Inhoud blog
  • De mooiste Dag
  • Voor altijd
  • Bruine Kroeg
  • Bewondering
  • Brood en Spelen
  • Kerstshoppen
  • Kritiek: een filosofische Beschouwing
  • Encyclopedie
  • Redfacing
  • Rellen en Plunderingen
  • De vergiftigde Troonopvolger
  • Nobelprijs voor de Vrede
  • Een groen Succes
  • Onvermoede Talenten
  • Jaarafrekening
    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Zoeken in blog

    Categorieën
  • Belgische politiek (7)
  • Covid (27)
  • Cursief (54)
  • De wijde Wereld (54)
  • Persoonlijk (12)
  • Portretten (2)
  • Prinses Liese (10)
  • Wetenschap (11)
  • Sinister
    Een averechtse Kijk op de Wereld
    02-12-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De mooiste Dag

    Het zal je maar overkomen...

    Je geliefde heeft je een jaar geleden ten huwelijk gevraagd, en je hebt volmondig "Ja!" gezegd. En nu is het eindelijk zo ver: het langverwachte huwelijk. Dit zou de mooiste dag uit je jonge leven moeten worden! Je ouders, en je toekomstige schoonouders, hebben kosten noch moeite gespaard: dit zou een prachtig feest worden. Jij in een verblindend mooie trouwjurk, je echtgenoot piekfijn uitgedost, een glamoureus versierde feestzaal, de tafels gedekt met het mooiste servies, een heerlijke uitgebreide maaltijd, en daarna een uitbundig feest tot in de vroege uurtjes. Je hebt er een jaar lang bijna elke nacht van gedroomd, en nu is het eindelijk zo ver.
    En dan loopt het mis... De politie wordt gesignaleerd aan de poort van de zaal, en even later slagen ze er toch in om, met inderhaast aangerukt zwaar materiaal, de deuren open te breken. Je hele droomfeest verandert in een nachtmerrie. Zo goed en zo kwaad als het gaat in dat zwierige trouwkleed moet je zien te vluchten, samen met je man en jullie ouders. Je glipt door een venster langs achter naar buiten, tuimelt in de gereedstaande vluchtauto, en je wordt snikkend en huilend naar huis gebracht. Dit had de mooiste dag uit je jonge leven moeten geweest zijn, en het is een ramp geworden. Dit had de gelukkigste dag van je leven moeten geweest zijn, maar je voelt alleen maar verdriet, schaamte, woede. Dit had een levenslange fijne herinnering moeten worden, maar nu wil je die dag liefst zo snel mogelijk vergeten!

    Nee, dat was écht geen goed idee, zo'n trouwfeest voor honderd man, in deze tijden van corona-beperkingen.

    Het was géén goed idee, alléén al vanuit gezondheidsoogpunt. Omdat de kans groot is dat er bij die 100 gasten minstens enkele mensen met het virus besmet waren en dit dus zeker aan een aantal feestgangers zouden doorgeven.
    Het was ook géén goed idee vanuit maatschappelijk oogpunt. Als andere mensen, niet-joden, geen groot feest mogen houden, dan mogen Joden dat ook niet. Zo simpel is het. Ik weet nu wel niet wie op het idee van dat trouwfeest is gekomen en wie dat georganiseerd heeft? Vermoedelijk de ouders van het bruidspaar, omdat ze nu eenmaal alles zo hadden voorbereid en lang op voorhand gepland. En er veel geld voor hadden betaald. En wellicht ook de plaatselijke rabbijn. Die zou weleens kunnen gedacht hebben: "Wij zijn het uitverkoren volk! Wij mogen dat doen. Wij hoeven ons niet aan de wereldlijke wetten van de ongelovigen te houden." Tenslotte mogen de Israëli ook ongestraft Palestijnse schooltjes plat walsen met hun bulldozers, of nederzettingen bouwen in Palestijns gebied, of Palestijnse dorpen plat bombarderen als vergelding tegen een flutraketje van Hamas, of gewoon een deel van Syrië of van Palestina annexeren en de oorspronkelijke bewoners verjagen. Omdat zij "het uitverkoren volk" zijn. Maar toch was dít geen goed idee.
    Het was zéker geen goed idee omdat de social media nu gegarandeerd zullen ontploffen door haatberichten en antisemitische boodschappen. Massa's stommeriken zullen zich nu geroepen voelen om hun nazistische ideeën op het internet te verspreiden. De imago-schade voor de Joodse gemeenschap zal nog lang nazinderen.

    Nee, het was géén goed idee.

    Maar tegelijk vraag ik me af: "Hoe is de politie dat te weten gekomen?" Toegegeven: het lijkt mij moeilijk om een groot en opzichtig feest voor 100 man te organiseren zonder dat iemand daar lucht van krijgt. Maar toch...
    De politie was "getipt", naar het schijnt. En dat geeft mij een bijzonder wrang en bitter gevoel. Dát is blijkbaar het "nieuwe normaal": dat mensen elkaar bij de politie gaan verklikken. Sommigen zullen dit misschien "verantwoordelijkheidsgevoel" noemen, maar ik huiver bij het idee dat het "normaal" zou worden dat buren elkaar gaan verraden. We hebben zoiets al eerder eens gezien in de geschiedenis: in de late jaren dertig van de vorige eeuw, in Duitsland. En het is géén hoogstaande periode geweest.

    02-12-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    Categorie:Cursief
    >> Reageer (0)
    01-12-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor altijd

    Ik had me vast voorgenomen geen "corona"-stukjes meer te schrijven, want ik heb het nu wel gehad met die hype. Maar de communicatie die we op 27 november te slikken kregen, heeft mijn bloed een beetje doen koken. En dus moet ik me toch nog een keer afreageren.

    Het is niet zozeer de deprimerende mededeling dat we Kerst en Nieuwjaar in eenzaamheid zullen moeten doorbrengen, die mij van streek heeft gebracht, want al bij al was dat min of meer te verwachten. En de eenzaamheid op Kerst of op Nieuwjaar is eigenlijk niet wezenlijk anders dan eenzaamheid op andere dagen. "Eenzaamheid" is altijd erg!

