Het is al weer van 6 mei geleden dat ik hier was op mijn blog. Ondertussen nog eens zo'n vol-van-energie-dag beleefd. Maar evengoed een paar zware dagen. Precies een mini-opstoot van mijn ziekte. Gewrichtspijnen en wat meer buiklast. Ondertussen is het terug goed. Hoe komt dit dan denk ik? Heb ik me zorgen gemaakt? Misschien wel. Dat ik me innerlijk wat opjaag in het ganse zoeken-naar-een schuldsaldoverzekering-gedoe. Alle dagen uitzien naar de post of ik brieven vind van verzekeringsmaatschappijen. Met positief nieuws dat ze me een verzekering aanbieden ofwel negatief nieuws. Intussen (proberen) er zo min mogelijk aan te denken maar je wordt er sowieso alle dagen mee geconfronteerd. Verbouwingen die stil ligggen en je leeft er wel midden in... Maar gelukkig borrelen de positieve gedachten regelmatig op. Ik ben niet meer zo ziek als vroeger en als het eens een paar dagen minder gaat dan weet ik dat het terug in orde komt zonder direct een dokter te moeten raadplegen of naar het ziekenhuis te gaan. En ik heb een eigen huis. (Ja, bij mij zit er een baksteen in mijn maag, een zware...) En mijn kinderen doen het goed. En wat ik nooit voor mogelijk gehouden had, ik ken nu al meer dan 2 jaar L, en wat wij hebben met elkaar is meer, veel meer dan ik ooit voor mogelijk gehouden heb. Gisteren waren we in Chimay. Een rondrit met oude auto's. Vermoeiend, dat wel, zo een ganse dag er op uit. Maar leuk en ik was heel tevreden achteraf.
Ooit zei me iemand eens het volgende. Als je gevraagd wordt hoe het met je gaat en als je kunt antwoorden, ik voel me tevreden dan is dat eigenlijk al heel wat. Altijd 100% gelukkig bestaat niet. Het zijn de geluksmomenten waar je het mee moet doen. Maak een som van je leven. En maak er dan een gemiddelde van. En die uitkomst zegt of je tevreden kunt zijn of niet.
Dit was nu nog eens zo'n dag... De vorige nacht heel vast en diep geslapen (moest nog slaap inhalen van de werkvakantie) en de hele dag een uitgerust gevoel gehad. Met als gevolg heel veel kunnen doen omdat ik veel energie had. Dus mijn slaapkamer op orde gezet na het installeren van dressingkasten. (Bedankt B om me te helpen!) En reken maar, als mijn slaapkamer proper is dan slaap ik zeker en vast nog beter.
Raar (of niet?) hoe een mens zo intens tevreden kan zijn als alles netjes opgeruimd is. Dan krijg ik geestelijk ook alles meer op orde.
De laatste medische verslagen zijn opgestuurd naar de verzekeringen. Dus nu is het wachten of op een toestemming voor een schuldsaldoverzekering of op nieuwe weigeringen. Dit is de laatste stap in het proces. Want dan kan ik ofwel met de toestemming of met de weigeringen terug naar de leningsmaatschappij gaan en dan komt de lening in orde.
Ik ben benieuwd wat voor dag ik morgen ga hebben. Meestal komt na een energierijke dag een mindere dag... Afwachten.
Ik ben nu een dag of 2 thuis van een werkvakantie. Daarom dat ik er even niet was. Het was heel goed, en het weer hadden we ook mee. Ik heb heel wat mensen blij kunnen maken en dat stelt me dan weer tevreden. Het is altijd een heel andere wereld waar je in ondergedompeld wordt. Als je dan thuiskomt is het afkicken. De gewone dagdagelijkse dingen weer gewoon worden. En daar dan proberen voldoening uit te halen. Net voor ik vertrok naar de werkvakantie kreeg ik een bericht van een verzekeringsmaatschappij dat ik geweigerd word voor een schuldsaldoverzekering. Door mijn ziekte dus. Ze denken kennelijk in Brussel dat mijn ziekte levensbedreigend is. Dat is het dus niet. Maar hoe zijn verzekeringen? Ja, winst maken dus. En ze willen geen risico lopen. Ik ben dus nu bezig met andere verzekeringsmaatschappijen aan te spreken. Ik moet ofwel een andere verzekeringsmaatschappij vinden die me wel aanvaard ofwel 3 weigeringen kunnen aantonen aan mijn leningsmaatschappij. En dan krijg ik de hypothecaire lening toch. Ondertusen heb ik al een paar nieuwe aanvragen opgestart en nu heb ik al weer brieven ontvangen waar ze meer medische informatie opvragen. Nu moet ik dus terug naar de specialist met die papieren. Alles wordt zo weken opgeschoven, dus nog steeds geen douche. Maar het komt in orde, dat heeft het steeds gedaan. Soms blaas ik wel eens, en uit mijn ergernissen. Maar dan richt ik me op het positieve. Straks ga ik op zoek naar een inbouwlavabo. Ik heb er al één maar wil een tweede, kleinere bij. Mijn broer maakt dan een badkamermeubel op maat, met de oude lavabo ingebouwd, die dient voor wasjes of inweek te doen. En de kleinere lavabo dient voor eigen hygiene. Ik kan daar wel van genieten van het op zoek gaan naar dingen voor de inrichting van mijn huis. Ik neem er mijn tijd voor. En kan me er wat mee onstspannen...
