Inhoud blog
  • Enkele stukjes uit het boek
  • Foto's van Bryan's autiklas
  • Moeilijke periode
    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Foto
    Verwante Links
  • Autisme
  • Bryan en zijn autisme
  • Autisme Vlaanderen
  • Willekeurig Bloggen.be Blogs
    fictiereeksen
    www.bloggen.be/fictier
    Auti mama
    Mama zijn van een jongetje met autisme
    Wanneer je je kindje voor het eerst in je armen krijgt en je ziet een gezonde ronde snoet, 10 teentjes, 10 vingertjes,... dan sta je er niet bij stil dat er wel eens iets "mis" zou kunnen zijn. Bryan was als baby altijd wel wat anders, maar toen hij bijna twee jaar was merkte ik er iets flink mis was met zijn ontwikkeling. Een half jaar later volgde de diagnose "autisme en ontwikkelingsachterstand". Als moeder heb ik veel tranen gelaten, van verdriet maar later ook uit ontroering, trotsheid, ... Nu heb ik het volledig aanvaard dat hij anders is dan andere kinderen. Soms liggen we krom van het lachen met z'n typische auti trekjes. Autistische kinderen zijn mooi en uniek. Ik ben trots om mama te zijn van ons mannetje die iedereen doet lachen en eerlijker is dan geen ander. Lees mee met de verhaaltjes van Bryan ...
    11-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Enkele stukjes uit het boek
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Voormiddag heb ik het boek "autisme, een korte inleiding" gekocht van Uta Frith.  Een aanrader van een boek, je wil blijven doorlezen.  Heel veel dingen komen er aan bod die in andere boeken minder of niet aan bod komen.  Hier 2 stukjes die ik tot nu toe (want ik heb nog maar enkele bladzijden gelezen ) bijzonder vind.

    ... Je kunt je nauwelijks voorstellen hoe het is om niet over zo'n sociaal zintuig te beschikken, om niet afgestemd te zijn op andere mensen - op hun acties, reacties en de signalen die ze jou en elkaar geven.  Autistische kinderen pikken die dingen niet op.  Ze beschikken echter wel over de mentale vaardigheden om over die signalen te leren.  Alleen leren ze op een andere manier.  Helaas is de kennis die zij opdoen, niet te vergelijken met de gebruikelijke manier van 'afgestemd zijn' die wij allemaal zo vanzelfsprekend vinden.  Iemand die kleurenblind is, kan kennis over kleuren verwerven en ze goed benoemen, maar daarom ervaart hij die kleuren nog niet op dezelfde manier waarop sociale communiecatie wordt ervaren....

    En van dit stukje kreeg ik rillingen.  Het gaat over Regressief Autisme van een jongetje,  Tom.  Het doet me sterk aan Bryan denken.  Toen Bryan 14 maanden was sprak hij ook 2 woorden, hij zei "mama" en hij zei "lekker".  Op 15 maanden kreeg hij koortsstuipen en daarna heeft hij geen woord meer gezegd.  Pas op 3,5 jaar kon hij terug mama zeggen.  En dat was een hele weg, dat begon van terug klanken nabootsen naar uiteindelijk losse woordjes op z'n 3,5 jaar.  Hier het stukje uit het boek die mij deze gevoelens van toen terug opriepen ...

    .... Alcia vertelde dat haar zoon Tom al vroeg was gaan praten.  Toen hij tien maanden oud was, sprak hij zijn eerste woordjes: kar, pop, bal.  Hij was een gezonde opgewekte baby.  Met tien maanden begon hij te lopen en hij verkende zijn omgeving met evenveel energie als andere peuters.  Hij leerde er nog zeker tien woorden bij, maar vanaf achttien maanden leek hij zich meer in zichzelf te keren, en begon tot Alicia door te dringen dat hij nooit meer een woord zei.  Het leek wel of hij de belangstelling voor zijn omgeving was kwijtgeraakt, en hij ontwikkelde zich niet zoals andere peuters.  Een jaar later werd bij Tom regressief autisme geconstateerd.  Alicia kwam erachter dat dit treurige patroon vrij vaak voorkomt, en dat autisme aan niets of niemand te wijten is.  Zeker dertig procent van de ouders van kinderen met autisme maakt dit mee...


