16-03-2012 om 22:31 geschreven door Vivache  

15-03-2012 om 22:12 geschreven door Vivache  

Dromendag

Bij dit thema dacht ik ‘oh help’. Waarom? Misschien is het eigen aan nieuwbakken mama zijn om weinig dromen nog te hebben. Misschien maar goed ook eigenlijk. Ik zou niet graag het soort mama worden dat bij een huilende zoon staat te roepen omdat hij net niet genoeg zijn best gedaan heeft om de tegenstander verrot te schoppen zodat zijn ploeg verloren heeft. Maar dit even terzijde.

Voor mezelf hoop ik maar weinig meer. Mijn leven mag kabbelend zijn gangetje gaan zodat ik de kindjes gelukkig oud zie worden. Voor mijn kindjes droom ik grote dromen van gelukkig en gezond zijn. Invullen doe ik voor de rest niet. (en na die vreselijke dag gisteren is het eens te meer het aller belangrijkste)

Dus dromen? Toch niet die van vroeger zeker? Moet dat echt? Over hoe ik altijd droomde dat ik perfect kon zingen én gitaar spelen én piano spelen? Of van die keer dat ik drie wensen mocht doen? Dat hebben we allemaal wel eens gehad dus ik laat het aan uw fantasie over.

De droom  over die ene ware prins op het witte paard? Nah. Geloof ik niet in. Net dan kus je hem en is daar die kikker weer. (ik ben er met één getrouwd *gniffel* stout ik weet het)

Laat me het dus maar over die ene droom hebben die ik nu aan het “uitproberen” ben. De droom waarvan we binnen een maand of drie zullen weten of we erin blijven of uit gekatapulteerd worden. Ik sta namelijk al een drie weken in het onderwijs. Het gaat in een sneltreinvaart en ik moet nog heel veel leren. Heel veel. Tenslotte had ik tot voor kort nog nooit echt voor een klas gestaan. Maar sta me toe toch even te dromen? De werkelijkheid haalt me later wel in…

15-03-2012 om 20:09 geschreven door Vivache  

14-03-2012 om 20:27 geschreven door Vivache  

Het ware te gemakkelijk mijn mening over leerkrachten, economische crisis en bijhorende ontslagen, belastingen, regeringen, vermeldde ik al belastingen?, schrijffouten, ouders-die-hun-koters-niet-opvoeden-en-er-nog-op-zitten-te-kijken-wanneer-ze-stout-zijn-en-er-zelfs-mee-zitten-te-lachen, de onafhankelijkheid van kranten, te lange zinnen te ventileren.

Dat doe ik hier anders ook al – af en toe.

Maar dit? Dit spant bij mij toch de kroon! Wat is dat toch de laatste tijd met die reacties op online krantenartikelen?  Respect voor anderen is ver zoek. Een oeverloos gemem op elkaar. Geen zin voor enige empathie. Weten die mensen niet dat je zo’n artikelen zowiezo al met een korrel zout moet nemen? Dat het nieuws dezer dagen zowiezo al ‘gekleurd’ is?

De titels alleen al. Je klikt op een titel en blijkt het dan in het artikel nog zo erg niet te zijn. En blijkt dan dat bij al die reacties eronder zo’n 80% gewoon niet eens het artikel gelezen heeft, maar gewoon die (gekleurde) titel.

Wat zijn we toch egoïsten geworden, zo vol van onszelf, zo vol van onbegrip. We spuien onze mening waar we ook al kunnen, reageren en reageren terug. Twitter, facebook, krantenartikelen.  Diep in ons schuilt dat belerende vingertje dat we maar al te graag uithalen. Al is het maar om onze mening te geven over leerkrachten, economische crisis en bijhorende ontslagen en hoe de werkgevers ons allemaal aan het uitmelken zijn, belastingen en dat iedereen er te weinig betaalt in plaats van wijzelf, regeringen, eerst is er geen, dan is er één en het is same shit, different day, belastingen en dat wij er veel te veel betalen, schrijfvauten bij iedereen anders dan bij onszelf, ouders-die-hun-koters-niet-opvoeden-en-zie-je-wel-dat-ze-dan-gaan-moorden, de onafhankelijkheid van kranten want ze laten mijn mening niet toe, te lange zinnen!

Moh, kijkt nu… we zitten hier met een mening. Verdomde spam. ;-)

14-03-2012 om 20:25 geschreven door Vivache  

Over mijn guilty pleasures ga ik het hier niet hebben. Zelfcensuur was vandaag nog toegelaten. Kleine kantjes daarintegen… Daarvoor heb ik maar van een hoop te scheppen, zoals ze hier zeggen. Maar sta me toe dat ik er maar eentje even toelicht.