Straks moet ik naar het ziekenhuis voor mijn 8-wekelijkse medicatie per infuus. Ik krijg overal pijn in mijn gewrichten en het strekt zich steeds verder uit. Maar ik heb altijd moed want ik weet dat de medicatie zijn werk zal doen en ik er dan weer zal kunnen tegenaan gaan. Niet dat ik graag naar het ziekenhuis ga, wie wel...? Maar het is nu beter dan vroeger. Toen de ziekte niet onder controle was moest ik onverwachts naar het ziekenhuis, bij opstoten, bij obstructies... Nu is het allemaal gepland en kan ik er mijn leven op instellen. Het is zelfs een deel van mijn leven geworden, ik ga er met mijn fiets naartoe want er zijn altijd problemen om te parkeren. Als ik in het ziekenhuis kom word ik wel altijd wat gespannen. Er lopen bijna altijd dezelfde dingen mis. Je moet je eerst aanmelden op de receptie en soms zijn ze daar niet op de hoogte dat ik kom. Dan naar het dagziekenhuis en daar gebeurt het dat ze niet direct weten in welke kamer ik moet gaan. Dan vraag ik aan de hoofdverpleegster of ze iemand wil sturen die goed kan prikken. Want na 28 jaar aders prikken in mijn lijf gaat het niet goed meer. Ze zijn verlittekend, denk ik. Soms lukt het dan ook niet. Dan moet ik naar de anesthesist. En dat is naar het operatiekwartier. Dan moet ik daar op een klein stoeltje zitten wachten tot er een anesthesist vrij is. En ik zit vlak voor de recovery te wachten. Daar waar iedereen rondloopt in het groen. Groene verpleging, groene dokters. Voor mij is dat gerelateerd aan operaties en ziek zijn. Wat ik ook zoveel meegemaakt heb. En ook zoveel in intensieve en recovery's vertoefd heb. Je begrijpt dus wel, dat ik wat gespannen ben. En goed dat ik de dag voor mijn komst nog eens het dagziekenhuis op de hoogte gesteld heb dat ik daadwerkelijk kom. Want dan kunnen zij de dokter helpen onthouden dat hij zeker het voorschrijft voor de apotheek klaarlegt voor de bereiding van mijn medicatie. Zodanig dat ik niet meer dan uur moet wachten tegen dat de verpleging het komt aanleggen. Zoals het al gebeurd is. Er kan dus nogal wat misgaan maar ik probeer te berusten. Maar je voelt wel, dat ik zo een wantrouwen ontwikkeld heb. Alles wat ik zelf niet in de hand heb gaat nogal dikwijls mis.
In het dagziekenhuis hebben ze normaal gezien nu kamers waar je in een ligzetel ligt en waar meerdere patiënten tegelijk medicatie toegediend krijgen. Ik heb dat geprobeerd. Maar dat is niks voor mij. Sommige patiênten brengen dan nog iemand mee en de kamer is veel te vol. Want tenslotte blijft het een kamer waar er normaal gezien maar 2 bedden staan. Ik vraag dus een kamer van 2. Met een bed. En soms met een beetje geluk krijg ik een kamer alleen. Of wordt het tweede bed niet bezet. Ik heb geen nood aan andere mensen hun verhalen van ziek zijn. Dat heb ik meer dan 25 jaar meegemaakt en dat wil ik niet meer. Ik kan het mijne dragen maar dat is dan ook genoeg. Ik kan het wel aanhoren op zo'n vrijwilligersvakantie met zieken. Dat is iets anders, dan is het mijn taak. Maar de dag dat ik daar niet meer tegen zou kunnen dan stop ik ermee. Trouwens zo'n ligzetel is veel te hard voor mij. Vooral als ik pijn heb in mijn gewrichten. En als ik daar dan lig,dan is het wachten tot de medicatie ingelopen is. En verlangen tot ik weer mag naar huis gaan. En weten dat ik weer helemaal beter wordt. Dat ik weer bergen kan verzetten. En dromen... En even tot rust komen...
