-Op 2 augustus bestaat de mogelijkheid de Portiuncula-volle aflaat te bekomen

Ga vandaag dus zeker de kerk binnen, voor een Onze Vader, de geloofsbelijdenis, en een gebed voor de heilige vader de Paus

Om volledig zeker te zijn voor het bekomen van deze gunst wordt aangeraden te biechten te gaan en de H Communie te vieren.

Zie ook in de bijlage

Bijlagen:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Portiuncula-aflaat   

De miraculeuze stem van de Heilige Clelia Barbieri [1847-1870]

De H. Clelia Barbieri is de jongste stichtster in de geschiedenis van de Katholieke Kerk wiens stem men heden op miraculeuze wijze nog hoort. Ze is de Patroonheilige van zij die belachelijk gemaakt worden omwille van hun geloof. met het gebed voor de armen. Zij werd door Paus Paulus VI zalig verklaard in 1968. Haar heiligverklaring door Paus Johannes Paulus II volgde in 1989. Haar feestdag is 13 juli.

Heilige Clelia Barbieri

Clelia werd op 13 februari 1847 geboren in het dorpje LeBudrie van San Giovanni in Persiceto, in de achterbuurten van Bologna, Italié. Haar korte leven beroerde iedereen die met haar in contact kwam. Ze is de stichtster van de Congregatie van de "Miniemen van de Zorgvolle Moeder," die zich bezighoudt met de hulp in hospitalen en lagere scholen voor zieken, ouderen en eenzamen, en met het gebed voor de armen. Ze is ook de jongste stichtster van een godsdienstgemeenschap in de geschiedenis van de Katholieke Kerk.

Clelia werd geboren in een arm gezin van henneptelers. Haar vader Giuseppe stierf tijdens een cholera-epidemie die in 1855 door Italié raasde. Clelia was amper 8 jaar oud. Zonder hem stonden Clelia’s moeder, haar twee zussen en haar vijfenzeventigjarige grootvader voor een moeilijke toekomst. Maar Clelia was een grote troost voor haar moeder, en hielp haar door te leren werken met het weefgetouw en hennep te weven. Zelfs op deze leeftijd was Clelia heel godvruchtig en leerde ze van haar moeder en de parochiepriester zoveel mogelijk over het Katholieke geloof. Nadat ze leren lezen en schrijven had, werd Clelia’s catechismus haar favoriete boek, omdat het haar over God onderwees en haar aanmoedigde in haar deugdzaamheid.

Toen ze vijftien was, stichtte haar parochiepriester, Vader Gaetano Guidi, een groep gekend als "De Christelijke Doctrine Werkers" [of ook "Werkers van de Christelijke Catechismus"]. Het was een groep jonge leraren waar Clelia ook lid van was. Ze onderwees de catechismus aan kinderen en beheerde een kleine plattelandse lagere school waar de leerlingen slechts een paar jaar jonger waren dan zijzelf. Na verloop van tijd kwamen ook de mannen en vrouwen de lessen volgen, samen met hun kinderen.

Geboortehuis Heilige Clelia


Geboortekamer Heilige Clelia

Clelia wordt de jongste stichtster in de geschiedenis van de Kerk

Clelia had zichzelf volledig aan Jezus gegeven en weigerde minstens twee huwelijksaanzoeken. In het gebed vroeg ze God om een geestelijke vriend die haar zou vervoegen en waarmee ze broederlijk zou kunnen samenleven. Theodora Beraldi, die zes jaar ouder was dan Clelia, werd die speciale vriend, en geinspireerd door haar uitzonderlijke deugdzaamheid en vroomheid, moedigde Clelia andere meisjes aan om hen te vervoegen. Tijdens deze tijd legde Clelia onder de begeleiding van haar parochiepriester en geestelijk begeleider, Vader Guidi, persoonlijke geloften van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid af.

Clelia was pas twintig jaar oud toen ze deze kleine groep van jonge vrouwen met gelijkaardige godsdienstige idee�n inspireerde om haar te vervoegen in de uitvoering van liefdadigheid en goede werken. Ze kochten een klein huis nabij een kerk in LeBudrie [Italié], en begonnen een gemeenschapsleven, maar ze behielden hun wereldlijke status zolang Clelia leefde. Ze wijdden zich toe aan het onderrichten van de Christelijke Leer, naaiwerk, ziekenhulp en het verlenen van alle vormen van bijstand aan de behoeftigen. Een van Clelia’s idealen voor haar gemeenschap, was dat er geen "bruidsschat" nodig was, zodat zelfs de armste aspiranten haar Gemeenschap konden vervoegen.

Tijdens de stichting van haar Gemeenschap werd Clelia in 1867 heel erg ziek. Ze kreeg tuberculose en na een medisch onderzoek stelde men vast dat ze een boeteketting met pinnen droeg, die drie keer rond haar lichaam was gewikkeld. Zo werd een van de boetedoeningen die ze deed bekend. Ze werd zo ziek dat haar familie een priester liet komen om haar de laatste Sacramenten te geven, en net toen hij op het punt stond dat te doen werd Clelia klaarwakker en zei tot haar familie en de omstanders: "Waarom wenen jullie? Wees niet bang; de Heer zal me deze keer nog niet wegnemen. Hij verwacht nog meer van me."

Het eerste religieuze huis werd geopend op 1 mei 1868. De meisjes leefden in gemeenschap, droegen een grijs kleed en sliepen op houten bedden met hooimatrassen. Hun dag bestond uit een afwisseling van gebed, geestelijke literatuur en werken [naaien, spinnen en weven].

Een aantal opmerkelijke wonderen tijdens het leven van Clelia

Kort na de stichting van de Gemeenschap begonnen veel ongewone dingen te gebeuren. Toen er geen voedsel in huis was bad de gemeenschap onder begeleiding van Clelia, en kort nadien ging de deurbel en ontvingen ze een voedseldonatie. Clelia koos de H. Franciscus van Paola als de patroonheilige van de Gemeenschap, en dankzij het bidden om zijn bemiddeling waren er bij verschillende gelegenheden op uitzonderlijke wijze giften van brood, bloem, wijn en ander basisvoedsel.

