Weet je nog die week prachtig weer? Er liggen hier nog een paar foto's van toen...
Pepijn poseert aan de molen.
Een ritje met de fiets.
Genieten van de eerste lentezon in de tuin.
De gebroeders L.
We wonen een beetje tussen werven momenteel.
Floris en de emmer.
Pepijn houdt het gazon proper
Pepijn was bang dat Figaro zijn traktor ging afpakken. Ondertussen is Figaro helaas overleden, en we hebben er evenveel verdriet van gehad als was het onze eigen kat.
Ze worden zo snel groot, meneer.
Pepijn was jaloers.
14-04-2012 om 08:57
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
09-04-2012
Still alive
Ja ik ben er nog, het lijkt misschien wat onheilspellend na die laatste post. De volgende dag moest er een tekst komen over welk een superwijf ik ben, maar daarmee is het dus bewezen dat ik het niet ben. *ze neeg haar hoofd* En het werd examenperiode, en deliberaties. En ok het is dan al een week "vakantie" - de opmerkingen van "uitgerust en op je gemak zeker?" zijn al geuit. Nee. Perfectionist me wil alles goed hebben voor het derde trimester. Dus ik zwoeg, ik zoek op, ik puzzel en pas om het zo goed mogelijk te krijgen. Maar Pepijn had wel zijn mama bij hem vorige week, dat was dan de mooie kant van de medaille. En nu tellen we af naar vrijdag, want dan moet Florisje binnen in het ziekenhuis, en hopelijk is hij terug thuis tegen maandag, als de school weer begint. Want drie jaar geleden zat ik ook in het ziekenhuis. Geen zin om dat nog eens te herhalen, al waren de omstandigheden anders. Dus duimen dat het goed gaat. Verder staan er nog leuke foto's in de pipeline, voor die paar keer dat we de camera bij hadden. Een terugblik op Floris leventje tot nu toe gezien hij 10 maanden wordt, een vooruitblik naar die eerste verjaardag. Grote veranderingen in Pepijns leven ook. Ik zou het wel allemaal willen schrijven, al is het maar omdat het zo'n leuk naslagwerk is. Niets leuker dan nu Pepijns verhaal op 10 maanden te lezen. Maar ik zal een ghostwriter moeten inhuren voor mij, ik ben nu al elke avond tot 23u aan het werk - geen energie meer om nog een half uur langer aan de blog te spenderen. Of misschien als mijn voorbereiding nu goed zit voor dat derde trimester, zal het wat beter lukken. Ik hoop het alvast! Want die blog hier, dat doe ik vooral voor Pepijn en Floris, voor later. Zoals ik nu af en toe in mijn album kijk, dat zij ook eens terug kunnen kijken. Want het gaat allemaal zo snel...
09-04-2012 om 22:15
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
16-03-2012
#Wijvenweek: Zelfcensuur
Dit is een publieke blog. Dus hoe graag ik géén censuur zou toepassen: het is hier wel. En speciaal voor de wijvenweek hef ik het niet op. Sorry ladies. Al iets teveel slechte reacties en laag-bij-de-gronds-commentaar gehad van mensen die *piep* . Ja daar heb je het weer. Dus ik leg mezelf wél censuur op. Soms zijn er dingen die ik zou willen schrijven. Soms zit het te borrelen in mijn hoofd - maar ik mag het hier dus nooit schrijven. Ik zou hier morgen ook nog iets willen zetten. Tot morgen dus!
16-03-2012 om 22:31
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
15-03-2012
Florisjes
Even een niet-wijvenweek-gerelateerd bericht - als het toegelaten is, natuurlijk.
Floris en z'n kammeke
Floris en de puffer.
Beentjes zwaaien.
Met zijn viking.
In stoere jumpsuit.
En nog eens beentjes zwaaien
Met het puffertje-puffertje.
Moeilijk de laatste tijd om deftige foto's te nemen.
Beentjes nog maar eens zwaaien.
