurd. Hopelijk zijn we niets vergeten!!! Nu wachten we enkel nog op de goedkeuring en de definitieve bevestiging van haar adoptie. Dit moet ons toegestuurd worden door de Centrale Federale Authoriteit (of zoiets), een afdeling van het ministerie van justitie als ik me niet vergis. Maar door de paasvakantie kon dit langer duren, enfin, de meeste documenten zijn toch al in orde, dus zoveel haast is er ook weer niet meer bij. Dan pas kan onze dochter een Belgisch paspoort krijgen op haar naam en kunnen we de procedure starten om haar ook in het burgerlijk wetboek te laten overschrijven, dit is nog iets anders dan inschrijven bij de gemeente. Door de inschrijving bij de gemeente in het volksregister zit ze in onze gezinssamenstelling en bevestigd de gemeente dat ze onze dochter is. Het overschrijven in het burgerlijk wetboek is niet verplicht (er staat ook geen tijdslimiet op), maar wel handig voor haar later, als ze ooit een geboorteakte nodig heeft of zo, dan kan de gemeente die verstrekken. Maar hiervoor moeten we alle documenten van haar adoptie nog door een beëdigd vertaler laten vertalen in het Nederlands. Voor de inschrijving bij de gemeente volstond, in ons geval (onze gemeente doet niet echt moeilijk), de engelstalige versie van de adoptieakte en de andere documenten. De gezondheid gaat er ook op vooruit, momenteel zit Noralietje weer met een lichte verkoudheid, dus moeten we dit weer even aanpakken.
De dokter gisteren heeft ons verteld dat we beiden buikgriep hebben opgelopen, doordat we oververmoeid zijn is die buikgriep veel heviger. En blijkbaar begint deze buikgriep met keelpijn en koorts, hetgeen papa de eerste week in China heeft gehad en mama de tweede week. We hopen eigenlijk een beetje dat we het van haar over gekregen hebben, want zij hoestte ook heel erg en had ook koorts toen we haar kregen en heeft ook een paar dagen diarree gehad in het begin. Voor haar waren we zo slim om haar lacteol te geven, waardoor ze er eigenlijk vrij snel vanaf was. Toen het onze beurt was hebben we hier niet meer aan gedacht! We dachten immers dat papa toerista opgelopen had en hielden het dus bij immodium. Nu mama eergisteren ook buikpijn begon te krijgen, vermoedden we wel dat het misschien toch geen toerista was. De dokter schreef ons beiden lacteol voor. Vandaag is papa al terug werken en mama is ook al heel wat beter. Papa heeft de laatste dagen intensief haar eten gegeven, pampers vervangen, haar slapen gelegd...Hierdoor begint Noralie stilletjesaan terug aan papa te gewennen, wat een hele opluchting voor mama is. Het is immers niet makkelijk als je naar het toilet moet en Noralie wil je absoluut niet loslaten of ze geeft de ganse tijd een krijsconcert (wat echt door haar wel heel erg hard gebeurd). Vandaag kan ze het al af en toe verdragen dat ze alleen speelt terwijl mama in de kamer blijft. Niet de kamer verlaten hé, want dat heeft ze gezien. Ze heeft nog steeds heel erge verlatingsangst blijkbaar. Als papa bij haar blijft, en ze ziet mama niet vertrekken, dan mag het wel. Maar laat ze niet alleen eventjes in haar eetstoeltje zitten! Ze is zo flink en begint al echt zich aan de uren aan te passen. Ze heeft gisteren van 19h30 tot 5h30 deze morgen geslapen en haar middagdutje heeft slechts 2 uurtjes geduurd.
Na papa, die trouwens nog steeds niet terug in orde is, na zoveel dagen niets eten, is nu ook mama ziek geworden. Met een griep trachten te hechten met je dochter is niet simpel. Het allerliefst zou mama de ganse dag willen slapen, maar dat is buiten de wil van Noralie gerekend, die nog steeds niet over haar aanhankelijkheidsbui naar mama toe heen is. Papa mag enkel in de buurt komen als ze bij mama is. Dus mama moet alles doen, wanneer papa iets doet, dan lukt dit wel, behalve wanneer mama in de buurt komt, dan schreeuwt ze om bij mama te zijn. Niet makkelijk op deze manier de eerste dagen samen thuis zijn. Noralie zelf is trouwens ook niet helemaal 100% in orde, een beetje haar ritme kwijt. Ze weet echt nog niet wanneer het nu eten is en wanneer niet en wanneer het slaaptijd is (als ze moe is, dan valt ze gewoon waar ze zit in slaap). Dit zal voor haar, na zo lang onregelmatig met ons te hebben geleefd ook wel een hele aanpassing zijn om nu regelmaat terug te vinden. Ook het uurverschil speelt haar nog steeds parten. Straks laten we de huisdokter komen voor een paardemiddeltje voor mama en papa, zodanig dat ze snel terug al de aandacht kan krijgen die ze verdient. Haar achterstand is ze wel heel erg aan het inhalen. Ze had een loopautootje als cadeau gekregen en hier kan ze dus al, na 2 dagen, terwijl ze erop zit mee vooruitgaan (behalve wanneer papa het wil filmen, dan niet meer natuurlijk). Ze wil niets liever dan constant staan (wat voor ons natuurlijk heel vermoeiend is) en begint sinds vandaag zo af en toe haar benen omhoog te doen alsof ze wil stappen. Ze gaat op motorisch gebied echt wel heel erg snel vooruit. Foto's volgen, wanneer mama en papa een beetje beter uitgerust zijn (zodanig dat die wallen onder onze ogen wat minder opvallen!)