Clelia was ook gezegend met andere mystieke gaven, zoals bleek toen ze van de moeder van Anne Forni, een lid van de gemeenschap, een hoeveelheid appels kreeg. Clelia legde de appels op tafel, verdeelde ze in drie groepen en zei: "Diegene die je in de boomgaard geplukt hebt en die je op de grond gevonden hebt zal ik houden. Maar de derde groep kan ik niet aannemen omdat je ze niet op eerlijke manier bekomen hebt." De vrouw had in feite een paar appels van de bomen in iemand anders boomgaard geplukt. Daarnaast genas "Moeder" Clelia, zoals ze gekend was, veel mensen door het gebruiken van olie van de lamp die voor het portret van de H. Franciscus van Paola brandde.

Op een dag, toen ze bij het raam van het gemeenschapshuis stond, wees ze naar een nabijgelegen veld en voorspelde ze: "Zie je dat veld naast de kerk? Daar zal het nieuwe huis komen. Maar ik zal er niet meer zijn. Jullie zullen groeien in aantal en jullie verspreiden over de vlakten en in de bergen om in Gods wijngaard te werken. Velen zullen met koetsen en paarden komen."

Ik zal altijd bij jullie zijn en jullie nooit verlaten

Alles wat Clelia voorspeld had gebeurde uiteindelijk. Clelia stief op 13 juli 1870 aan tuberculose. Ze was 23 jaar oud. Haar laatste woorden waren profetisch: "Wees moedig omdat ik naar het Paradijs ga, maar ik zal altijd bij jullie blijven ook. Ik zal jullie nooit verlaten." Deze voorspelling werd ook werkelijkheid, want kort nadien bewees ze haar aanwezigheid door haar stem te laten horen. Het miraculeuze fenomeen van haar stem gebeurde voor het eerst tijdens de avond van 13 juli 1871, precies een jaar na haar dood, toen de Zusters in de kapel aan het bidden waren. De Zusters verklaarden: "Plots hoorden we een hoge, harmonieuze en hemelse stem die samen zong met het koor. De stem ging van rechts naar links. Soms passeerde ze dicht bij de oren van een van de Zusters. De vreugde die ze bracht vulde onze harten met een gelukzaligheid die onmogelijk in woorden kan uitgedrukt worden. Dit was niet van deze wereld. Die dag leefden we in het paradijs. Soms moest iemand de kamer verlaten.. De emoties die we meemaakten waren zo sterk dat ze ons ademloos maakten tot iemand moest roepen: Genoeg, Lieve Heer, genoeg."

Deze miraculeuze gebeurtenis verdreef alle gedachten aan slaap. Ze besloten de nacht in aanbidding voor het H. Sacrament door te brengen, in een nabijgelegen kerk. Opnieuw verklaarden ze: "Maar groot was onze verbazing toen we vaststelden dat de stem ons was gevolgd en samen met ons de gebeden zei!" Clelia’s stem bad samen met hen tot dageraad. Het was de eerste verjaardag van haar overlijden. Sinds die dag heeft ze hen nooit meer verlaten, en vervoegd ze hen in de meest uiteenlopende omgevingen en omstandigheden.

Ten tijde van Clelia’s dood leefden er slechts tien meisjes in de gemeenschap. Nadat de Regel van de Orde door het Vaticaan werd goedgekeurd, traden meer leden toe tot de gemeenschap, velen onder inspiratie van de stem van de heilige stichtster. Na de tweede wereldoorlog waren er 236 leden. Tijdens de jaren 1950 liep het aantal tegen de driehonderd. Heden heeft de bloeiende orde vijfendertig instellingen over heel Italié. De Zusters voelden de roep uit het buitenland en begonnen met buitenlandse missies. Huizen van de Orde werden geopend in Kenia, India, en Tanzania [Afrika], waar een aantal plaatselijke jonge vrouwen de deugden en idealen van de heilige stichtster beoefenen.

Clelia’s stem wordt ook vandaag nog gehoord

In de gemeenschappen van Usokami en Wadakanchery horen de Zusters Clelia’s stem mee zingen en bidden in het Swahili en Malayalam. Wanneer ze in het Latijns bidden, bidt Clelia ook in het Latijn.

Clelia’s stem wordt nog regelmatig gehoord in de huizen van de Orde. Vooral in LeBudrie hoort men de stem samen zingen met de Zusters, tijdens religieuze lezingen, en tijdens hun gesprekken. Men hoort ze ook samen met de priester tijdens de viering van de H. Mis, en tijdens de preken.

In 1970 verklaarde de Moeder Overste van de Orde in LeBudrie het volgende aan Joan Carroll Cruz, de auteur van het boek "Mysteries, Marvels and Miracles in the Lives of the Saints": dit wonderbaarlijk geschenk stimuleert ons om goed te doen, ons geloof te versterken. Het is een verlichting voor de beproevingen van het leven, en doet ons naar de hemel verlangen.

13-07-2019 om 00:00 geschreven door WILLY  

In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Dierbare gelovigen,

Clément, Emma. Vandaag is het een grote dag. U krijgt Jezus voor de eerste keer. Laten jullie Jezus bedanken, laten jullie uw ouders bedanken. Bid voor uw ouders. Bid voor u. Bid voor de Kerk.

Wanneer wij kinderen op hun eerste communie voorbereiden, gaan wij eerst in de kerk, en wij moeten knielen. Maar waarom moeten wij knielen? Voor wie moeten wij knielen? Voor Jezus! Ja, Jezus is aanwezig, Jezus is dichtbij ons. Jezus is in het tabernakel.

En waar is Jezus gestorven? Op het kruis! Waarom? Om onze zonden te vergeven. Deze woorden, deze antwoorden uit de mond van de kinderen klinken zo diep. Ze hebben een zuiver geloof. Ze twijfelen niet. Als Jezus dat heeft gezegd, en als hun papa en mama en de priester dat nog eens herhalen, dan is dat waar! en dat is een echt voorbeeld voor ons!