Onze stoere man
15-03-2012 om 22:12
geschreven door Vivache
Categorie:The chronicles of Floris
#Wijvenweek: Dromendag
Dromendag
Bij dit thema dacht ik oh help. Waarom? Misschien is het
eigen aan nieuwbakken mama zijn om weinig dromen nog te hebben. Misschien maar
goed ook eigenlijk. Ik zou niet graag het soort mama worden dat bij een
huilende zoon staat te roepen omdat hij net niet genoeg zijn best gedaan heeft
om de tegenstander verrot te schoppen zodat zijn ploeg verloren heeft. Maar dit
even terzijde.
Voor mezelf hoop ik maar weinig meer. Mijn leven mag
kabbelend zijn gangetje gaan zodat ik de kindjes gelukkig oud zie worden. Voor
mijn kindjes droom ik grote dromen van gelukkig en gezond zijn. Invullen doe ik
voor de rest niet. (en na die vreselijke dag gisteren is het eens te meer het aller belangrijkste)
Dus dromen? Toch niet die van vroeger zeker? Moet dat echt?
Over hoe ik altijd droomde dat ik perfect kon zingen én gitaar spelen én piano
spelen? Of van die keer dat ik drie wensen mocht doen? Dat hebben we allemaal
wel eens gehad dus ik laat het aan uw fantasie over.
De droomover die ene
ware prins op het witte paard? Nah. Geloof ik niet in. Net dan kus je hem en is
daar die kikker weer. (ik ben er met één getrouwd *gniffel* stout ik weet het)
Laat me het dus maar over die ene droom hebben die ik nu aan
het uitproberen ben. De droom waarvan we binnen een maand of drie zullen
weten of we erin blijven of uit gekatapulteerd worden. Ik sta namelijk al een drie
weken in het onderwijs. Het gaat in een sneltreinvaart en ik moet nog heel veel
leren. Heel veel. Tenslotte had ik tot voor kort nog nooit echt voor een klas
gestaan. Maar sta me toe toch even te dromen? De werkelijkheid haalt me later
wel in
15-03-2012 om 20:09
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
14-03-2012
En nu even serieus
Ik heb al wat traantjes gelaten vandaag, door dat vreselijke nieuws. Mijn medeleven aan de getroffen families (kindjes, leerkrachten, begeleiders, buschauffeurs). (Zelden iedereen zo muisstil gezien toen we deze morgen op het werk een minuut stilte hielden...)
14-03-2012 om 20:27
geschreven door Vivache
Categorie:De wereld
#Wijvenweek Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.
Het ware te gemakkelijk mijn mening over leerkrachten,
economische crisis en bijhorende ontslagen, belastingen, regeringen, vermeldde
ik al belastingen?, schrijffouten,
ouders-die-hun-koters-niet-opvoeden-en-er-nog-op-zitten-te-kijken-wanneer-ze-stout-zijn-en-er-zelfs-mee-zitten-te-lachen,
de onafhankelijkheid van kranten, te lange zinnen te ventileren.
Dat doe ik hier anders ook al af en toe.
Maar dit? Dit spant bij mij toch de kroon! Wat is dat toch
de laatste tijd met die reacties op online krantenartikelen? Respect voor anderen is ver zoek. Een
oeverloos gemem op elkaar. Geen zin voor enige empathie. Weten die mensen niet
dat je zon artikelen zowiezo al met een korrel zout moet nemen? Dat het nieuws
dezer dagen zowiezo al gekleurd is?
De titels alleen al. Je klikt op een titel en blijkt het dan
in het artikel nog zo erg niet te zijn. En blijkt dan dat bij al die reacties
eronder zon 80% gewoon niet eens het artikel gelezen heeft, maar gewoon die
(gekleurde) titel.
Wat zijn we toch egoïsten geworden, zo vol van onszelf, zo
vol van onbegrip. We spuien onze mening waar we ook al kunnen, reageren en
reageren terug. Twitter, facebook, krantenartikelen.Diep in ons schuilt dat belerende vingertje
dat we maar al te graag uithalen. Al is het maar om onze mening te geven over
leerkrachten, economische crisis en bijhorende ontslagen en hoe de werkgevers
ons allemaal aan het uitmelken zijn, belastingen en dat iedereen er te weinig
betaalt in plaats van wijzelf, regeringen, eerst is er geen, dan is er één en
het is same shit, different day, belastingen en dat wij er veel te veel
betalen, schrijfvauten bij iedereen anders dan bij onszelf,
ouders-die-hun-koters-niet-opvoeden-en-zie-je-wel-dat-ze-dan-gaan-moorden, de
onafhankelijkheid van kranten want ze laten mijn mening niet toe, te lange
zinnen!