    Maar het was vooral de bedenking dat we absoluut niet mogen versoepelen, want "we hebben ondertussen geleerd dat de cijfers onmiddellijk weer stijgen zodra er versoepelingen komen". Dat wist ik al lang, maar nu wordt het ook luidop gezegd. Wat er niet bij gezegd wordt, is dat dit impliceert dat het huidige "normaal" ook het normaal van de toekomst wordt. Deze beperkingen, die zijn er voor altijd! We zullen nooit een versoepeling krijgen, want zodra er versoepeld wordt, schieten de cijfers weer omhoog. Afstand houden, mondmaskers, eenzaamheid, ... dat is voor altijd. Want "dit is een blijver!"
    En wie zijn hoop op "het vaccin" had gevestigd, die komt ook al bedrogen uit. Het vaccin zal ons niet verlossen van al die beperkingen, het vaccin zal ons niet terugbrengen naar "het oude normaal". Dat heeft top-viroloog Steven Van Gucht ons ten overvloede duidelijk gemaakt: "Ook wie gevaccineerd is, kan nog altijd besmettelijk zijn en moet dus in quarantaine na een hoog-risico contact." Er zal dus niets veranderen door dat vaccin. Het virus zal nog altijd even massaal en vrij circuleren. Ook als iedereen zich zou laten vaccineren, dan nog zullen we allemaal besmettelijk zijn en besmet kunnen worden. Alléén zullen we dan, hopelijk, niet meer zo ziek worden.
    "Ook wie gevaccineerd is, kan nog altijd besmettelijk zijn"... Die boodschap was een ferme domper op mijn hooggespannen verwachtingen.
    Ik begrijp het toch niet zo goed, nog altijd niet. Dit is niet het eerste corona-virus dat ons overvallen heeft, toch? We hebben eerder al SARS gehad, in 2003, en MERS, in 2012. Die beide virussen kunnen ook ernstige longinfecties veroorzaken, en de beide zijn extreem dodelijk. En ook voor deze virussen bestaat er (nog altijd) géén vaccin, en géén geneesmiddel. Maar in de beide gevallen is de epidemie spontaan gestopt na enige tijd. Zonder draconische maatregelen. Wat is er dan nu zo anders dan toen? Hoe komt het dat de wereld toen is blijven draaien als voorheen, terwijl het er nu op lijkt dat de wereld nooit meer dezelfde zal worden?

    Helemaal witgloeiend werd ik, tijdens het marathon-journaal van 27 november, toen minister Frank Vandenbroucke aan het woord kwam. De man is superintelligent, daar bestaat geen twijfel over. Maar hij is ook super pedant! Hij spreekt de journalisten, en ons dus ook, altijd toe alsof hij voor een kleuterklas staat, of voor een stel zwakzinnigen. En altijd met die "vaderlijke glimlach" die moet tonen dat hij veel geduld en begrip heeft voor ons gebrek aan intelligentie en ons beperkt bevattingsvermogen. En dan probeert hij het voor de domme massa een beetje visueel voor te stellen, in de hoop dat althans een aantal idioten onder ons het zullen snappen.

    "Het virus is een gevaarlijk beestje," zei hij, "en het zit te wachten op een kans om van de ene naar de andere te hoppen!" En daarom moeten we met Kerst en met Nieuwjaar eenzaam blijven.
    Wel, ik heb nieuws voor de slimme minister: het virus is géén "beestje". Het is zélfs geen levend wezen. Het is gewoon een stukje erfelijk materiaal in een eiwitklonter. Het kan dus ook geen enkele vorm van intelligentie bezitten, en dat het geniepig zit te wachten tot wij een fout maken, is je reinste onzin.

    Ik zou het heel erg appreciëren als de heer minister zou ophouden met ons gezond verstand te beledigen en ons als achterlijke kleuters te behandelen.

    Die kleuterklas-mentaliteit had hij trouwens eerder ook al vertoond door de winkels te laten sluiten. Niet omdat dat vanuit epidemiologisch standpunt écht nodig was, maar gewoon om (naar eigen zeggen) een "schokeffect" te creëren zodat we goed zouden beseffen hoe ernstig de situatie wel was. Blijkbaar zijn wij daar, volgens de minister, zélf niet verstandig genoeg voor...

    01-12-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (16 Stemmen)
    Categorie:Covid
    >> Reageer (1)
    30-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bruine Kroeg

    Ik heb het eerder al eens geschreven: hoe gerechtvaardigd onze verontwaardiging over het onverantwoorde gedrag van de jongeren ook is, toch zouden we enig begrip voor hen moeten kunnen opbrengen. We zijn immers allemaal jong geweest, en we waren zélf als jongere niet altijd een toonbeeld van verantwoord gedrag. Of wel?

    Als ik nu, als bezadigde oudere man, terugkijk op mijn studententijd, dan moet ik alvast met een schaamrode blos toegeven dat ook ik behoorlijk onverantwoord ben geweest. Zéker in het eerste jaar. En ik vermoed dat mijn af te keuren gedrag van toen vandaag terug te vinden is bij nogal wat eerstejaars studenten.

    Onze ouders hadden het niet bepaald "breed", om het voorzichtig uit te drukken. Volgens de normen van vandaag waren wij zelfs "een arm gezin". Dat ik universitaire studies kon volgen, was dus allesbehalve evident. Jawel, ik kreeg een studiebeurs, en de huur van mijn studentenkamer was lager omwille van het beperkte gezinsinkomen, en de inschrijving aan de universiteit was toen nog veel goedkoper voor "beursstudenten". Maar toch: het kwam er wél allemaal bovenop, voor mijn ouders, die zó al moesten schipperen om het einde van de maand te halen.
    En dan zou een (jong)volwassen mens toch zeggen: "Als mijn ouders al die moeite doen voor mij, om mij te laten studeren, dan moet ik in elk geval héél hard mijn best doen om van die studies een succes te maken!" Dat ik niet zou slagen in mijn studies, was eigenlijk géén optie. Ik zou trouwens hoe dan ook geen tweede kans krijgen, want dan was ik die studiebeurs kwijt. Zo ging dat in die tijd. Er was geen sprake van "credits" en "studiepunten" of vakken die je kon overdragen. Je was voor alles geslaagd, of je was gebuisd. De regels waren erg simpel, toen.

    Maar helaas... Zó volwassen en verantwoord was ik niet. De verlokkingen waren te groot en de wil was te zwak. Al zijn er "verzachtende omstandigheden". Ik was als achttienjarige eigenlijk nog nooit "uit" geweest. De enige "party" waar ik in mijn jeugd ooit naartoe was geweest, dat was het jaarlijkse Sint-Cecilia feest van de fanfare. Ik was nog nooit "zat" geweest, ik had nog nooit tot in de nachtelijke uurtjes op café gezeten. Ik was altijd een doodbrave jongen geweest, en mijn sociale contacten waren beperkt tot een paar buurjongens, en de vrienden uit mijn klas in het Atheneum. En toen, opeens, ging een heel nieuwe wereld voor mij open: ik woonde niet meer thuis, en kon gaan en staan waar ik wilde zonder dat iemand zich daar zorgen over maakte. En, vooral, we waren met z'n vieren aan diezelfde verlokkingen blootgesteld. Zelfs als één van ons sterk wilde zijn, en "verantwoord", dan nog waren er drie anderen die je mee trokken.

