Over 6 uur stappen wij op het vliegtuig voor ons avontuur.
Ons plan gaat als volgt: "on a shoestring" (in een notedop) Straks landen wij in Caracas ( baai de wej 30 graden) waar Karin en haar gastfamilie zullen grasduinen in een ver verleden. Laaaaaaange nachtbus naar Boa Vista en een vlucht naar Manaus verder zullen wij in het hartje van de Amazone aankomen waar wij ons vrijwillig zullen verbroederen met de slangen en de muggen (waarom ook weer?) Vele malaria-pilletjes later vliegen wij naar Campo Grande: snorkelen, wandelen,...the works. Van daar brengt de bus ons naar Foz do Iguazu. Ander busje zet ons af in Curitiba voor onze eerste "Bounty"-moment; eiland, palmbomen, afin alles wat ons Anneke gelukkig maakt. Volgende halte is Rio de Janeiro waar we de basic toerist wensen uit te hangen (mag ook eens hè). Wij verwachten dat het strand snel weer lonkt en plannen een bezoek aan, u raadt het, een ander kokos-hangmat-cocktail (ziet u het plaatje?) eiland; Ilha Grande. Laatste halte: Salvador waar we een vinkje kunnen plaatsen op onze "bucket-list": Carnaval in Brasil! Karin zal van hieruit terug naar haar geliefden keren, Ann hare "Bucket-list" is nog lang....
Reacties van jullie en van ons op deze blog!
Mercikes on alle minsen ,met in het bijzonder mijn collega's, om dit mogelijk te maken.
Beste vrienden op het werk: de zekerheden zijn de wereld nog ni uit (bv. den tony de pony die mij geen goei reis heeft gewenst haha). Enfin daar gaat het natuurlijk ni om, merciekes da ik hier kan zijn hé.... ik ben jullie nog wel wa verschuldigd!
Wij en onze bagage veilig aangekomen! Dat is al iets.... verzekering bagageverlies niet nodig gehad woehoe. De warme vleugels van de familie doen ons goed, het komt erop neer dat zij er alles voor doen onze dag te vullen en dit dan ook letterlijk.... nu een beetje rust in het appartement. Gisteren uitstap naar het strand, samen met de rest van Venezuela! Lekker zonnetje, een postkaart strandje en een frigobox vol met caloriën... empanadas en arepas en onze uitstap kan niet Venezolaanser. Donderdag op weg naar nog meer muggenbeten en het echte avontuur: The Amazones here we come!
- men 0,02 euro voor de mazout betaald aan de pomp - men slechts 1 keer stopt op 20 uur durende busreis - de mensen warmer zijn dan het water in de douche - haast en spoed een ongekend begrip is - de douanier maar met moeite zijn pokerface kan handhaven, bij het zien van zoveel toilet, make-up en always toestanden - waar alles chaos lijkt (of is??) maar de mensen gedisciplineerd in de rij kunnen wachten (voor alles!) - ze er op het einde van de electriciteitslijn en ogenschijnlijk ook de beschaving zich een dorp bevindt, dat ze bij gebrek aan inspiratie 'KM88" genoemd hebben - de barrio's (sloppenwijken) uitgerust zijn met Iphone en airco - de meisjes borsten cadeau krijgen op hun 15e verjaardag (Ann begreep eindelijk hoe de vrouwen erin slagen de wet van de zwaartekracht te verslaan) - zich een enorme sociaal economische vooruitgang heeft voorgedaan al dan niet dankzij president Chavez ( volgens Karin haar Venezolaanse familie althans)
..... dit geheel in het midden gelaten komen we na 20 uur bus aan in Brazilie, het land van de voetbal en de havaianas ( alvast een bomma gespot op dergelijke slippers!!).
Nu voor 3 dagen 'In the jungle, the mighty jungle.... aweeeeeeeeeee '!