    (Op de bovenstaande foto zie je onze bink, zo kan hij aanhoudend door z'n verzameling verschillende tic tac doosjes heen kijken naar de zon.  Dat alles dan een bepaalde kleur heeft vindt hij prachtig.  Nogmaals, autistische kinderen, ze zijn prachtig en uniek )


    11-07-2009 om 17:16 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    20-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Bryan van begin tot nu ...



    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=1SbSlTk1cSA   

    20-04-2009 om 23:16 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    10-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Net zoals Bryan ...

    Bijlagen:
    http://www.youtube.com/watch?v=1hiQYurSJCQ   

    10-03-2009 om 18:56 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    08-01-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's van Bryan's autiklas
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Bryan en z'n klasgenoten met stagiaire juf Karen:

    08-01-2009 om 21:17 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (5 Stemmen)
    28-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moeilijke periode
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Sinterklaas, 5de verjaardag, Kerstfeestjes, Nieuwjaar vieren is voor een autistisch kindje een hele drukke periode.  Al die feesten nog eens in een kleine maand tijd op elkaar vieren is nog eens zo druk.  Neem daar de vakantieperiode bij en je kindje is toch een hele grote structuur kwijt.  Ook hier was dat zo. 
    Maar alsof dat nog niet moeilijk genoeg was voor ons ventje kreeg hij er het nora virus bovenop.   En alsof dat nog niet genoeg was kreeg hij omwille van het noravirus een darm en maagontsteking.  De arme stakker heeft 6 dagen overgegeven.  Zondags ben ik met hem naar de dokter van dienst geweest.  Maar dinsdag was het nog niet over en zijn we er mee naar onze eigen huisdokter geweest.  Die constateerde dat hij beginnend aan het uitdrogen was.  Je zou voor minder, Bryan zat al zes dagen aan de beschuiten en zelfs die kwamen er terug uit.  Ook het meeste van z'n drinken kwam er terug uit.  Die avond moest ik nog terugbellen naar de dokter.  En 's morgens alweer.  Moest hij er niet bovenop geraken zou hij opgenomen moeten worden zodat hij geholpen zou kunnen worden met een infuus.  Maar gelukkig! Eindelijk herstelde hij beetje bij beetje en was een opname net niet nodig.  Bryan is van 17 kg naar 15,6 kg gegaan, wat veel is voor zo'n klein kindje.  Hij weegt nu nog maar 400 gr meer dan z'n jongere zusje.
    Kerstmis is voor hem dus niet zo op en top geweest.   Kerstavond heeft hij meer op m'n schoot gezeten dan iets anders.  En een Kerstmenu was er voor hem ook niet bij, wel een beschuitje. 
    Maar gelukkig is er tussen Kerst en Nieuwjaar even rust nu en heeft hij de kans om even te bekomen.  Gisteren zijn we dan ook gaan uitwaaien in de Lommelse zandputten en het haventje.  Een frisse neus ophalen (zeg maar zeer frisse want wat was het koud!), en daarna lekker naar huis en alles leek weer in orde te komen met ons ventje.  En het is toch een knappe bink wanneer je hem zo op de foto ziet al zeg ik het zelf .   

