Een visum voor Australië aanvragen via internet bij je thuis, is
doodsimpel. Een kwartier later komt de goedkeuring al binnen. Bij aankomst was controle onbestaand.
Weinig volk in de luchthaven en al helemaal niemand onder het
gigantische afdak waar alle stadsbussen vertrekken. Tijd genoeg dus om uit te
pluizen hoe een opgeladen My Ki magneetkaart - enige betaalmiddel op het openbaar vervoer - uit de automaat te halen.
We hadden voor het eerst ooit een Air B'n'B geboekt, bij een gezin in
de buitenwijken van Melbourne, en geen idee wat het zou worden.
Na de bus volgde een bovengrondse metrolijn die hun richting uitreed. Onzeker over de juiste halte, stapten we veel te vroeg af. Twee keuvelende sympathieke vrouwen
legden ons uit dat we nog 2 haltes verder moesten. Wij met pak en zak terug de
metro op en even verder er weer af.
Groot was onze verbazing toen de twee zelfde vrouwen ons aan de uitgang opwachtten. Ze hadden zich vergist, voelden zich schuldig en wilden
ons nu persé met de auto tot aan ons verblijf voeren!
De tweede avond keerden we terug van het centrum met een bloem voor onzegastvrouw, in het kader van Walking Garden, een interactief kunstwerk in
hetMuseum van Schone Kunsten. Elke bezoeker kon een snijbloem uitkiezen omte
schenken aan een onbekende.
We werden direct uitgenodigd om mee een glas te drinken in de tuin en
het werd een gezellige boel tot in de vroege uurtjes. Neighbours in het echt.
Een internationaal gezelschap dat elkaar sappige verhalen vertelde. In het donker zagen we even het silhouet van een wombat over hun tuinmuur lopen. Een dier dat je niet mag doen verschieten, want dan wordt het agressiefen valt het aan en je kan er niet tegenop. Ze waarschuwden ons ook voor de inheemse dodelijke tunnelspin, 1 van de 10gevaarlijkste op aarde, die onverwacht rond en in huis kan opduiken. Maar door de alcohol kon ons dat al lang niet meer deren.
's Ochtends - eerder middag eigenlijk - bij het ontbijt, maakten we kennis met de typische toast met boter en vegemite, iets op basis van gist dat verschrikkelijk zout en slecht smaakt. Toch eten vele Aussies dit elke dag, want goed voor de hersenen. En tegen een kater, maakten ze ons wijs.
6 december 2016, om 6u 's ochtends. Geen aankomst in Australië, maar wel in Hong Kong,waar weeen tussenstop van 3 dagen inplanden.
De luchthaven van Hong Kong is wat je verwacht van een moderne
Aziatische metropool: nog maar net de gate uit of je wordt door personeel in
kostuum kordaat via roltrappen geleid naar een kaal perron met enkel een glazen
koker. Een supersnelle trein - in die koker - zonder bestuurder en automatische
deuren die welgeteld 1 minuut openblijven, voert je in een mum naar de
controles, waar je je een visa moet aanschaffen. De wachttijd tussen elke trein
is minder dan 5 minuten.
We volgden de lokale massa door de gigantische luchthaven en vonden zo
de halte van de stadsbussen en hoe een ticket te kopen aan de loketten.
De mensen zijn hier nog altijd very British: ze rijden links, cuen
gedisciplineerd aan de bushaltes en komen eigenlijk zeer relaxed over, ondanks
de eclectische bevolking.
De rode dubbeldekbus - very British indeed - deed er meer dan een uur over
om op Hong Kong Island te geraken; met onderweg prachtige zichten op de baai,
de haven, hangbruggen van het ene eiland naar het andere (er zijn er 235 in
totaal), containerparken, reuzeschepen, groepen torenhoge woontorens met
minuscule kamertjes.
By Turloch Mooney,
Senior Editor, Global Ports | May 19, 2017 7:38AM EDT
Ontbijten deden we in een Chinese fastfood voor de werkmensen, vlakbij
ons hotel. Snelle bediening aan mica tafels, onder fel neonlicht. Ontbijt,
lunch of avondmaal, altijd is het soep met 1 of andere variant van noedels en
wonton (Chinese ravioli). Lekker en gezond (?) Met de menu enkel in het Chinees, wisten we nooit van tevoren wat er in onze kom zou verschijnen.
In hun vrije tijd gaan bewoners ontspannen in het groen op Victoria
Peak. Wij verkozen om terug naar beneden te wandelen, daar waar de meesten opnieuw
de auto of het Peak treintje nemen. Flash naar de Ardennen: onderweg stoof plots
een familie wilde varkens uit de struiken, op ons pad. Een jonge vrouw uit Hong
Kong, die daar al jaren jogde, begon te gillen, want ze had dit nog nooit gezien en durfde er niet langs te gaan. Ze bleef aan onze zijde tot helemaal beneden.
We hadden vooraf geen flauw idee over Hong Kong. De stad verraste ons totaal met haar lekker lenteweertje en diversiteit. De 3 dagen waren veel te snel
voorbij.