    En dus is er van studeren niet erg veel in huis gekomen, dat eerste jaar aan de universiteit. Ik had tot midden december nog geen cursus ingekeken op mijn studentenkamer. Al was ik wél naar de meeste lessen geweest, en had ik het geluk dat ik héél veel oppikte in die lesuren zelf, en gezegend was met een fenomenaal geheugen. Zodat ik niet helemaal van nul moest beginnen toen de examens eraan kwamen. Waardoor ik, eigenlijk tot mijn eigen verbazing, dat eerste jaar zelfs "met onderscheiding" heb afgewerkt.

    Maar ja, ik moet me eigenlijk wel schamen om mijn onverantwoord gedrag. Des te meer omdat ik tegelijk moet toegeven dat ik er ontzettend van genoten heb. Vooral onze vele avonden in "El Gringo" waren zalige momenten, waar ik nog altijd met heel veel plezier aan terug denk.

    "El Gringo" was een typische "bruine kroeg". Maar dan écht wel héél bruin. Van het soort dat nu niet meer bestaat, vermoed ik. Het cafeetje was niet erg groot, maar het zat wel altijd stampvol. Je kon daar in groezelige zetels gaan zitten, als je geluk had, of anders op ongemakkelijke stoelen aan lage tafeltjes. We zaten daar urenlang te filosoferen en te discuteren, en plannen te maken om de wereld te verbeteren. Ook al kon je elkaar bij momenten nauwelijks verstaan, want "El Gringo" had een dj: iemand die er regelmatig platen kwam draaiden. Vinylplaten waren dat nog, elpees. Meestal met hardrock of dicht in die buurt: Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple, Uriah Heep, CCR ook, en af en toe een vleugje van The Eagles.
    Eens we ons daar geïnstalleerd hadden, hadden we eigenlijk gewoon zin om er te blijven zitten. Ook al was het niet direct een "gezonde omgeving", achteraf gezien: de sigarettenrook hing er in dichte walmen rond. Voor wie zelf niet rookte, moet dat een hel geweest zijn. Je kon dus maar beter mee roken, want als "passief" roker kreeg je toch evenveel nicotine binnen. En ik vermoed heel sterk dat het niet alléén maar rook van sigaretten zal geweest zijn. Ik heb zelf nooit drugs gebruikt, maar het kan bijna niet anders dan dat ik daar ook een flinke portie hasj of wat het ook was, moet binnen gekregen hebben. Wat misschien wel de reden is waarom we geen zin hadden om er weer te vertrekken?

    "Onverantwoord gedrag"... Ik vrees dat dat er een beetje bij hoort, bij het pad naar volwassenheid. Laat ons daarom misschien niet al té streng zijn voor die studenten die ondanks de corona-richtlijnen tóch proberen om van hun studententijd een beetje "te genieten"...

    30-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (18 Stemmen)
    Categorie:Cursief
    >> Reageer (0)
    29-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bewondering

    Diego Armando Maradona is onlangs gestorven. En dat zullen we geweten hebben: in het 7-uur journaal van de VRT, op 25 november, hebben ze het minstens 15 minuten lang over Maradona gehad. Al wist ik na dat kwartier zelfs nog altijd niet eens hoe de man precies gestorven is. Volgens het nieuwsanker aan een hartaanval, volgens de bijhorende reportage aan een hartstilstand, wat toch niet echt hetzelfde is. Het valt mij trouwens op dat er in het journaal de laatste tijd meer en meer onzorgvuldigheden of slordigheden sluipen. Vermoedelijk omdat het allemaal heel snel moet gaan, tegenwoordig. De redacties moeten, onder druk van de concurrentie, heel "kort op de bal spelen". En dan wordt het risico natuurlijk groter dat niet alles even goed gecheckt is eer het op de buis komt. Zo was er ook nogal wat verwarring omtrent de oorzaak van de plotse ziekenhuisopname van diezelfde Maradona, een paar weken vóór zijn dood: de ene keer ging het om een hersenbloeding, een andere keer was er sprake van een klonter in de hersenen. En ook hier: dat is niet echt hetzelfde, hee...

    De halve wereld lijkt ondertussen in zwijm gevallen te zijn in een vlaag van bewondering voor Maradona, bij dat (min of meer) plotse overlijden. De gewone media halen alle oude filmpjes en reportages van onder het stof, de sociale media ontploffen, en iedereen lijkt plots een heel goede vriend geweest te zijn van de gestorven sportman. Zelfs de paus heeft al laten weten dat hij voor de overledene zal bidden. Iets wat hij volgens mij écht niet voor iedereen doet. Het is een kwestie van tijd eer de zaligverklaring volgt, vermoed ik. En in Buenos Aires lag het stoffelijk overschot in het presidentieel paleis opgeborgen, zodat de hele natie haar medeleven kon komen betuigen. De taferelen van Argentijnen in verscheurd verdriet, ook al had geen van hen de superster ooit zélf gekend, waren alweer goed voor enkele pakkende minuten in de journaals.

    Ik wil zeker geen afbreuk doen aan het voetbaltalent van de man, maar wat zijn eigenlijk zijn verdiensten geweest waardoor hij tot een soort halfgod gebombardeerd werd? Hij heeft een uniek talent meegekregen van moeder natuur, of eerder via de genen van zijn ouders. Maar daar heeft hij zélf niets voor moeten doen. Dankzij die talenten is hij een superster geworden, en dat is hem binnen de kortste keren ferm naar het hoofd gestegen. Met het gekende resultaat: hij is ten onder gegaan aan een overdaad aan drank en drugs en aan een liederlijke levensstijl. Een brave, trouwe echtgenoot of zorgzame vader was hij ook al niet, want hij kon niet weerstaan aan de aandacht van de vrouwelijke fans.
    En dus blijft de vraag: "Waar heeft de man al die bewondering en wereldwijde belangstelling dan aan verdiend?"