    28-12-2008 om 15:19 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    15-12-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Obsessies
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De meeste autisten hebben een enorm groot iets waar ze dan extreem in op gaan.  Bryan z'n eerste obsessie was het "telkens twee dezelfde voorwerpen willen vasthouden".  Ofwel had hij twee dezelfde auto's vast, ofwel twee dezelfde blokjes, ... Dit de hele dag door.  Ik wist toen nog niet eens dat hij autistisch was, maar dit deed na verloop van tijd wel een alarmbelletje bij me rinkelen.  
    Later volgde de obsessie "fruit".  In een supermarkt was het zelfs zo erg dat hij alles bij elkaar krijste wanneer we in de fruitafdeling kwamen.  Hij wou het fruit vastnemen, betasten, ... Maar dat kon dus niet.  Hij kon die tijd nog niets spreken en dat frustreerde hem dan nog meer omdat hij niet kon zeggen dat hij het fruit wou.  Totdat ik de oplossing vond om plastic fruit te kopen en die tijdens het winkelen in z'n handjes te geven.  Dat maakte hem gelukkig terug rustiger.
    Hierna volgde de obsessie "stiften". Niet om te kleuren zoals een ander kind zou doen.  Gewoon om te betast, bij zich te hebben.  Dat gaf hem een veilig gevoel.  Al gauw verzamelde ik lege stiften zodat ik hem hier ook gewoon z'n gang in kon laten gaan.   Wanneer hij het ergens moeilijk had gaf ik hem een stift en hij werd terug rustig.
    Na de stiftenobsessie kwam de garagepoortenobsessie.  Ik kocht hem een kleine garage en die moest steevast naast hem staan wanneer hij ging slapen.  Toen deze na verloop van tijd stuk ging ben ik diezelfde dag nog hopeloos op zoek gegaan naar een zelfde soort garage, die ik in de tweede speelgoedwinkel al terug vond.  Enorm opgelucht waren zowel hij als ik! Wanneer we onderweg in de auto zaten hield hij alle huizen in de gaten.  Bij elk huis zei hij "garage open, garage dicht, ...".  Later combineerde hij deze obsessie met de rolluikenobsessie.  Dan hadden z'n oogjes onderweg al best veel in de gaten te houden.  "Garage dicht, ene rolluik toe, andere rolluik open, ...".
    Deze obsessie nam beetje bij beetje af en veranderde in de "buizen"obsessie.  Hij was verzot op allerlei soorten buizen, WC rolletjes, dakgoten, rioolbuizen, ... Al duurde deze obsessie niet zo heel lang, maar een maand of twee drie en toen hield ook dit op.  Toen was hij weer bezig met "yoghurt".  Hij die nooit geen yoghurt had gelust, was hij ineens verzot op, maar dan gewoon omdat hij het lege potje kreeg wanneer hij deze leeg had gegeten.  In de supermarkt werd hij euforisch bij de zuilvelafdeling.  Hij begon dan te springen en wapperen met z'n armpjes.   Ik beloonde hem soms door yoghurt te kopen wanneer hij flink was in de supermarkt.  En dat lukte goed! Deze obsessie heeft flink lang aangehouden.
    En nu is hij al een hele tijd geobsedeerd door vrachtwagens in combinatie met het koerierbedrijf DHL.  Bryan heeft de vrachtwagenobsessie gekregen toen hij deze zomer met de truckrun voor andersvaliden mee deed.  Nog meer is hij geobsedeerd door DHL, de vrachtwagens van DHL vindt hij super.  Maar ook wordt hij blij wanneer hij het enkel het logo van DHL nog maar ergens op ziet.  Dit bracht me op het idee om aan familie, vrienden, collega's te vragen of ze iets hadden liggen van DHL.  Niet te geloven hoeveel mensen er in actie schoten! (Bedankt San, Liliane en collega's)! Zelf stuurde ik een mail naar het hoofdbedrijf van DHL.  Ik vroeg hun of ze iets konden doen.  Een dag later stopte er hier een DHL busje met allerlei spulletjes voor Bryan! Alleen nog maar dat het busje hier stopte maakte Bryan al euforisch! Later kwam diezelfde koerier hier nog 2X! langs met zelf bij elkaar gezochte spulletjes.  Zo fijn dat er zo'n schatten van mensen bestaan!
    En Bryan, die is nu supergelukkig.  Het is zo mooi om te zien hoe hij zo blij kan zijn en op kan gaan in voor ons zoiets kleins.  Daar kunnen wij "gewone" mensen nog heel veel van leren.

