De dag begon voor Pepijn om 6u, maar we hebben hem nog laten liggen tot 7 u. (in de hoop dat hij dat morgen nog weet ) Hij speelde in zijn bed en was aan het tateren met zijn beer. Toen ik hem dan ging uithalen zat hij op handen en knieën zijn vingers te tellen. Flesje, beneden nog een boterhammetje. Wat blablabwabwatata in zijn stoel. Hij heeft dan een hele tijd gespeeld met papa terwijl ik wat heb opgeruimd. En daarna met mij terwijl papa veegde. Kruipen, draaien, stappen langs de zetel en de salontafel en met zijn loopwagen. Dan ging het richting de auchan. We deden wat boodschappen, Pepijn keek zijn ogen uit. Het was dan ook erg druk. De body's waren in reclame, en de zomerpyama's. En we hebben een leuk tussenseizoenjasje gevonden. (nu nog wat warmer weer ) Pepijn smulde weer van het brood dat ze daar altijd liggen hebben. En alle Franse en Vlaamse mama's vielen voor zijn oogjes. Thuis kreeg hij zijn groentenpotje en dan ging hij in bed voor een lange dut. We moesten echter naar Sint-Jan voor een jongerenviering dus dan heb ik uiteindelijk hem nog moeten wakker maken. Hij lag volledig van de wereld op zijn buik te dutten. Tijdens de jongerenviering was hij super gelukkig met het gezelschap van de andere kindjes, maar het was toch tijd dat het gedaan was want hij was moe en moest in bed. We zijn dan nog snel bij mijn ouders langsgeweest om hem zijn pyama aan te doen en zijn fles te geven, en in de auto heeft hij een serieuze boom omgezaagd. Het belangrijkste feit van de dag hou ik voor het laatste: we hebben Pepijn zijn haar dat vanachter al behoorlijk over zijn kraag hing, wat korter geschoren. Hij was wel niet gek van de tondeuse, dus het is bij dat gebleven dat het ergste was. Pepijn is nu nektapijtloos.
06-03-2010 om 20:24
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
05-03-2010
Aarzelen
Daarnet wou Pepijn naar papa stappen. Maar hij bedacht zich. Het was nog een grote afstand om iets te overbruggen zonder iets vast. En we hadden geen camera bij. Toen hij aan de salontafel aan het spelen was, probeerden we het nog eens uit te lokken. Gestapt heeft hij niet, hij bleef staan. Wel zonder zich ergens aan vast te houden. Hij oefent. Jaja...
In de crèche heeft Pepijn een paar stapjes alleen gezet. Het is vooral nog het evenwicht dat hij moet zoeken, maar hij doet het al erg goed. En blij dat hij dan is!
04-03-2010 om 19:51
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
03-03-2010
Wat helpt...
1) hem goed vastleggen met een deken in bed. Zo kan hij zichzelf niet wakker wriemelen én kan hij ook niet echt gaan rechtstaan. Of hij maakt zich moe met het te proberen. 2) dat ze hem in Mini Muis minder laten slapen overdag. Ze proberen zijn slaap 's voormiddags af te schaffen zodat hij in de namiddag goed slaapt. En doordat hij in de namiddag goed slaapt, heeft hij zijn kleine dut rond 16u-16u30 niet meer nodig. En daardoor slaapt hij 's avonds bij ons goed in. Hij is wel ver-schrik-ke-lijk knorrig bij ons 's avonds omdat hij moe is. Maar dat nemen we er graag bij. 3) ...zijn rode pyama niet meer aandoen
03-03-2010 om 19:22
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
01-03-2010
Oei...!