Men neme... 2 brave belgjes, 1 prototype Oostduitser met blonde meches/outback outfit/fluogroene adidassen en een koddige goeierd van een gids. Men steke dees... In een bootje op de amazone naar ne crappy lodge (met veel ambiance tochwel!) Men geve ze... tonnen repellent, een overdosis rijst en bonen ( afgewisseld met bonen en rijst), mosquitos à volonté, en liters caipirinha... Men krijge... Een avontuur verzekerd! Bootje varen, dolfijnen spotten, piranhas vangen en dan klaarmaken ter afwisseling van de bonen met rijst!, alligators zoeken met de pitslamp in den donkere wederom op het bootje, slangen, spinnen (groot en harig),....
bij de eerste foto hoort een klein beetje uitleg: De dame links valt stomdronken in slaap op de schouder van Karin (stinkeeeee). Door een holte in de weg schiet ze wakken en begint ze degoutant te hoesten (en wat hadden we ook weer geleerd: handje voor het mondje!) en hoest toch wel haar volledig vals bovengebit door de bus uit. Hilariteit alom en zeer gegeneerde zatlap als gevolg....
Binnenkort nieuws vanuit Bonito (mooi zoals de naam doet vermoeden). wij moeten helaaaaaaaaaaas gaan want moeten op een BBQ zijn....whoehahaha
De foto´s spreken voor zich, wat wij gezien hebben rijkte buiten ons bevattingsvermogen... Wij zijn 2 dagen besprenkeld door de kracht van de val van het water (schoon hé), we hadden jullie kunnen lastigvallen met veeeeeeeel foto´s, maar we hebben getracht een mooie compilatie te maken. Geniet ervan! A propos, met ons alles opperbestprimafijntoedelidoe.... deze avond springen we weer op de nachtbus jawel. Dit wordt anders wel beloond met 5 dagen strand, strand en strand (er zijn er 100!), lagoonen, bergen,.... ilha de santa catarina.
Steeds het slechte weer achter latende, trekken deze avonturas gestaag verder... Santa Catharina, een eiland met 68 (ok, we hebben vorige keer mss overdreven) stranden, een bende surfers en de hot spot nightlife van Zuid-Brazilie (waar deze dagtrippers niets aan bijgedragen hebben, lees père-total om 23u met nog net een cuba libre op de hostel).
Over ons Maria dan, niettegenstaande zij alom aanwezig is, hebben wij haar van dichtbij mogen ontmoeten. Na een lange en dochwel zware hike van 3 uur komen we aan in een afgelegen vissersdorpje. Om een tot dan ongekende reden is het er druk en chaotisch, er komen boten aan met fanfares en bomma's doen het nodige ellenbogenwerk om een plaats op de eerste rij te bemachtigen.... Dan! komt de ontmoeting met de enige echte 'ons Maria' die vanuit de kerk over het meer (met veel toeters en bellen) zal gevoerd worden... het was schoon!
Onze eerste indrukken: - de driehoekbikini's zijn te klein - de speedo's bij de mannelijke carioca's (inwoners van Rio) te onthullend - onze bikinibroekjes lijken ineens zo groot, in vergelijking met de dental-floss broekjes van hier genoeg over al dat bloot, er is hier veel te doen en er hangt hier een geweldige sfeer... wij gaan die nu opsnuiven!
Bij deze nog een beetje fotos van Rio Santa Catarina Rio Imbassaì
In Rio teveel gedagtript of is het nu dag getript?, in santa catarina internet pokkeduur (of zaten we nu op het strand?) en nu gearriveerd in een derde werelddorp! Bij deze ons lijstje met excuses met als belangrijkste excuus; voor gans Belgie Havaianas shoppen! Ondertussen zijn we helemaal zen, tai chi en ying en yang aan het worden in onze dito hostel, waar tijd lijkt te verdwijnen. Er is ook effectief 1 klok en die staat stil. Dit allemaal ter voorbereiding van het evenement van het jaar 'CARNAVAL' en wij mogen dat aanvinken op onze bucketlist! Genoeg ermee, wij gaan verder onthaasten!
Trouwe lezers (en jullie zijn met velen, dat doet ons deugd)
Karin kan vanaf zaterdag terug normaal gaan doen in Belgie, zo ook de rest van Brazilie... De laatste confetti is weggeruimd, een eenzame drum zwalpt nog door de straten en het bier is op! Carnaval Salvador 2009, we zullen het geweten hebben!
