We voelden ons niet helemaal op ons gemak die eerste dagen; het is hier
gevaarlijk, weet je wel. Dus na 7u 's avonds probeerden we de straat niet meer
op te gaan. Maar ook andere aspecten werden erdoor beïnvloed.
We aten liefst niet te ver van ons hotel, net zoals de Venezolaanse gasten. Dat betekent vooral vettig. Gefrituurde broodjes gevuld met een soort
van smout, vette kip en avocadosalade; voor hen ontbijt of tussendoortje. Hun
nationale gerecht: rijst met gestoofde vleesrepen, zwarte bonen, kaas en gebakken banaan; voor ons avondmaal - we eten nooit 's middags. Of nog,
gebraden kip met frieten, kool & wortel en overdadig mayonaise. Dat alles in reuzenporties. In deze regio lijdt een belangrijk aandeel van de inwoners aan obesitas. Niet verwonderlijk. En zeggen dat 6 Miss Worlds van hier kwamen.
Venezolanen snoepen ook continu tussendoor. In het centrum lopen bv. ijsverkopers
rond, met grappige afgeronde driehoekige karretjes op 2 wielen. Allen doofstommen,
die hiermee hun eigen beschermde beroep hebben.
Tijdens de wandelingen keken we behoed rond en kwamen zo op een ogenblik onbedoeld terecht tussen 2 hoofdbanen in, op een supersmal voetpad dat
abrupt stopte. Terugkeren was geen optie, dus railing overgekropen naar een
aarden wandelpad.
Een irreële ervaring. Rechts, echt vlak naast ons, raasde een onophoudelijke stroom auto's van de autostrade het centrum in. Links, de rivier
de Guaira, ook een beetje open riool, met heel veel groen en een kolonie witte
reigers in een boom genesteld. Verderop een ijzeren bruggetje voor de elektriciteitsleidingen. En tentjes waar daklozen sliepen. We konden nergens weg en dachten, als er nu een paar ons willen
overvallen, zijn we gezien. Maar opnieuw, er gebeurde niets.
Het eindigde aan een rotonde waar we gelukkig - na een paar gevaarlijke
oversteken - dan toch in de bewandelbare stad terug geraakten. Stervend van de dorst na zoveel stress en hitte, kochten we op een
marktje een stuk watermeloen. Van de lekkere fruitsapjes op straat bleven we nog af, omdat er onzuiver water en ijs wordt bijgedaan. Zalig verfrissend. En we wandelden verder met hernieuwde moed.
Een oudere dame passeerde met haar poedeltje op 4 gebreide sok-pantoffeltjes. Kinderen speelden met ballonnen. Langs de boomstammen in de parkjes, voorzien van voederbakjes, liepen
talloze zwarte eekhoorntjes.
Geleidelijk aan smolt alle terughoudendheid weg.
Cáracas is té levendig, kleurrijk en afwisselend om te blijven hangen in negatieve gevoelens.
Een visum voor Australië aanvragen via internet bij je thuis, is
doodsimpel. Een kwartier later komt de goedkeuring al binnen. Bij aankomst was controle onbestaand.
Weinig volk in de luchthaven en al helemaal niemand onder het
gigantische afdak waar alle stadsbussen vertrekken. Tijd genoeg dus om uit te
pluizen hoe een opgeladen My Ki magneetkaart - enige betaalmiddel op het openbaar vervoer - uit de automaat te halen.
We hadden voor het eerst ooit een Air B'n'B geboekt, bij een gezin in
de buitenwijken van Melbourne, en geen idee wat het zou worden.
Na de bus volgde een bovengrondse metrolijn die hun richting uitreed. Onzeker over de juiste halte, stapten we veel te vroeg af. Twee keuvelende sympathieke vrouwen
legden ons uit dat we nog 2 haltes verder moesten. Wij met pak en zak terug de
metro op en even verder er weer af.
Groot was onze verbazing toen de twee zelfde vrouwen ons aan de uitgang opwachtten. Ze hadden zich vergist, voelden zich schuldig en wilden
ons nu persé met de auto tot aan ons verblijf voeren!
De tweede avond keerden we terug van het centrum met een bloem voor onzegastvrouw, in het kader van Walking Garden, een interactief kunstwerk in
hetMuseum van Schone Kunsten. Elke bezoeker kon een snijbloem uitkiezen omte
schenken aan een onbekende.
We werden direct uitgenodigd om mee een glas te drinken in de tuin en
het werd een gezellige boel tot in de vroege uurtjes. Neighbours in het echt.
Een internationaal gezelschap dat elkaar sappige verhalen vertelde. In het donker zagen we even het silhouet van een wombat over hun tuinmuur lopen. Een dier dat je niet mag doen verschieten, want dan wordt het agressiefen valt het aan en je kan er niet tegenop. Ze waarschuwden ons ook voor de inheemse dodelijke tunnelspin, 1 van de 10gevaarlijkste op aarde, die onverwacht rond en in huis kan opduiken. Maar door de alcohol kon ons dat al lang niet meer deren.
's Ochtends - eerder middag eigenlijk - bij het ontbijt, maakten we kennis met de typische toast met boter en vegemite, iets op basis van gist dat verschrikkelijk zout en slecht smaakt. Toch eten vele Aussies dit elke dag, want goed voor de hersenen. En tegen een kater, maakten ze ons wijs.
