Lekker geslapen! Tot wanneer de wekker me wakker maakte. Vandaag is het uiteindelijk De grote dag. Zenuwen beginnen al te kriebelen in mijn buik. Ergens ook omdat ik niet weet wat me te wachten staat, hoe alles gaat aanvoelen. Het zal heel ingrijpend zijn, zeker omdat er daar een stuk familiegeschiedenis is. Ik laat het over me heen komen. En alle emoties die er komen laat ik gewoon even zijn. Het voelt wel ontzettend goed dat ik dit kan doen ter ere van alle gestorvenen daar in het concentratiekamp zelf. En bovenal ter ere van mijn grootouders. Doucheke nemen, ontbijten en vertrekken. Ik wens jullie allemaal een fijne dag! En tot deze avond!