Bij het bekijken vanPhara op 6 oktober 2009 gezien kriebelden af en toe koude rillingen over mijnrug. Af en toe kwam ook het haar op mijn armen recht en schudde ik meewarig het hoofd.
Niet om het invoelbare verhaal van Luckas Vander Taelen. Vander Taelen bracht met zijn column over de Merodewijk in Brussel op een moedige wijze een polemiek op gang rond migranten en leefomgeving, lees gettovorming. In zijn stuk van 30 september 2009 in de Standaard heeft hij het over de verloedering van deze wijk en de laksheid waarmee het allemaal ondergaan wordt.
Hiermee gaat Vander Taelen op een door mezelf gesmaakte manier de schenen van politiek correct Vlaanderen, in uitbreiding en ruime omgeving, te lijf. Enkele politiek correcten, waaronder de in het programma aanwezige Kristien Hemmerechts, gaan dan op hun achterste poten staan en beginnen de integratiecredos te oreren.
Het gaat hier al jaren niet meer over integratie noch over achterstelling maar over samenlevingsregels waar we met zijn allen niet onderuit kunnen. Samenlevingregels die gelden voor alle inwoners van dit landje. Ik wil ook niet schrijven, op gevaar af politiek correct te zijn, dat deze regels enkel door nieuwe Belgen met de voeten getreden worden. Ik lees bij Vander Taelen eerder de stelling dat een behoorlijk groep zichzelf marginaliserende personen het straatbeeld van grote delen van steden gaan verzieken en hun omgeving terroriseren. In de regio waar Vander Taelen woont blijken dat eerder Maghrebijnse jongeren te zijn die voor overlast zorgen. Maar daar willen Kristien en gelijkgestemden niets over horen. Waarom de stelling van Vander Taelen erover was kon mevr. Hemmerechts niet echt aangeven. Maar voor haar had blijkbaar het integratiebeleid gefaald en bleef er steeds sprake van achterstelling. Dat leefbaarheid te maken heeft met het naleven van een aantal afspraken daar blijkt een deel van de politiek correctigheid geen oren naar te hebben.
Een welgekozen aanvulling kwam in het vervolgdebat over het glazen plafond. Marike Stellinga knalt in haar boek De Mythe van het glazen plafond een behoorlijk aantal feministische heilige huisjes tegen de vlakte. Of dat probeert ze toch te doen. Ik ben al blij dat het iemand is van het vrouwelijke kunnen die tegen die heilige bouwvallen aanstoot. Ik verontschuldig mij alvast voor de notie bouwvallen want ik wil geen horde losgeslagen dolle minnas over me heen. Hier ook gaat mevr. Hemmerechts op de achterste poten. Blijkbaar zijn vrouwen achtergestelde wezen waarvoor een paar opgefokte feministen het gelukkig nog opnemen anders zaten ze misschien wel in hetzelfde straatje als de reuzenpanda. De vrouw, huissloof met uitsterven bedreigt. Nog enkele decennia en er komt misschien ook een of andere obscure wetenschapper vertellen dat we de soort beter kunnen laten uitsterven. Enkele dagen ging werd dit toch ook al geroepen door een Brits deskundige. ( Hij had wel geen rekening gehouden met het aaibaarheidsgehalte van de panda waar organisaties als WWF op teren. Als het over aaibaarheidsfactor van vrouwen gaat dan sorry mevr. Hemmerechts).
Toen Marike Stellinga, vrij citerend uit haar boek, voorzicht in het midden gooide dat vrouwen misschien wel niet zoveel nood aan carrière hebben als mannen, vermoedde ik stoom uit de oren van mevr. Hemmerechts. Maar dat was mijn wilde fantasie waarschijnlijk.
En toen kabbelde het dovemansgesprek verder weg.
Toen Phara wijselijk, wat had je anders verwacht, ingreep en stelde dat mei 68 hier wel aan zijn einde gekomen was.
Ik denk het niet Phara want het lijkt erop dat de idealen van 68 nog voor de geluidsgolven van Woodstock zijn uitgedoofd, dogmas zijn geworden.
