Oef...eindelijk weer een zaterdag zoals erg lang geleden (lees: voor we met onze bouwhistorie kwamen). Ik heb op het gemak kunnen opruimen, opkuisen en dweilen. Papa heeft onze bouwmap in orde gedaan. Pepijn heeft veel geslapen in de naweeën van zijn ziekte. Maar hij is duidelijk al beter want als hij wakker is weer in zijn eigenste lachende en brabbelende zelf.
Even verder waar ik in het vorige bericht eindigde. Nadat de dokter gekomen was gaven we Pepijn dus weer van de puffer. Hij wou veel slapen, dus we lieten hem zijn ritme. En op kerstavond staken we hem rustig in bed voordat het grote feestgedruis begon. Helaas wou hij dan niet meer slapen, gehinderd door zijn hoest en wat pijn (denken we). Te lange laatste had hij zichzelf helemaal opgedraaid en wou hij niet meer slapen. Helemaal over zijn toeren. Papa heeft hem dan maar in mijn auto gestopt en is ermee gaan rondtoeren tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht. Toen hij terug was legde ik hem voorzichtig in het bedje en gelukkig, hij sliep. Het was alsof ik een voorgevoel had, want ik besliste dan maar om in de kamer van Pepijn te slapen, bij hem in mijn vroeger eenpersoonsbed. Pepijn heeft goed geslapen tot rond 3u30, ik was enkel rond 1u moeten opstaan voor een tutje. Maar daarna... Annelies en Samuel (die in de kamer ernaast sliepen) kunnen getuigen. Pepijn hoestte zichzelf wakker, huilde dan omdat hij wakker was, en door zich op te draaien kon hij dan niet meer slapen. Na een paar toeren van de kamer gedaan te hebben, nam ik hem dan maar bij me in bed en hield zijn tutje vast terwijl ik over zijn hoofdje wreef. Het was de rest van de nacht nog een lange nacht want hij heeft het zo volgehouden tot 7u30, waarna ik dan maar opstond. Telkens weer half in slaap vallen, om zichzelf dan maar weer wakker te hoesten en weer te huilen. De kerstnacht was voor mij (en een paar anderen) dus geen stille nacht...
Gisterennamiddag zag hij er al heel wat beter uit dan 's morgens. En naar de avond toe was hij nog beter. Na een goeie nacht vannacht, met enkel veel hoesten tussen 5 en 7 maar geen gehuil, was hij deze morgen erg lief. Flesje na wat spelen, dan weer in bed voor een dut van 2 en een half uur. Daarna wakker, samen boodschappen gedaan en dan samen gegeten. Daarna was Pepijn weer moe, en hij slaapt nu dus weer.
Gelukkig lieten we donderdag nog de dokter komen om even naar die hoest te luisteren, alle medicatie heeft toch geholpen en zorgt er nu voor dat Pepijn toch heel wat beter is. Want donderdag was het maar schrikken hoor, toen ik hem terugzag. Het was een heel ander kindje.

26-12-2009 om 14:35 geschreven door Vivache  

24-12-2009 om 16:51 geschreven door Vivache  

22-12-2009 om 19:34 geschreven door Vivache  

De loper openrollen?

Ohoho al dat speelgoed.

Die stoel is nog wat te hoog hoor.

21-12-2009 om 19:38 geschreven door Vivache  

20-12-2009 om 20:16 geschreven door Vivache  

18-12-2009 om 20:38 geschreven door Vivache  

17-12-2009 om 20:57 geschreven door Vivache  

Onze kleine kerel is de laatste dagen weer snel aan het veranderen.