Carnaval, wa-is-da hier nu eigenlijk? Talloze kleine fanfares met sambadrums trotseren de kasseien van het koloniale Pelhourinho (het historische centrum van Salvador), daarachter sjaffel je in de maat heupwiegend door de straten. Geamuzeerde Brazilianen kijken langs de kant, terwijl de zoveelste pint wordt opengetrokken. De sfeer is onbeschrijfelijk... zo ook de pisgeuren. In de nieuwe stad daarentegen rijden de blocos (camions type Love Parade) langs het strand met de regionale muziekhelden. Rond de blocos is een touw gespannen met daarin fuivers die veeeel geld hebben neergeteld voor een t-shirt om te mogen deelnemen aan deze bloco. De mensen zonder t-shirt staan langs de kant en noemen ze popcorn (pipoca), da waren wij dus ook! Hier gaat het er een pak heviger aan toe, de parade loopt gewoon door tot de volgende ochtend. Lang leve de oorstoppen!! Wij hebben het er meermaals over gehad (bij ne goeie cafe com leite natuurlijk) hoe houden die Brazilianen dit een week vol?? De taxichauffeur stelde zelfs voor dit 3 keer per jaar te vieren (hallo???) Dit alles gezegd zijnde was een onsympathieke inktvis ons niet al te goed bevallen en hebben we vaak op en boven de wc van onze veel te dure poussada moeten verblijven. Wij laten ons ni kennen en hebben Carnaval absoluut beleefd!!
Karin zal haar dagboek afsluiten, herinneringen inpakken (zo ook vele souvenirs) en zich naar de luchthaven begeven.... het is schoon geweest! 6 mooie weken vol, vol en vol van hoogtepunten: Brazilie is prachtig!!
Gene paniek, Ann laat nog van zich horen via deze blog want das verdomme gemakkelijk!
Na Imbassai (jaja karin! en het was er weer goed!!) en de watervallen was het tijd om de grens over te steken.
De cosmopolitan van Argentinië, het hart van de tango, het bruisen van het nachtleven, de top van de cuisine... ik zit in Buenos aires! Af en toe voelen we ons een beetje te goed thuis en lijkt het wel alsof we van 't Eilandje naar het Zuid wandelen.... Van de Meir naar de Kammenstraat om dan af te slagen in de Nationalestraat, alleen doen we er net iets langer over en beschikken we hier niet over onze fiets of tram 8 natuurlijk, des te meer over een zonnebril die groot genoeg is! Enfin, Caminando tot we er bij neervallen.... Buenos Aires has it all... maar dan in de XL vorm. ' t leven is hier gemakkelijk en het lijkt een langgerekt weekend van uitgaan, terrasjes en beetje kuieren door de straten, dit is te goed en ook te duur dus is het tijd om verder te gaan.... Niet slecht want we trekken verder naar Mendoza: wijn proeven met het fietske, ook ni slecht anders!
de foto's staan een beetje door elkaar... ik ben al blij dat ik dit kan zonder de deskundigheid van Karin!
Na Buenos Aires trekken we naar Mendoza, de wijnstreek van Argentina. Bodega´s bezoeken per fiets, proeven we Malbec wijn en de mierezoete witte wijnen, krijgen belachelijke helmpjes opgezet,... De volgende dag besluiten we onze hoogtevrees op de proef te stellen. We schrijven ons in voor een trekking in de bergen, gecombineerd met rappellen en een welgekome ontspanning in de thermen. Weken in hete badjes met zicht op de bergen (hallo? zalig!). Duidelijk een bejaardenoord maar zeer leuk, en we overleven het. Na een paar dagen Mendoza stappen we de bus op richting Cafayate. Al van een aantal reizigers gehoord dat het hier echt de moeite is, niet te missen dus. We komen aan in een rutig bergdorpje, waar de toeristen op 1 hand te tellen zijn. Duidelijk een locatie die off the beaten track ligt. Wij zagen de heerlijke nachtrust (nog wat in te halen na Buenos Aires) al zitten in dit slapende dorp, maar daar dacht de snurkende spanjaard in onze kamer en de discoteca achter den hoek wel anders over... weer een korte nacht! Op de eerste dag in Cafayate bezoeken we de Quebrada (canyon). Adembenemend, toffe groep (bijna allemaal Argentijnen) grappige gids, spijtig genoeg verstaan we heel weinig van zijn uitleg... Maar interessant was het wel denken we.