    15-12-2008 om 18:09 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    28-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste "speciale" schooldag
    Klik op de afbeelding om de link te volgen In september 2006 ging Bryan voor het eerst naar school. Het was een speciale school voor kinderen met een handicap/gedragsstoornis. Bryan kwam in kleuterklas type twee terecht. Dat was een klasje met max 6 kleuters met een zware tot matige mentale handicap. Voor de autiklas (klas met enkel autistische kinderen) was Bryan te zwak. Momenteel moest er eerst aan z'n mentale handicap gewerkt worden alvorens naar een autiklas te kunnen. Ook was er de vraag of Bryan wel ooit naar de autiklas zou kunnen aangezien er toch een aantal voorwaarden wat betrof de zelfstandigheid voor die klas waren. We moesten het dag per dag bekijken hoe hij zou ontwikkelen en verder was het afwachten.

    Bryan ging z'n eerste schooldag binnen als een niet pratend 2 jarig en 8 maanden jongetje. Hij kon zelfs niet mama zeggen, geen klanken nabootsen.
    Ik moest die eerste dag heel erg m'n best doen om niet beginnen te huilen. Ik zag heel erg zware gehandicapte kinderen, mijn mannetje er tussen zien staan deed me zoveel pijn. Ook was het emotioneel heel zwaar om hem daar tussen al die vreemde mensen achter te laten, al was m'n eerste gevoel over z'n juf en kinderverzorgster heel goed. In z'n klasje zat nog een autistisch/mentaal gehandicapt jongetje, een jongetje en meisje met mentale handicap, en twee mongoolse meisjes (zie foto van toen).

    Ik heb er wel snel een knop kunnen omdraaien.  Ik zag hoe warm hij er vanaf dag 1 onthaald werd, hoe hij langzaam maar zeker positief ontwikkelde.  Hij zat er op z'n plekje tussen een lieve juf, kinderverzorgster en een heleboel therapeuten. 

    Bryan kreeg buiten z'n gewone lesjes 2 keer per week afzonderlijke logopedie, ergotherapie, fysiotherapie en orthopedagogie. Je zag hem vooruit gaan, vanaf die eerste maand al.
    Met kerstmis toen hij net drie jaar was geworden kon hij sinds september al enkele losse woordjes zeggen (mama, papa, auto, tutje). Hij kon nu een klein torentje bouwen, zelf z'n lepel naar z'n mond brengen wanneer je eten er voor hem opschepte, en vormen in een vormenbord plaatsen. Hij ging ook enorm graag naar school, je zag dat het hem goed deed.


    Over de school en de werking er van had ik een heel goed gevoel. Bryan zat er op z'n plaats. Na verloop van tijd was ik het gewoon om hem tussen de andere gehandicapte kinderen te zien, ik zag de handicap van die kinderen niet meer wanneer ik Bryan naar school bracht of ging ophalen maar ik zag die kinderen hun persoontje, niet meer of niet minder. Zoals een zwaar gehandicapt jongetje die me elke dag stond op te wachten in de gang om Bryan z'n boekentas op z'n plekje te mogen hangen, zoals een mongooltje die elke dag vol spanning op Lizzy stond te wachten om haar een kusje te kunnen geven en zoals deze kinderen dit nog steeds, na anderhalf jaar vol enthousiasme elke dag opnieuw weer doen. Het zijn stuk voor stuk lieve kinderen die het veel moeilijker hebben dan een ander maar die er minder problemen van maken dan dat de gewone mens doet. Ze hebben me zonder woorden maar met hun lach van elke dag en hun oogjes vol enthousiasme doen inzien dat het leven heel erg mooi kan zijn, ook met hun beperking, ze zijn misschien wel gelukkiger dan de "gewone" mens.