• Een eigen willetje, geruggesteund door met zijn vingertje te wijzen naar waar hij wil. En als ik niet meteen luister, volgt er een 'da' en dan een 'DA!', met een vingertje dat echt in de richting wordt gepriemd. En daarna volgt een 'uuuuh', als ik nog niet luister . Het vingertje wordt nog niet altijd uitgehaald, ik moet eens uitvogelen wanneer hij het gebruikt.
• Hij kan echt al goed duidelijk maken wat hij wil, en het is niet alleen omdat ik hem meer begrijp. Pepijn begrijpt De Wereld al veel beter. Je ziet erg goed hoe hij bepaalde plaatsen herkent, dat is al een paar weken bezig. Als we binnengaan in de crèche, zie je hem reageren, zijn handje uitsteken, door de gang tot in Mini Muis zelf. Mijn auto herkent hij, of toch zijn autostoel. Ons huis en onze gang en zo. Ook meer en meer mensen worden aan zijn wereld toegevoegd. Familie, Griet en Tine van Mini Muis. Op 'vreemde mensen' reageert hij ook, maar de eerste 2 minuten wat afwachtend. En daarna is het ook vollen bak Pepijn.
• Optrekken! Ik denk dat het kruipen hier gewoon zal overgeslagen worden. Misschien steken we er best niet teveel energie meer in. Vandaag trok Pepijn zich bij het aankleden op het kussen 6 (!) keer op aan...mij: mijn kleren en helaas ook 1 keer aan mijn haar. En hij trekt goed hoor. Aan het park heeft hij al een paar keer geprobeerd, maar dat lukt niet, misschien zijn die spijlen te dik? Als ik nog eens een park moest kopen, had ik een ander gekozen, met ronde spijlen, dat grijpen ze toch gemakkelijker vast denk ik.
• Rechtstaan gaat nu veel gemakkelijker en zonder veel gewiebel, behalve als hij iets ziet waarop hij zich concentreert. Het is een man hé, moeilijk om 2 dingen tegelijkertijd te doen.
• Stappen met steun natuurlijk, maar Pepijn stapt zonder hulp het rondje van de salontafel. Erg traag nog want ondertussen slaat hij met beide handen op die tafel. Kwestie van het tempo aan te geven? Het is wel grappig hoe hij aan mijn handen stapt: 3 snelle stapjes, dan even aarzelend ter plaatse trappelen, en dan weer wat verder. Een processie. Het gaat allemaal niet vlug hé, stel u niet ik-weet-niet-wat voor. Het is nog maar een begin.

Ja papa, dat mis je allemaal . Maar Pepijn heeft me beloofd dit allemaal in het weekend nog eens te herhalen.

16-12-2009 om 20:21 geschreven door Vivache  

15-12-2009 om 21:50 geschreven door Vivache  

15-12-2009 om 21:43 geschreven door Vivache  

• Elevatie oftewel het naar omhoog brengen van de linkerarm: ok - hij brengt hem toch mooi naar omhoog
• Fijne motoriek: ok - grijpen en zo gaat mooi gecontroleerd
• Kracht: iets minder kracht in de linkerarm, op te volgen
• Snelheid: wat trager, op te volgen
• Nieuwe dingen worden trager aangeleerd met de linkerhand
• Volgend jaar moeten we terug in december voor de opvolging. Ondertussen geen kine maar wel wat aandacht geven door hem af en toe boven zich te laten reiken met de linkerarm, het gebruik van links stimuleren en krachtoefeningetjes doen.
  Operatie is zeker niet opportuun in dit geval, dat wordt vooral gedaan door kleintjes die amper nog beweging hebben in de arm (vaak zijn dat kleintjes waarbij er te laat werd gereageerd), en is vooral eerder oplapwerk. Er worden nooit mooie resultaten gehaald uit zo'n operaties.

Ik zei dat we bij een eventueel tweede dan toch goed gaan moeten opletten dat het niet weer gebeurt bij de bevalling, en hij antwoordde: 'Mevrouw, in jullie geval is de grens tussen een drama en dit bijzonder klein, jullie hebben erg veel geluk gehad want het kon veel erger afgelopen hebben.' En met zo'n gevoel zit ik. Oef. Het is niet normaal - de kwetsuur zal er altijd blijven. De dokter zei dat bij testen op latere leeftijd een duidelijk verschil in kracht te vinden zal zijn. Maar het kon veel erger geweest zijn. Zeker toen je zijn armpje die eerste paar dagen bekeek. Pepijn is bijzonder goed gerecupereerd van die nare belevenis, en ook al zal hij dan later waarschijnlijk nooit zijn plafond schilderen met zijn linkerarm, dat zijn zorgen voor dan. Voorlopig houden we het bij een grote 'oef'!