Moh, kijkt nu we zitten hier met een mening. Verdomde spam.
;-)
14-03-2012 om 20:25
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
13-03-2012
#Wijvenweek Een klein kantje
Over mijn guilty pleasures ga ik het hier niet hebben.
Zelfcensuur was vandaag nog toegelaten. Kleine kantjes daarintegen Daarvoor
heb ik maar van een hoop te scheppen, zoals ze hier zeggen. Maar sta me toe dat
ik er maar eentje even toelicht.
Zwangerschap verandert de genen. Moederschap verandert de
genen. Geloof me maar! Waar ik vroeger nogal stoer naar horrorfilms en thrillers
zat te kijken, met een monkellachje. Ja, monkellachje want J is nogal een
schijterd op dat vlak, die bij zon films vaak opwipt van schrik. Dramas
zeiden me niets. Maar kijk, oh wonder. Na mijn zwangerschappen en nu mama
zijnde is er ergens een storing opgetreden. Thrillers zeggen me nog wel wat
hoor, maar ik kan er zo goed niet meer tegen. Ontploft er ergens een atoombom,
zijn er terroristen of psychopaten aan het werk, dan word ik bang. Niet bang
zoals J bang is, maar bang voor mijn kindjes. Dramas bekijk ik nu ook. Al is
het maar om liters tranen te vergieten. Ocharme dat kindje.
Lang leve het moederschap. Bij een blèrend afhankelijk wezentje krijg je gratis en voor
niets een dosis verantwoordelijkheidszin maar vooral een driedubbele dosis angst
mee. Angst dat je kindje iets zal overkomen. Angst dat je kindje iets ergs zal
moeten meemaken. En dan komen de traantjes heel gemakkelijk.
Een klein kantje dus jazeker, past bij dat kleine hartje. J Op dat vlak ben ik een
echte vrouw geworden Thema van vandaag is guilty pleasures en kleine kantjes. Voor meer mooie blogposten check wijvenblogs.be!
13-03-2012 om 07:36
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
12-03-2012
#wijvenweek: Beautyqueen? Waar? Waar?
Ik durf er nog wel eens luchtig over praten. Pfieiu. Ben ik
even blij dat ik geen meisje heb.
In ware horrorstijl
gaan mijn dromen naar het crescendo waar ik met een jengelend meisje aan mijn
hand, in één of andere winkel op kledingshoptoer ga en hello kitty zit uit te
kiezen.
Wil je deze, E? (want zo ging ons meisje heten) De zalmroze? Prinsessenroze? Oudroze?
Flashy roze? Barbieroze? Fluoroze? Brrrr. Kippenvel bekruipt me bij de gedachte
alleen al.
En vlechtjes leggen! Haar borstelen! Of nee, brushen!
Speldjes, diadeems, strikjes, en haarbanden godbetert! Mijn laatste hoofdhaar
blaast bibberend de aftocht. Ik mag er niet aan denken.
Om dan s morgens twintig minuten te spenderen voor een
gesloten badkamerdeur, terwijl van achter die deur een ostentatieve zucht
weerklinkt. Séééég, oh my gooooood, ik kan er toch niet aan doen dat jij niet
een beetje mooi wil zijn? Ja, ok, smijt maar weer met bloempotten. Ik wil best
mooi zijn, maar er zijn grenzen. Roze grenzen zo je wilt. Gevlochten grenzen
nog meer. En om van opgemaakte grenzen maar te zwijgen.
Ik wéét het niet, hoe je het goed doet. De vrouwen in mijn
familie geven al generaties lang een gen door dat hen zegent met een
onwetendheid in zake brushen, gelnagels, oogpotloden, mascara en lippenstift.