Zwangerschap verandert de genen. Moederschap verandert de genen. Geloof me maar! Waar ik vroeger nogal stoer naar horrorfilms en thrillers zat te kijken, met een monkellachje. Ja, monkellachje want J is nogal een schijterd op dat vlak, die bij zo’n films vaak opwipt van schrik. Drama’s zeiden me niets. Maar kijk, oh wonder. Na mijn zwangerschappen en nu mama zijnde is er ergens een storing opgetreden. Thrillers zeggen me nog wel wat hoor, maar ik kan er zo goed niet meer tegen. Ontploft er ergens een atoombom, zijn er terroristen of psychopaten aan het werk, dan word ik bang. Niet bang zoals J bang is, maar bang voor mijn kindjes. Drama’s bekijk ik nu ook. Al is het maar om liters tranen te vergieten. Ocharme dat kindje.

Lang leve het moederschap. Bij een blèrend  afhankelijk wezentje krijg je gratis en voor niets een dosis verantwoordelijkheidszin maar vooral een driedubbele dosis angst mee. Angst dat je kindje iets zal overkomen. Angst dat je kindje iets ergs zal moeten meemaken. En dan komen de traantjes heel gemakkelijk.

Een klein kantje dus jazeker, past bij dat kleine hartje. J Op dat vlak ben ik een echte vrouw geworden…

Thema van vandaag is guilty pleasures en kleine kantjes. Voor meer mooie blogposten check wijvenblogs.be!

13-03-2012 om 07:36 geschreven door Vivache  

Ik durf er nog wel eens luchtig over praten. Pfieiu. Ben ik even blij dat ik geen meisje heb.

 In ware horrorstijl gaan mijn dromen naar het crescendo waar ik met een jengelend meisje aan mijn hand, in één of andere winkel op kledingshoptoer ga en ‘hello kitty’ zit uit te kiezen.

Wil je deze, E? (want zo ging ons meisje heten)
 De zalmroze? Prinsessenroze? Oudroze? Flashy roze? Barbieroze? Fluoroze? Brrrr. Kippenvel bekruipt me bij de gedachte alleen al.

En vlechtjes leggen! Haar borstelen! Of nee, brushen! Speldjes, diadeems, strikjes, en haarbanden godbetert! Mijn laatste hoofdhaar blaast bibberend de aftocht. Ik mag er niet aan denken.

Om dan ’s morgens twintig minuten te spenderen voor een gesloten badkamerdeur, terwijl van achter die deur een ostentatieve zucht weerklinkt. “Séééég, oh my gooooood, ik kan er toch niet aan doen dat jij niet een beetje mooi wil zijn?” Ja, ok, smijt maar weer met bloempotten. Ik wil best mooi zijn, maar er zijn grenzen. Roze grenzen zo je wilt. Gevlochten grenzen nog meer. En om van opgemaakte grenzen maar te zwijgen.

Ik wéét het niet, hoe je het goed doet. De vrouwen in mijn familie geven al generaties lang een gen door dat hen zegent met een onwetendheid in zake brushen, gelnagels, oogpotloden, mascara en lippenstift. Ik zou het wel graag kunnen, geef ik toe.  Al vraag ik me wel af wat het nut is van je ogen mooi opmaken als er toch joekels van brilglazen voor zitten. En mascara, ik gebruik het wel af en toe, maar dan heb ik gegarandeerd zwarte vegen op mijn bril. Lange wimpers, weet u wel.

Dus het is een veel gehoorde verzuchting hier ten huize L. We hebben ons gewapend met stoere truien in kleurige motieven,  en dan mag daar wel eens een stoer roze accent tussen zitten. Want dat bestaat ook. Ik verdiep me in voetbaljargon en papa leert Pepijn drummen. We hebben fietsjes met vlammen op in de plaats van K3. Er staan tractors en autobussen in de garage. De gemiddelde speelgoedbak bevat hier een twintigtal auto’s, een tiental boerderijdieren en nog wat treinen en  blokken. Een occasioneel theesetje ligt te wachten op het bezoek van nichtje Fiona.

En toch… Al die stoerdoenerij.  En toch koop ik ‘talongskes’ en loop ik ermee te paraderen alsof ik op een catwalk sta. Het rokje of kleedje wordt uitgehaald, en ik voel me mooi. Zo kijk ik in elk raam naar de weerspiegeling van mijn trotse (wankele) hoge hakken –gang. Om van de sieraden nog maar te zwijgen. Maar hé, dat is ok. Ik ben dan ook een beautyqueen in het diepst van mijn gedachten. Zolang het maar niet in het roze is.

12-03-2012 om 18:19 geschreven door Vivache  

11-03-2012 om 21:39 geschreven door Vivache  

05-03-2012 om 17:56 geschreven door Vivache  

02-03-2012 om 22:33 geschreven door Vivache