Er blijft nog een vraag over: wilt u uw eerste communie doen? Als antwoord op deze vraag zien wij schitterende ogen en een eenvoudig woord: ja. En waarom? Om Jezus in mijn hart te ontvangen.

Dierbare gelovigen, wij moeten ook dit geloof hebben of opfrissen. Wij moeten genieten van dit kinderlijke vertrouwen, dit kinderlijke enthousiasme, deze zuivere en grote verlangens.

Vandaag zou ik u graag een waar gebeurd verhaal willen vertellen.

Het is een verhaal over een jongen. Een zieke jongen. Het was Kerstmis. Zijn stad was versierd en totaal anders. In de kerken straalden de kribben een geest van zachtheid uit en een geur van pas gesneden takken. Alleen het kindje Jezus ontbrak nog.

Op een nacht, kwam er echter in de spoedafdeling van het ziekenhuis een ziekenwagen aan met onze kleine zieke jongen. Na snel röntgenfoto’s te hebben genomen kwam de beste chirurg hem meteen onderzoeken. Hij sprak even met zijn ouders en zei toen zachtjes tegen de jongen:

- Ik moet je opereren.

- Binnenkort? vroeg de jongen.

- Ja, morgenochtend.

- En wat gaat u doen?

- Ik ga je hart openen.

- Echt? Dan zal u er Jezus vinden, zei de jongen.

De verraste chirurg fronste de wenkbrauwen:

- Waarom zeg jij dat? Ik ga je hart openen om te zien welke schade de ziekte veroorzaakt heeft.

- Ja, maar wanneer u mijn hart geopend zal hebben, dan zal u er Jezus vinden.

De chirurg keek naar de ouders die daar rustig zaten en vervolgde:

- Als ik de toestand van je hart gezien zal hebben, zal ik het weer hechten, en dan zal ik beslissen wat er nodig is om je te genezen.

- Maar het zal Jezus zijn die u in mijn hart zal vinden, zei de jongen opnieuw. Ik heb mijn Eerste Communie gedaan en sindsdien verblijft Hij er.

Nu was de dokter erg geïrriteerd en hij antwoordde hem een beetje streng:

- Ik ga je vertellen wat ik in je hart zal vinden. Ik zal een beschadigde spier vinden, een slechte bloedtoevoer en zwakke bloedvaten. En dan zal ik weten of ik je weer gezond kan maken. Ik zal alles wat ik kan voor je doen.

- En u zal er ook Jezus vinden. Hij is daar.

De chirurg verliet de onderzoeksruimte geërgerd. Hij had nog nooit in zijn hele leven zoiets in het ziekenhuis gehoord. Hij voerde de operatie uit en zoals verwacht vond hij een zwaar beschadigd klein hartje. Hij kon niets meer doen.

Later, toen hij aan zijn bureau zat, schreef hij, zoals gewoonlijk, heel ijverig, het verslag van zijn operatie: "aorta beschadigd, longader beschadigd, algemene spierontsteking. Geen hoop op herstel. Remedie: pijnstillers en totale rust. Prognose: de dood zal binnen het jaar plaatsvinden.”

Hij stond op en slaakte een diepe zucht van moedeloosheid. "Als u mijn hart opent, zal u er Jezus vinden". De woorden van de kleine jongen weerklonken in zijn hoofd. En na een lang leven van onverschilligheid, een heidens leven zelfs, omdat hij al vele jaren niet meer naar de kerk ging, roept hij tegen Jezus, die hij al zo lang vergeten was:

- Waarom? Waarom hebt u dat kind naar hier gestuurd? Waarom hebt u die vreselijke ziekte toegestaan? Hij gaat dood gaan. Hoe kon u zoiets willen? En hij hoorde een stem in het binnenste van zijn ziel die hem antwoordde:

- Dit kind is niet bestemd voor mijn kudde op aarde. Het is een lammetje dat ik dicht bij Mij wil roepen. Zijn ouders, zijn broers en zussen zullen hem op een dag volgen. En ze zullen herenigd worden in de vrede die niemand kan verstoren en zelfs niet kan voorstellen.

Een antwoord van bitterheid en trots kwam in het hoofd van de chirurg op en hij begon zich hardop te verzetten tegen de zachte stem uit zijn hart:

- U heeft die jongen geschapen. U heeft dat hart gemaakt. Hij zal binnen een paar maanden dood zijn. Waarom?

De stem antwoordde:

- Het kind zal worden verwelkomd in zijn gezin in de hemel omdat het zijn plicht volbracht heeft. Ik heb hem niet op aarde gebracht om hem te verliezen of te verlaten - God doet dat nooit, dierbare gelovigen, met niemand van ons, met geen enkel van Zijn kinderen, met geen enkel van uw kinderen - nee, ik heb hem niet op aarde gebracht om hem in de steek te laten maar om een ander verloren schaap terug te brengen.

Het succes had van de beroemde chirurg een zelfzeker en zorgeloos man gemaakt. Nu rilde hij echter over heel zijn lichaam. Hij bedekte zijn ogen en er rolde een traan uit. Morgen is het Kerstavond. "Een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven". Het is het Goddelijk Lam dat komt om mensen te redden van hun zonden en om hen terug te brengen naar de schaapsstal.

Toen ging hij terug naar de kamer en ging bij het bed van de kleine jongen zitten, recht tegenover zijn ouders. De jongen werd wakker en vroeg hem:

- Hebt u mijn hart geopend?

- Ja.

- En wat hebt u gevonden?

- Ik heb er Jezus gevonden.

EH Louis Bochkoltz+

16-06-2019 om 00:00 geschreven door WILLY  

Veni, Creator Spiritus

Mentes tuorum visita

Imple superna gratia

quae tu creasti pectora.