15-12-2009 om 13:44 geschreven door Vivache  

Zonet 2 keer door 2 verschillende mensen die elkaar niet gehoord hadden: 'dat kindje is toch niet ziek, zeker'.
Het ging over onze kleine prins die zich de koning van de wachtkamer waande. Kraaien, brabbelen, wippen, wiebelen, met dingen gooien (het nieuwste spelletje, zover mogelijk - en als mama het gaat oprapen meteen weer verder gooien, apport! ), dingen betasten, wijzen naar de kaders omdat ik uitleg zou geven, zo breed mogelijk lachen naar de andere mensen, voelen aan een ander kindje (ze zaten zelfs hand in hand lief!)...
En nee, écht ziek is Pepijn niet. Toch zat ik in de wachtkamer van de kinderarts.
Voor zijn spugen, dat veel erger is geworden, dat ook weer erg zuur ruikt. Net als voor hij zijn Zantac kreeg dus. We waren nu al een tijd met de Zantac gestopt, ik denkt van ergens in juni of juli. We moeten meteen weer met Zantac beginnen. Zijn slokdarmpje raakt geïrriteerd en moet herstellen. De Zantac maakt de maaginhoud minder zuur, zodat de slokdarm kans krijgt om te herstellen. En we moeten ook een motiliumkuur van een aantal dagen, omdat zijn maagje eens helemaal leeg zou raken. Want het is niet normaal dat hij vier uur na zijn vaste voeding nog steeds die pap spuugt. De kinderarts zei dat het blijft circuleren ter hoogte van de slokdarm en de bovenste maagklep, en dat het dus niet in de maag verteerd raakt omdat het altijd maar terugkeert. Het gevaar bestaat zelfs dat Pepijn een 'herkauwer' zou worden: hij zou 'met opzet' dingen beginnen opboeren, of hoe moet ik het zeggen, zodat het weer in zijn mond komt en dat hij weer erop zou kauwen. Als we dat zien, moeten we er meteen op spreken. En verder niet teveel tussen zijn voedingen geven, en geen zware dingen die op zijn maagje zouden kunnen liggen.
Hij was wat vermagerd ook. 9,4kg was het nu. Maar wat me vooral zorgen baarde is die erg zure geur en het feit dat hij soms echt geen zin meer in eten had - zondag weigerde hij zijn fruitpap en had hij ook al bijna geen groentjes gegeten.
Weer medicatie dus. Maar als dat het enige is dat hem zal helpen, kunnen we niet anders. Binnen een maand moet ik terug en zal de kinderarts evalueren of dat we verder moeten met de Zantac.

14-12-2009 om 20:37 geschreven door Vivache  

Bijlagen:
PICT0070.MOV (3.9 MB)   
PICT0071.MOV (3 MB)   

13-12-2009 om 21:17 geschreven door Vivache  

13-12-2009 om 10:36 geschreven door Vivache  

12-12-2009 om 19:50 geschreven door Vivache  

Bijlagen:
PICT0065.MOV (2 MB)   
PICT0068.MOV (3.5 MB)   

08-12-2009 om 22:26 geschreven door Vivache  

1 februari 2008

Kruipen is niet noodzakelijk voor een goede lichamelijk ontwikkeling. Ook zónder kruipen kan een kind zich prima ontwikkelen. Maar kruipen is wel heel gezond en heel leuk! Hieronder leest u daar alles over.
 

