Ziyi Zhang,
Arno, Frank Sinatra, Kristin Scott Thomas, de maan, Carly Simon, Marlo
Brando, Halle Berry, Peter Pan, Miles Davis, Catherine Deneuve, konfituur, Emma De Caunes, Massive Attack, Maria Callas, de Smurfen, Edith Piaf, Burt Bacharach, Sarah
Vaughan, Johan en Pirrewiet, Duffy, VDB, Gong Li, The Doors, Baudelaire, Kerstmis, Hubert Lampo, Kreta, Max Ernst, Martini Bianco, Parijs, Killing Joke, pasta,
Diana Krall, bananen, Four Roses, Joan Chen, Charles Trenet, Selah Sue, Juan Lozano, Magda
Ilands,Montgomery Clift,
Deadwood, Puccini, Citroën, Gary Numan,INXS, Fad Gadget, Memoirs
of a geisha, meiklokjes, Melody Gardot, druiven, Retsina, Astrud
Gilberto, Napoleon, Julie London, Bob Dylan, Sinterklaas, Freddy Maertens, AA-drank, Boris
Vian, The curious case of Benjamin Button, Picasso, Bryan Ferry,Dusty Springfield, The
Stooges, Grace Jones, Chocolat (de film), The Searchers, Jeanne Moreau, Nikon,
Vivien Leigh, Moby, Le grand Meaulnes, Natalie Portman, Père Lachaise, Norah Jones, Colnago, Jeff Buckley, de
zomer, Françoise Hardy, de zee, The House of Pain, Sting, Expo ’58, de Panton
Chair, de mus, Jamie Cullum, (they long to be) close to you, Sebastian Coe, Johnny Depp,
Veerle Dejaeghere, Crazy Horse, zwart, de F-4 Phantom, Asics, Queen Padmé, Folegandros, Iggy Pop, Audrey Tautou, de roodborst, Oostduinkerke, Peyo, Pierre Alechinsky, Serge
Gainsbourg, Toots Thielemans, Cate Blanchett, George Harrison, I only have eyes
for you, The Cotton Club, Ava Gardner, Juliette Binoche, Louis De Funès, Pearl
Jam, Trijntje Oosterhuis, La promesse de l’aube, Kim Gevaert, Riuichi Sakamoto,
Pierrot La Lune, Robin Wright Penn, Het Leugenpaleis,The USS Entreprise, Buck Danny, Gene Vincent, Lena Horne,
Westerns, The Stooges, Sophie Marceau, Les Invalides, Georges Brassens, Austerlitz, Ernesto Che Guevara,
Marilyn Monroe, Clint Eastwood, Audrey Hepburn, Robert Redford, Michelle
Pfeiffer, Sean Penn, Oglala Sioux, Subcomandante Marcos, de zang van een merel,
seringen, Polo van Ralph Lauren, groene olijven, L’armée des ombres, La légion,
de geur van lijnolie, Compeed, Sven Nys, The last emperor, Anderlecht, Kate Blanchet, Bobby
Kennedy, Japan(the band), bananen, Tinkelbel...
NO PAIN NO GAIN
Believe in yourself!
17-02-2008
Krijg ik nu een standbeeld naast dat van jou, Magda?
Ik ben een ochtendmens, maar op zondag zet ik toch ook de wekker. Noah moest maar eens vergeten te roepen: 'papa, ik wil opstaan'. Twee jaar geleden riep hij dat nog om 6 uur 's morgens, vorig jaar nog om 7 uur en nu rond de achten. Om 8 uur is het voor mij op zondag ideaal om op te staan. Samen met de kinderen ontbijten, twee uur voor de zondagochtendtraining in het vrijbroekpark.Vandaag waren het pannenkoeken. Daarna een kopje koffie. Een beetje water en daarna vertrekken. Ik haalde Sarah op in Laar en samen reden we naar Mechelen. De thermometer van mijn auto wees -2°. Brrrr.... Maar de zon was op de afspraak en dat scheelt. We waren vandaag verre van compleet. Jasper, Ewoud, Sarah en ik! Kjell gaat deze namiddag crossen in Borsbeek. Filip heb ik zien lopen. (Die trainde vroeger door familiale verplichtingen.)Van de anderen geen nieuws. Slechte punten, jongens! We gingen samen met Magda onze opwarmingsronde lopen. Opeens struikelde Magda, een eerste keer zonder erg, maar 20 meter verder gebeurde het weer. Ditmaal viel ze echt en ik kon nog net mijn arm onder de hare plaatsen en haar val breken. Het was wel effe schrikken. Ze besefte zelf niet hoe het kwam maar besloot wijselijk om ons alleen verder te laten lopen. Afspraak in het rozenpark.(Voor diegenen die het niet kennen, het rozenpark is een surrogaat voor de atletiekpiste. Je kan er alle afstanden perfect trainen!) Er stond ook geen wind. Ideaal dus voor het zware werk dat ons te wachten stond: 2 pyramides! (2x 200-400-600-400-200) Heavy want we hebben alle afstanden vrij snel gelopen. Op het einde zei Jasper met een knipoog dat het lastig liep met 'dienen André achter mijne rug'. Ik heb dan maar geantwoord dat we nog wel eens zullen 'klappen' de dag dat Moon op kop loopt en hij zal sterven in zijn spoor. Hahaha... Op een bepaald moment moest ik ook zo hard hoesten dat Magda zei dat ik thuis moest sterven. Waarop Ewoud replikeert: jaja, anders heeft Magda het gedaan. Hilariteit alom. Het is leuk en ontspannen trainen op zondagochtend!