    28-11-2008 om 18:08 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hoe nu verder?
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Ondertussen waren de consultaties in het kinderpsychiatrisch centrum in Genk met de thuisbegeleiding goed van start gegaan. Thuis werden testen afgenomen en de observaties gebeurden in Genk. Ik herinner me nog heel goed z'n allereerste baily test. Bryan moest simpele dingen doen zoals in de handjes klappen, in een potje roeren, een torentje van twee blokjes maken, twee blokjes tegen elkaar kloppen, een staafje in een pennenbord steken, ... Hij deed niets ....
    Hij staarde voor zich uit en keek maar wat. De voorwerpen die hij kreeg als testmateriaal besabbelde hij. Onze de thuisbegeleidster zei me dat dit niet goed was. Bryan zat vast in z'n eigen wereldje en stond mentaal heel erg achter. De testresultaten gaven weer dat hij nog op babyniveau zat.
    M'n kereltje was uiterlijk al twee jaar oud maar was vanbinnen nog een baby ...

    Ik had het moeilijk dit te verwerken. Maar niet alleen moest dit verwerkt worden, ook het opvoeden van Bryan was verschrikkelijk moeilijk.
    Hij kon niet tegen drukte of onverwachte gebeurtenissen. Naar de supermarkt gaan met hem was een hel, hij kreeg de prikkels en indrukken die op hem afkwamen niet verwerkt. Vanaf de eerste stap dat we binnen zetten begon hij hysterisch te krijsen. Hij was dan met niets stil te krijgen en hij maakte zich helemaal stijf, hij schopte me en sloeg me. Ik had niet eens de kans om iets uit de winkelrekken te nemen, ik was alleen maar bezig met hem proberen rustig te krijgen. Wanneer Lizzy dan ook nog begon te huilen liep het helemaal in het honderd. Meestal nam ik dan maar heel snel het hoogstnoodzakelijke uit de rekken om zo snel mogelijk met een krop in m'n keel naar de kassa te gaan. Daar werd het nog eens zo erg met Bryan. Het stilstaan bij een kassa begreep hij niet. Hij wou verder, verder naar de deur naar buiten die hij de hele tijd angstig in het vizier had. Ik voelde de ogen op m'n lijf prikken van alle mensen die ook aan de kassa stonden. Bryan zag er doodnormaal uit dus verwachtten mensen ook dat hij zich normaal zou gedragen. Sommigen spraken me hierover aan. "Zij zouden hem wel rustig krijgen, hem heropvoeden". Op een keer werd deze commentaar me zo te veel en heb ik terug geantwoord "Mijn zoontje is gehandicapt mevrouw!!". De vrouw schrok heel erg en biedde meteen haar excuses aan. Ik daarintegen was ook heel erg geschrokken van m'n eigen woorden. Voor het eerst had ik het woord "gehandicapt" uitgesproken. "Is hij dat dan?" Vroeg ik mezelf meteen daarop af. Ik vroeg het de dag er op aan onze  thuisbegeleidster en zij zei me dat er ook zeker sprake was van een mentale handicap.

    De diagnose autisme aanvaarden was moeilijk, er mee om gaan was ook moeilijk en vermoeiend.  Ik vroeg mezelf af hoe ik dit alles ooit voor honderd procent verwerkt zou krijgen, ik wou het zo graag maar het leek me maar niet te lukken, ...

    28-11-2008 om 17:10 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De diagnose

    In november 2005 ging ik met Bryan naar de huisarts. Ik beschreef haar het gedrag van Bryan en ze zei dat er idd iets "mis" was met hem.
    Ze verwees me door naar een kinderpsychiater. Twee maanden lang moest ik nog afwachten voordat ik bij haar terecht kon. Het waren twee enorm moeilijke maanden. Ik zocht constant informatie in boeken en op het internet over autisme. Hoe meer ik dat deed, hoe meer mijn vermoedens bevestigd werden. Toen ik op een site terecht kwam van een autistisch jongetje leek het alsof ik over Bryan aan het lezen was, alles wat ik las herkende ik terug ... M'n handen begonnen te trillen en ik heb meteen m'n pc weer terug afgezet en ben meteen m'n bed in gedoken. Het kan niet, het mag niet, ik beeld me iets in, ... waren de dingen die constant door m'n hoofd zweefden die nacht. Ik deed geen oog meer dicht.