Ik kijk nooit vooraf in Oei, ik groei. Ik wil mezelf niet ontmoedigen. Want het is zoals oma gisteren zei 'het is net alsof Pepijn constant in groeispurt is'. Het klopt dat de vorige nog maar een week of 3,5 gedaan is. Helaas is er telkens maar 2 maanden tussen deze groeispurten, maar duren ze soms wel 5 weken. Tja- je kunt niet altijd geluk hebben. Maar vanaf we dus denken dat er een groeispurt zou kunnen zijn, kijken we eens in dat boek. Jaja, een donderwolk op 51 weken. Het is vorige week maandag dus begonnen. Hij is knorrig en slaapt moeilijker. En in tegenstelling tot andere groeispurten slaapt hij nu 's avonds erg moeilijk in. Allez, moeilijk in, hij staat recht in bed en wil niet slapen. Blijkbaar zijn er een paar dingen typisch aan deze spurt. Net die dingen die we bij Pepijn niet gewoon zijn en die me wat verontrusten. Driftbuien. Onze kleine lieve man is niet echt altijd even lief. Dan maakt hij zich ontzettend kwaad en smijt zich naar achter. Dat is zo sinds vorige week. Ik schaam me zelfs erover. Net alsof hij niet opgevoed is. Nachtmerries heeft hij nu ook last van. En net dat maakt hem wakker 's nachts. En dan besluit hij wakker te blijven en wat te spelen... Deze groeispurt is nu op zijn hoogtepunt en zal nog een week of 2 duren. We tellen af...
Vanavond hebben we wel niet moeten gaan rijden met hem. We hebben veel gespeeld en hem een andere pyama aangedaan. We begonnen te denken dat die rode pyama vervloekt is. Bij elke lastige nacht had hij die aan... (ook de bewuste Stille Kerstnacht ) Tijdens het drinken van een goeie fles viel hij reeds in slaap. En in bed heb ik hem goed vast gestoken, met zijn armpjes vast onder een deken. Sindsdien hebben we niks meer gehoord...
01-03-2010 om 20:43
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
28-02-2010
De loopwagen
Niet te geloven hoe gelukkig Pepijn is als hij kan stappen met die loopwagen. Vandaag heeft hij zeker een keer of 12 de toer van de woonkamer gedaan. Naar mama, naar papa. Onder luid getier van geluk. Hij probeert zelfs al te draaien: een stapje naar achter, de kar wat verduwen, weer een stapje naar achter, weer verduwen. Ja, de Sint heeft een goeie keuze gemaakt.
Ik lach al mijn tandjes bloot. (nota: er komen er 3 uit momenteel, 3 - in 1 keer! )
2 onderaan, 1 bovenaan, alledrie links.
High five!
28-02-2010 om 14:39
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Meeting van het babyforum (2)
Nog een paar mooie foto's van Pepijn.
Boem-boem-boem!
Spelen met de helicopter.
Kruipen als een bulldog.
28-02-2010 om 14:34
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
27-02-2010
Meeting van het babyforum
Terwijl papa vandaag een stadswandeling ging doen in Oudenaarde met de oudere SJJ-leden, gingen Pepijn en ik naar Brugge voor een meeting van het babyforum. Wendy en David kwamen ons ophalen en hadden zelfs nog een leuk verjaardagscadeau voor Pepijn mee: een gepersonaliseerde vormenkubus. Dan ging het richting Brugge, naar Barbara, waar we mochten eten voor middag. We waren in totaal met zijn zevenen, zonder de kindjes, dus het was een heel werk om ons eten te maken. Maar het was erg lekker: we aten tagliatelli met zalm en scampi's. Er waren 6 kindjes, en het was een waar feest voor Pepijn. En maar rondkruipen, zich optrekken, spelen, enthousiast wezen. Zodanig enthousiast zelfs, dat hij, net als gisteren in de crèche, niet echt goed heeft willen slapen. Hij heeft enkel 2 dutjes gedaan onderweg in de auto. Na het eten en nadat Nanko had geslapen, gingen we naar de Toverplaneet, een binnenspeeltuin. Pepijn was natuurlijk nog te klein om daar echt in te kunnen spelen, maar was wederom weer heel enthousiast. Hij heeft toch even in het ballenbad gezeten en veel rondgekropen en rondgestapt. En al die kindjes, joepie! Plots kwam hij echter tot de conclusie dat hij veel te moe was, en toen zijn we min of meer moeten wegvluchten. Het was een erg leuke dag en het deed ook deugd te zien hoeveel Pepijn zich amuseerde.
Jo Pepijn met de banjo!
In het ballenbad.
Paardje hop!
Een koekje eten.