    Het doet me terugdenken aan Frank Vandenbroucke. De wielrenner, niet de politicus. Ook die werd, althans hier in België, tot de status van halfgod verheven. En ja, het was een supertalent, een klasse apart op de fiets. Maar ook hij had daar zélf maar een beperkte verdienste aan: ook hij had de genen van zijn ouders mee gekregen. En ook hij is ten onder gegaan aan de glorie en de roem. Ook hij kon niet met die bewonderende aandacht om gaan. En ook hij heeft zijn eigen leven kapot gemaakt door zijn onverantwoorde levensstijl: drank en drugs. Hij heeft de talenten die hij gekregen heeft, jammer genoeg verkwanseld en vergooid.

    En dus blijf ik ook hier met de vraag: "Waaraan heeft de man al die bewondering en landelijke belangstelling verdiend?"

    De gewone man of vrouw die zich inzet voor zijn/haar familie en/of voor de medemens... daar spreken de journaals en de sociale media niet over.

    Zij die met hard werken de kost verdienen voor hun gezin, en als enige "prestatie" op hun CV kunnen vermelden dat ze hun kinderen een veilige thuis hebben bezorgd en hen een goeie start hebben meegegeven voor hun toekomst: daar spreekt niemand over.
    Of zij die zich als vrijwilliger inzetten voor de minder bedeelden, zij die een beetje zon brengen in het leven van kankerpatiënten, zij die de eenzaamheid van de ouderen verlichten. En al die anderen... Zij blijven onvermeld.
    En nee, de paus zal niet verklaren dat hij speciaal voor hen zal bidden. Nochtans: dát zijn de échte helden. Dát zijn de mensen die werkelijk bewondering verdienen. Véél meer dan een rotverwende voetballer of een coureur die van zichzelf dacht dat hij "god" was.

    29-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (19 Stemmen)
    Categorie:Cursief
    >> Reageer (0)
    28-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Brood en Spelen

    Wat moet een mens doen met al zijn geld als dat met hopen binnen komt? Je kan het toch niet gewoon weg geven? Dus, wat doe je dan? Je denkt aan de oude Romeinen en hoe die de bevolking rustig en tevreden hielden: met "brood en spelen". En dus investeer je al dat overtollige geld in "entertainment": pretparken, voetbaltempels, winkelcentra. Al wil dat niet altijd even goed vlotten. En al helemaal niet als je een concurrent hebt die alle aandacht naar zich toe wil trekken en die je jouw projectje niet wil gunnen.

    Bart Verhaeghe, nummer 57 in de lijst van de rijkste Belgen, had een heel mooi idee: hij zou een "winkel- en belevingscomplex" laten neerpoten op de oude industrieterreinen in Machelen, bij Vilvoorde. Vlak aan het befaamde viaduct. Het terrein lag er toch maar verlaten en verwaarloosd bij, en Bart dacht dat hij het hele gebied zou kunnen opwaarderen door er iets moois neer te zetten. Hij lanceerde het project Uplace in 2009, na een oproep van de Vlaamse regering om ideeën in te dienen voor reconversie van die terreinen.

    Helaas... Binnen de kortste keren kwam er luidruchtig protest van langs alle kanten. Kritiek was er onder andere op de megalomane opzet van het project. In zijn tomeloze ambitie had Bart het allemaal toch iets té groot gezien, en hij moest een beetje inbinden. Er kwam ook protest van de Vilvoordse middenstand, die vreesde voor de moordende concurrentie van de winkels in dat gigantisch shoppingcenter. Ook de milieubewegingen lieten zich horen; uiteraard. Hoewel er bitter weinig milieu te zien was in de desolate terreinen waar ooit onder andere Renault auto's had geproduceerd. Bart Verhaeghe had te kampen met de ene procedureslag na de andere, de ene rechtszaak na de andere, de ene klacht na de andere, de ene bijkomende vereiste na de andere. Maar na lang vechten leek hij toch zijn slag thuis te halen: hij kreeg de toestemming van de Vlaamse regering.
    Opnieuw: helaas... Ook dát werd aangevochten. Vooral door de Groenen, omwille van de mogelijke "mobiliteitsproblemen". Het argument was dat de vele verwachte bezoekers allemaal met de auto zouden komen shoppen, en daarmee de Brusselse Ring volledig zouden doen dichtslibben. In april van 2020 heeft Bart, na elf jaar strijd, dan toch bakzeil moeten halen: Uplace komt er niet. In de plaats daarvan komt er een "werk- en winkelwijk": Broeklin.

    De heer Paul Gheysels, nummer 41 in de lijst van de rijkste Belgen, zag dat allemaal graag gebeuren, want hij gunde zijn concurrent en rivaal Bart Verhaeghe die glorie en dat succes niet echt. Paul had zo zijn eigen ideeën voor een mooi project: Ghelamco, een multifunctionele voetbaltempel. In Gent kreeg hij zijn project zonder al te veel moeite gerealiseerd. Met dank aan burgemeester Termont die, uiteraard volkomen belangeloos, het project in sneltreinvaart heeft laten goedkeuren zonder zich aan enige mogelijke protesten iets gelegen te laten. Om één of andere reden werd hierbij het "mobiliteitsprobleem" volkomen genegeerd. Hoewel de Ghelamco-bezoekers het verkeer op de Gentse Ring volkomen doen stilvallen. En er aan de Arena zelf nauwelijks parkeergelegenheid is, zodat de bewoners van vele Merelbeekse straten elk voetbalweekend geconfronteerd worden met sluipverkeer en willekeurig-geparkeerde auto's. Maar dat mocht blijkbaar geen argument zijn.

    De heer Gheysels had de smaak goed te pakken, en Ghelamco startte ook een project voor een nieuw voetbalstadion in Brussel, op de terreinen van Parking C van de Heizel: het fameuze Eurostadion, dat België zou toelaten om gastland te zijn voor het Europees Voetbalkampioenschap 2020. Helaas bleek dat net iets té hoog gegrepen: er kwam van overal protest. Ook van de bewoners van de naburige gemeente Grimbergen, die blijkbaar iets assertiever waren dan de Merelbekenaars. Er was ook geen burgemeester Termont die een duwtje kon geven. Het project dat in 2013 gestart was, werd in 2019 uiteindelijk weer begraven.

    Tot grote vreugde trouwens van de heer Verhaeghe, want die vond dat zo'n stadion oneerlijke concurrentie was voor zijn plannen voor een nieuwe voetbaltempel in Brugge. Want hij had dus een nieuw projectje op het oog: een splinternieuw stadion voor Club Brugge. Helaas voor Bart kwam ook daar dan weer massaal veel protest tegen, en na een vernietigend vonnis door de Raad van State mocht hij zijn ambitieus project, althans voorlopig, opbergen.