Hoera! De zon is terug en dan voel ik me weer super! Nog altijd licht verkouden maar 'I'm working on it'! Het weerhoudt me niet om te trainen. De dagschotel: 8 dubbele spurten achter elkaar. 100m snel, 60m stappen, 60m snel, 100m stappen, enz..
Het ging goed al voel ik dat concert van gisterenavond nog steeds in mijn botten. Iedere spier heeft op één of ander moment tegengeprutteld. Maar ik ben er heelhuids doorgekomen en voel me nog zo fris als een 19-jarige melkmuil! Gelukkig want het werd weer geen rustig avondje thuis. Vanavond vond de Mechelse kampioenenviering plaats in de sportzaal van de Nekker. Ook dit jaar was de RAM goed vertegenwoordigd. Altijd leuk, maar ook altijd te lang! (FOTO=met Kjell en Evelien op de receptie na de uitreiking.)
Ik train met jongeren van gemiddeld 19 jaar. Allemaal gezonde, interessante, bewuste, jonge volwassenenen. In 1978 was ik 19, maar wel nog een echte snotneus. Toen waren alle jongeren van 19 nog snotneuzen! Ik ook dus! Dertig jaar geleden dus stond ik in zaal 'Ons Huis' bovenop een stoel die op zijn beurt op een tafel stond met opengesperde mond te kijken naar de Belgische revelatie van toen: TC-Matic! Velen zullen toen gedacht hebben, da's het zoveelste groepje dat effe rijst en weer zal vallen maar een aantal mensen waaronder ikzelf waren danig onder de indruk en een totaal andere mening toegedaan. Ik ontdekte toen, in die eigenzinnige sound, dat energieke spektakel en die meeslepende rocknummers dat ik ook muziek wilde maken. (Daar vertel ik later nog wel eens over!)We zijn ondertussen dertig jaar verder. Vanavond genoot ik in zaal 'Vooruit' voor de 54e keer van een optreden van de grootste Belgische rockgod ooit: Arno. Het was weer raak! Arno kwam, zong en overwon. Hij was grieperig maar daar was weinig van te merken. Het werd een greatest hits met Solo-hits als 'ratata', 'Bathroom singer', 'Mon sissoyen' maar ook TC-Matic klassiekers als 'Qué Pasa' en het ongelooflijk meeslepende 'With You'(uit de allereerste LP). Een intimistische 'Les yeux de ma mère' zorgde voor het emo-moment en de climax kwam er met 'Oh lalala' en 'Putain, putain'. Als toetje kregen we nog een door het publiek totaal overgenomen (Arno: "Ek zen wel de zanger, weh!") 'Les filles du bord de mer'. Voldaan maar met een kapotte rug (ik kan geen twee uur meer rechtstaan zonder mijn lijf geweld aan te doen!) reed ik naar huis. Ik heb vandaag niet kunnen trainen maar ik heb geen spijt!
Kleine jongens worden groot. Deze beelden vond ik in mijn archief. Ze zijn gemaakt tijdens de cross van Mechelen op 11 november 2003. Hoe zou het trouwens zijn met Jantje Lefever. (FOTO1 )Soms zie ik hem passeren op zijn fiets op weg naar Mechelen. Hij wuift altijd eens! Hij is nu net zoals Adriaan en Boris (FOTO2) een kop groter als ik. Of ben ik zo gekrompen? De laatste foto dateert van begin 2004, op het KVV voor masters in Beveren. Het was Jef zijn laatste wedstrijd en toch nog een medaille!