Timothy
Matisse
(ik), Pepijn, Julie en Barbara
Thilde
Daan
Nanko
27-02-2010 om 20:51
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Brrrrrrrroem!
Pepijn zijn cadeau van de Sint begint op te brengen...
Pepijn heeft vannacht, zoals een paar nachten al, niet zo best geslapen. Enfijn, niet zo best is wat licht uitgedrukt. Tussen 22u en 2u30 is hij 4 keer wakker geworden. Hij was volgens mij aan het dromen, want hij lag wat te jammeren of gaf korte kreetjes. Ook had hij zich steevast ergens en nergens gewriemeld. Gelukkig was het telkens opgelost met hem snel zijn tut te geven. Om 2u30 was het echter een ander verhaal. Ik ging zijn kamer binnen, maar helaas was zijn tut ergens kweetniewaar gevlogen waar ik ze in het donker niet kon zien. En zijn andere tut lag ook al ergens vermist. En meer dan dat hebben we er niet meer want er liggen er nog in Mini Muis en de andere zijn al helemaal vermist. Tegen dat ik die tut ergens midden in zijn kamer op de grond had gevonden, was hij helemaal wakker. En dan... Hij was dus helemaal wakker en heeft een eind liggen spelen in bed - net zoals hij 's morgens doet als hij wél al mag opstaan. Ik ging eens gaan kijken en hij zat recht. Weer neerleggen en weg. Het begon almaar klaaglijker te worden. Ook papa werd wakker en ging ook eens kijken. Het werd echt gehuil. We hebben daarna alles geprobeerd. Laten huilen. Laten spelen. Weer laten huilen. Wat eten geven. Ermee spelen. Tenslotte ging ik in zijn kamer en heb ik een hele tijd ermee rondgelopen, zingend, wiegend. Hij was doodmoe maar wou weer niet toegeven. Telkens hij voelde dat hij in slaap ging vallen duwde hij zich af van me en begon hij te huilen. Hetzelfde verhaal als altijd dus. Tenslotte is papa om 4u30 in de auto gekropen met Pepijn. Het is iets dat ik liever niet heb 's nachts, maar wat doe je? Papa was de straat nog niet uit of Pepijn sliep al. En hij heeft geslapen tot zijn normaal uur anders. Ik vraag me nu gewoon af, zijn het inderdaad dromen? Of is er iets anders op til, nu hij deze week niet super at en steeds slechter slaapt 's nachts. Ook overdag heeft hij deze week in Mini Muis ook niet altijd even super geslapen. Eén dezer komt er weer een groeispurt aan. Zou dit de voorbode zijn?
26-02-2010 om 14:54
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
25-02-2010
Wetenschappelijk onderzoek
"Hé? Wat is dit?"
"Zou het iets om te eten zijn?"
"Blijkbaar wel..."
Conclusie van dit onderzoek: Pepijn is nog niet klaar om zelf iets anders dan brood te eten. Toch geen pasta alleszins. Misschien nog eens proberen met aardappelen, dat eet hij liever.
25-02-2010 om 21:23
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
24-02-2010
Kind en Gezin - spuitjes
Pepijn kwam vanavond terug met 2 gaatjes in zijn arm. We gingen naar Kind en Gezin voor zijn afspraak op 1 jaar - en hij moest dus 2 spuitjes krijgen. Eerst werd hij gemeten en gewogen. Dat leverde de volgende curves op. Wederom rond de gemiddeldes waar hij eerder al lag. Vorige week maandag woog hij trouwens 10,000kg bij de kinderarts! Dat is kunnen passen.
