De filmende mens heeft het al vaker geprobeerd: zoals de boskampkinderen hout voor het kampvuur bij elkaar sprokkelen, zo wil hij zo veel mogelijk stukjes wereld met een draaiende camera bijeen verzamelen. Hij vergaart landschappen en steden, kadert mensen en gevoelens en ideeën, vangt kleuren en vormen en zift op de oevers van klaterende beeldenstromen soms naar dingen die niet meer met het blote oog zichtbaar zijn. Hij doet dat soms barok, soms frêle, soms uitbundig, soms analytisch, en soms louter registrerend. De filmende mens probeert in elk geval altijd zo véél mogelijk te filmen, tot hij denkt dat hij zelf een perfect autonome wereld kan weergeven. En al is die wereld dan niet meer echt, de verbinding met de reële is dat wel.
Zozo, dachten wij. Maar wat als het nu eens niet de filmende mens maar alleen zijn camera is die reist? Als het één camera is die toert door verschillende mensenhanden naar verschillende persoonlijke miniwerelddelen? The Soft Revolution wil in elk geval eens zien wat dat oplevert! Want hou je vast: wij willen de grootste film ooit maken die werkelijk alles toont wat er te tonen valt, als een encyclopedie van de filmbaarheid. We vragen ons af: wat kan er gefilmd worden en wat niet en vooral, wat zou er gefilmd worden als je aan eenieder de gelegenheid biedt? En om het antwoord daarop te kennen hebben we iedereen zn hulp nodig!
Ons concept is simpel: om te beginnen hebben we een camera. Daarmee hebben we een stukje gefilmd. Vervolgens gaven we de camera aan iemand anders die zelf ook iets van zijn wereld met film deelde en de camera op zijn beurt aan nog iemand anders gaf. Zo willen we blijven doorgaan tot werkelijk álles erop staat, of op zijn minst toch bijna. Neen, voor minder doen we het echt niet. Het resultaat ervan kan je op een blog bekijken. En als je soms zelf de camera in je handen gedrukt zou krijgen, aarzel dan niet en kalkeer zeker zelf een gesprokkeld wereldstuk op beeld.
