wanneer men het ontwennen van zowel een softdrug als van een harddrug heeft ervaren, men wel degelijk beseft dat er op persoonlijk vlak wel een positieve correlatie bestaat tussen een harddrug en 'hard-afkicken' en tussen een softdrug en 'soft (tot zelfs niet) - afkicken, wat dan wel weer schadelijk is voor het lichaam (ergo zijn er ook tegenargumenten te geven tegenover een punt dat ik verderop nog ga postuleren; namelijk niet iedere harddrug schadelijk is voor het lichaam, en meer nog, dat er zelfs harddrugs bestaan (zoals Heroïne) die geen enkele schade aan zowel lichaam als geest aanbrengen (het is wetenschappelijk aangetoond dat o.a. Heroïne - de drug die waarschijnlijk het meest slechte imago van alle alom gekende drugs heeft - zelfs niet een enkele hersencel vernietigt, wat eigenlijk uniek is aan deze (klasse van) drug(s). Cocaïne is trouwens nog niet zo heel lang geleden als illegaal verklaard, evenals Heroïne, en hierbij heeft een eenvoudig doch doordacht, schandalig en dictatoriaal, effectief gebleken strategie deze twee drugs (bewust) tot de - voor de leek - meest lugubere en destructieve, meest verslavende, meest dodelijke en voor geen openstellen tot een minder bekrompen visie aangaande deze drugs mogelijk heeft gemaakt. Een jammere zaak... 

Sommige (lees: vele) drugs zijn ontwikkeld omwille van een mogelijk medisch potentieel, en tijdens de beginfase van drugs als Cocaïne (en Heroïne) experimenten allerhande, zowel ambulant als niet-ambulant, worden uitgevoerd wat maakt dat deze drugs dan ook volledig legaal zijn. Op een bepaald moment treden deze drugs dan ook van nature buiten hun opgelegde klinische oevers - dit levert een groot aantal verslaafden op. Toen Cocaïne niet de gewenste medische waarde bleek te beschikken, werden er naar aanleiding hiervan geen experimenten meer uitgevoerd, gevolg; Er ontstond op bijna slechts een vingerknip tijd een internationale verhoogde psychiatrische opname alsmede een hogere internering wegens verhoogde criminaliteit, te wijten aan het even plotse creëren van een groot geheel van verslaafden in acute ontwenning heeft gebracht, met alle gevolgen van dien... Door deze reactie op de onthouding van de (softdrug) Cocaïne, verklaarden wetenschappers verslaving als zijnde een ziekte, en dit werd - eveneens even plots - het officiële (zelfs tot op heden) paradigma aangaande deze kwestie. Doordat de wetenschappers die zich bezighielden met o.a. de experimenten e.d. het ethisch onverantwoord vonden om deze verslaafden op z'n minst op een humane manier van hun verslaving af te helpen, ze integendeel besloten deze verslaafden aan hun lot over te laten en niets te ondernemen tegen het (door deze wetenschappers geïnflicteerde) lijden dat de (geestelijke) ontwenning tot stand brengt en hiermee ook de verhoogde psychiatrische als sociale problematiek, moesten ze hier ook een goede reden voor hebben. Dit is waar het schandaal zich volledig ontwikkelt, namelijk dat men - bewust - het drie-ledig psychologisch stukje indoctrinatie naar voren schuift, waarbij a) men zo fel mogelijk overdrijft over de effecten -en neveneffecten van de drug in kwestie, zodat mensen zo min mogelijk de stap naar een eerste gebruik zouden durven zetten, b) men deze drug (onterecht) met de meest marginale en criminele personen uit onze maatschappij vereenzelvigt, zodat er geen rapport zou ontstaan tussen een sub-cultuur van gebruikers die as bv. 'rebels' in positieve zin zouden kunnen bewonderd worden (denk maar aan de latere Rock 'n' Roll-lifestyle), wat aanleiding tot gebruik zou kunnen zijn en c) dat men een zo groot mogelijke taboe-sfeer rondom deze drug creëert, dit omdat hoe minder mensen hierover praten, hoe minder actueel dit onderwerp is en hoe minder de mensen nadenken over deze drug wat de kansen tot een eventueel gebruik eveneens vermindert (of dat toch zou moeten doen). 