Dan bij de dokter. Pepijn begon daar te vertellen, van je 'mama' en 'da' en zo. En kreeg goeie puntjes. Ook zijn 'tata' en zwaaien met het handje heeft hij daar gepresenteerd. Het werd echter heel wat minder toen de dokter die spuitjes gaf. Zo'n grote naalden ook, in zo'n kleine armpjes. Bij de verpleegster. Alles goed, alles in orde. Pepijn is al vrij stevig voor zijn leeftijd- en nee niet in de zin die u nu misschien denkt. Het ging niet over zijn 'postuur'. Maar hij heeft aan de hand van de verpleegster gestapt, en dan liet ze hem even staan, en hij hield zich vast aan haar kastje met 1 hand en ging een paar stapjes opzij terwijl hij zich aan dat kastje vasthield. En dat is zeer goed. We doen alleszins niks verkeerd met hem te laten stappen aan de hand, loopwagens en dergerlijke - nu hij dat zo graag doet. Met tijd zal hij dan wel de moed hebben om het zelf te proberen. Ach, alles was dus weeral in orde, en we hebben een goed jaar achter de rug met onze flinke man die nog niet veel ziek is geweest. Alleen dat zuur speelt ons nog parten, maar ja, niks aan te doen hé. Pepijn komt gelukkig goed bij en is een goeie eter. Nu is het wat minder, maar het zal een periode zijn.
Pepijn die kan trouwens heel kwaad kijken. Toen hij zijn spuitjes kreeg, keek hij heel kwaad in mijn richting, alsof hij wou zeggen, doe je mij dat aan. Ik voelde me wel wat schuldig. Maar kom, die vaccinaties zijn een noodzakelijk kwaad. En ik heb hem eens goed dicht bij me genomen, erna.
24-02-2010 om 20:54
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
22-02-2010
Bedankt!
Bedankt allemaal voor de gelukswensen aan onze lieve kleine prins. Ook vandaag was hij superPepijn, lief en zo. Wel wat moe en veel geslapen. En zich wat boos gemaakt toen hij moe was. Gisteren heeft hij trouwens voor het eerst echt "tata" gezwaaid. Toen we hem aan het einde van zijn feestje zijn jas aandeden, begon hij plots heel enthousiast te zwaaien en tatata te zeggen. Zo koddig!
Morgen komt u hier te weten wie de blogwedstrijd heeft gewonnen... spannend!
...waren we er al vanaf. Papa en ik werden wakker in een lege ziekenhuiskamer - dat heb ik nog steeds niet helemaal verteerd. En toen begon de lange voormiddag tegen onze kleine prins eindelijk bij ons mocht. Hier leest u het volledige verhaal nog eens:
Ik was uitgerekend voor 9 maart. Die datum stond al van eind juni vorig jaar op onze kalender aangekruist. In het begin was die datum nog erg ver weg. Ik telde mijn zwangerschap week per week en wat is een datum 20 weken in de toekomst... Maar plots was het nieuwjaar. Maart kwam dichterbij, en we begonnen te beseffen dat we best zorgden dat alles klaarstond. Valiesje, doopsuiker, kamertje,... Op mijn werk begon ik de weken af te tellen. Plots was het niet veel meer: nog 5 weken werken, nog 3 weken werken. Ondertussen maakte ik papa duidelijk dat begin maart even goed eind februari kon worden.
De gynaecoloog zag de bui al hangen op 22 december. Pepijn zijn hoofdje zat toen al mooi in mijn bekken en begon te drukken. Hormonen maakten mijn gewrichten soepeler zodat hij zou kunnen passeren. De gyne heeft toen nog geen uitspraken gedaan, maar eind januari, bij de volgende afspraak, zei hij voor het eerst dat ik maart niet ging halen. En 2 weken later, op 2 februari, zei hij me dat ik niet mocht werken tot 23 februari, zoals ik van plan was. Want 'dan zou ik mijn week kwijt zijn'. Je hebt namelijk recht op 15 weken zwangerschapsverlof, maar daarvan ben je verplicht 1 week voor de bevalling op te nemen. Beval je vroeger en ben je nog aan het werk, ben je die week dus kwijt... Nu, was me dat even schrikken. Die 2e februari was mijn baarmoedermond verweekt en was mijn baarmoederhals al verkort. Er zijn vrouwen die om dat te hebben al een paar uur in de arbeidskamer liggen... Ik had al regelmatig voorweeën maar ze deden niet echt pijn. De week erop had ik al 1 cm opening. 