Als men mij vraagt of ik een ochtend- of avondmens ben, antwoord ik meestal ‘geen mens’.   
‘s Ochtends kan ik immers maar moeilijk mijn bed uit en word ik geplaagd door een ochtendhumeur. Maar ook ’s avonds ben ik snel uitgeteld en lig ik vaak vroeger dan me lief is te suffen in de zetel.

Toch stelde ik zelf voor om Manliefs meeneemlunch te bereiden toen hij op een onmenselijk vroeg uur naar een vergadering aan de andere kant van ’t land moest vertrekken. Eigenlijk was ik van plan geweest als hij de deur uit was weer in bed te kruipen. Maar toen puntje bij paaltje kwam riskeerde ik het niet uit schrik me dan te overslapen. Dus nestelde ik me met een kop koffie en een tijdschrift op het tuinterras. Een zacht briesje aaide mijn gelaat. De geur van een beloftevolle dag steeg op uit het gras. Van op het dak van ons tuinhuis staarde een duif me aan.  Slechts enkele meters bij me vandaan smulde een specht van rondkruipende mieren. In de bomen tjirpten mussen hun versie van Griegs ‘Morgenstimmung’.  De zon klom feloranje boven de bomen uit. En ik genoot van dit dagbegin.

Voor mij part mag Manlief vaker naar zulke vroege vergaderingen rijden. Ik maak dan met plezier zijn lunch klaar.

Ben ik dan toch een ochtendmens?

11-07-2010 om 22:11 geschreven door veerle  

Ze heeft een belangrijke afspraak in een drukke winkelstraat in onze hoofdstad. Zoals gewoonlijk is ze aan de late kant en natuurlijk is er nergens een plaatsje vrij waar ze haar wagen kan achterlaten. Of toch? Vlak voor die container aan de theaterzaal die ze aan het slopen zijn? Zou dat lukken? Alsof ze dagelijks dertien van deze manoeuvers in een dozijn doet wringt ze zich tussen de laadbak en het autootje erachter. Voldaan legt ze haar motor stil. Ze gooit  haar tas over haar schouder en zwaait het portier achter zich dicht. Pas dan merkt ze het ‘verboden te parkeren’-bord op.

‘Verdomme!’ vloekt ze. Ik had het kunnen denken! Naast zulke afbraakwerken mag je nooit parkeren. Ze kijkt op haar horloge. Een andere plek zoeken is geen optie. Ze stapt op het bord  af en plaatst het een paar meter vooruit. Met haar neus in de lucht loopt ze haar afspraak tegemoet.

07-07-2010 om 22:14 geschreven door veerle  

Er zijn er die lekker veel over hun droom vertellen. Daarvoor is het bij mij nog (veel!) te vroeg.

Er zijn er die hun blog in een nieuw kleedje steken. Daarvoor vind ik dit groen en lila te goed bij me passen.

Er zijn er die op een nieuwe stek helemaal opnieuw beginnen. Daarvoor voel ik me op dit plaatsje te goed thuis.

Hier dus niets van dit alles. Ik ben gewoon terug. Op mijn eigen ouderwetse manier. Ik hoop dat jullie dit fijn vinden en weer massaal komen lezen.

Groetjes,

veerle

04-07-2010 om 18:19 geschreven door veerle  

Zo maakt zij haar droom waar. Tegelijk schudt ze me wakker. Want ook ik heb een droom. Een die al veel te lang in een la ligt te verstoffen achter een heleboel rommel. Hoog tijd om hem weer voor de pinnen te halen en op te poetsen!

Bloggen hoort daar helaas even niet bij. Het zal hier dus een poos stil zijn. Maar ik kom terug, en wie weet, vertel ik dan in geuren en kleuren over mijn project.

In tussentijd wens ik jullie, lieve lezers, alle goeds toe.

Tot later!

veerle

07-04-2010 om 00:00 geschreven door veerle  

gejuich om chocolade

-zomaar vallend uit de lucht in ’t gras-

wekt het kind dat ik ooit was

04-04-2010 om 00:00 geschreven door veerle  

Urenlang

aanschouw je alleen

dat fonkelende licht.

Lange uren zijn dat

voor mij

die ook zo graag

door jouw blik wordt

gadegeslaan,

die ook zo graag

als dat licht

voor jou

zou willen zijn.

Maar urenlang

geldt alleen dat

andere licht.

Dat doet pijn.                          

Dirk, Zeno, Peter, Erik, Eva, Albrecht,… zijn mensen met autisme. Prachtmensen van wie ik veel mocht leren.

Op deze Wereldautismedag sta ik stil bij de moeilijkheden die zij en hun omgeving ervaren en hoop ik op meer begrip.

02-04-2010 om 00:00 geschreven door veerle