    Ik ga ervan uit dat de meeste protesten en klachten wel degelijk gegrond waren, en dat het maar goed is dat die prestigieuze projecten werden tegengehouden. Want al bij al: "Wie heeft daar iets aan? Wie heeft dat nodig? Waar zijn die goed voor?" Het antwoord is simpel: die projecten dien(d)en alléén maar om het ego van de rijke initiatiefnemers te strelen. Ik vermoed dat die rijke Belgen regelmatig een onderonsje organiseren waarbij ze tegen elkaar zitten op te scheppen over wat ze allemaal willen realiseren.

    En ja: waar draaiden al die projecten rond? "Brood en spelen". Geef de Vlaming zijn ontspanning, zijn voetbal of zijn shopping-namiddag, en hij houdt zich koest...

    Maar aan de andere kant zou een mens toch gaan denken dat hier in Vlaanderen niets meer kan gerealiseerd worden. Bij elk project, of het nu nuttig is of niet, zinvol of niet, voelen een hele reeks belangenverenigingen zich geroepen om te protesteren, om klacht in te dienen, om naar de Raad van State te stappen. Zélfs bij de uitbreiding van een tramlijn in Antwerpen, waar iedereen om gesmeekt had, voelde een buurtcomité de noodzaak om te protesteren.

    Dan heb ik toch de indruk dat het in Wallonië allemaal iets vlotter gaat om een project te realiseren. En dat heeft de heer Marc Coucke, nummer 27 in de lijst van de rijkste Belgen, heel goed begrepen. Die is uitgeweken naar Durbuy, een klein en pittoresk stadje in de Ardennen. Daar heeft hij een viersterrenhotel gebouwd, én een vakantiepark, én een sportcomplex, én een pretpark. Eigenlijk heeft hij er zowat alles opgekocht, en naar zijn wensen getransformeerd. Geen mens die daartegen geprotesteerd heeft, geen mens die bedenkingen had over de mogelijke mobiliteitsproblemen in dat piepkleine stadje. "Coucke-land" is in alle stilte een feit geworden.
    De milieubewegingen en de Groene partijen hadden andere katten te geselen, zeker?

    28-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (19 Stemmen)
    Categorie:De wijde Wereld
    >> Reageer (0)
    27-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kerstshoppen

    Kerstmis nadert met rasse schreden. Hoog tijd om uit te kijken naar de kerstversiering om de gepaste sfeer op te roepen.

    Maar ik heb dus een serieus probleem: kerstartikelen mogen in deze corona-tijden in geen enkele winkel verkocht worden. Overal zijn de rekken met kerstballen, of slingers, of led lampjes, of kerstfiguurtjes, ontoegankelijk gemaakt voor de argeloze klant. In de tuincentra, in de grootwarenhuizen, in de buurtwinkels: nergens raak ik aan de gezochte kerstversiering. Zélfs een plastieken of andere namaak-kerstboom is niet te krijgen dezer dagen. Allemaal "niet corona-proof", wellicht.
    Het enige wat wél mag, is een échte kerstboom. (Vermoedelijk overleeft het corona-virus beter op een boom in kunststof dan op een levende boom, zeker?) Maar zo'n echte boom koop ik pas een paar weken voor de kerst, want anders is hij zijn naalden al kwijt eer Jezuke geboren is.
    Als versiering voor mijn boom kan ik wél kaarsen kopen. Echte kaarsen, met een échte vlam.
    Dan zal het dus gewoon een levensechte kerstboom worden, versierd met vlammende kaarsen. Waarom ook niet? Méér hoeft het niet te zijn, zeker? Het is in elk geval bijzonder sfeervol en warm. Ook al is de boom verder niet versierd, en is er geen kerststal te zien. (Terwijl het eigenlijk toch precies dáár zou moeten om draaien, niet?)

    Alléén..... Is het concept met levende kerstbomen en vlammende kaarsen al niet eerder eens uitgetest? En is dat toen niet faliekant uitgedraaid? Als ik me niet vergis, was dat in 1994, op 31 december in het Switel-Hotel in Antwerpen. Kaarsen en sparren of dennen: een moordende combinatie, een ware vuurbom. En niet te blussen. Er zijn toen, op die rampzalige avond die zó feestelijk had moeten worden, 15 dodelijke slachtoffers gevallen, en 164 zwaargewonden.

    Dan kan ik misschien beter meteen ook uitkijken naar een bijkomend brandalarm voor in onze woonkamer. Jammer genoeg: ook die behoren tot het verboden assortiment van de plaatselijke winkels. Niet getreurd: er is altijd bol.com.
    En terwijl ik dan toch bij "de winkel van ons allemaal" aan het shoppen ben, kan ik evengoed mijn kerstversiering een klein beetje uitbreiden. Of niet? Wat hier in onze winkels onbereikbaar weggestopt is voor de zoekende consument, ligt daar voor iedereen voor het grijpen. Een stalletje met de bijhorende figuurtjes, kleurrijke ballen en een lange slinger van led lampjes, en meer van dat fraais.

    Ik weet het wel: in deze moeilijk corona-tijden moeten we de plaatselijke middenstand steunen. Onze lokale economie een hart onder de riem steken. Winkelhieren. Ik zou wel willen, hee... Alléén mag ik niet van onze corona-commissaris.

    Er zijn natuurlijk ook onze Belgische webshops, ik weet het. Maar dan worden mijn pakjes door Bpost geleverd. Of liever: niet geleverd, want ik moet ze zélf gaan ophalen.

    Ik heb dan toch in elk geval wél de kaarsen bij de plaatselijke Colruyt gekocht. "Made in China" staat op de doos...

    27-11-2020 om 08:38 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (20 Stemmen)
    Categorie:Cursief
    >> Reageer (0)
    26-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kritiek: een filosofische Beschouwing

    Heb je dat ook al meegemaakt dat een onschuldig en zelfs min of meer "terloops" gesprek tussen twee mensen opeens ontaardt in een hevige discussie en zelfs een regelrechte ruzie? De oorzaak is maar al te dikwijls dat de beide gesprekspartners het met elkaar oneens zijn, en de afwijzende mening van de ander interpreteren of aanvoelen als een "persoonlijke aanval".

    Dat komt omdat wij, of toch de meesten onder ons, heel slecht kunnen omgaan met "kritiek" op wat wij denken, op wat wij zeggen, op wat wij doen.

    Kritiek geven of kritiek ontvangen: dat moet zo ongeveer één van de moeilijkste dingen zijn die er bestaan. En eigenlijk zou dat een verplicht leervak moeten zijn op school, want we hebben er allemaal zowat dagelijks mee te maken.