    Eindelijk was het zover en waren de twee maanden voorbij en konden we terecht bij de kinderpsychiater. Ik had alles opgeschreven over Bryan. Daarna stelde ze vragen over hem. Ze luisterde enkele en schreef alles op. Na het gesprek zei ze dat er inderdaad een groot probleem was omtrent z'n ontwikkeling. Ze vroeg me waar ik zelf aan dacht wat het probleem was. Ik zei haar dat ik dacht dat hij autistisch was. Ze knikte en zei ze zelf dat ze helaas moest zeggen dat ze uit m'n verhaal en het gesprek dacht dat we het inderdaad in de richting van autisme moesten zoeken. Ik kreeg alweer hetzelfde gevoel dan toen ik op het internet het verhaal van het autistisch jongetje las. Ik begon te huilen, te trillen en sloeg weer wit uit ...

    De psychiater maakte een afspraak voor ons op het KPC (kinderpsychiatrisch centrum) in Genk. Daar zou Bryan opgevolgd en geobserveerd worden door een andere kinderpsychiater. Na een half jaartje observeren zouden we weten of hij al dan niet autistisch zou zijn. Ondertussen maakte ze ook een afspraak voor een thuisbegleiding voor Bryan. Die zou elke week komen helpen ivm de opvoeding van hem. Ze zou tips, advies, steun en een luisterend oor geven wanneer nodig. Een week later kwam de thuisbegeleidster al aanbellen bij ons thuis. Joepie, eindelijk hulp. Het voelde als een verluchting dat ik begrepen werd door haar.

    Een half jaar later werd de officieële diagnose kenbaar gemaakt in het KPC in Genk. Het voelde als verluchting om te weten dat het dus echt zo was, die verschrikkelijke onzekerheid viel weg. Maar het deed me ook enorm pijn. Mijn zoontje autistisch en ontwikkelingsvertraging. Er was geen weg meer terug nu, het was definitief. Nu was het m'n taak als moeder om er het beste van te maken, het te aanvaarden en alles wat er ook maar in dat mannetje zat er proberen uit te halen. Want Bryan was toen nog enorm in zichzelf gekeerd en gesloten. Dat moest veranderen, autistisch of niet, ...



    28-11-2008 om 16:39 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    27-11-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wat vooraf ging ...
    Klik op de afbeelding om de link te volgen 16 december 2003

    Bryan wordt geboren.  Voor het eerst mama. Het moedergevoel is er vanaf de eerste seconde.  Voor dit jongetje ga ik door het vuur, ik ben op slag verliefd!


    Eind januari 2004

    Bij de babymassage is Bryan de enige baby die z'n mama niet aankijkt . Iedereen lacht er mee, wat een nieuwsgierig mannetje toch. Hij wil alles gezien hebben, vandaar dat hij liever naar andere dingen kijkt dan naar mij. Ik vind het wel grappig.

    Eind februari 2004

    M'n moeder spreekt me aan dat Bryan zo weinig oogcontact met ons maakt en niet lacht. Ik ben best wel geraakt door haar woorden. Waarom zegt ze dit nu? Bryan is gewoon wat later, tenslotte is hij toch ook nog maar 2 maanden? Toch laten haar woorden me niet los.

    April 2004

    Bryan is een heel vrolijk mannetje geworden. M'n moeder verontschuldigd zich voor haar woorden van een paar maanden geleden. Ik zeg dat het niets uitmaakt, Bryan lacht nu en ze bedoelde het toch goed.

    Juni 2004

    Ik vraagt me af wanneer baby's zich aan hun ouders beginnen te hechten. Bryan is bij iedereen tevreden, zelfs bij mensen die hij totaal niet kent. Hij lijkt me nooit te missen. Ik maak mezelf wijs dat Bryan gewoon niet eenkennig is en dat we daar blij om mogen zijn. Toch heb ik er een heel naar gevoel bij.  Ik kan het niet plaatsen en het laat me niet los.