Vandaag had ik een baaldag. Weer slecht geslapen en op de koop toe heeft het lentezonnetje plaats gemaakt voor een dikke mist en net geen vrieskou. I hate it! In het frans hebben ze daar een leuke uitdrukking voor: 'Un jour sans'. Op training was het hélemaal dat! Geen 'jus' in de benen, geen souplesse, geen goesting, gene warm, geen trainingspartners om tegen te zagen. Bah! Maar ik heb toch mijn recuperatieduurloop afgewerkt. Ik voel me nu wel helemaal niet gerecupereerd maar bij mij is dat typisch voor de dag na een zware pistetraining. Tomorrow is another day en dan gaat alles weer beter. Ook dat is oud worden. Voelen dat je niet meer zoals die jonge welpen twee dagen achtereen zwaar kan uithalen. Een bepalende factor is de recuperatie. Die vermindert ook met de jaren en een zware inspanning blijft dus ook langer in je lijf hangen. moon is gaan trainen op zennester en daar kan ik van genieten. Voor mij geen kantinebezoek. Ik vind het gewoon super om de mannen bezig te zien. Ik vind dat Moon en Noah al zo snel groot worden dat ik er zoveel mogelijk wil van genieten.
Op 13 juli 2007 keek ik zoals de meeste atletiekfreaks naar de Golden Leagemeeting van Rome. Je weet wel, de meeting waar Speerwerper Pitkämäki zijn speer buiten de zone wierp en de Franse verspringer Salim Sdiri in de zij trof! Afschuwelijke beelden! Vandaag las ik in de krant dat Salim weer volop traint. Het ongeluk gebeurde op een vrijdag de dertiende. Ongeluksdag of geluksdag? Het had veel erger kunnen zijn want vitale organen waren niet geraakt zodat hij vrij snel fysiek weer op de been was. Mentaal zat hij echter aan de grond en een half jaar bande hij atletiek uit zijn leven. Hij was blij dat hij leefde en alleen dat en zijn gezin telde nog. Nu denkt hij stilaan terug aan competitie! Bravo Salim! Wat mij ook opviel in het artikel was wat hij vertelde over de dader-speerwerper. Geen enkele keer heeft Pitkämäki naar hem gevraagd of contact met hem gezocht. Net na het ongeluk beweerde Pit getraumatiseerd te zijn maar op de volgende meeting verklaarde hij zelfs niet meer aan het gebeuren te denken. Nogal tegenstrijdig, nietwaar. Pitkämäki, grote kampioen, kleine mens! Het ene garandeert het andere niet!
Dinsdagavond Magda-avond. Feest op de Nekker, dus. Op het programma 500-en. Voor mij drie series van twee 500-en met 100m joggen tussen en 3 minuten rust tussen de series. Het ging lekker (laatste in 1.22) en de temperatuur was fris maar niet te koud. Het gaat vannacht wellicht weer vriezen, maar de zon had vandaag de aarde opgewarmd en dus werd het toch aangenaam trainen. Morgen zal het minder leuk zijn want de temperatuur zal de vijf graden niet overstijgen. Toen ik mijn training afsloot zat Kjell nog maar in de helft van de zijne. Hij moest 3 series van vier 500-en afwerken. Ongeloolijk wat zo'n jonge gasten kunnen verteren. Ik benijd ze wel want ik zie ze elke training vooruitgang boeken (op 2 jaar tijd zijn die gasten zoveel beter geworden!) terwijl ik alleen nog kan hopen dat de aftakeling zo laat mogelijk zal toeslaan. Voorlopig heb ik niet te klagen en op mijn specifiek terrein kan ik ze af en toe nog eens een lesje leren maar van zodra ik ook maar een halve voet op hun terrein zet moet ik toch wel diep gaan om niet te moeten passen. Gisteren was er weer een aflevering van Belga-sport op Canvas. Deze wilde ik voor geen geld ter wereld missen want het ging over iemand die me bijzonder fascineert: Jan Mulder. Nu gevierd schrijver en columnist bij o.a. Humo (Elke week is zijn column de eerste pagina die ik verslind. Ik moet wel toegeven dat het soms zodanig verrijkt is met voetbalistisch vakjargon dat het voor voetballeken wel chinees moet lijken!) en ooit superspits bij mijn ploeg, Anderlecht! (Toen nog het Grote Anderlecht, met Van Himst, Jurion, een nog jonge Rensenbrink, Heylens, enz...) Mulder had het gewoon, hij scoorde gemakkelijk, kon fantastisch dribbelen en was voetbalintelligent. Hij voelde zich zo goed in België dat hij plannen maakte om met zijn gezin forever in het Brusselse te blijven. Toen hij net voor negen jaar had bijgetekend bij Sporting kwam een nieuwe trainer Georg Kessler, met een karakter dat blijkbaar even hard was als zijn naam het laat vermoeden. Mulder en Kessler in één ploeg, dat kon gewoon niet goed komen en Mulder vertrok naar Ajax. Daar werd hij door het geluk in de steek gelaten en drie jaar later en zoveel blessureleed verder hing hij de voetbalschoenen aan de haak. Toen is hij gaan schrijven, werd commentator, analist, bekende Belgo-Nederlander en columnist dus. Wat mij zo fascineert in die man kan ik moeilijk verwoorden, maar als je de uitzending hebt gezien dan begrijp je wat ik bedoel en heb je waarschijnlijk ook aan zijn lippen gehangen. Je kan alleen maar met aandrang luisteren. Zelfs de stiltes in zijn verhalen en anekdotes hebben kleur. Nu nog is Jan Mulder kind aan huis bij 'zijn' Anderlecht en hij spreekt over Brussel en België als over zijn geliefde. Als ik hem gisteren de lofzang hoorde zingen van ons klein land met al haar gebreken maar ook al haar mooie aspecten dacht ik: dju man, je hebt gelijk, het is hier nog zo slecht niet!