Ik zou het wel graag kunnen, geef ik toe.Al vraag ik me wel af wat het nut is van je ogen mooi opmaken als er
toch joekels van brilglazen voor zitten. En mascara, ik gebruik het wel af en
toe, maar dan heb ik gegarandeerd zwarte vegen op mijn bril. Lange wimpers,
weet u wel.
Dus het is een veel gehoorde verzuchting hier ten huize L.
We hebben ons gewapend met stoere truien in kleurige motieven,en dan mag daar wel eens een stoer roze
accent tussen zitten. Want dat bestaat ook. Ik verdiep me in voetbaljargon en
papa leert Pepijn drummen. We hebben fietsjes met vlammen op in de plaats van
K3. Er staan tractors en autobussen in de garage. De gemiddelde speelgoedbak
bevat hier een twintigtal autos, een tiental boerderijdieren en nog wat
treinen enblokken. Een occasioneel
theesetje ligt te wachten op het bezoek van nichtje Fiona.
En toch Al die stoerdoenerij.En toch
koop ik talongskes en loop ik ermee te paraderen alsof ik op een catwalk sta.
Het rokje of kleedje wordt uitgehaald, en ik voel me mooi. Zo kijk ik in elk
raam naar de weerspiegeling van mijn trotse (wankele) hoge hakken gang. Om van
de sieraden nog maar te zwijgen. Maar hé, dat is ok. Ik ben dan ook een
beautyqueen in het diepst van mijn gedachten. Zolang het maar niet in het roze
is.
op wijvenblogs.be ziet u wat anderen hiervan maakten. En dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dat ziet u dan weer hier: www.2becomes4.be
12-03-2012 om 18:19
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
11-03-2012
Coming soon
Morgen is het zover! http://wijvenweek.be/ (ik zou niet weten wanneer ik er tijd voor zou hebben maar we willen ervoor gaan!)
11-03-2012 om 21:39
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
05-03-2012
3 jaar bloggen
Als ik het goed heb bestaat de blog sinds vrijdag 3 jaar! Het is de laatste tijd geen vette meer maar ik zit vol goede voornemens. Alleen zal het niet voor de volgende weken zijn. Alles gaat hier zijn (race)gangetje nu ik van werk veranderd ben. De kindjes doen het goed, alleen heeft Floris vorige week de waterpokken ook gehad. Het was te verwachten gezien Pepijn de beestjes binnenbracht. Hou het dus hier in het oog, als ik ooit eens vijf minuutjes tijd heb vul ik wat aan. Geen wedstrijd dus dit jaar wegens tijdsgebrek. Maar wie hier nog steeds komt volgen mag hier altijd eens reageren. Om maar te weten dat ik niet gemist word.
05-03-2012 om 17:56
geschreven door Vivache
Categorie:Bloggen
02-03-2012
Niet zoveel
Groot en kleiner maar niet meer zo heel klein. Zoveel verschil is er niet meer, hoewel 2 jaar en drie maanden ouder...
02-03-2012 om 22:33
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
28-02-2012
Knuffelberen
We hebben hier twee knuffelberen.
Opmerking: dat lijkt hier nu wel lief, maar na een minuut of vijf zei Pepijn: 'En nu is het genoeg', en hij wipte Floris gewoon opzij. Een geluk dat dat geen 'platte' baby meer is.
28-02-2012 om 21:43
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Tetidatutis
Zo. Mijn laatste werkdag aan U. Enfin, werkdag. Ik heb al anderhalve week 'verlof'. En verlof, dat is ook een rekbaar begrip. Maar kom, het is gedaan ermee, finito, enz. Ik moet niet liegen en zeggen dat ik het niet jammer vind. Ik heb de job jaren doodgraag gedaan. Maar anderzijds: ik zat al met mijn hoofd en hart bij die andere job, die andere job waar ik voor sta te trappelen om er morgen definitief mee te beginnen. Een experiment is het. Eentje waarvan we eind juni de balans gaan opmaken. Doet ze het of doet ze het niet? Fijne collega's van U, ik ga jullie missen! Maar de deze gaat een nieuwe weg op...