Qui Paraclitus discerís,

Donum Dei Altissimi,

fons vivus, ignis, caritas,

et spiritalis unctio.

Tu septiformis munere,

dextrae Dei tu digitus;

tu rite promissum Patris,

sermone ditans guttura.

Accende lumen sensibus,

infunde amorem cordibus,

infirma nostri corporis,

virtute firmans perpeti.

Hostem repellas longius,

pacemque duces protinus,

ductore sic te praevio,

vitemus omne noxium.

Per te sciamus da Patrem,

noscamus atque Filium,

te utriusque Spiritum

credamus omni tempore.

Sit laus Patri cum Filio,

Sancto simul Paraclito:

nobisque mittat Filius

charisma Sancti Spiritus.

Amen.

Kom Schepper, Geest, daal tot ons

neer,

houd Gij bij ons uw intocht, Heer;

vervul het hart dat U verbeidt,

met hemelse barmhartigheid.

Gij zijt de gave Gods, Gij zijt

de grote Trooster in de tijd,

de bron waaruit het leven springt,

het liefdevuur dat ons doordringt.

Gij schenkt uw gaven zevenvoud,

O hand die God ten zegen houdt,

O taal waarin wij God verstaan,

wij heffen onze lofzang aan.

Verlicht ons duistere verstand,

geef dat ons hart van liefde brandt,

en dat ons zwakke lichaam leeft

vanuit de kracht die Gij het geeft.

Verlos ons als de vijand woedt,

geef ons de vrede weer voorgoed,

Leid Gij ons voort, opdat geen kwaad,

geen ongeval ons leven schaadt.

Doe ons de Vader en de Zoon

aanschouwen in de hoge troon,

O Geest van beiden uitgegaan,

wij bidden U gelovig aan.

Aan God de Vader zij de eer

en aan de opgestane Heer

en aan de Geest die troost en leidt

van eeuwigheid tot eeuwigheid.

Amen.

Bijlagen:
https://www.youtube.com/watch?time_continue=13&v=Kphky63gK5I   

Toewijding aan het allerheiligst hart van Jezus

Het volgend gebed werd op verlangen van paus Leo XIII in het jaar 1900 allerwegen uitgesproken bij de toewijding der gehele wereld aan het goddelijk Hart. Paus Pius XI schreef voor, dat het, in onderstaande enigszins gewijzigde vorm, jaarlijks in het openbaar in alle kerken zal worden gebeden op het feest van Christus Koning.

Allerzoetste Jezus, Verlosser van het mensdom, zie op ons neer, nu wij in alle ootmoed voor uw altaar (of: in uw tegenwoordigheid) zijn neergeknield. Wij behoren U toe en wij willen U ook toebehoren; maar, om nog inniger met U verenigd te worden, wijdt ieder van ons zich heden vrijwillig toe aan uw allerheiligst Hart.

Velen hebben U nooit gekend, velen hebben uw geboden veracht en zich van U afgekeerd.

Allergoedertierenste Jezus, heb medelijden met al deze mensen, en trek hen allen tot uw allerheiligst Hart. Heer,

[p. 930]

wees Koning, niet alleen over de getrouwen, die zich nooit van U hebben verwijderd, maar ook over de kinderen, die, als de verloren zoon, U hebben verlaten. Maak, dat zij spoedig terugkeren naar het vaderhuis, en dat zij niet omkomen van ellende en honger.

Wees Koning over hen, die door dwaling zijn misleid of door scheuring zijn afgescheiden. Breng hen terug in de haven van de waarheid en tot de eenheid van het geloof, opdat er weldra één kudde zal zijn en één Herder.

Wees de Koning over allen die nog ronddolen in de duisternis van het heidendom of de Islam, en leid hen tot uw licht en uw rijk.

Sla uw barmhartige ogen op de kinderen van het volk, dat zo lang uw uitverkoren volk is geweest. En moge het bloed, dat weleer over hen is afgeroepen, ook nu over hen neerkomen, maar dan als een doopsel van verlossing en van leven.

Heer, geef aan uw Kerk ongestoorde vrede en vrijheid. Schenk aan alle volken rust en orde. Geef, dat over de gehele aarde eindelijk deze éne kreet weerklinke: Eer aan het goddelijk Hart, dat ons het heil heeft gebracht; aan dat Hart zij eer en lof in eeuwigheid.

Amen.

LITANIE VAN HET 
HEILIG HART 
VAN JEZUS

Heer, ontferm U over ons Christus, ontferm U over ons 
Heer, ontferm U over ons 
Christus, aanhoor ons Christus, verhoor ons 
God, hemelse Vader, ontferm U over ons 
God Zoon, Verlosser van de wereld, ontferm U over ons 
God, Heilige Geest, ontferm U over ons 
Heilige Drievuldigheid, één God, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, de Zoon van de eeuwige Vader, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, door de Heilige Geest in de schoot van de Moedermaagd gevormd, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, wezenlijk verenigd met het Woord van God, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, oneindige majesteit, ontferm U over ons  
Hart van Jesus, heilige tempel van God, ontferm U over ons  
Hart van Jesus, woontent van de Allerhoogste, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, huis van God en poort van de hemel, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, gloeiende oven van liefde, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, schatkamer van gerechtigheid en van liefde, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, vol goedheid en liefde, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, peilloze diepte van alle deugden, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, alle lofprijzingen overwaardig, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, Koning en middelpunt van alle harten, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, waarin alle schatten zijn van wijsheid en van wetenschap, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, waarin de Godheid in alle volheid woont, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, waarin de Vader zijn welbehagen heeft gesteld, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, dat ons allen deelgenoot hebt gemaakt van uw oneindige rijkdom, ontferm U over ons  
Hart van Jesus, verlangen van de eeuwige heuvelen, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, geduldig en groot in barmhartigheid, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, mild voor allen, die U aanroepen, ontferm U over ons  
Hart van Jesus, bron van leven en van heiligheid, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, verzoening voor onze zonden, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, van versmadingen verzadigd, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, om onze misdaden gebroken, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, gehoorzaam geworden tot de dood, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, met een lans doorstoken, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, bron van alle troost, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, ons leven en onze venijzenis, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, onze vrede en onze verzoening, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, slachtoffer voor de zondaars, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, heil van hen, die op U hopen, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, hoop van ben, die in U sterven, ontferm U over ons 
Hart van Jesus, hoogste vreugde van alle heiligen, ontferm U over ons 
Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt, spaar ons Heer.
Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt, verhoor ons Heer.
Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt, ontferm U over ons.
Jesus, zachtmoedig en nederig van Hart, Maak ons hart gelijkvormig aan uw Hart.