In de jaren zeventig en tachtig was ik een enorme fan van Sebastian Coe. Sommigen weten wellicht wie Coe is maar voor de youngsters onder jullie wil ik graag wat uitwijden. Coe is één van de stijlvolste en grootste lopers ooit. Hij was een specialist op de 800m maar won nooit Olympisch goud op die afstand. Hij behaalde zilver na Steve Ovett op de spelen van Moskou. Hij werd wel tweemaal opeenvolgend Olympisch kampioen op de 1500m. (Moskou '80 en LA '84) Het meest tot de verbeelding spreken echter zijn wereldrecords. Acht outdoor wereldrecords en drie indoor wereldrecords op de middellange afstand. In 1981 liep hij twee wereldrecords, op de 800 en op de 1000m. Dat wereldrecord op de 800m (1.41.73) behield hij 16 jaar. Het werd pas in '97 gebroken door Wilson Kipketer. Coe was een stylist in de zuiverste zin van het woord. Hij liep niet maar zweefde letterlijk over de piste. Hij gaf ook nooit de indruk af te zien. In veel boeken die in de jaren 80 en 90 verschenen over atletiek wordt Coe héél dikwijls als voorbeeld geciteerd als het gaat om de techniek van het lopen op de halve fond. Coe is nu Brits parlementslid, vice-president van de IAAF en hij zorgde als voorzitter van London 2012 dat de olympische spelen van dat jaar naar de Engelse hoofdstad gaan.
Er bestaan twee soorten lopers. Lopers die op kracht lopen en lopers die op souplesse lopen. Sommigen beweren dat ik tot die laatste soort behoor, ook wel 'flyers' genoemd en sinds gisteren moet ik Moon misschien ook wel in die categorie plaatsen. Moon loopt goed, dat staat vast, maar hij komt het best tot zijn recht op de piste en in de crossen met een snelle omloop. Modderploeteren en trekken en duwen is niet echt aan hem besteed. Gisteren zag ik hem weerwerk bieden tot tweederde wedstrijd en dan kraakte hij. Geen probleem! Volgende keer beter. In Betekom en Machelen vindt hij wellicht een parcours dat meer geschikt is voor zijn mogelijkheden. Eigenlijk was Moon van bij zijn geboorte voorbestemd tot het flyerschap. We hadden op de geboortekaart de tekst geplaatst van het liedje 'Fly me to the Moon', maar hoor je me al komen? Of hoe je je eigen dromen door je kinderen tracht waar te maken! Oppassen André... Gevaar!
Vandaag alweer een schitterende premature lentedag. De boodschap is om er vooral nog niet aan te wennen want er komen wellicht nog enkele winterse stuiptrekkingen. Maar nu is het dus heerlijk buiten. Vanmiddag stond er voor mij een duurloop op het programma. Alles ok, behalve dat ik me (naar gewoonte natuurlijk!) veel te dik had aangekleed waardoor ik me na mijn training verschrikkelijk slap voelde. Het heeft misschien ook met vermoeidheid te maken. Ik heb gisterenavond koffie gedronken en lag vannacht rond de drieën nog steeds te woelen in bed. Ik weet dat ik niet tegen een late kop koffie kan en toch doe ik het. Vanavond maar eens goed vroeg onder de wol. Kan nooit kwaad!
Ik ben André Lafère, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Drettiboy.
Ik ben een man en woon in Eppegem (België) en mijn beroep is Hoofdredacteur bij Feeling Wonen.
Ik ben geboren op 17/05/1959 en ben nu dus 63 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Geschiedenis (Eerste imperium), Tekenen, Lopen, muziek, westerns, fotografie, tuinieren....
Coach: Magda Ilands
Kiné:Peter Derijck en Steven Gillisjans
Sportdokter:Renaat Huysmans
Dokter:Paul Tassenoy
Ik ben André Lafère, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Drettiboy.