Alles over kruipen

door Justine Pardoen

Vroeger zei men dat het goed is als je baby leert kruipen voordat hij probeert te lopen, en - omgekeerd - dat het niet goed zou zijn als een kind het kruipen overslaat. Deze 'kennis', die vaak van moeders (en schoonmoeders) afkomstig is, wordt echter niet gesteund door wetenschappelijk onderzoek. Kruipen is leuk en gezond, maar niet per se noodzakelijk. Er zijn heel wat kinderen die de kruip-fase hebben overgeslagen, en verder een volstrekt normale ontwikkeling hebben doorgemaakt.

Ook het idee dat er een verband zou zijn tussen (niet) kruipen en dyslexie is nergens op gebaseerd.

Er zijn kinderen die niet kruipen maar wel bilschuiven. Dat kan leiden tot een asymmetrische belasting, vanwege het afzetten met één been, maar in principe is dat niet bezwaarlijk. Ook bij het lopen vormt het geen probleem, al kan het zijn dat bij de eerste stapjes de voet niet meteen helemaal recht geplaatst wordt. Na een tijdje trekt dat echter wel weer bij.

Variatie
De meeste baby's die uit zichzelf beginnen te kruipen, doen dat ongeveer in de 7e maand. Maar sommige baby's beginnen er pas mee als ze 10 maanden oud zijn. Alle variaties zijn normaal. Alleen kinderen die te vroeg geboren zijn, zijn in het eerste jaar meestal iets later dan gemiddeld.

Het ene kind ontwikkelt zich wat sneller in de motoriek, terwijl het andere kind juist eerder gaat praten. Geen kind is hetzelfde. Daarnaast kunnen er allerlei externe factoren een rol spelen bij het kruipen (of niet kruipen, of pas heel laat kruipen), zoals: wie de ouders zijn, wat ze met hun baby doen, of de omgeving wel spannend genoeg is om te verkennen, en zelfs wat er op de vloer ligt.

Voorwaarden
Kruipen leer je het gemakkelijkst als je al kunt zitten zitten. Kunnen zitten is echter niet per se noodzakelijk. Zo gaan sommige kinderen eerst tijgeren, en dat kan vaak wél al voordat ze goed kunnen zitten. Daarbij bewegen ze zich vooruit met hun lijfje zo dicht mogelijk tegen de grond aan. Het tijgeren van soldaten om ongezien over de grond te bewegen, is vrijwel dezelfde beweging.

Om te leren kruipen is het ook belangrijk dat het kind zijn hoofd goed rechtop kan houden. Kinderen met een klein hoofd hebben het wat dat betreft gemakkelijker dan kinderen met een groot hoofd.

Daarnaast moeten de rugspieren sterk genoeg zijn, en moet het kind zich realiseren dat het wel eens leuk zou kunnen zijn om ergens naartoe te bewegen. Want als die drang er niet is, houdt alles op.

Tijgeren
Sommige kinderen gaan eerst tijgeren en dan kruipen. Een gladde vloerbedekking maakt het kruipen moeilijker, zodat ze langer doorgaan met tijgeren. Met een ruwe vloerbedekking is kruipen gemakkelijker, omdat de knieën dan meer weerstand hebben.

Soms tijgeren ze eerst achteruit, voordat ze ontdekken hoe ze vooruit moeten. Dat komt doordat het gebruik van de armen vaak iets sterker ontwikkeld is dan dat van de benen, als ze nog zo klein zijn. Maar zodra ze de motivatie vinden om vooruit te bewegen, hebben ze vaak in een paar dagen door hoe dat moet!

Tips en trucs
Je kunt baby's nooit dwingen om iets te doen wat ze niet kunnen of waar ze nog niet aan toe zijn. Maar je kunt ze wel stimuleren en de juiste omstandigheden scheppen. De meeste kinderfysiotherapeuten gaan ervan uit dat het goed is dat een kind alle ontwikkelingsfasen doorloopt: eerst tijgeren of kruipen en dan lopen. Het kan dan ook helemaal geen kwaad om je kindje te stimuleren om te kruipen als het daaraan toe is. Daarover gaan de volgende tips en trucs.

08-12-2009 om 19:20 geschreven door Vivache  

07-12-2009 om 21:16 geschreven door Vivache