16 februari ging mijn zwangerschapsverlof dus in. De gyne voorspelde dat ik ging bevallen in de week van 23 februari, zo zou ik dus net mijn week kunnen opnemen. Die 16e februari moest ik weer op controle. Op dat moment had ik al een goede 2cm opening. Jammer genoeg begon mijn bloeddruk ook te verhogen en zwelden mijn benen op. Ik had een bloeddruk van 16 over 8. Gelukkig dat het laagste getal maar 8 was, dus het was nog niet echt gevaarlijk voor Pepijn. Maar we moesten toch proberen die bloeddruk omlaag te krijgen. Ik kreeg medicatie en moest de vrijdag de 20e terug op controle. Mijn bloeddruk was die vrijdag wel wat lager maar nog niet genoeg verlaagd. Ondertussen had ik een goede 3cm opening en werd Pepijn zijn gewicht zeker boven de 3kg geschat. De gyne besliste dus om de bevalling in te leiden. Het was beter voor Pepijn en voor mij dat het niet te lang meer duurde, en 38 weken zwangerschap is matuur. Aangezien ik al opening had en alles klaar was, was het anders dan iemand die van 0 wordt ingeleid. De gyne zei 'door je vliezen te breken zal ik enkel het proces wat versnellen'. Zowiezo zou de bevalling toch natuurlijk in gang schieten die week volgens de dokter, maar hij wou het risico voor Pepijn niet meer nemen. Ik kreeg die vrijdag dus de raad me het weekend nog kalm te houden, en dan moest ik de maandag de 23e binnen om kwart voor 7 en zou hij mijn vliezen breken.
Me kalm houden? Die vrijdagnamiddag lukte dat nog net. Ik had wel wat last van het inwendig onderzoek dat hij die morgen had gedaan. Ik voelde me ook wat vreemd. 's Nachts heb ik weeën gehad. Geen voorweeën, maar echte pijnlijke weeën. Ze kwamen echter niet regelmatig en zeker al niet om de 10min dus er was helemaal nog geen reden om naar de kraamkliniek te gaan. Zaterdag heb ik me niet kalm gehouden. Er stond gewoon nog teveel op het programma, bovendien, maandag zou ik bevallen, toch? Dat gaf ons zaterdag nog de tijd om boodschappen te doen, en de zondag zouden we alle doopsuiker klaarzetten.
Het was zo'n mooi weer zaterdag, dus Jeroen wou fietsen met zijn collega. Ik had het liever niet, ik voelde me wat raar. Op dat moment begon ik te denken dat ik maandag misschien niet zou halen. Maar er was niet veel aan te doen, papa had het zonnetje gezien . Hij beloofde me dat hij zijn GSM bij zou houden, en weg was hij. Om de tijd te doden surfte ik was op het net. En belde ik naar mijn zus. Ze zei me dat ik in bad moest als ik dacht dat het gestart was. Als ik uit bad kwam en ik voelde nog altijd iets, dan was het waarschijnlijk geen vals alarm. Om 15u kroop ik in bad en ik ben er in slaap gevallen. Anderhalf uur en een koud bad later werd ik wakker. Toen ik uit bad ging voelde ik nog veel meer dan ervoor. Het was dus toch begonnen... Ik durfde echter Jeroen nog niet bellen, wie weet duurde het nog uren eer het het moment was om naar de kraamkliniek te vertrekken. Ik ben in bed gekropen en het de weeën gechronometreerd. Elke 18 minuten had ik een regelmatige wee... Te vroeg dus nog om naar de kraamkliniek te vertrekken. Om 18u was het plots koekenbak. Pepijn vond het nodig nog eens goed te schoppen en daar brak mijn water. Geen grote geut in 1 keer maar druppels. Alsof je naar het toilet moet en niet meer kunt ophouden. Ik ben naar de badkamer geweest, een druppelspoor achter me latend. Ik heb oude kleren aangetrokken en Jeroen gebeld. 'Jeroen, zit je nog ver? Ik denk dat je best naar huis zult komen want ik denk dat mijn water is gebroken.' Gelukkig waren ze net weer bij de auto aangekomen en duurde het toch niet zo lang. Toch heb ik in de auto tegen Jeroen gezegd 'dat is nog 1 dat je nog lang zult horen hoor' .