    Augustus 2004

    Op tv zie ik een programma waarin een jongetje met autisme voorkomt. Aan het uiterlijk van het jongetje zie je niets. Het verhaal grijpt me aan. Zou Bryan … Tuurlijk niet, hoe kom ik er op. Bryan is wat later maar wel een gezond mannetje.

    Oktober 2004

    Bryan wordt elke nacht krijsend wakker. Hij staart dan voor zich uit en wordt helemaal stijf. Hij valt dan met niets wakker te maken. Een minuut of 10 later is hij weer rustig. Omdat ik me er zorgen over maak ga ik ermee naar de huisdokter. Hij vertelt me dat, wanneer dit niet over gaat, ik terug moet komen. Een tijdje later gaat het vanzelf weer over, oef wat een opluchting.

    December 2004

    Bryan is 1 jaar geworden! Poeh wat ging dat jaar snel. In m'n omgeving zie ik dat leeftijdsgenootjes van Bryan wijzen, klappen in hun handjes, zwaaien en hun armpjes in de lucht gooien bij hiep, hiep, hoeraa, dada zeggen, ... Bryan doet dit allemaal niet. Ik maak me geen zorgen, alles op z'n tijd, Bryan zal dit heus wel gaan doen!

    Maart 2005

    Bryan ligt in het ziekenhuis. Hij heeft koorsttuipen gehad. 4 dagen lang moet hij blijven. Ik heb zo'n medelijden met m'n mannetje.

    26 juli 2005

    Bryan is grote broer geworden! Twee gezonde kinderen, wat wil je nog meer?
    Bryan logeert 5 dagen bij m'n ouders wanneer ik en Lizzy in het ziekenhuis liggen. M'n vader vertelt me dat Bryan de hele tijd rondjes draait en twee telkens twee dezelfde voorwerpen zoekt. Ik vertel hem dat hij dit thuis ook doet maar dat ik er nooit eerder bij had stilgestaan. We moeten er allemaal erg om lachen, wat een bijzonder mannetje is het toch.

    September 2005

    Bryan lijkt z'n zusje nog steeds niet leuk te vinden. Hij lijkt niet jaloers te zijn wanneer ik met haar bezig ben maar negeert haar wel volledig. Zelden geeft hij haar een kusje en dan wanneer ik hem heel erg aanmoedig. Het doet me pijn. Ik hoop dat hij haar snel leuk zal vinden.

    Oktober 2005

    M'n moeder spreekt me aan over het gedrag van Bryan. Ze heeft veel ervaring met peuters doordat ze jarenlang onthaalmoeder is geweest. Ze laat me een lijst zien met wat hij al allemaal zou moeten kunnen. Bryan kan niets, maar dan ook echt niets van die lijst. Ik sla in paniek en begin op het internet te surfen. Daar kom ik terecht op een site van een jongetje met autisme. Wanneer ik z'n gedrag lees, lijkt het alsof het over Bryan gaat, het rondjes draaien, opgaan in draaiende dingen, twee dezelfde voorwerpen zoeken, weinig contact met andere mensen, …
    Ik krijg rillingen door m'n lijf. Zou Bryan ook autistisch zijn? Het voelt alsof ik een klap in m'n gezicht heb gekregen.

    November 2005

    Ik heb een afspraak bij de huisdokter. Ze neemt me heel serieus. Ze maakt meteen een afspraak bij een kinderpsychiater voor Bryan. 2 maanden lang moeten we afwachten.

    Januari 2006

    Het is zover. We hebben een afspraak bij de kinderpsychiater. De pijlen volgen met daarop kinderpsychiatrie doen me pijn. Wij met ons kindje naar de psychiater, wie had dat ooit durven denken. Na een observatie en lang gesprek van 2 uren zegt de psychiater dat er wel degelijk iets aan de hand is met Bryan. Ze vermoed dat we het in de richting van het autisme moeten zoeken, al is ze niet zeker. Ze maakt een afspraak bij haar collega in Genk. Hij is namelijk gespecialiseerd in peuters en kleuters.


