De
dokters zeggen dat ik hier nog even zal moeten blijven, voor onderzoeken en om
mijn toestand stabiel te houden. Ik vind het verschrikkelijk. Ik wil hier
helemaal niet zijn. Ik wil niet dat ze ervoor zorgen dat ik weer vet wordt.
Maar toch blijf ik hier liggen en doe ik wat ze me opdragen. Ik doe het voor
Crozza en alle andere mensen die me telkens zeggen dat ik te mager ben.
Mijn
vader en Soledad zijn vandaag op bezoek geweest. Mijn vader wordt echt oud en
vergeetachtig. Hij heeft Soledad wel 3 keer gevraagd wie ik was en wat ze hier
deden, waarop Soledad met een verontschuldigende blik naar me keek. Mijn vader
staarde dof voor zich uit en durfde me niet goed aan te kijken.
Soledad
had een mand vol koekjes en fruit voor me meegenomen. Zo kon ik wat aandikken
en tegelijkertijd aan hun denken, zei ze terwijl ze de mand op het witte kastje
naast mijn bed zette. Toen ik naar de rijk gevulde mand keek, zocht ik manieren
om het eten in de mand niet zelf op te moeten eten. Soledad vertelde me
allerlei dingen terwijl ze op de zijkant van mijn bed zat, maar niets drong
echt tot me door. Ik voelde me eenzaam in de grote, witte kamer met die mensen
om me heen en ik begreep hoe Mattia zich altijd gevoeld had.
Crozza
kent me te goed en heeft opgemerkt dat het de laatste tijd nog slechter met me
gaat. Hij zei een paar weken geleden dat ik wat meer sociaal contact moet
hebben en dat ik genoeg moet eten. Toen
ik vanmiddag flauwgevallen was tijdens een fotoreportage, besloot hij dat het
echt genoeg was. Hij hing een bordje aan de deur van de winkel met daarop:
Gesloten wegens onvoorziene omstandigheden. Daarna is hij met me naar het
ziekenhuis gereden (wat hij eerder ook al eens gedaan had, maar dat had niet
veel uitgehaald vermits ik vandaar de bus naar huis genomen had). Deze keer was
hij echter mee uitgestapt en naar binnen gegaan. Nu had ik dus geen andere keuze dan me te
laten behandelen door een dokter. Als ik hem daarmee een plezier kon doen, deed
ik dat wel voor hem. Ik vond wel een manier om niet te moeten eten.
In
het ziekenhuis werd ik van de ene dokter naar de andere doorgestuurd.
Uiteindelijk belandde ik in een ziekenhuisbed in een witte ziekenhuiskamer.
Crozza was de hele tijd bij me gebleven en ook nu zat hij naast me. Ik kon zien
hoe hij stilaan ouder werd en de rimpels in zijn gezicht beter zichtbaar
werden. Ik volgde zijn rimpels met mijn ogen. Hij keek bezorgd naar mij en
vroeg of alles in orde was. Ik antwoordde ja, terwijl ik wist dat het eigenlijk
niet goed ging want ik wou hier helemaal niet zijn, niet in het gebouw waar ik
mijn moeder voor het laatst had gezien. Crozza knikte en verliet mijn kamer
want er waren nog enkele dingen die in de winkel in orde gebracht moesten
worden. Mijn kamer werd leeg en stil. Ik keek om me heen en bestudeerde de
witte muur vol kleine bobbeltjes naast me.