Vandaag is ze heel wat beter geluimd dan gisteren. Het is dan ook een hele aanpassing voor haar! Ze heeft deze nacht ons slechts 2 maal wakker gemaakt met een huilbui en 1 keer was er een kakabroekje bij, dus de huibui was niet zonder reden, dat zouden wij ook niet fijn vinden natuurlijk. Maar ze begint haar "goede" gewoonte van vroeg wakker te worden terug te hervatten, dus deze morgen om 5h was ze al heel erg hard aan het praten in haar bedje en lawaai aan het maken. Dus hebben we haar nog een uurtje bij ons in bed genomen, en ze heeft de ganse tijd zitten spelen en toen zijn we maar opgestaan. Ze heeft al de ganse voormiddag gelachen en is al veel losser terug. Het gaat de goede richting uit! We hebben vandaag al alle documenten gekopieerd, voor eensluidend laten verklaren en bij de gemeente binnengebracht om haar in te schrijven. Ook hebben we de orginelen al naar Brussel verstuurd (aangetekend) en de kopies naar Amarna. De gemeente moest echter een attest hebben dat ze Belg is, wat wij niet hadden, maar we veronderstelden dat we dat bij de legalisatie wel zullen krijgen. Gelukkig zijn ze hier niet zo moeilijk op de gemeente en willen ze het voorlopig zo in orde maken (en dan achteraf de documenten toevoegen). Toen we deze middag terug thuiskwamen, bleek dat er in de brievenbus het bewuste document zat! Dus straks zullen we maar opnieuw naar de gemeente gaan voor het document binnen te brengen. Misschien kunnen we haar nu ook al bij de mutualiteit inschrijven, dit moeten we nog even nakijken. Namiddag zal het een winkelnamiddag worden, we moeten immers dringend een nieuw pak pampers in huis halen! En natuurlijk babyvoeding, op voorhand wisten we niet goed wat ze zou eten, vandaar dat we niets in huis hebben gehaald.
We hebben een redelijk goed verblijf gehad in China, niet te veel problemen en Noralie die heel braaf was. De nacht vooralleer we naar huis vertrokken (vertrek was om 8h 's morgens in het hotel), heeft papa heel ernstige toerista gehad. Ons Noralie nachtmerries, dus niemand van ons had geslapen. Zo zijn we het vliegtuig opgestapt, Papa met de maximale dosis Immodium, en zonder eten, Noralie die haar hechting begint door te maken, waardoor ze plots enkel maar heel erg dicht tegen mama wil zitten en mama niet meer wil loslaten, zelfs niet voor bij papa te gaan (die is immers ziek en had de laatste dagen daardoor wat minder aandacht aan haar gegeven). Dus mama heeft de ganse vlucht Noralie op de schoot gehad, zonder te bewegen, want iedere beweging was een huilbui. 10h hebben we gevlogen en toen we in Amsterdam aankwamen, waren we echt wel blij dat we thuis waren. En blij dat ons welkomscomité alles geregeld had, zodanig dat we zelf even konden uitblazen. Bedankt trouwens allemaal voor de cadeautjes die we reeds kregen, ze is er erg blij mee. Ons Noralie had heel erg goed bij mama geslapen op de vlucht en was dus heel erg uitgerust. Papa had ook goed geslapen, maar was nog niet beter toen we aankwamen. Nu trouwens nog steeds niet. Ze heeft genoten van alle aandacht en was zoals gewoonlijk heel erg verlegen. Vandaag begint ze stilletjesaan te beseffen wat er allemaal gebeurde. Haar volledig eetschema ligt overhoop, de hotelkamer waar we gezellig met zijn drietjes verbleven is plots een volledig huis geworden, waardoor mama en papa niet altijd meer in het zicht zijn. Allemaal nieuwe speeltjes, geurtjes, kleurtjes,... Het is veel voor zo'n klein mensje. Dus zijn wij al sinds 3h wakker (ze dacht zeker nog dat we in China waren). We hebben haar toen maar haar flesje gegeven en geprobeerd haar terug slapen te leggen, omdat mama en papa echt nog wel heel erg moe waren. Ze is dan fijn, na een uur of zo schreeuwen in slaap gevallen. Voor een uurtje of zo, toen was ze weer wakker. Dus hebben we haar toen nog voor een uurtje bij mama en papa in bed gelegd, want de huilbui was niet meer te stoppen, het vastklampen aan mama en nu ook papa was er weer terug. Dus zijn we maar tegen 6h opgestaan, we hebben werk genoeg om alles terug op orde te zetten, maar ons Noralie is daar echter niet mee akkoord. Bijgevolg is ze dus al de ganse voormiddag niet meer te troosten, behalve als mama of papa haar stevig vast houden. Als ze echt moe is, wil ze wel gaan slapen, maar spelen is er niet echt bij, nog niet. Het is ook allemaal wat veel voor haar en het zal wel beteren. Ze heeft gewoon wat tijd nodig.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek. We vinden het altijd leuk om te weten wie er onze blog volgt of interessant vindt.