Dit zijn drie grove drogredeneringen, allen posthumous eveneens (een drogredenering an sich), welke hebben bijgedragen tot de tragiek van velen in onze hedendaagse, op dictatoriale principes gebaseerde en op repercussie gerichte maatschappij ons zonder enige vorm van een ander pad te kiezen voor zichzelf (ook al doet men hiermee niemand kwaad) en zodoende leven we allemaal - junkie; ex-junkie; niet-junkie - onder een opgedrongen juk wat ik hier denk deftig te hebben weergegeven... 

Cocaïne is dus, in tegenstelling tot wat men - nog steeds - doet uitschijnen en wat waarschijnlijk menige leek tot zijn opvatting zal hebben benomen, is dat Cocaïne helemaal niet zo verslavend is (althans op lange termijn niet). Het is namelijk zo dat het effect van Cocaïne intens en heftig is, na niet al te lange tijd vrij abrupt de High en de Low in elkaar overslaan (de 'kick' en de 'crash'), en dit doet zich voor bij bijna alle Cocaïne, behalve bij de hoge kwaliteit-Cocaïne (deze is zeker even intens en heftig, maar geeft geen aanleiding tot nervositeit tijdens zowel de 'kick' als tijdens de 'crash' en tevens heeft hoogwaardige Cocaïne een veel langere werkingsduur - zo'n twee tot drie uur i.p.v. dertig minuten tot een uur - en ook werkt deze hoogwaardige vorm van deze drug zeer langzaam uit en is er van een 'crash', en de daarbij behorende enorme 'craving', dan ook helemaal geen sprake. 

Jammer genoeg is bijna alle Cocaïne van lage kwaliteit en sterk versneden met middelen die deze nervositeit en craving oproepen,... Deze plotse 'crash' is altijd voorbij, zolang men niet verslaafd is (en dat kan echt lang duren eer men zo ver is), wanneer men geslapen heeft, de bijbehorende 'craving' is dan eveneens verdwenen - maar men beschouwt, ten onrechte, Cocaïne als zijnde zeer verslavend omwille van deze kortstondige craving; wanneer de crash komt binnenvallen, verlangt men plots weer zeer sterk naar de positieve effecten van deze drug (euforie, megalomanie, het geheel verdwijnen van eender welk negatief gevoel, een orgastisch gevoel dat doorheen het lichaam stroomt, energetisch en meer spraakzaam en sociaal dan normaal gezien, onderdrukken van honger -en slaapgevoel,..) en men wil af van het nerveuze, ongemakkelijke gevoel waarbij men niet kan slapen, men snel geïrriteerd is, men zich aan het minste ergert, gevoelens van depressie en angst ervaart, en nog heel wat meer van dit, en vandaar de craving, de drang om altijd maar bij te doseren en vandaar de status als zijnde zeer verslavend; maar zoals gezegd is deze craving, zelfs zonder slaap, maar van heel korte duur en zal deze craving zeker niet leiden tot verslaving. 

Hier ligt een argument voor een gedoogbeleid gelegen - namelijk dat gedoogde Cocaïne ook aan een zekere standaard (zuiverheid) moet voldoen en op die manier te reguleren zou zijn zodat deze drug geen craving met zich meebrengt en tevens minder doden of bijna fatale tussenkomsten zouden plaatsvinden. 

