Ik schrijf op dit logje altijd mijn persoonlijke mening. Ook als u deze niet deelt blijft het hopelijk toch interessant genoeg om af en toe even te buurten. Een constructief (liefst positief..) commentaar is altijd welkom! Mits anders aangegeven zijn alle
20-07-2010
Verrassend Aviodrome Lelystad
Als u tijdens deze fraaie zomer op zoek bent naar een ander dagje uit kan ik u aanraden af te reizen naar Lelystad Airport en daar het luchtvaartthemapark Aviodrome te bezoeken. Ook als je niet echt into luchtvaart bent is het nog steeds interessant genoeg om er eens een aantal uren te besteden. De luchtvaart is namelijk op ondubbelzinnige wijze verbonden met de industriële revolutie. Maar ook de politieke situatie in de wereld zorgt voor bepaalde luchtvaarttechnische ontwikkelingen die men in Lelystad heel fraai in beeld heeft gebracht. Los van alle modellen en andere luchtvaartgerelateerde onderwerpen en spullen, kom je tientallen vliegtuigen tegen. Van het kleinste sportvliegtuig tot een Boeing 747. Die grote machine werd enkele jaren geleden met veel gevoel voor show over het water naar Lelystad getransporteerd en daar weer opgebouwd. Nu is het een markant punt in de tentoonstelling. Je kunt erdoorheen lopen, even lekker zitten in een van de vele stoelen, zien hoe de constructie van zon 747 in elkaar steekt en een blik werpen in de cockpit. Wie slim is gaat op het bovenste dek van deze machine even op het kleine bordes naast de cockpit staan en maakt daar wat fotos. Je overziet er het hele themapark. Het Aviodrome is meer dan een verzameling oude vliegtuigen. Men heeft er indertijd bij de oprichting van het park voor gezorgd dat de nostalgische atmosfeer uit vroeger jaren bewaard bleef. Tussen de grote hallen met daarin een deel van de vaste expositie en de technische hangaars ligt een klein platform waarop wat actieve vliegtuigen te zien zijn. Zo staat er een DC-3 in de vroegere kleuren van Martins Air Charter, waarmee bij voldoende aanbod, rondvluchten worden gemaakt. Gisteren, bij ons bezoek, deed men die vluchtjes met een kleine Cessna 172 sportkist. Aan de andere kant van het platform staat een stationsgebouw uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Nieuw gebouwd, naar oud voorbeeld zoals het er uitzag op het vooroorlogse Schiphol. In dat gebouw, naast wat kantoren, een paar erg interessante uitstallingen over het werk van de Douane en de Marechaussee. Onder begeleiding kan je ook nog even naar boven de oude verkeerstoren in. Loop je na het bezoek aan het stationsgebouw door naar het technische gedeelte kom je nog wat oude vliegtuigen tegen. Oud als in dringend toe aan onderhoud en reparatie. Er staat zelfs een oude AMX-tank met houwitser. Het waarom is mij niet helemaal duidelijk, maar goed. In de grote hangaar staan de nodige vliegwaardige en in een schitterende staat gehouden vliegtuigen. Een DC-3, de unieke DC-2, een Fouga Magister straaltrainer en nog wat lichte machines. Alles in de vaart gehouden door een groep mensen die hier hun ziel en zaligheid in leggen. Waar nodig staan gidsen klaar om u het e.e.a. te vertellen over de wereld van de luchtvaart en het werk dat men daar doet. Want het onderhoud bijvoorbeeld wordt voor een deel gedaan door leerlingen van het Anthony Fokker-college, en die krijgen hiermee een schitterend stuk opleiding van de oude knarren die intussen gepensioneerd zijn. In het hoofdgebouw en het oude stationsgebouw zijn gelegenheden waar je koffie kunt drinken en een broodje eten. Er is een actieve vluchtnabootser, er staat een vliegtuig waarin kinderen kunnen ravotten en er is een leuke museumwinkel. Een echt leuke dag uit dus. Aviodrome is niet meteen goedkoop, maar biedt wel erg veel. Voldoende voor een leuke dag uit met het gezin. Parkeren voor de deur is goed mogelijk, maar wel betaald. Maar voor de prijs daarvan hoeft u het niet te laten. Omgerekend 1 Euro per uur! Kom daar maar eens om in onze moderne steden en dorpen tegenwoordig!