Rond 19u kwamen we in de kraamkliniek aan. Dokterassistent Bram heeft ons een arbeidskamer aangewezen en een vroedvrouw heeft me aan de monitor gelegd. Pepijns hartje klopte aan 140 slagen per minuut en ik had weeën ongeveer elke 5 à 7 minuten. Ze deden een test om te kijken of ik vruchtwater verloor en keken hoeveel opening ik had, een kleine 4cm. Voor de rest was het wachten. Ik probeerde me te installeren en Jeroen ging me inschrijven. Rond 20u30 had ik 5cm opening. De weeën kwamen steeds regelmatiger. Het was ondertussen al om de 2 minuten en het deed écht pijn. Buikweeën waren overgegaan in rugweeën en ik kon ze niet meer wegpuffen. Zolang dat in de buik zit ben je nog min of meer wat met die ademhalingsoefeningen, maar die rugpijn ging niet weg! Om de 2 minuten een wee die een minuut duurde, ik begon draaierig te worden en ik wist amper nog waar ik was. Jeroen kon niet veel anders doen dan machteloos toekijken en voelde zich ambetant. Of ik nu stond of zat of lag, ik voelde me altijd maar slechter. De vroedvrouw zei me dat ik best epidurale ging nemen, dat ik ook nog de kracht moest hebben om te persen. Bovendien hou je de bevalling tegen als je te veel pijn hebt, want je spant je op en je moet zo ontspannen mogelijk proberen te zijn. Ik heb het nog een half uur geprobeerd zonder epidurale, maar uiteindelijk vroeg ik om 21u30 toch 1. Die werkte behoorlijk vlug en vanaf dan lag ik in bed af te wachten. Jeroen heeft toen naar 'Hidalgo' gekeken, een film over paarden blijkbaar maar meer dan dat heb ik er niet van gezien. Tegen 22u30 had ik al 9cm opening, bijna volledige ontsluiting dus. Door die epidurale ging het plots veel vlugger. Omdat onze kleine man een sterrenkijkertje was, moesten we echter nog proberen om hem te doen draaien. Ik heb daar dus een hele tijd op mijn zijde moeten liggen. Even na middernacht was hij een klein beetje gedraaid en had ik volledige ontsluiting dus toen hebben ze me naar de verloskamer gereden. Ik mocht een paar keer proberen te persen. Ondertussen was de epidurale alweer afgekoppeld dus ik voelde de weeën wel weer opkomen, zodat ik kon meepersen op een wee. Het hoofdje vorderde, maar langzaam. Elke keer ik moest persen daalde Pepijns hartslag naar 70-80. Ik maakte me daar zorgen over, maar de vroedvrouw zei me dat dat geen probleem was zolang hij weer goed recupereerde. Maar te lang moest het toch ook niet duren... Jeroen kon ondertussen het hoofdje reeds zien zitten. Het was behoorlijk heftig allemaal; ik kwam er niet vanaf met 2 keer persen zoals sommige andere maar moest behoorlijk werken. En een vroedvrouw op mijn buik en mijn handen in een kramp van die metalen leggers vast te grijpen. De dokterassistent riep er de gyne van wacht bij (mijn eigen gyne was jammer genoeg niet te bereiken). Die heeft me ingeknipt en dan de vacuümpomp erop gezet. Even later was het hoofdje geboren. Vanaf dan moet het vlug gaan. Pepijns schoudertjes bleven echter hangen dus de gyne heeft 2 keer serieus moeten trekken om hem eruit te krijgen... Ik was compleet verdwaasd toen ze Pepijn even op me legden. Hij zette meteen goed zijn keel open. Papa is dan meegegaan naar het kamertje ernaast, waar ze hem wogen, maten en slijmpjes weghaalden.