Factoren die eerder zullen bijdragen tot verslaving zijn: het gebruik van Cocaïne om aan persoonlijke problemen/lijden te ontsnappen (minderwaardigheidscomplexen of gewoon verlegen van aard, depressie, moeheid, lusteloosheid, en ga zo maar door) en mensen die een leeg leven leiden waarbij Cocaïne ervoor zorgt dat het individu (weer) geniet van de gewone dingen in het leven en waarbij het individu (al dan niet opnieuw) de mouwen uit de handen steekt. De toxiciteit van Cocaïne ligt ook helemaal niet hoog; zovele sterfgevallen door toedoen van de drug in kwestie zijn er helemaal niet en ten tweede gaat het zo goed altijd, moest een overlijden aan gebruik te koppelen zijn, om een officieuze overdosis (bv. een door Cocaïne-geïnduceerde hartaanval) dan om een officiële overdosis (vergiftiging van het bloed door een teveel van de stof aanwezig in het bloed = vergiftiging, wat trouwens met iedere stof kan voorkomen, het hangt enkel af van de mate waarin iets toxisch is, maar alles is nu eenmaal toxisch, ook water; zo is er een officiële overdosis bekend van een man die door een te hoge inname van drinkwater zichzelf heeft weten te vergiftigen door een fataal toxisch gehalte water in het bloed. Dus zo gevaarlijk is deze drug nu ook weer niet... Een groot pijnpunt aan het gebruik van Cocaïne is natuurlijk de sociale problematiek die het met zich meebrengt, al vind ik deze naar voren geschoven t.o.v. andere drugs, gezien deze en andere drugs eveneens (eerder 'urban') maar evengoed en net zo ernstige sociale problematiek tot stand brengen. Dus dit vind ik een onzinnig punt - dat het een gegeven zou zijn dat het gebruik van Cocaïne een grotere sociale problematiek zou veroorzaken (denk maar eens aan alle drugkartels welke over de gehele wereld sociale problematiek veroorzaken, bv. door middel van heftig geweld). Voor mij persoonlijk deelt Cocaïne een gezamenlijke eerste plaats als beste drug die er bestaat met Heroïne - beiden gaan dan ook hand in hand en het gebruik van beide drugs tezamen is dan ook, voor diegenen die zich bewust zijn van het gevaar van deze combinatie, zeer aan te raden. En het is voor mij persoonlijk onmogelijk een voorkeur aan een van beide drugs te geven, ze moeten voor mij echt tezamen worden gebruikt willen ze hun potentieel ten volle waar maken... In het tweede deel, dat zal handelen over Opioïden en meer specifiek over Heroïne, zal nog meer blijken hoe - en nu kom ik hier wederom op terug, zoals beloofd - groot het verschil tussen een lichamelijk verslavende en een lichamelijk niet-verslavende drug wel is. Wanneer ik voor de eerste keer moest ontwennen van een heel ernstige Cocaïne-verslaving, dacht ik dat het de Hel ging zijn, maar dat was het niet. Vijf dagen lang had ik last van rusteloosheid en cravings, maar na deze vijf dagen waren die enige twee effecten volledig verdwenen (na vijf dagen zijn de afbraakstoffen tevens geheel uit de urine verdwenen). 