    Maart 2006

    We krijgen een thuisbegeleidster om ons met raad en daad bij te staan in de opvoeding van Bryan. Wat een opluchting, we worden geholpen!

    Mei 2006

    Na verschillende consultaties bij het KPC in Genk krijgen we de officiële diagnose op papier. We weten al dat hij autisme heeft. De psychiater vertelt ons dat Bryan een zware vorm van autisme heeft en nu ook medicijnen krijgt. Het doet pijn. Twee dagen later had ik al de officieële diagnose op papier staan. Wat je al wist zwart op wit zien te staan doet nog eens zoveel pijn.

    September 2006

    Bryan gaat voor het eerst naar school.  Hij gaat naar een bijzonder onderwijs en komt terecht in kleuterklas type twee.  Er zitten kinderen met allerlei handicaps in z'n klasje. 
    Langzaam maar zeker leert hij bij, in december dat jaar, wanneer hij net drie is zegt hij voor het eerst "mama".  Ik ben ontroerd.

    2007 -2008

    Bryan liet het afgelopen jaar iedereen verbazen.  Hij praat voor zijn doen goed! Is beter stuurbaar.  Ik leer meer genieten van ons mannetje.  Later zelfs lachen met z'n typische auti-trekjes. 
    In september 2008 gaat hij naar de auti-klas.  Een klas met enkel autistische kindjes.  Het doet hem goed.  We zijn trots op hem.  Op onze bink met z'n grote helderblauwe ogen waar iedereen in wil kijken maar die het moeilijk hebben om je terug aan te kijken ...

    27-11-2008 om 00:00 geschreven door Tes  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)


    Archief per week
  • 06/07-12/07 2009
  • 20/04-26/04 2009
  • 09/03-15/03 2009
  • 05/01-11/01 2009
  • 22/12-28/12 2008
  • 15/12-21/12 2008
  • 24/11-30/11 2008

    Inhoud blog
  • Enkele stukjes uit het boek
  • Foto's van Bryan's autiklas
  • Moeilijke periode
  • Obsessies
  • Eerste "speciale" schooldag
  • Hoe nu verder?
  • De diagnose
  • Wat vooraf ging ...

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Autisme met een lach en een traan ..

    Voor Bryan

    Het regent

    Je doet je eigen ding
    Zingt zonder gène een lied,
    maakt voor jou niet uit of iemand dit hoort of ziet
    Je maakt vrolijk een dansje
    Iedereen die van jou geniet

    Het regent

    Maar door al jouw beperkingen
    Kan jij heel veel dingen toch niet doen
    Ik zou je zo graag willen helpen
    Ook al kost het me een miljoen

    Het regent

    Het raakt me soms wel m'n lieve schat
    Jij snapt zo vaak de mensheid niet
    Bent altijd in jezelf aan het praten
    Je leeft in je eigen kleine gebied

    Het regent

    Autistisch ga jij door het leven
    Niemand weet waar jouw pad jou naartoe zal leiden morgen
    Hoe oud je zult worden, wat het leven je zal geven
    Ik weet dat dit niet hoeft, maar toch baart deze gedachte me soms wel wat zorgen

    Het regent

    Maar als ik jou dan weer zie stralen
    Zo’n onwijs veel plezier met voor ons zoiets kleins
    een wc rolletje, een yoghurtpotje of een stukje papier,
    Dan denk ik, wat ben ik blij dat jij het hier zo fijn hebt
    Wat ben ik blij om jouw plezier

    Je leuke opmerkingen
    Je leuke kwalen
    Ja het regent…

    Het regent zonnestralen
    Je mama X


    Foto

    Foto

    Hoera!! Bryan is 5 jaar geworden!

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!