LAAT ONS BIDDEN - Almachtige, eeuwige God, sla uw blikken op het Hart van uw zeer beminde Zoon en op de lofprijzingen en voldoeningen, die Hij U heeft gebracht in naam van de zondaars. Laat U verzoenen en schenk vergiffenis aan hen, die uw barmhartigheid afsmeken, in de Naam van dezelfde Jesus Christus, uw Zoon, die met U leeft en heerst in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Apostolaat van Eerherstel

01-06-2019 om 00:00 geschreven door WILLY  

Bijlagen:
drieluik_gebed folder.pdf (51 KB)   

08-05-2019 om 00:00 geschreven door WILLY  

Korte levensschets

Ten noorden van Beyrouth, op 1600m hoogte, bevindt zich Beqaa Kafra, het hoogstgelegen dorp van Libanon. Daar is het centrum van de Maronieten. Het zijn fiere, moedige en gastvrije mensen die sterk gehecht zijn aan hun christelijke overtuiging.

Sedert vele eeuwen vereren zij de H.Maagd Maria; ze bidden de Rozenkrans waar ze ook zijn: thuis, op het werk, op het veld. Ze hebben grote eerbied voor hun priesters. Als een Maroniet een priester ontmoet, kust hij zijn hand als uitdrukking van eerbied voor hem.

Youssef Anton Makhlouf is op 8 mei 1828 geboren, als vijfde kind van een arm gezin. Zijn ouders waren zeer vroom en godvrezend, inzonderheid zijn moeder, Brigitta. Zij vastte dikwijls. Vol genegenheid leerde zij haar kinderen de geloofswaarheden kennen en bracht ze elke avond samen voor het gezinsgebed. Ze ontbrak nooit in de dagelijkse H.Mis. Voor haar was dit het steunpunt van de dag. Ze ging ernaar toe met haar jongstgeborene in de armen.

Toen hij amper drie jaar was verloor Youssef zijn vader. Deze stierf in de oorlog. Er was toen een invasie van Libanon door de troepen van de Egyptische Ibrahim Pacha. Tanios, een oom aan moeders kant, hoewel hij hard moest werken voor het onderhoud van zijn eigen gezin, deed zijn best om zijn zuster en de weeskinderen te helpen. Enkele jaren later besloot Brigitta opnieuw te huwen. Lahoud, de tweede man van Brigitta was zeer vroom. Hij nam het welzijn van het gezin ter harte. Hij droomde ervan priester te worden. Hij sprak erover met zijn vrouw. Zij stemde in. Na zijn studies werd hij priester gewijd. De orthodoxe godsdienst laat immers toe dat gehuwde mannen priester worden.

De jonge Youssef koesterde onmiddellijk genegenheid voor zijn stiefvader Lahoud. Toen deze priester werd kreeg hij de naam pater Dominicus. Hij nam het kind met zich mee overal waar hij ging om de mensen te helpen.

Als hij oud genoeg was werd hij zijn koorknaap en diende hem als hij de H.Mis opdroeg. Naast de dorpskerk werd er een school opgericht waar de jongens leerden lezen en schrijven, de H.Mis dienen en ze leerden er ook de H.Mis helemaal te zingen.

Naast zijn studies, moest de jonge Youssef de dieren hoeden en hij werkte op het veld. Zijn moeder leerde hem te bidden met het hart, maar ook bidden in de eenzaamheid. Hij nam de gewoonte zich terug te trekken in een grot, waar hij alleen was en waar hij bad voor een beeldje van O.L.Vrouw dat hij daar verborgen had. Aan de H.Maagd sprak hij zijn verlangen uit om in het voetspoor te treden van zijn twee ooms van moeders zijde, Augustin en Daniël die monniken en asceten waren. Vaak bracht hij hun een bezoek in het klooster en bad er met hen. Hij bewonderde hun leven van onthechting en volkomen overgave aan God.

Mariam, een jong meisje uit de buurt en zelfs een verre verwante van Youssef, werd verliefd op hem. Hij was mooie, rijzige jonge man. Soms volgde ze hem ongemerkt tot aan de grot en sloeg hem gade terwijl hij in gebed verzonken was. In stilte leed ze eronder dat hij zo onthecht was aan het wereldse. Ze begreep dat hij zijn liefde enkel aan God zou geven. Het jonge meisje had de echte betrachting van Youssef begrepen.

Op de leeftijd van drie en twintig jaar verliet Youssef zijn huis,’s nachts in het geheim, zich bewust dat zijn omgeving niet opgetogen zou zijn met zijn keuze. Zijn stiefvader en zijn oom rekenden op hem voor het werk op het veld en zijn moeder had twijfels in verband met zijn roeping. Mariam hield van hem en zijn broers en zussen verkozen dat hij bij hen bleef.

Om die reden nam Youssef afscheid van hen in de stilte van zijn gemoed. Zonder dat iemand het wist, ondernam hij een verre tocht naar het heiligdom van O.L.Vrouw van Mayfoug. Hij had besloten daar zijn eerste jaren noviciaat te doen.

Na enige ontreddering wegens het plotse vertrek van Youssef, gingen zijn oom Tanios en zijn moeder naar het klooster van Mayfoug om hem te overreden naar huis terug te keren. Maar dit bleek vergeefse moeite. Hij wilde monnik worden. Tenslotte zei zijn moeder:” Als je een slechte monnik wil worden, kom dan direct naar huis! Maar als je roeping van God komt, word dan een heilige.”