28-02-2012 om 14:09
geschreven door Vivache
Categorie:De wereld
25-02-2012
Florisjes
Bijlange niet iedere dag meer. Soms zelfs dagen niet. Geen tijd. Floris niet in the mood (al valt dat niet veel voor maar 's avonds is die kans wel groter). Er pas aan denken als Floris al in zijn bed zit. Het heeft verschillende redenen. Toch probeer ik nog, af en toe. Dit is de oogst.
25-02-2012 om 22:22
geschreven door Vivache
Categorie:The chronicles of Floris
22-02-2012
Tijdlijn
Hoe snel gaat het toch...
Iets meer dan een halve dag oud.
Eerste verjaardag.
Tweede verjaardag.
Derde verjaardag.
Eerste verjaardag.
Derde verjaardag.
22-02-2012 om 22:06
geschreven door Vivache
Categorie:Pepijn
Gelukkige verjaardag
Gelukkige verjaardag, grote, lieve, flinke prins!
En de verjaardag bracht: een traktor!
22-02-2012 om 11:49
geschreven door Vivache
Categorie:Pepijn
13-02-2012
Hondmand
Ist een kadee...
*De titel? Nadat ik deze foto's genomen had, rolde Pepijn op de grond (nog steeds in de mand), ging hij op zijn knieën zitten en kroop/sprong voort zoals een konijntje. En dan riep hij 'arfarfarf, kijk mama, ik ben nu een hondmand!'.
13-02-2012 om 22:01
geschreven door Vivache
Categorie:Pepijn
12-02-2012
Omdat het broertjes zijn
Omdat het broertjes zijn...Op deze foto's is Pepijn twee weken jonger dan Floris nu is... Het valt ook op hoeveel groter onze jongste is dan zijn broer...
12-02-2012 om 22:14
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
11-02-2012
8 maanden
Met één dag vertraging: Florisje is al 8 maanden! En we zijn toch zo trots op onze jongste, en hij is toch zo graag gezien. Ik weet niet of dat typisch is aan een tweede hebben of net niet, maar papa en ik kunnen precies veel meer genieten van die typische babytrekjes, zo eigen aan deze leeftijd. Ofwel is het omdat Floris zoveel blijer en flinker is dan Pepijn op deze leeftijd. Maar Floris komt aan knuffels niks te kort. En kusjes. En zo.
Ja veel flinker dan Pepijn op deze leeftijd. We hebben altijd al geweten dat Pepijn nogal gevoelig is. Volgens mij speelde hem dat in die babytijd wel parten. Het minste dat anders was dan anders, daar was hij van onder de indruk. Daar werd hij kwaad van, of daardoor kon hij dan niet meer slapen waardoor hij dan kwaad werd. Ook veranderingen in zichzelf daar kon Pepijn dagen van weten. Het resulteerde in krengen van groeispurten, aaneengeschakeld aan elkaar zo leek het wel in dat eerste jaar.
Floris is daar allemaal veel relaxter in. Hij ziet het wel degelijk dat er iets nieuw is. Maar het schrikt hem niet af zoals het bij Pepijn soms het geval was, noch is hij ervan onder de indruk. Nee, Floris is letterlijk en figuurlijk een smijter. Hij ziet iets nieuw en hop, hij werpt zich in de richting ervan met een overgave die zo koddig is dat je er wel van moet glimlachen. Hij is zelden onder de indruk, al kan hij wel echt iets zitten bestuderen dat hij niks anders meer ziet of hoort. Even nieuwsgierig als zijn broer, dat wel, en even actief. Maar minder gevoelig voor nieuwe dingen en op dat vlak dus een veel aangenamere baby, als dat gezegd mag worden. Hij kan zich wel degelijk ook kwaad maken, wees maar zeker, want het moet vooruit gaan. Op zijn buik wil hij alles pakken dat hij ziet, kan hij er niet aan dan ligt hij op allerlei manieren te spartelen in de hoop dat hij een paar millimeter dichter schuift. Soms lukt dat toevallig, vaak niet. En dan begint hij zit echt kwaad te maken, in iets dat in het Babyaans op gevloek lijkt. "Eweweweh! Ewaaaaaawawawwwa!" Vaak brengt mij dat aan het lachen, maar goed dat hij dat niet ziet. Als hij zit - en dat kan hij al heel goed - dan kan hij lang op dezelfde plaats blijven zitten als alles dat hem interesseert dichtbij ligt. Maar o wee als hij iets ziet dat verder ligt, dan werpt hij zich met ware doodsverachting naar voor (of naar achter), en eindigt hij vaak nog te ver van het speeltje maar in een positie die onmogelijk comfortabel kan zijn. Het is niet dat hij dan schrikt, nee daarvan is hij niet onder de indruk, maar dan kan hij zich nog kwader maken omdat hij er niet aan kan. Ja hij weet wat hij wil.