    Als we niet akkoord gaan met de mening van een gesprekspartner, of als we een probleem hebben met wat een ander doet (of niet doet), dan is het normaal dat we daar "kritiek" op geven. Meer zelfs: het is goed dat we daar kritiek op geven, want dat maakt deel uit van het proces om elkaar te helpen "beter" te doen in de toekomst. En het is ook gewoon eerlijker als we daar voor uit komen, in plaats van het stilzwijgend te laten passeren.
    Het moeilijke aan kritiek op iets wat een ander zegt of doet, is dat het heel dikwijls klinkt als kritiek op de persoon zélf. Dat kan en mag nooit de bedoeling zijn, maar het is een fout die we allemaal héél dikwijls maken.
    Als we zouden moeten zeggen: "Ik ben het niet eens met wat je zegt." hebben we de neiging om te zeggen: "Hoe dom kan je zijn om zoiets te beweren!" En als we zouden moeten zeggen: "Wat je nu gedaan hebt, was niet okee." zeggen we: "Jij bent een mislukkeling!"
    Het begint al van zodra we kunnen praten, eigenlijk. Het begint thuis al, en het gaat maar al te dikwijls zo verder op school. Kritiek op iets wat men verkeerd zegt, of verkeerd doet, wordt veel te veel (en soms ongewild) verwoord als kritiek op de persoon zelf. Dat is destructief voor onze persoonlijkheidsvorming! Als je elke dag te horen krijgt hoe fout je wel bent en hoe slecht je wel bezig bent, als je elke dag te horen krijgt dat je niets goed kan doen, dan blijft dat hangen. En dan voel je je na enige tijd ook écht "een mislukkeling". Of liever: dan ga je er na enige tijd vanuit dat iedereen je als een mislukkeling beschouwt.

    En dan reageer je nog feller en persoonlijker op elke vorm van "kritiek", hoe onschuldig of goed bedoeld ook. Want omgekeerd ervaren veel mensen kritiek op iets wat ze zeggen of doen, inderdaad (onterecht) als kritiek op henzelf, op hun persoonlijkheid. Heel dikwijls wordt een negatieve of afwijzende opmerking, of tegenspraak, ervaren als een afwijzing van jezelf als mens, als persoon. Terwijl het alléén gaat, of zou mogen gaan, over wat gezegd of gedaan werd. De zin "Ik ben het niet eens met wat je zegt." wordt dan ervaren als "Hoe dom kan je zijn om zoiets te beweren."

    Voor veel mensen is het erg moeilijk om kritiek te accepteren. Heel dikwijls voelen we ons persoonlijk aangevallen bij tegenspraak. En dan gaan we zélf in de aanval, of we trekken een verdedigende muur op om ons af te schermen. Waardoor de communicatie blokkeert. Of erger nog: ontspoort in pijnlijke misverstanden en een te vermijden ruzie. Of zelfs in wederzijdse verwijten.

    Dat zou allemaal te vermijden zijn als we in onze opvoeding een degelijke "vorming" zouden meekrijgen in het geven of krijgen van "negatieve feedback" of "kritiek". Als ik het voor het zeggen had, dan was dit vanaf morgen een verplicht vak in het onderwijs. Vanaf het eerste leerjaar al...

    Het enige wat misschien nóg moeilijker is dan kritiek, of negatieve feedback, geven en ontvangen, is positieve feedback geven of ontvangen. Een complimentje, een bloemetje. Hoewel het ons niets kost...

    26-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (20 Stemmen)
    Categorie:Cursief
    >> Reageer (0)
    25-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Encyclopedie

    De meeste jongere mensen kunnen zich dat vermoedelijk totaal niet voorstellen, maar vroeger stond er in veel huishoudens, zeker als er schoolgaande kinderen waren, een fysieke encyclopedie te blinken in de boekenkast. Dat was in zekere zin grotendeels een "prestige object". Het was iets waar je mee kon pronken, iets waarmee je kon uitpakken om de bezoekers te imponeren. Want het zag er ook wel indrukwekkend uit: een serie héél dikke boeken, met een glanzend-mooie lederen kaft. Maar het was vooral toch dé manier voor ouders om hun kinderen de kans te geven kennis te vergaren en dingen te ontdekken. We spreken immers over de periode toen de dieren nog konden spreken, of toch in elk geval kort daarna: de tijd vóór het internet.

    Ook wij thuis hadden een encyclopedie staan, mooi uitgestald in een kast in onze salon: de "Tiendelige Winkler Prins". Ik vermoed dat dit pronkstuk niet echt binnen het budget paste, voor onze ouders, want dat was echt schandalig duur, zo'n encyclopedie.

    In die tijd werd er nog deur-aan-deur geleurd met encyclopedieën, en eigenlijk met zowat alles. Dat was zo'n beetje het equivalent van de "spam mail" van nu. Gladde verkopers kwamen met mooie praatjes aanzetten, en de argeloze ouders werd dan een "Encyclopedia Britannica" of iets dergelijks aangesmeerd. Bij ons thuis hadden ze de "10-delige Winkler Prins" kunnen verkopen. Waarschijnlijk waren ook onze ouders bezweken onder de argumentatie omtrent de pedagogische waarde van een encyclopedie en de absolute noodzaak voor schoolgaande kinderen. Ik vermoed dat ze die aankoop in schijfjes afbetaald hebben, want wij waren "arm" en zo'n encyclopedie konden zij zich helemaal niet permitteren. Maar ja, het was dan ook "een aankoop voor het leven". Zo werd dat toen verkocht: "een aankoop voor het leven". De pijnlijke waarheid is nochtans dat véél van wat in zo'n encyclopedie gedrukt stond, een paar jaar later al achterhaald was of misschien zelfs niet eens meer klopte.

    Ik was dol op die encyclopedie van ons. Ik kon daar uren in zitten snuisteren. Lezen, uitzoeken, mijn onverzadigbare nieuwsgierigheid bevredigen.