Soms maak je iets mee, dat de rest van je leven gebrand staat in je geheugen. Verleden jaar toen ik als vrijwilliger mee was met een vakantie voor zieken heb ik iets heel speciaals meegemaakt. Op zo'n vakantie is er ook altijd een bonte avond. Dat wil zeggen dat iedereen die iets op het podium wil brengen dat kan doen. Een gedicht, een klein toneelstuk, een vertelling, zingen of een play-back nummer. Nu is het zo, ik zie graag mensen bezig op een podium maar doe ook graag zelf mee. Vooral een play-backnummer. Niet dat ik daar zo goed in ben maar ik vind het een uitdaging. Ik doe het ook liever met 2, dan sta je daar niet zo alleen op het podium. Ik vond dus een collega vrijwilliger die met mij samen wilde 'lady in red' brengen op het podium. Hij was dus Chris De Burgh, en ik de lady in red. Over het algemeen zijn het de dames die leiding geven in zo'n dingen en de heren die volgen. Maar bij ons was het omgekeerd. Hij wist hoe het moest, gaf mij instructies en hij kon er iets van! Ik dus wat in het rood gekleed, een rood stuk stof op de tafel en een rode bloem daarop. Elke dag oefenen tot we het konden. Je bouwt iets moois op en de spanning steeg ten top. Het was magisch, betoverend gewoon. Het gaf een band tussen ons, die ik met geen woorden kan beschrijven. Hoe je zo close kunt worden om dat ene doel te bereiken en daarna gaan je wegen uit elkaar en je weet niet of je elkaar nog terugziet. Maar als je elkaar ooit terugziet dan zal het wel zijn van "hé, weet je nog? De lady in red..." Ons enigste doel was iets brengen op het podium en de toeschouwers laten genieten van het schouwspel. En dat is ons gelukt en ik kan er nog altijd van nagenieten.
Dit is nu zo'n herinnering die je in een doosje stopt, en er soms terug uithaalt om er van te genieten...
Ik weet het, ik ben minder bezig met mijn blog. Maar je kan er dan van uitgaan dat ik druk bezig ben. En het me allemaal redelijk lukt. Soms zijn er perioden in mijn leven dat het allemaal vlot draait. Soms is dat minder. Deze winter heb ik heel erg afgezien van de koude. Ik heb dan ook meer last gehad van mijn gewrichten. Kwam het door de koude? Ondertussen is mijn medicatie aangepast. Omdat dit niet meer klopte met mijn lichaamsgewicht en je kan zeggen dat ik dat verschil goed voel. Ik heb de kiné kunnen stoppen en ook naar de hydrotherapie ga ik niet meer. Soms vergeet ik zelfs dat ik een ziekte heb. En dat is wel heel goed nieuws.
Ik heb ook vochtproblemen gehad in de badkamer ter hoogte van de douche en dat vocht ging ook door naar de gebuurs. Bij het vernemen van dat nieuws heb ik direct de tegels van de douche afgekapt. En ondertussen zijn de offertes binnen om de douche opnieuw aan te leggen. En nu in orde want de vorige aannemer heeft een fout begaan. Maar ik zal zo'n maand of 3 geen douche gehad hebben en dat is niet evident. Er zullen ook nog andere werken gebeuren aan mijn huis. En dat is, een aangepaste keuken, badkamerkasten, 2 nieuwe trappen en de gevels van het huis laten hervoegen. Dat is dus heel wat, het zal weer verbouwingsstress worden. En als ik nog wat premiegelden ontvangen heb laat ik een dressing maken. Maar goed, ik prijs me gelukkig, het kan allemaal en dat dankzij een goedkope hypothecaire lening van het Vlaams Woningfonds. Dat betekent heel wat papieren en 3 maand wachten tegen dat het in orde is maar het is het wachten waard. En we zijn nu al 2 maand ver.
Het zal deugd doen voor het eerst weer douchen in de nieuwe douche...