Dag 2 in Cafayate is vroeg opstaan: om 8 uur gaan we paardje rijden in de bergen. Arno op het kleinste paard van de wereld, Ann op het grootste: de logica in dit bergdorp is ver te zoeken. Maar we lachen ons suf telkens wanneer Ann haar uiterste best doet om op het paard te springen (klimmen!), steeds eindigend in een innige knuffel met de knol.
Salta hebben we gezien, maar dan vooral ´s nachts. Zonder twijfel een mooie stad, helaas geen foto´s. Het weer stak wat tegen, vandaar...
Nu zitten we in San Pedro de Atacama (Chili, nog een stempeltje), de spingplank naar de zoutvlaktes toe, waar we morgen naartoe trekken. De busrit naar hier was zwaar, omdat we van 1000 meter naar 4200 gingen en gelukkig terug naar 2000m, bedankt daarvoor we hebben terug zuurstof. Maar we hebben het andermaal overleefd, nu de hoogte nog overwinnen op onze jeeptour voor 3 dagen richting Bolivia:
We hebben het gedaan en gehaald... 3 dagen met de jeep door bolivie, samen met 3 puberende Britse grieten en een zekere Chris, naar haar laguna´s en zoutvlaktes! Wij staan niet snel met de mond vol tanden, awel... ze hebben ons hier goed liggen gehad! Tot 5000m hoogte gaan, het is niet iedereen gegeven en statistisch gezien gaat er altijd 1 iemand scheef ... jaja Arno zag het op een bepaalde rots niet meer zitten. Maar ondanks al de symptomen van hoogteziekte hebben wij 3 dagen genoten van Bolivia´s fauna en flora. Toch heeft samenreizen met vreemden ook altijd een kantje: in dit geval Chris. Stinken, geen manieren en snakkend naar effecten op coca bladeren kauwend... neus dicht en vooral naar voor kijken! We zullen het niet snel vergeten, Bolivia heeft het!
Maar Bolivia heeft niet alles... Na een 12 uur durende busrit naar de hoofdstad La Paz, waarbij de bus eerder horizontaal rijdt dan rechtop, crashen we 2 dagen lang. Enkel smog en veel lawaai.... gelukkig heeft onze hostel de laatste nieuwe dvd´s. Om dan helemaal niet mee te werken, zijn de wegen naar Cusco geblokkeerd, maar leve de Visa wij boeken een vlucht! En nu zitten we hier... in de bergjes, met een dorp dat zich voordoet als een italiaans achtergrondje... met tricolor cappuchino... wij zitten nog even goed. En euh... staat de machu pichu hier nu niet achter de hoek?
Ondertussen alweer in het verre noorden van Peru.... Arno is ondertussen terug in den Belgique, desalniettemin is ons iris hier!
We mochten weer een wereldwonder aanvinken, dit keer de machu pichu. Ik heb de mooiste fotos eruitgehaald, het was er schoon!Je ziet de dragers op de foto.... niet van ons! Jammer genoeg (voor mij toch ni zo) liet het geld en de tijd ons in de steek en zijn we gespoord naar de inca stad. Een welgekome ritje tussen de bergen, konden wij ook wel pruimen!
Na onze ervaringen in de hoogte, toch graag terug naar zeeniveau.... huacachina... een oase tussen de woestijn. Eens voor de jetset peruvianen, nu een vergane glorie voor backpackers. Wij kwamen voor 1 ding: sandboarden!!! Al gezegd zijnde in Brazilie.... in Peru pas waargemaakt! En het was fijn, de woestijn, onze speeltuin! Na 1 keer staan op het bord (er gebeurde weinig), toch maar de horizontale positie op het bord en gelijk ne pijl naar beneden.... lachen, gieren en brullen!
Volgende halte Quito en dan naar de Caraiben!!! jihaaaa Colombiaaaa!!!
viva Brasil by Ann en Karin