De jonge man was echter meer dan ooit overtuigd van zijn levenskeuze. Hij bleef in het klooster en kreeg de naam Charbel. Die naam verwijst naar een martelaar uit de tweede eeuw. Om God nog beter te dienen en Zijn Wil te doen, wijdde hij zich nog meer aan gebed en vasten, aan gehoorzaamheid en versterving. In het klooster deed hij alle taken met nederigheid en tevredenheid: hij waste de kleren, maakte sandalen, bewerkte en bemestte het veld.

Na dit eerste jaar noviciaat, vast besloten om dit leven van onthechting voort te zetten, begaf de jonge Charbel zich naar het klooster van de heilige Maron (behoeder van de katholieke orthodoxie). Hij deed er zijn eeuwige geloften. Hij begon toen uitsluitend binnen de kloostermuren te leven. Het was aan vrouwen niet toegelaten er binnen te komen, zelfs niet aan familieleden. Zo kwam Brigitta, zijn moeder op zekere dag naar het klooster op bezoek bij haar zoon.

Maar ze kreeg hem niet te zien. Ze kon enkel zijn stem van achter de tralies horen en zei hem:

”Mijn jongen, wat doe je? Steek je je weg voor mij?”

“ Moeder, antwoordde Charbel, als God het wil, zullen we mekaar ontmoeten in de eeuwigheid en we zullen voor altijd verenigd zijn.”

Zijn leven als kluizenaar.

Na zijn theologiestudies in het klooster van St Kobrianous en St Justin te Kfifan( Batroun), werd Charbel op 23 juli 1859 te Bkerkg priester gewijd.

Toen hij naar de stad Annaga werd gestuurd, kwamen alle familieleden en veel mensen uit zijn dorp daarheen.

Zij ontvingen er zijn zegen. Zo kwamen ook zijn oom Tanios en zijn oude moeder daar naartoe. Ook Mariam die intussen gehuwd was en vele anderen. Ze kusten zijn hand vol eerbied en vroegen hem naar het dorp te komen en er de H.Mis op te dragen. Maar hij weigerde. Hij was er zich van bewust dat de monnik die zijn klooster verlaat, het risico loopt de onthechting aan de voormalige levenswijze te schaden.

Vanaf die dag begon de monnik Charbel steeds meer ascetisch te leven.

Onder leiding van zijn geestelijke leidsman, pater Hardini, wijdde hij zich aan de studie van de Heilige Schrift om zo te groeien in heiligheid.

Hoe meer hij afstand nam van het leven, hoe meer zijn innerlijk leven groeide in eenheid met God.

Dit alles ging niet vanzelf. De duivel, de eeuwige vijand van de mens, kwelde hem voortdurend. Maar hij doorstond de pijnen, zuchtend en op de tanden bijtend. Wanneer de aanval van Satan voorbij was, herwon hij ogenblikkelijk zijn serene, onthechte ingesteldheid.

Charbel leidde een steeds ascetischer leven.

Hij werd een voorbeeld van armoede.

Hij droeg de meest versleten kledij, altijd dezelfde:

 ’s zomers en ’s winters, ondanks vaak bittere koude.

Hij had beslist nooit vlees te eten.

Voor zichzelf koos hij het meest aangebrande voedsel, de minderwaardige vruchten. Op het veld deed hij het lastigste werk. Wanneer hij geld ontving om H.Missen op te dragen, gaf hij het onmiddellijk af aan zijn oversten, zonder zelfs te weten wat hij gekregen had. Hoewel hij voortdurend in de stilte leefde, in onthechting aan de wereld, kende men hem als een iemand die vol respect en liefde voor de medemens was.

Wanneer hij biecht hoorde, bleek dat hij de gave had om in de harten van de mensen te zien. Hij gaf strenge penitenties voor het herstel van de zonden, terwijl hij de biechteling met respect en liefde hielp om zijn levensstijl tegenover God en de naaste te verbeteren.

Zekere dag werd Charbel opgeroepen bij een zieke knaap. Hij begreep onmiddellijk dat het levenseinde van de jongen nabij was. Hij nam zijn biecht af en bereidde hem voor om sereen in Gods barmhartige Liefde te sterven.

Naar verluidt heeft Charbel een andere jongeman genezen van typhus.

Bij een brutale aanval van de Turken werden 14.000 christenen samen met hun priesters gemarteld en gedood. Charbel was toen nog maar pas priester gewijd.

Urenlang bleef hij geknield voor het tabernakel, bewegingloos, om God te bidden om hulp voor zijn volk. Hij smeekte de H.Maagd Maria om voorspraak bij haar Zoon om Libanon te redden.

Zijn toewijding aan de Moeder Gods was bekend.

Vaak zei hij : “ Als je wil dat je ziel gered wordt, bid dan tot de H.Maagd Maria opdat Zij voor jou ten beste spreekt.

Zij zal je heil waarborgen.”

Na zestien jaar kloosterleven met de andere monniken, vroeg Pater Charbel de toelating om afgezonderd als kluizenaar te leven. Dit werd toegestaan.

Gedurende 23 jaar leefde hij in onthechting, strijdend tegen de zonde en tegen elke gedachte die niet op God was gericht.

Hij at slechts éénmaal per dag en at slechts één soort voedsel tegelijk. Hij gebruikte geen vlees noch fruit.

Hij sliep ongeveer drie à vier uren per nacht op een schamele strozak op de grond; een houtblok diende als hoofdkussen. Hij kreeg toelating om in zijn cel slechts over een kan met water te beschikken. Tijdens zijn kluizenaarschap ging hij door met  eenvoudige en lastige handenarbeid. Hij bad veel. Om 11u , elke dag, droeg hij de Heilige Mis op. Die duurde drie uren.Daarna gebruikte hij zijn armoedige maaltijd. Als hij iets moest zeggen aan zijn confraters, sprak hij op gedempte toon en met weinig woorden. Hij stapte in stilte, met neergeslagen blik, terwijl hij de Rozenkrans of andere gebeden bad.

