Hey allen !!! (ik doe graag alsof mijn blog door heel veel mensen gelezen zal worden, maar natuurlijk weet ik wel beter)
Ik ben 22, Belgisch, en een behoorlijk complex meisje. Iemand wees mij er onlangs op, en ik moet toegeven dat er bitter weinig mensen zijn die mij echt kennen. Zelfs mijn vriend, die nu onderhand toch al zou moeten weten hoe ik in elkaar zit, heeft geen flauw idee. Daar zijn verschillende factoren voor, maar uiteindelijk komt het er allemaal op neer dat ik het idee dat iemand mij echt kent, enorm beangstigend vind. Ik voel me soms verplicht om een bepaald beeld te creëren, van hoe ik wil dat mensen mij zien. En dat lukt meestal vrij goed. Er is er slechts één (misschien ondertussen bijna twee) die mijn diepste geheimen kent, die weet hoe ik me voel, en bij wie ik het niet nodig vind om altijd op mijn hoede te zijn.
Hij kent mij, en hij zou mij kunnen kapotmaken, maar ik heb er alle vertrouwen in dat hij dat niet doet. En het geeft me wel een warm gevoel dat ik hem heb. Die tweede... is verrassend genoeg mijn vriend niet. Hij is een hele goeie vriend geworden in minder dan een week tijd. En dat is bij mij toch wel heel ongewoon. Niet dat ik niet sociaal ben of zo... als ik mijn verlegenheid de baas kan, ben ik meestal iemand die iedereen wel mag. Bij sommigen is het mijn gevoel voor humor, anderen mijn 'lieve' uitstraling en bij nog anderen heb ik geen flauw idee wat hen charmeert, maar meestal is het wel zo. Er zijn er natuurlijk altijd die van mij niets moeten weten, maar dat komt niet veel voor, en meestal zijn dat dan ook mensen van wie het mij geen bal kan schelen of ze mij mogen of niet. Maar ik dwaal af. Hoewel ik dus iemand ben die snel vrienden maakt, ben ik niet iemand die mezelf snel blootgeeft. De meeste van mijn vriendschappen zijn oppervlakkig, afgezien van enkelen die mij hebben kunnen raken. Maar daar gaat meestal wel wat tijd over.
Eline, mijn oudste (niet in leeftijd, maar wel in duur) vriendin, kende ik al een jaar voor we echt hartsvriendinnen geworden zijn. Sindsdien waren we onafscheidelijk, en zo heb ik haar zus, Inge ontmoet. Inge is een jaar ouder dan Eline (en twee jaar ouder dan mij), en indertijd vond zij ons maar onnozele giecheltrutjes, en het heeft ruim twee jaar geduurd voor wij de hartsvriendinnen geworden zijn die we nu zijn. Kristien kende ik al vier jaar heel oppervlakkig, en nu kunnen we heel veel met elkaar delen... Kortom, het kost me gewoonlijk wel wat tijd voor ik iemand min of meer in vertrouwen kan nemen.
Maar deze... we kennen elkaar nauwelijks twee weken, en ik merk dat ik eerder de neiging heb om hem dingen toe te vertrouwen, meer nog dan sommige van mijn beste vriendinnen. In die mate dat ik het soms wat beangstigend vind. Ik hou de meeste van mijn vrienden op een 'need to know basis', en er zijn veel dingen 'that they don't need to know'. Ik heb dit, hoewel het voor sommigen wel wat cru mag lijken, altijd een verstandige manier gevonden om om te gaan met de mensen die je graag ziet. Tenslotte, wat voor zin heeft het om je hele wezen bloot te geven aan iemand die je vervolgens gewoon zou kunnen afwijzen, omdat wat ze zien, hen niet bevalt? Maar dus niet met hem... hij heeft in twee weken meer weten los te peuteren bij mij dan sommige van mijn beste vriendinnen in jaren. En dat lijkt me bijzonder riskant. Maar tegelijk moet ik erkennen dat hij het niet door duivelse listen gedaan heeft, maar gewoon door te zijn wie hij is. Hij heeft me nooit onder druk gezet, ik heb alles wat ik hem verteld heb, spontaan en uit vrije wil meegedeeld. En dat is bijzonder... zeker voor mij. Daaruit kan ik enkel concluderen dat hij ook bijzonder is, zeker voor mij. Maar wat ik daar nu mee aan moet, is een hele andere zaak. De laatste dagen heb ik mezelf een klein beetje afgesloten van mijn geweten, dat kleine stemmetje dat schreeuwt: dit is verkeerd !!! Maar het voelt helemaal niet verkeerd. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik het gevoel dat ik mezelf kan zijn. Dat ik niet hoef te doen alsof. Dat ik die muur om me heen kan laten zakken. En dat is een té waardevol gevoel om zomaar los te laten. Ik kan hem niet loslaten. En ja, dat is egoïstisch. Maar misschien is het te lang geleden dat ik nog eens egoïstisch geweest ben.