En ook een woord van dank aan dame Marike Stellinga, die mijn overtuiging dat vrouwen en mannen andere wezen zijn blijkbaar toch ook een beetje ondersteund. Ik moet dat boekje nog lezen
(De mythe van het glazen plafond Inclusief hoofdstuk 'Leve de Nederlandse man - ISBN-13: 9789460031939, ongeveer 15)
Na het geleuter van vorige week kon ik het niet meer laten, er moest een ei gelegd worden. Wat de sossen daar aan het uitvlooien zijn, moet niet in het belachelijke getrokken worden of men moet er niet moeilijk over doen. Het is de normaalste zaak van de wereld. Zo zitten mensen eenmaal in mekaar. Hakken zetten en hakken gezet worden. In de politiek is het zo, ook de tjeeven, de blauwe en de bruine en de groene en eigelijk alle kleuren van de regenboog zijn met diezelfde machinaties aan de gang. Wie schuiven we naarvoor en van wie willen we vanaf. Maar niet alleen in de politiek gaat het op die manier, ook het bedrijfsleven heeft van dergelijk manier van werken kaas gegeten. Het is en blijft allemaal toch een beetje ons kent ons. De enige stommiteit en die der bij de sossen gebeurd is, dat er aan nestbevuiling werd gedaan. We doen dat toch niet zeker, de vuile was buiten hangen en de onderliggende manipulaties blootleggen. In Italië hebben ze daar een woord voor. Maar soms loopt het uit de hand en is er niet goed te rade gegaan bij de weledele heer Machiavelli en zijn een aantal details over het hoofd gezien. Zo moet er altijd rekening mee houden dat je, als je dat van plan bent te doen, op tenen gaat trappen dat dat getrap in eerste instantie niet te hard is. Ge moet dus nooit doorstampen want dat blijft te lang hangen en bij iedere stap die gezet wordt doet die teen pijn en dat vindt geen enkele teen fijn. Ten tweede moet ge een therapie achter de hand hebben voor de pijnlijke teen. De therapie moet zalven maar niet te erg, want anders is de moet ge meer geven dat het nut van de stamp kan verantwoorden. Dus Caroline in het vervolg, zacht op de teen trappen, u schonekes verexcuseren, een zalfke strijken en dan voordoen. Nu zijt ge een beetje te bruut geweest en moet ge brokken lijmen. Over dat brokken lijmen in de komende dagen moet ge u ook geen zorgen maken hoor Caroline. Uw oude krokodillen hebben zich al uitgesloofd om de boel weer wat op orde te krijgen en deze morgen hoorde ik dat de Frank ook al een oproep deed om de Frak der liefde erover te gooien en te gaan praten. Hij weet nog niet wat hij in de toekomst met zijn politieke ambities gaat doen maar hij wil alvast niet dat de oorlog doorgaat. Er moet gepraat worden. Hij is wel blauw maar ik las dit weekend een citaat van den Herman, dienen van de kanten van Brakel, dat het niet van het vel van oude krokodillen dat er sjakossen gemaakt worden, maar van dat van jonge. Als ik van u was, Caroline, zou ik maar oppassen dat ze van u gene Louis Vuitton of zo maken. Ge weet nooit dat ge straks bengelt op de schouder van een Rode Duivel. Want die hebben een beter weekend achter de rug dan gij, zulle. Ze zijn weer een beetje bij de levenden als het gaat over voetbal. Niet dat dat mij voor een cent interreseerd maar hun winst tegen de Turken zal hen wel een aardige cent hebben opgeleverd en dat ze graag sjakossen kopen dat staat als een doelpaal op de rand van het grasveld. Allé Caroline geneert (sorry voor de flauwe woordspeling, maar ze ligt te voor de hand en Hoste zou ze ook niet laten liggen) u maar niet en doe ne keer nen goeden babbel met de rest van de sossen en ge komt er wel uit. Tot slot moet ge ook wat minder slordig omspringen met uw mailbox, dat is geen bibliotheek hé.
met compassieuse groeten, (omdat het past nu de Damiaan familie geworden is van Sint Niklaas)