Hij was groot van gestalte, mager, waardig, zwijgzaam en hij straalde vrede en liefde uit. Zij die hem ontmoetten in zijn eenzame leven werden vaak tot tranen toe bewogen. Pater Charbel was erin geslaagd om al wat niet van God kwam uit zijn hart te bannen. Zelfverzaking, Armoede en  Gehoorzaamheid waren in hem vlees en bloed geworden. Terwijl hij naast zijn confraters werkte, leefde hij in een sfeer van stilte en ingekeerdheid.

Een paar kleine anekdotes illustreren enkele facetten van zijn levensstijl.

Op zekere dag kwam zijn broer op bezoek.

Hij belt aan het portaal en van achter de deur hoort hij de stem van een monnik die vraagt wat hij verlangt.” Ik kom mijn broer , pater Charbel, bezoeken.” “ Wacht even, ik ga vragen of je hem mag ontmoeten.” Pater Charbel ging bij zijn overste en vroeg hem of hij zijn broer mocht ontvangen.

De overste stemde in, tegelijk was hij even verrast over die verregaande nederigheid en gehoorzaamheid. Pater Charbel kwam terug, liet zijn broer binnenkomen en stelde hem twee korte vragen: “ Hoe gaat het met de ganse familie? En beleven jullie de geboden van God?” Hiermede was het onderhoud afgelopen.

De kluizenaar gebruikte ook niet veel woorden als andere monniken hem kwamen bezoeken. Hij ontving hen met een glimlach die hun welkom betekende en zonder verder omhaal stak hij hun de biografie van een heilige in handen. Daarna wees hij hun een passage aan die ze moesten lezen als spirituele aansporing voor de bezoekers en voor hemzelf. Bij het einde van deze lezing deed hij hen uitgeleide zonder één woord toe te voegen aan de tekst die ze hadden gelezen.

Verscheidene mensen kunnen getuigen dat Pater Charbel nooit een dier heeft gedood, zelfs niet als het om gevaarlijke dieren ging. In de wijngaard van het klooster vonden de monniken eens een grote giftige slang. Tevergeefs trachtten ze het dier te doden dat zich verweerde en hen bedreigde. Vol schrik riepen zij de kluizenaar te hulp. Hij kwam, stond recht tegenover de slang en terwijl hij zijn wijsvinger vooruit richtte, zei hij op kalme toon: “ Verdwijn van hier!” de slang kronkelde even en kroop weg in de richting die hij had aangewezen!

Dit gebeurde volgens de manier van denken van de heilige. “Het behoort mij niet toe, maar alleen God, de Schepper, om al dan niet een slang van het leven te beroven.”

Maar wat gedaan met de sprinkhanen die in het verleden het graan hadden opgegeten en die hongersnood brachten voor duizenden Libanezen? En nu waren ze er terug; met miljoenen, om alles ineens te verwoesten.

De overste van de kluizenarij, die vaststelde dat de lucht verduisterde door de miljoenen dreigende insekten, vroeg aan Pater Charbel onmiddellijk water te wijden. Hij wijdde het. Men liet de boeren ervan nemen om hun velden te besprenkelen.

Overal waar dit wijwater werd gebruikt waren de velden gered. Later hebben de bewoners van de nabij gelegen dorpen de gewoonte aangenomen wijwater van de Kluizenarij te gebruiken om ongedierte ( ratten, vossen) en ook muggen en andere schadelijke insekten te verdrijven.

Bij de christenen en de moslims was het vertrouwen in de macht van de wonderdoener, pater Charbel, zeer groot.

De genezing van een gevaarlijke mentaal zieke toont dit aan. Met veel moeite en met de hulp van verscheidene sterke mannen werd de zieke man tot aan de ingang van het klooster gebracht. Toen ze daar aankwamen was hij woest, hij beet, hij sloeg en schreeuwde en wou niet naar binnen. Maar toen de rijzige gestalte van de Kluizenaar aan de deur verscheen, knarsetandde de gekke man en hij snakte naar adem. Daarna werd hij rustig en liet zich naar de kapel leiden waar pater Charbel het Evangelieboek op zijn hoofd legde. Hij las er een bladzijde uit voor en de man was volkomen genezen.

Dit zijn slechts enkele korte gegevens uit de vele buitengewone voorvallen uit het leven van de heilige Charbel. Hij ontsliep op 24 december 1898 ’s avonds.

Acht dagen voordien bevond hij zich in de ijskoude kapel en bad er geknield als voorbereiding op de H.Mis. Niet zonder moeite besteeg hij het altaar en begon de H.Mis.

Tot tweemaal toe viel hij bijna op de grond.

Bij het omhoogheffen van de kelk moest pater Makarios hem komen helpen. Een beroerte had de Kluizenaar getroffen.

De laatste week van zijn leven lag hij vol pijn op een strozak op de grond. Ondanks het lijden en met de dood voor ogen, bad hij zonder ophouden. Hij weigerde versterkend voedsel en wilde trouw blijven aan zijn vroegere gelofte. In de heilige nacht even voor Kerstmis, na het sacrament van de zieken te hebben ontvangen, is hij gestorven om voor eeuwig in Gods Liefde opgenomen te worden.

Wenend droegen zijn medebroeders zijn lichaam op hun schouders. Stappend doorheen de tuin die met een laagje verse sneeuw was bedekt, brachten  ze hem binnen in de ijskoude kapel. Ze legden hem vóór het altaar en staken vier kaarsen aan. Bevend van de koude en helemaal verkleumd, hielden ze de hele nacht de wake bij de afgestorvene, terwijl ze zich afvroegen hoe pater Charbel het had gekund om talloze uren geknield voor het tabernakel te blijven bidden in deze ijskoude kapel, ook tijdens de voorbije drieëntwintig barre winters.