    En we hebben er al bij al toch echt ook wel veel aan gehad voor de school. Ik herinner me in elk geval dat ik ooit eens een spreekbeurt gegeven heb over "De Katachtigen". Toen ik een jaar of twaalf of dertien was, geloof ik.
    (Ja, wij waren thuis een "katten-familie", zeg maar. Op honden waar wij niet zo gesteld, maar wél op katten. We hebben thuis eigenlijk bijna altijd, zolang er nog jonge kinderen waren, minstens één kat gehad. En daarom was ik op het idee gekomen om een spreekbeurt te geven over "katten".)
    Die uiteenzetting van mij, dat moet zowat de saaiste spreekbeurt geweest zijn die een klas ooit te aanhoren gekregen heeft, vrees ik. Had er toen een prijs bestaan voor het meest slaapverwekkende verhaal in de schoolgeschiedenis, dan was die zeker voor mij geweest! Maar de zeldzame leerlingen in de klas die wakker gebleven zijn, die wisten nadien wel alles over "De katachtigen". Dat wil zeggen: evenveel als ik. Wat betekent: ál wat er te vinden was geweest in de "10-delige Winkler Prins". Ik had het allemaal uitgezocht: de onderverdeling in subfamilies, de geslachten, de soorten en ondersoorten, en wat nog allemaal. En ik heb dat toen allemaal mooi (nu ja) uitgeschreven en uitgetekend op het bord. Met een krijtje. Want zo ging dat nog in die tijd: géén slides, géén projector, géén beamer, géén scherm, en al helemaal geen computer. Ik maar schrijven op dat bord, ijverig en geconcentreerd. En de klas zat ondertussen te geeuwen en te hopen dat er een einde aan zou komen...

    De fysieke encyclopedie... Jammer eigenlijk dat die niet meer bestaat. Het was héél erg mooi om te zien, en we moesten er dan ook héél voorzichtig mee omspringen: het was, letterlijk en figuurlijk, een kostbaar goed!

    Nu is er Wikipedia, en ik snuister nog altijd even graag. Maar het is toch niet helemaal hetzelfde.

    25-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (20 Stemmen)
    Categorie:Cursief
    >> Reageer (0)
    24-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Redfacing

    Het was met een lichte vorm van verbijstering dat ik enige tijd geleden vernam dat "blackfacing" voortaan verboden was, naar aanleiding van de "Black lives matter" opschudding.

    Terloops: ik weet niet wie de omschrijving "black lives matter" heeft uitgevonden, ik weet wél dat het foutief Engels is. (Het is niet eens een échte zin.) Het gaat om "black lifes", als ik me niet vergis: "zwarte levens" die "ertoe doen".

    "Blackfacing" werd verboden wegens "vernederend". Omdat het een karikaturaal beeld zou geven van een zwarte. Dat het om een "karikatuur" ging, klopt wel, in de meeste gevallen. Maar dat was dan ook precies de bedoeling: een karikaturaal beeld te tonen. Omwille van de humor. Dat is nu nét de bedoeling van een "karikatuur": bepaalde kenmerken overdrijven en accentueren zodat het grappig wordt. Zoals bijvoorbeeld ook de Joodse karikaturen in de Aalsterse carnavalstoet. Of zoals in de vele cartoons waarin de "kop" van een politiek figuur of een andere beroemdheid afgebeeld wordt met sterk uitvergrote kenmerken: een kanjer van een neus, dikke lippen, flaporen. Dat het om een "karikatuur" gaat, ligt er altijd vingerdik op; niemand kan zich daarin vergissen. Maar niemand komt op het idee om dat als vernederend of beledigend te beschouwen voor het oorspronkelijk personage.

    Niemand! Behalve dan de Joden. En de voorvechters van de "black lives matter" beweging. Om één of andere reden lijken Joden en zwarten véél vlugger beledigd en zich veel vlugger aangevallen te voelen, en beschouwen zij elk grapje als racistisch en "discriminerend". Vandaar het verbod op de uitbeeldingen in Aalst. Vandaar de hetze tegen "Zwarte Piet".

    Bij de heisa rond "blackfacing" heb ik me spontaan afgevraagd: "Zou de term 'redfacing' ook bestaan?"

    Ik herinner me nog de films over Old Shatterhand en Winnetou, uit mijn jeugd. Ik moet eerlijk toegeven: ik was verzot op de boeken van Karl May, ook al waren de verhalen niet bepaald "politiek correct". Ik had ze allemaal, en ik heb ze allemaal verslonden, méér dan eens. De gelijknamige films, uit de jaren zestig van de vorige eeuw, waren vooral grappig, zij het onbedoeld. Ze waren "grappig" omdat het Duitse films waren. De cowboys spraken Duits, maar de Indianen ook. Het is een héél bizarre ervaring als Indianen Duits gaan spreken. Het wringt werkelijk langs alle kanten. Maar goed: Karl May was een Duitser, en blijkbaar was er geen internationale interesse om een film te maken over zijn personages. Ik vermoed trouwens dat de boeken van Karl May nooit echt internationaal succesvol geweest zijn, ook al waren ze dat wél in eigen land en in Nederland en België.
    De hoofdpersonages waren Old Shatterhand, een blanke superheld, en Winnetou, een Apache indiaan. En de rol van Winnetou werd gespeeld door Pierre Brice, een Fransman. Een blanke acteur, dus. Net zomin een Indiaan als u en ik. De meeste rollen van Indianen in een Western werden trouwens door blanke mannen of vrouwen gespeeld, al dan niet "rood" gekleurd. Zelfs bij ons in Vlaanderen was er een "indiaan" te zien, Otorongo, in één van onze meest iconische jeugdseries: "Johan en de Alverman". Die "roodhuid" werd vertolkt door Adolf De Winter, een rasechte Vlaming...

    Tja, dan moeten we consequent zijn, hee.

    Als "Little Britain" gecensureerd werd wegens "blackfacing", en als blanke acteurs géén zwarte personages meer mogen spelen (of zelfs niet meer mogen inspreken), dan moet ook "Johan en de Alverman" van het scherm gebannen worden. En de films van "Old Shatterhand & Winnetou". En alle Westerns waar een indiaan(se) gespeeld wordt door een blanke acteur of actrice.
    Want ook "red lifes matter". Of niet?

    24-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (20 Stemmen)
    Categorie:De wijde Wereld
    >> Reageer (0)
    23-11-2020
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Rellen en Plunderingen

    Het is de voorbije maanden helaas bijna dagelijkse kost geworden (behalve wanneer Corona het nieuws nog maar eens volledig overheerste): de beelden van betogingen die opeens "uit de hand lopen".

    Het begon altijd erg vreedzaam en kalm en gedisciplineerd, maar dan kwam er uit het niets een kantelpunt waarbij (gemaskerde) betogers zich tegen de politie gingen keren. Er werd met van alles en nog wat gegooid. Straatstenen en straatmeubilair werden losgerukt en als projectiel gebruikt. De politie reageerde gespannen en geïrriteerd: traangasgranaten, charges. En dan barstte het geweld helemaal los: alles wat die hooligans op hun weg vonden, werd vernietigd en in brand gestoken. Waarna ook de winkelruiten er moesten aan geloven, en dan zag je tientallen mannen die de winkels binnen stormden en zich daarna uit de voeten maakten met grote en kleine dozen in de armen.