Het was 22/02/2009, 0u50, en onze flinke zoon was geboren. 38 weken, 3,635kg en 50 cm groot. Met op zijn hoofd een lange rode punt van de vacuümpomp en heel wat stress in zijn kleine lijfje. Hij kreeg van de kinderarts een score van 6/10 mee net na de geboorte en 5 minuten later 7/10. Hij moest de couveuse in om hem in het oog te houden, omdat het voor hem zo'n zware bevalling was geweest. Terwijl ze mij aan het 'dichtnaaien' waren, hebben ze hem nog even bij me gelegd maar dan moest hij weg. Toen Jeroen en ik rond half drie op de kamer waren, voelden we ons nog niet echt mama en papa. Dat is pas gekomen toen we de zondagmiddag onze kleine jongen eindelijk bij ons hadden. Zo'n mooi lief bazeke, en we hadden echt medelijden met hoe hij had afgezien. Zijn linkerarmpje was gekwetst bij de geboorte. Hij maakte stressgeluidjes en -bewegingkjes. Maar hij was bij ons! Zo'n wonder, zo iets klein dat je al al die weken bij je hebt gehad, om dat dan in je armen te zien liggen, dat maakt al de rest zo bijkomstig...
Een hele gelukkige verjaardag, kleine prins!
22-02-2010 om 08:40
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
21-02-2010
Pepijn vertelt
Mensen, dit geloven jullie niet - wat een dag! Ik begreep al niet goed wat er gaande was met mama en papa vandaag. Ze liepen heen en weer en waren vanalles aan het klaarmaken. Oma was ook maar in potten aan het roeren. Ik vertrouwde het niet en ging maar niet naar bed - ik wou zien wat ze aan het uitspoken waren! Dan ging papa weg, ik mocht mee. Hij ging een grote taart halen ! In de auto viel ik in slaap, het was sterker dan mezelf. En toen ik thuiskwam hadden ze een lekker broccolipotje met rosbief voor me klaar. Ik at het bijna helemaal op, en dan nog wat soep. Daarna staken ze mij in bed. En ik was moe en het zag er allemaal zo bedrijvig niet meer uit, dus ik besloot wat te slapen. Toen ik drie uur later weer wakker werd, hoorde ik veel kabaal. Toen mama met me beneden kwam - was er een heleboel familie! Mammie, oma, pappie en opa, nonkel Bart, tante Joke en nonkel Jürgen en zelfs mijn beide overgrootouders! En mama en papa natuurlijk. Tante Annelies en nonkel Samuel waren er niet met Fiona en Linus - maar mama vertelde me dat Linus nog veel te klein is dus dat begrijp ik wel. Ik ben al een veel grotere jongen. 1 jaar vertelde mama me, maar dat begrijp ik nog niet goed. Maar taart - ik zag taart! Dan kan dat niet slecht zijn, dat 1 jaar worden.
Ik mocht van die taart proeven, en dat smaakte me wel! Eerst van die indrukwekkende fruittaart een aardbei en veel crème. En dan mammies rijsttaart die heel snel in mijn mond verdween. Er bleven enkel wat sporen achter op mijn slab...
Ik kreeg ook een héél indrukwekkende kroon op mijn hoofd. Die hadden ze speciaal voor me gemaakt in Mini Muis. Mama had zelf ook 1 willen maken - maar ze kwam halverwege tot de conclusie dat ze niet het juiste materiaal had om zo een mooie te maken als die van Mini Muis. Ze hebben een kopietje van het geboortekaartje gemaakt.
Na een uurtje of 2 in de enthousiaste drukte was ik alweer moe en besliste ik dat het beter was om nog een uurtje te slapen. Zo hadden oma en mama de tijd om de rest van het eten klaar te maken. Toen ik weer beneden kwam, hadden ze met veel smaak pistolets en slaatjes gegeten. Gelukkig was er voor mij nog wat over.
Wat een verrassing die dag vandaag. Ik kreeg ook wat cadeautjes, maar mama vertelde me dat het grootste nog volgt. Ja, ik denk dat ik nog wel wil verjaren - wat een leuke dag!
21-02-2010 om 21:16
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Klaar voor het feest....
Zo meteen is het Pepijns verjaardagsfeest! Eén jaar geleden zat papa al op zijn fiets, en voelde ik me al een hele tijd 'niet zo super'. Jaja- het komt allemaal terug...
21-02-2010 om 13:32
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
20-02-2010
En van een wat grotere jongen
Pepijn at soep.
Pepijn had een bad nodig.
