Het lijkt misschien of ik helemaal niet meer werk met al mijn bezoek en uitjes … Gelukkig is dat niet waar … en weten vertrouwde én nieuwe mensen de weg te vinden naar mijn praktijkje. Van de week vroeg een buschauffeur mij hoe mijn verblijf in India was geweest. Ik had hem in zijn uniform niet herkend en op die plek niet verwacht. We hadden het er samen vrolijk mee toen ik zei: "ik herken makkelijker mensen als ze onder de douche staan dan als ze in de kleren in de bus zijn".

De eerste keer is voor iedereen de meest spannende keer. Je weet niet waar je terecht komt en ondanks uitgebreide beschrijving op mijn site toch ook niet echt wat te verwachten. Maar gelukkig gaan de meeste mensen tevreden en ontspannen na een uur weer hun weegs en vaak vinden ze na verloop opnieuw de tijd om nóg een keertje terug te komen. Een volgende keer is voor ons beiden altijd meer ontspannen. Wie nog aarzelt … probeer het eens … in het beste geval heb je er een hobby bij en anders kostte het wat tijd en 60 euro.

Be happy, be healthy, be helpful … probeer eens een nieuwe ervaring.

Mijn kleindochter Saar mocht 2 uurtjes mee naar het eet- en dansfeest van mijn vriendin. Ze vond het geweldig. De lichtjes op de dansvloer van de stroboscoop laten zich natuurlijk niet vangen … maar nodigen daartoe wel uit. Ze at met smaak vele broodjes met kruidenboter … en ontlokte vele glimlachen … met name van al die andere al lang mee oplopende vrienden die in Saar haar moeder als peuter herkennen. Voor ze té moe en daardoor misschien jengelig zou worden reisde het gezin weer af. Ik bleef wat langer en genoot van heerlijk eten en vrolijk dansen. De jongste zoon van mijn vriendin was zo lief me naar de bus te begeleiden. Aangekomen op het nieuwe busstation van het CS werd ik getroffen door de transformatie die daar heeft plaatsgevonden … het lijkt wel een luchthaven … en ik moest even zoeken voor ik de toegang naar de treinen had gevonden. 

Ik ga aan de babbel met wéér een andere vriendin die net binnenkomt. Ik ben rijk aan lieve mensen om me heen.

Aan de piep in mijn oor is volgens de huisarts niets te doen … maar wellicht dat neusdruppels gaan helpen de buis van Eustachius weer normaal te laten worden … Volgens Google zou de piep dan ook nog wel kunnen verdwijnen. Mijn hart is helemaal ok … voor zover het van de buitenkant te beluisteren is … als ook mijn bloeddruk. Ik snap niet dat ik de neusdruppels niet zelf heb kunnen bedenken … maar ala … ieder zijn vak.

Ik heb een gezellig, sociaal weekend voor de boeg … niet zo goed voor de beschikbare werkuren … maar ala … vanaf maandag weer 'volop' aan de bak. Mijn dierbare vriendin uit het Noorden komt een kleine 3 uur treinen, morgenavond viert een andere, al lang mee oplopende vriendin met eetfestijn en wellicht dansen haar verjaardag.

Ik ga uitgebreid koken … een hobby die ik graag van stal haal voor een gast aan tafel.

Be happy, be healthy, be helpful … geniet van alles wat er wél is en koester vriendschappen. 

Ik hoor al tijden minder goed dan ik zou willen en heb voortdurend een piep in mijn oor die ik niet zou willen. Als ik op mijn rechterzij in bed lig hoor ik mijn hart kloppen in mijn linker … en soms lijkt het of mijn hart onregelmatig klopt … en door die schrik daarna versnelt … zodat ik maar op de zij draai waar ik niets hoor.

Ik ga zo naar de huisarts … misschien kan hij iets  verhelpends betekenen … want hoewel niet wereldschokkend … de dagelijksheid wordt vast minder vermoeiend als ik niet meer naar de piep hoef te luisteren.