    Wie zouden dat zijn, die plunderaars en amokmakers? Meestal blijkt al gauw dat het geen plaatselijke bewoners zijn, maar wel mannen die van elders afgekomen zijn, alléén maar om rellen te veroorzaken en de boel op te hitsen. Misschien wel speciaal om de winkels leeg te roven? Het zou best wel kunnen: dat het gaat om georganiseerde criminele bendes die overal waar zich een betoging aankondigt, mannen naartoe sturen met als enige bedoeling chaos te creëren waar ze kunnen van profiteren om aan het plunderen te gaan. Het zou mij niets verwonderen als er dan achter de hoek een paar camionettes zouden gereed staan om alles op te laden. Ik heb nog nooit een bericht gehoord dat die gestolen spullen achteraf gerecupereerd waren door de politiediensten. Vermoedelijk beginnen ze er zelfs niet aan om die goederen op te sporen, omdat ze weten dat het onbegonnen werk is. De volgeladen bestelwagens zijn vóór het einde van de ongeregeldheden wellicht al lang het land uit, en die spullen worden volgens mij achteraf tegen een spotprijs verkocht op websites die gespecialiseerd zijn in online verkoop. Misschien is die nieuwe tv die ik met 70% korting op de kop heb kunnen tikken wel enkele dagen ervoor gestolen uit een aan diggelen geslagen winkel?

    De betogingen die in geweld en rellen uitmonden, zijn gelukkig een minderheid. Naar verluid gaat het om hooguit 5%, terwijl 95% vreedzaam en zonder incidenten verlopen. Jammer genoeg krijgen we alléén die ontaarde betogingen te zien op het nieuws. Hoe zou je zelf zijn als persmedium? Er is geen enkele spektakelwaarde aan een vreedzame betoging; dat levert alléén maar oersaaie televisie op. Dat ga je niet tonen, hee? Zeker niet als de concurrerende zender kan pronken met spectaculaire en sensationele beelden van brandende auto's en plunderende hooligans! Niemand kijkt naar jouw zender, iedereen zapt binnen de kortste keren naar die andere. En dus tonen alle media ons de gewelddadige betogingen. "De kijkcijfers", weet je wel.

    Jammer genoeg zorgt dat dan voor een totaal vertekende perceptie: die van gewelddadige, vernielzuchtige en plunderende betogers. Waarmee de media overal ter wereld in de kaart spelen van leiders die zich op de borst kloppen omdat ze "orde en gezag" hoog in het vaandel dragen.

    Zo hebben de media ook in de USA (al dan niet bewust) de Trump-campagne gesteund. Die stroom van reportages over gewelddadige betogingen waren koren op de molen van Donald Trump die de betogers kon afschilderen als "anti-Amerikaans" en "ultra links". Het heeft hem zelfs toegelaten om te spreken over "binnenlands terrorisme". En vermits de Democraten altijd de kant van die betogers leken te kiezen, tégen de (even gewelddadige) ordetroepen in, kon Donald Trump dus zonder gêne opmerken dat de Democraten van Joe Biden de "binnenlandse terroristen" steunen. En dus anti-Amerikaans zijn.

    Wie gedacht had dat Donald Trump de strijd voor het presidentschap al bij voorbaat verloren had, ondermeer door zijn "aanpak" van de corona-crisis en door het verheerlijken van geweld, die had geen rekening gehouden met de sensatiezucht van de media. De strijd om de kijkcijfers heeft geleid tot een opbod van spectaculaire beelden van brandende auto's en huizen, en vechtende en plunderende (gemaskerde) mannen. En hoe méér gewelddadig spektakel er op tv te zien was, hoe groter de kansen van Donald Trump werden.

    Hij heeft het uiteindelijk nipt verloren, maar de grimmige sfeer in de Amerikaanse samenleving zal wél zijn stempel blijven dragen. Voor nog vele lange jaren! En in die zin heeft hij dus wél gewonnen: het Amerika dat hij achterlaat, is het Amerika zoals hij het "gevormd", zeg maar "misvormd" heeft. En de media zijn die hele tijd zijn medeplichtigen geweest. Alle media! Ook die media die hij steevast "fake" genoemd heeft.

    23-11-2020 om 00:00 geschreven door Eric_Kerkhove  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (20 Stemmen)
    Categorie:De wijde Wereld
    >> Reageer (0)


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Archief per week
  • 30/11-06/12 2020
  • 23/11-29/11 2020
  • 16/11-22/11 2020
  • 09/11-15/11 2020
  • 02/11-08/11 2020
  • 26/10-01/11 2020
  • 19/10-25/10 2020
  • 12/10-18/10 2020
  • 05/10-11/10 2020
  • 28/09-04/10 2020
  • 21/09-27/09 2020
  • 14/09-20/09 2020
  • 07/09-13/09 2020
  • 31/08-06/09 2020
  • 24/08-30/08 2020
  • 10/08-16/08 2020
  • 03/08-09/08 2020
  • 27/07-02/08 2020
  • 20/07-26/07 2020
  • 13/07-19/07 2020
  • 06/07-12/07 2020
  • 29/06-05/07 2020
  • 22/06-28/06 2020
  • 15/06-21/06 2020
  • 08/06-14/06 2020
  • 01/06-07/06 2020
  • 25/05-31/05 2020
  • 18/05-24/05 2020
  • 11/05-17/05 2020
  • 04/05-10/05 2020
  • 27/04-03/05 2020
  • 20/04-26/04 2020
  • 13/04-19/04 2020
  • 06/04-12/04 2020
  • 30/03-05/04 2020
  • 23/03-29/03 2020
  • 16/03-22/03 2020
  • 09/03-15/03 2020
  • 02/03-08/03 2020
  • 24/02-01/03 2020
  • 17/02-23/02 2020
  • 10/02-16/02 2020
  • 03/02-09/02 2020
  • 27/01-02/02 2020
  • 20/01-26/01 2020
  • 13/01-19/01 2020
  • 06/01-12/01 2020
  • 30/12-05/01 2020
  • 23/12-29/12 2019
  • 16/12-22/12 2019
  • 09/12-15/12 2019
  • 02/12-08/12 2019
  • 25/11-01/12 2019

    Gastenboek

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!