 Hier ga ik dieper op in in deel twee. De gemiddelde zuiverheid van zogezegd 'goede' Cocaïne van straatdealers of thuisdealers of dergelijke, is slechts gemiddeld zo'n 25% zuivere Cocaïne, en 75% zijn allemaal cuts waarvan het veelal (meestal) om Lidocaïne gaat (een plaatselijk verdovend middel, dit om het vermoeden te wekken bij de gebruiker dat het om heel potente Cocaïne gaat gezien deze drug een plaatselijk verdovend effect heeft, al is dit veel subtieler dan wanneer deze cut is gebruikt), verder blijft (om onbekende reden) een ontwormingsmiddel voor dieren een erg populaire cut (echter wel een zeer schadelijk middel), net zoals er kleine glasschilfertjes in de Cocaïne kunnen zitten, dit om de neus zodanig te kwetsen na de eerste lijn(en), dat men daarna een 'verdoofde' neus heeft, ook rattenvergif is reeds aangetroffen in Cocaïne en dan, wat voor de meeste hartproblemen en dergelijke zorgt, en tevens voor de meeste hartaanvallen of hersenbloedingen door Cocaïne geïnduceerd - al gaat het dus om een andere stof -, is Cafeïne. Slechts weinigen, waarschijnlijk behalve diegenen die zich, in tegenstelling tot mij, bezighielden met het smokkelen van kilo's Cocaïne, hebben net zoals mij het geluk te mogen hebben ondervonden échte Cocaïne te gebruiken en tot hun bezit te hebben, wat echt lijkt alsof het een geheel andere en oneindig veel betere drug is, namelijk 97% zuivere Cocaïne zonder enige (actieve) cut - betere is ON-mogelijk en is dan ook onbestaande, geheel en al... Wanneer men deze zuivere vorm van deze drug gebruikt, zal men merken dat dit helemaal geen belasting voor lichaam of geest is, dat verslaving wel heel ver weg is en dat er ook geen geestelijke belasting plaatsheeft wanneer de drug zijn werking verliest. Daarom beschouw ik Cocaïne als een heel onschadelijke drug (wanneer men wel de spelregels in acht neemt, veilig gebruik - wat ik hier niet ga bespreken en wat online beslist, zelfs op de juiste websites, in overdaad te vinden is - is uiteraard essentieel van in welke mate een drug je al dan niet sloopt. Qua verschijnselen die optreden bij het uitwerken van de drug in kwestie of bij het stopzetten van verslaving en welke van elkaar verschillen heb ik geen weet, behalve dan dat de minder potente soorten uiteraard een minder heftige weerslag zullen hebben. Het is namelijk zo dat er op dit moment drie grote gebieden zijn waar (voornamelijk) onze Cocaïne vandaan komt; Colombia, Peru en Equador. Over van welke regio het eindproduct dat men synthetiseert uit de Coca-plant, namelijk de Cocaïne zelf, uiteindelijk komt, kan een kenner (zoals ikzelf) op basis van OF smaak, OF geur OF de effecten na gebruik met zekerheid zeggen uit welke regio de oorspronkelijke actieve componenten, dus de oorspronkelijke plant, komt. Dit komt doordat er in dit proces vier factoren meespelen; 1) het moet om high-quality-Coke gaan, anders zouden de cuts de specifieke eigenschappen verdoezelen, 2) planten die op een verschillende altitude groeien maken meer of minder Alkaloïden aan en 3) het gebied waar men teelt bepaalt in welke mate bepaalde Alkaloïden al dan niet aanwezig zijn ergo (eveneens) in welke verhouding tot elkaar. Zo maken planten die op minder hoge altitude groeien minder Alkaloïden aan en zijn dus minder potent (Colombia), al is dit wel een gebied waarin de planten veel en veel diverse Alkaloïden aanmaken, zodoende zal het effect een gematigd effect zijn, Peru daarentegen is heel relaxed, de planten afkomstig uit Peru groeien op hoge Altitude en in een regio waar de planten weinig Alkaloïden aanmaken, wat een heel ontspannen 'kick' geeft, Cocaïne uit Equador daarentegen (hoewel uit statistieken blijkt dat de meeste mensen Peruaanse Cocaïne verkiezen) is mijn persoonlijke favoriet; het groeit op hoge altitude en maakt dus veel Alkaloïden aan en ook zeer diverse en tevens groeien deze planten in een gebied waar de verhoudingen tussen de Alkaloïden precies is afgesteld om het typische effect van 'Coke uit Equador' in te doen 'kicken', namelijk een heftige kick, een heel intense rush (zowel geest als lichaam), uiterst euforisch en energetisch, heel orgastisch en met een lange werking die langzaam uitwerkt. Voor sommige mensen is deze Cocaïne gewoon te heftig en intens, deze slaat inderdaad wel in als een bom en is zeker niet voor beginners aan te raden (zeker niet wanneer men met zuivere Cocaïne begint - al dan niet voor het eerst...). In DEEL II zal ik verder ingaan op deze kwesties en vooral ingaan of er genoeg voordelen, na het afwegen t.a.v. de nadelen, zijn om een gedoogbeleid voor Cocaïne in te voeren. 

Wel is deze uitspraak apodictisch geldig dat het gebruik van eender welke drug NIET STRAF-RECHTERLIJK VERVOLGD ZOU MOGEN WORDEN EN DAT HIER GEEN STRAFFEN OP ZOUDEN MOGEN STAAN TEMEER DAAR AANGETOOND IS DAT HET CRIMINALISEREN VAN EEN BEPAALDE DRUG ENKEL MAAR LEIDT TOT HOGERE CIJFERS AANGAANDE DRUGGERELATEERDE CRIMINALITEIT! 

(dit laatste, de eis naar een decriminalisering van drugs an sich, zal een artikel op zichzelf worden onder de categorie "Drugs & de Wet".