Ik heb hier wel eens eerder iets geschreven over de eerste ontmoeting tussen mensen en de klik die we daarbij dan al dan niet voelen. Door een toeval, ik keek naar een filmpje op dvd waarin het thema een rol speelde, dacht ik eens na over de diepere gronden van ons mens zijn als het gaat om die klik. Want mensen zijn in principe meesters in het verbergen van onze ware gevoelens. Niemand is vrijgesproken als het gaat om het oordeel dat wij vaak iets anders zeggen dan we feitelijk denken. Mannen kijken bij vrouwen naar andere dingen dan waar ze naar zeggen te kijken, vrouwen kijken bij soortgenoten ook op een andere wijze. Ergernissen, afwijkend gedrag, mode, aankleding, onze mening over hoe mensen zich in gezelschap gedragen. We doen volgens de maatschappelijke normen keurig netjes maar ondertussen denken we in onze bollen aan moord en doodslag, (ver)oordelen anderen en bedenken van alles en nog wat. Zelfs met onze naasten zijn we vaak niet zo eerlijk dat we zeggen wat we denken. Soms doen we een stuk aardiger dan een situatie verdient. Nu is het soms ook niet zo handig om meteen te uiten wat we denken. Stel je voor dat we iedereen ongelikt de waarheid zouden zeggen? Zouden we daar als mensen tegen kunnen dan? Ik denk het niet. Niemand is perfect, neem dat maar van mij aan, en dus is er op ons allemaal wel iets aan te merken vanuit het gezichtspunt van anderen. Wij weten dat ook wel, maar willen er niet zo maar op worden gewezen. Dat doe je niet, dat past gewoon niet bij keurig nette mensen. Dus doen we vaak vormelijk, beleefd, maar denken er het onze van. Hebben al snel een mening klaar op basis van onze observerende gedachten en verwerken dat in onze hersencomputer tot een pasklaar model waarmee we al dan niet uit de voeten kunnen. Hoe beeld en gedachten bij elkaar komen bewijst de liefde voor een ander. Dan ligt alles op een lijn, en accepteren we veel sneller wat we normaal niet zouden doen. We zijn dan ineens ziende blind (gratis gevolg van liefde) en willen van geen kritische noot horen. En zo zijn lichamelijke of karaktertechnische (al dan niet kleine) afwijkingen ineens helemaal geen probleem meer en zien we slechts partners voor ons die overeenkomen met het beeld van ridders in een glimmend harnas op een wit paard die met een stormram de poort van het kasteel kraakt waarin die schitterende prinses huist die in zijden jurken haar ongekende schoonheid en maagdelijkheid wist te koesteren. Ook ons eigen kind zien we in 80% van de gevallen met op zijn minst een roze bril op onze neuzen. Terwijl bezoek(st)ers vaak een wat ander beeld hebben bij die nakomeling(en). Kortom, we zeggen zelden wat we denken en dat is voor de goede vrede vaak het beste. Hebben jullie dat nu ook? Dit soort ondeugende gedachten? Observeer je ook andere mensen met het idee dat je ze wel aardig vindt maar dat hun kledingkeuze of figuur best heel anders zou kunnen of moeten zijn, of dat hun smaak de jouwe niet is? En vindt je dit dan eerlijk van jezelf? Ben benieuwd. Of ben ik de enige die zo de wereld om zich heen beziet??
Ik ben Leo, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Leo.
Ik ben een man en woon in Amsterdam (NL) en mijn beroep is Zelfsstandig en onafhankelijk communicatie-adviseur.
Ik ben geboren op 06/01/1948 en ben nu dus 74 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Luchtvaart, auto's, reizen, fotografie, lezen, verzamelen, modelbouw, huisdieren.
Dit blog vult mijn meningblog aan dat ik al een jaar of wat neerzet in Wordpress. Hier vindt u vooral meningen over rest
Ik ben Leo, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Leo.
