|
Het jaar had jou nog niet veel goeds gebracht.
Pijn, overgeven. Ziekenhuisverblijf. Weer thuis.
Pijn, overgeven. Ziekenhuisverblijf. Weer thuis.
En op en af.
Weinig vreugde meer, alleen een verschrikkelijke
vermoeidheid.
Is dat nog leven?
Maar je wist het zelf wel, dat dit het einde was, toch bleef
je soms nog strijdbaar.
Zoals toen je opmerkte dat je ons huis nu nog altijd niet
had gezien.
En toen ik zei dat dat er wel nog van kwam. Domme ik.
Je was waarschijnlijk nog nooit naar Brussel geweest?
Wel stom en eenzaam om daar dan te moeten gaan
De dokters dachten nog te kunnen sleutelen aan je
maar er bleef weinig meer over.
Om te redden. Om erdoor te trekken.
En dat deden ze toch, en dan was het vannacht plots voor je
gedaan
Ik weet dat je het niet zag zitten om naar Brussel te
vertrekken
en dan stierf je daar zo eenzaam.
Je zou je eigen dood moeten kunnen kiezen.
Maar dat kun je zelden, en het is zelden de goede manier.
Het is zelden de goede manier om te moeten zeggen:
hopelijk heb je geen pijn meer, meter, meme
hopelijk vind je daar de vrede die je hier niet meer gegund
was.
17-10-2012 om 13:33
geschreven door Vivache 
Categorie:Familie
|