20-02-2010 om 22:35
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Pepijn Simon Lucas geboren op 22/02/2009 om 0u50 in Kortrijk 50cm (48cm) - 35cm hoofdomtrek - 3,635kg
)
Toen ik hem dan ging uithalen zat hij op handen en knieën zijn vingers te tellen. 
Kruipen, draaien, stappen langs de zetel en de salontafel en met zijn loopwagen.
) Pepijn smulde weer van het brood dat ze daar altijd liggen hebben. En alle Franse en Vlaamse mama's vielen voor zijn oogjes. 
Net alsof hij niet opgevoed is.
)
Ik voelde me wel wat schuldig. 
Die 2e februari was mijn baarmoedermond verweekt en was mijn baarmoederhals al verkort. Er zijn vrouwen die om dat te hebben al een paar uur in de arbeidskamer liggen... Ik had al regelmatig voorweeën maar ze deden niet echt pijn. De week erop had ik al 1 cm opening. 16 februari ging mijn zwangerschapsverlof dus in. De gyne voorspelde dat ik ging bevallen in de week van 23 februari, zo zou ik dus net mijn week kunnen opnemen. Die 16e februari moest ik weer op controle. Op dat moment had ik al een goede 2cm opening. Jammer genoeg begon mijn bloeddruk ook te verhogen en zwelden mijn benen op. Ik had een bloeddruk van 16 over 8. Gelukkig dat het laagste getal maar 8 was, dus het was nog niet echt gevaarlijk voor Pepijn. Maar we moesten toch proberen die bloeddruk omlaag te krijgen. Ik kreeg medicatie en moest de vrijdag de 20e terug op controle. Mijn bloeddruk was die vrijdag wel wat lager maar nog niet genoeg verlaagd. Ondertussen had ik een goede 3cm opening en werd Pepijn zijn gewicht zeker boven de 3kg geschat. De gyne besliste dus om de bevalling in te leiden. Het was beter voor Pepijn en voor mij dat het niet te lang meer duurde, en 38 weken zwangerschap is matuur. Aangezien ik al opening had en alles klaar was, was het anders dan iemand die van 0 wordt ingeleid. De gyne zei 'door je vliezen te breken zal ik enkel het proces wat versnellen'. Zowiezo zou de bevalling toch natuurlijk in gang schieten die week volgens de dokter, maar hij wou het risico voor Pepijn niet meer nemen. Ik kreeg die vrijdag dus de raad me het weekend nog kalm te houden, en dan moest ik de maandag de 23e binnen om kwart voor 7 en zou hij mijn vliezen breken.
. Hij beloofde me dat hij zijn GSM bij zou houden, en weg was hij. Om de tijd te doden surfte ik was op het net. En belde ik naar mijn zus. Ze zei me dat ik in bad moest als ik dacht dat het gestart was. Als ik uit bad kwam en ik voelde nog altijd iets, dan was het waarschijnlijk geen vals alarm. Om 15u kroop ik in bad en ik ben er in slaap gevallen. Anderhalf uur en een koud bad later werd ik wakker. Toen ik uit bad ging voelde ik nog veel meer dan ervoor. Het was dus toch begonnen... Ik durfde echter Jeroen nog niet bellen, wie weet duurde het nog uren eer het het moment was om naar de kraamkliniek te vertrekken. Ik ben in bed gekropen en het de weeën gechronometreerd. Elke 18 minuten had ik een regelmatige wee... Te vroeg dus nog om naar de kraamkliniek te vertrekken. Om 18u was het plots koekenbak. Pepijn vond het nodig nog eens goed te schoppen en daar brak mijn water. Geen grote geut in 1 keer maar druppels. Alsof je naar het toilet moet en niet meer kunt ophouden. Ik ben naar de badkamer geweest, een druppelspoor achter me latend. Ik heb oude kleren aangetrokken en Jeroen gebeld. 'Jeroen, zit je nog ver? Ik denk dat je best naar huis zult komen want ik denk dat mijn water is gebroken.' Gelukkig waren ze net weer bij de auto aangekomen en duurde het toch niet zo lang. Toch heb ik in de auto tegen Jeroen gezegd 'dat is nog 1 dat je nog lang zult horen hoor' 
! In de auto viel ik in slaap, het was sterker dan mezelf.