Nieuwsgierig is hij ook, net als zijn broer wil hij alles leren, alles leren kennen, alles bestuderen. Hoewel hij minder echt in boekjes wil kijken dan grote broer (maar dat komt misschien wel, nu wil hij ze altijd in zijn mond steken), ben ik er toch al in geslaagd hem zijn eerste woordje aan te leren: poes. Dat was ook Pepijns eerste woordje dat hij kon zeggen, dus we zullen zien binnen een paar maanden. Maar hij herkent het woord dus al, want als ik zeg :"Kijk Floris, een poes!", dan kijkt hij binnen de seconde naar het raam, waar onze katten meestal zitten binnen te kijken. Volgende woorden die we nu proberen aan te leren: mama, papa, Pepijn en melk.
Vorig weekend hebben we hem ook iets anders kunnen leren, en eigenlijk is dat ook al een woord dat hij begint te kennen: bravo! Als wij in onze handen klappen en bravo zeggen, heeft Floris een smile van hier tot ginder en begint hij meteen mee te klappen. Zooo koddig, niet te doen.
In die 8 maanden heeft Floris zijn plaatsje in ons gezin en in ons hart helemaal veroverd. En ook in dat van grote broer, die zonder problemen zijn auto's deelt, die Floris kusjes komt geven, die ons roept als Floris zit te klagen, die samen zit te spelen en kleine broer zit te knuffelen. Gedurende mijn zwangerschap was ik plots bang dat het niet ging lukken met twee, dat Pepijn boos ging zijn (is hij zeker niet, hij mist Floris als die er niet is), dat Pepijn minder aandacht ging krijgen (is zeker niet zo al zijn er wel momenten dat hij even geduld moet hebben), dat ik Floris niet even graag ging kunnen zien als Pepijn (niets is minder waar, ons bolleke is erg geliefd in zijn eigenheid en met zijn leuke trekjes), dat Floris geen aandacht ging krijgen (uiteraard moet hij onze aandacht delen met een groot actief brokje dat Pepijn is, maar toch proberen we ook aan tafel met hem te spelen en te praten, of als ik bijvoorbeeld boekjes lees dan probeer ik Floris bij me op de schoot te nemen zodat hij mee kan kijken),...
Het enige dat we hier nog moeten leren, is onze draai weer wat vinden. Voor Floris geboren was hadden we een vast stramien en was het geen chaos, maar nu moet alles precies nog wat op zijn pootjes vallen. Al kan dat misschien ook te maken hebben met mijn professionele situatie (waarover later eens meer). Maar ik heb precies geen tijd meer om me eens op mijn gemak te zetten (vaak na 22u) waardoor deze blog, onze vrienden en andere ontspanning die ik vroeger had, nu op een zeer laag pitje staan. Bij deze aan iedereen die daar min of meer mee te maken heeft, mijn excuses!
En nu nog wat foto's.
Lieve kleine kabouter
Poes!
Zie hem zwaaien!
Pepijn kwam erbij zitten, om aandacht verlegen. ;-)
11-02-2012 om 15:41
geschreven door Vivache
Categorie:Floris
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Pepijn Simon Lucas geboren op 22/02/2009 om 0u50 in Kortrijk 50cm (48cm) - 35cm hoofdomtrek - 3,635kg
Een geluk dat dat geen 'platte' baby meer is.
Ja hij weet wat hij wil.
