Ik merk dat ik hier zeer zenuwachtig over ben want het is zo druk, ik lever nog steeds gevechten met de spoken uit mijn verleden, ik ben nog steeds moe en uitgeblust, ik wil nog zoveel dingen doen maar heb daar zelfs geen tijd voor, of ik kan er de tijd niet voor opbrengen maar ik wil dit toch? 

Uiteindelijk besluit ik dan toch maar aan de slag te gaan en het verbaast me hoe alles zijn weg vind, hoe alles op me afkomt met een gemak dat ik nooit voor mogelijk had gehouden, er gebeuren dingen in mijn leven die me van mijn sokken blazen en die me dan een minuut later confronteren met mezelf, waar ik nog niet uit ben, wat ik nog niet opgelost heb en ik kom in een rollercoaster van emoties terecht, huilen, lachen, woede, kwaadheid, verdriet, radeloosheid, hulpeloosheid, moed, hoop,...

Ik verbind me met de elementen en voel heel duidelijk met welke elementen ik van oudsher een band heb en welke ik voorlopig niet kan of wil toelaten in mijn leven. Tegelijkertijd word ik geconfronteerd met mijn eigen beperkingen en vooral mijn eigen beperkende gedachten over mezelf, waarom heb ik mezelf  toch altijd zo klein gehouden, waarom ben ik niet eerder uitgebroken, waarom vond ik het prima dat men mij ketende en ik geen kant uitkon, ik heb het allemaal toegelaten en ik voel kwaadheid naar mezelf.

Ik schrijf mijn levenssprookje en besef ook nu weer hoe ik me telkens weer klein liet houden, hoe ik me telkens weer van alles liet aanpraten, hoe ik langzaam maar zeker heel ver weg van mijn ziel ben afgegleden maar ik besef ook dat ik door de schuif die ik opentrok hier een eind aan heb gesteld, ik laat niet meer met me sollen. Ik beloof plechtig aan mezelf dat ik vanaf nu goed voor mezelf zal zorgen, ook al zal dit nog moeizaam gaan, ook al maak ik terug fouten. ik beloof mezelf dat ik dan niet kwaad zal zijn op mezelf maar mezelf omarm als een liefdevolle moeder en fluister dat je uit je fouten best veel kan leren.

Ik maak een diepe zucht van verlichting, mijn tijd is eindelijk aangebroken, ik voel het in elke vezel van mijn lichaam.

De weg hier naartoe doet er niet meer toe, ik heb onderweg veel geleerd, onderweg veel kunnen transformeren en ik ga nu een nieuwe weg, voor deze weg ga ik bewust kiezen, deze weg daar ga ik voor.

Er volgt een tweede ronde testen en de dokter stelt me gerust, ik heb een schuif van mijn verleden opengetrokken waarin ik alles heb weggestopt wat ik niet wilde weten, niet wilde voelen, op dat moment niet aankon en die hoeveelheid van informatie die over me heen is gespoeld zorgt voor vermoeidheid, uitgeblustheid en de enige remedie is op zoek gaan naar antwoorden, loslaten van de spoken die me opjagen, in liefde transformeren wat me tegenhoudt.

Ik geef me over aan de vermoeidheid en sta mezelf toe van te rusten en in de rust antwoorden te vinden. Ik huil veel en overmatig, ik hang uren aan de telefoon met vriendinnen, ik wil opgeven maar weet dat dit niet kan, ik weet dat ook dit een voorbereiding is, ook dit is schoonmaken want hoe kan ik nu een pad bewandelen als ik de rugzak van mijn verleden met me meesleep?

Langzaam maar zeker voel ik hoe ik terug controle krijg over mijn lichaam, langzaam maar zeker voel ik mijn hart terug kloppen, heel fragiel, heel kwetsbaar en ik laat de donkerte toe want alleen vanuit het donker kan het licht op mijn pad komen.

Dat het een magische reis zou worden, wist ik wel maar dat ze zo magisch zou zijn, had ik nooit durven dromen.

Ik ontmoet er fantastische zielen waarmee ik al eerder in Avalon was, de herkenning is groot, de vreugde des te meer.

Elke dag sta ik versteld van de geschenken die hier op mijn pad komen, kleine geschenken die mijn hart doen vollopen van liefde en dankbaarheid, het is alsof de tijd stil staat, ik voel letterlijk de wereld tussen de werelden in en in de echte wereld blijft de tijd gewoon stilstaan terwijl ik rituelen uitvoer, handelingen stel, geschenken ontvang, boodschappen,... ik sta versteld van al dat moois.

In de tuin van Avalon vertoef ik met een zielsverwant, we waren hier eerder en we genieten van het elkaar terugvinden, het samenzijn, het ophalen van herinneringen van weleer zonder het te beseffen, zonder woorden uit te spreken maar de zon straalt voor ons en de boomgaard straalt in een bijzonder mooie gloed, ik neem de magische energie in me op en geniet met volle teugen.

Ik vertrek terug huiswaarts met een duidelijk doel, een duidelijke boodschap en vooral met de spirit van Avalon in mijn hart, ik voel me diep gelukkig en ik straal van pure liefde.

Op een dag stelde ik me voor als Ann en ik werd overspoeld door hardheid, onbegrip, weerstand, ik wou vluchten, dit was niet mijn naam en ja, het was wel mijn naam maar ik wou me zo niet meer voorstellen, dit was ik niet meer, dit was een vage schim uit mijn verleden, iemand die zich steeds klein had gemaakt en een enorm schild had opgetrokken maar zo was ik niet meer of tenminste zo wou ik niet meer zijn dus die naam hoorde ook niet meer bij me.

De eerste stap naar verandering bracht ook een naamsverandering met zich mee en aangezien ik drie mooie namen had gekregen bij mijn geboorte, besloot ik deze ook te gebruiken , van nu af aan zou ik als Ann Marie Christine door het leven gaan.

Een tijd later zouden we te horen krijgen bij welk pad onze prenten hoorden, er was het pad van het maanritme, het pad van de volle maan en het pad van de maanmagie.

Het verwonderde me niet dat ik zoals gewoonlijk van alles wat had gekozen dus er werd geen keuze voor mij gemaakt, ik mocht zelf kiezen welk pad ik ging en er was maar één manier om ze allemaal te bewandelen en meer : het pad van de maanmagie...

Het voelde zo goed, het voelde zo juist.

Ik besloot dus op weg te gaan.

Ik kreeg het warm en koud tegelijkertijd, JA, de maan was reeds lang een bepalende factor in mijn leven en samen met andere vrouwen op weg gaan en samen de maan vieren, leek me heerlijk.

Thuisgekomen melde ik me meteen aan en toen begon het allemaal...