’s Anderendaags wikkelden zij het lichaam in een laken en begroeven het, zonder kist, in de grond van het kerkhof van Annaga, dat aan de kluizenarij paalt. Vijf maanden later werd een schitterende lichtstraal gezien tussen de begraafplaats van Pater Charbel en de kapel. De overste was hierover niet verbaasd. Hij wist dat pater Charbel reeds tijdens zijn leven een heilige was. Hij gaf opdracht het lichaam te ontgraven.

Tot ieders verbazing bleek het lichaam ongeschonden.

Het laken was doordrenkt met een rooskleurig vocht dat op bloed geleek. Het leek alsof pater Charbel niet dood was, maar ingeslapen. Het lichaam was niet stijf maar soepel en beweeglijk alsof hij levend was. Ze trokken hem verse kleren aan. Kort daarna waren die kleren ook doordrenkt met hetzelfde eigenaardige vocht. Deze feiten konden niet onopgemerkt of onbesproken blijven. Weldra kwamen de mensen van overal toegelopen.

Er volgden toen tal van genezingen en duizenden bekeringen, en dit niet alleen bij de christenen.

Teneinde het lichaam te onttrekken aan de soms opdringerige mensen, legde men het in een graf, ditmaal niet in de grond, maar in een stenen graf. Kort daarop begonnen de wanden van het graf bloederig zweet af te scheiden.

In 1927 werd een nieuwe opgraving bevolen. Opnieuw vond men een ongeschonden lichaam, soepel, dat hetzelfde mysterieus vocht afscheidde. Vanuit het klooster zond men een brief aan Paus Pius XI met verzoek tot zaligverklaring van Pater Charbel. Toen werd hij een derde maal begraven in een nieuwe graftombe.

Er werden talrijke genezingen door toedoen van de heilige uit Libanon vastgesteld. We staan even stil bij twee gevallen die met het oog op de zaligverklaring door de geneesheren nauwgezet onderzocht werden.

Het eerste geval betreft de plotse genezing van zuster Marie Abel Kamani. Door een landurige ziekte kon ze zich enkel in een rolstoel verplaatsen. Nadat ze het “ vocht” dat door de stenen wand van het graf naar buiten drong, had aangeraakt, was zij in staat uit haar rolstoel op te staan. Al 14 jaar leed zij aan de maag. Haar pancreas, blaas en nier waren aaneengekleefd en werkten bijna niet.

Ze moest dikwijls overgeven en ze was graatmager. Haar rechter arm was verlamd. Ondanks twee operaties voelde ze dat ze weldra zou sterven. Maar nadat ze het “ vocht” op de wand van het graf van Pater Charbel had aangeraakt, was ze ineens helemaal genezen. Toen de klokken luidden om dit heugelijk feit te verkondigen , was er ook een moslim naar de kerk gekomen; hij verklaarde meteen dat hij christen wilde worden.

Er was ook een Egyptenaar die de genezen zuster aansprak.

Hij zei:”uw genezing heeft me teruggebracht tot het christendom. Eigenlijk was ik naar hier gekomen om te genezen van mijn doofheid, maar God heeft mij geestelijk licht gegeven.”

De andere genezing betreft de heer Iskander Obeide die opnieuw kon zien nadat hij het graf van de heilige had bezocht. Nadat hij uit één oog blind was geworden, had hij vaak tot de heilige Charbel gebeden. Deze verscheen hem ‘ ‘s nachts in een droom en zegde hem zich naar zijn graf te begeven. Hij zou pijn voelen maar ook genezen. Toen hij daar aankwam, voelde die man een brandende pijn in zijn oog; en toen hij zijn oog opende kon hij opnieuw zien.

Het nieuws over de buitengewone genezingen en bekeringen van vele mensen die het graf van Pater Charbel bezochten, ging tot ver over de grenzen van Libanon. Steeds meer mensen gingen er op bedevaart om meer van zijn leven te weten te komen en om zijn voorspraak te bekomen. Een jong meisje, Hosn Mohair had van toen ze nog klein was een been dat 5 à 6 centimeter korter was dan het andere. Hierdoor liep ze erg mank. Ze begaf zich naar Annaga en bracht wijwater en wat aarde, die ze nabij het graf van de heilige had genomen, mee naar huis. Met dit water en die aarde begon ze haar gebrekkig been te masseren. Haar verwanten probeerden haar daar vanaf te brengen omdat ze na verloop van enkele dagen geen enkel  resultaat bespeurden. Maar het meisje was zo gedreven door een vast vertrouwen dat ze doorzette.... en stilaan werd het gebrekkige been langer tot het even lang was als het andere. De overheidspersonen van het dorp die tot de Druzen behoorden, kende haar persoonlijk. In 1950 verstrekten zij beëdigde verklaringen om dit wonderbare feit te bevestigen.

In de jaren 1950 werd het graf meerdere malen geopend. Eminente specialisten onderzochten het lichaam. Na meer dan een halve eeuw bleek het nog onaangetast.

Er was geen enkel spoor van ontbinding en het was bedekt met een rooskleurig vocht, wat medisch onverklaarbaar was.

Veel mensen die naar het graf kwamen werden genezen, niet alleen fysisch maar ook spiritueel.

Het nieuws over de talrijke mirakelen verspreidde zich als een lopend vuurtje. Er bestaat ook een miraculeuze foto. Deze kwam er tijdens één van de verschijningen van de heilige Charbel. Op die wijze kregen de komende generaties een duurzaam portret van de heilige.

Heden ten dage komen er vele duizenden mensen op bedevaart naar het graf van de H.Charbel.

Zijn buitengewoon voorbeeld moge ons aansporen tot meer godsvrucht en vertrouwen in O.L.Vrouw en tot een blijmoediger leven in de Wil van God.

We vieren de heilige op 24 juli, de noveen begint op 15 juli, en 15 december u kunt het noveengebed hier dag na dag volgen, beveel al uw gekende zieke mensen aan en vertrouw op genezingshandelingen.

08-05-2019 om 00:00 geschreven door WILLY