Pepijn en Floris!

Net gelezen op de site van Het Nieuwsblad:

Oma's houden meer van kleindochters dan van kleinzonen

Natuurlijk zien grootmoeders ál hun kleinkinderen even graag. Vraag het maar aan Carmen Pfaff of aan Christa Planckaert, de 'stammoeders' van Vlaanderens twee bekendste geslachten. Maar wetenschappers beweren nu dat oma's hun kleindochters toch nog nét iets liever zien. Tenminste: als het de dochters van hun zonen zijn.

Die conclusie kwam naar boven in een nieuwe studie van wetenschappers van de Britse Universiteit van Cambridge. Zij deden verder onderzoek naar het zogenaamde 'grootmoeder-effect', de term die men gebruikt om uit te leggen waarom vrouwen toch nog zo lang blijven leven, zelfs als ze niet meer vruchtbaar zijn. Het stond al langer vast dat dat zo is omdat vrouwen van vitaal belang zijn bij het opvoeden van de kleinkinderen. Op die manier speelden grootmoeders een belangrijke rol in de evolutie van het menselijke ras. Door voor hun kleinkinderen te zorgen, verzekerden ze zich ervan dat hun genetische lijn werd voortgezet.

Die zorg voor kleinkids door de oma's heeft dus nut gehad in de geschiedenis van de mens. Maar uit de Britse studie blijkt nu dat grootmoeders daarbij toch net iets selectiever te werk gaan dan vroeger werd gedacht. Ze zorgen net iets beter voor die kleinkinderen waarmee ze genetisch gezien nauwer verbonden zijn.

Kleinzonen en kleindochters delen namelijk een verschillend percentage van het invloedrijke X-chromosoom met hun grootmoeders. Oma's delen het grootste percentage met de dochters van hun zonen (31 procent), en het kleinste percentage met de zonen van hun zonen (23 procent). Met kinderen van dochters delen ze een even groot percentage (25 procent).

De onderzoekers verbonden dat gegeven met een studie naar grootmoeders en kleinkinderen in zeven verschillende bevolkingsgroepen van de 17e eeuw tot nu, afkomstig uit Azië, Noord-Amerika, Europa en Afrika. En wat bleek? Het sterftecijfer van kleinkinderen in de eerste drie levensjaren verschilde danig. De aanwezigheid van een grootmoeder had een negatief effect op kleinzonen. De overlevingskansen van een kleindochter bij een grootmoeder langs vaders kant waren veel groter.

'Het is een leuke theorie. Maar of ze ook echt klopt, betwijfel ik.' Dat zegt professor Koen Devriendt, kliniekhoofd van het Centrum Menselijke Erfelijkheid aan de KU Leuven. Psychiater Chris Baeken van de Brusselse VUB treedt hem daarin bij: 'Het blijft bij speculatie.'

'Het staat onomstotelijk vast dat chromosoomgewijs een kleindochter meer erfde van een grootmoeder langs vaders kant dan een kleinzoon', legt Devriendt uit. 'Maar om dat feit te gaan linken aan een voorkeur van de grootmoeder? Dat vind ik nogal verregaand. Dat kan je niet aantonen. Dat het ene kleinkind een grotere overlevingskans zou hebben dan het andere? Begin dat maar eens te ontrafelen. Je kan nooit hard maken waaraan dat zou kunnen liggen. Er zijn veel te veel verschillende factoren die daarin meespelen.'

Wat er ook van zij: grootvaders hoeven zich bij dit alles geen zorgen te maken. Zij blijven binnen het onderzoek buiten schot.

Mogelijke oorzaken en symptomen

De cytomegalovirusinfecties komen wereldwijd voor. Vaak gebeurt het dat mensen boven de 35 besmet zijn met het virus zonder het zelf te weten, simpelweg omdat de ziekte zo mild is. Je kan het virus oplopen door onbeschermd seksueel contact, bloedtransfusies, bij de geboorte of door rechtstreeks contact met anderen.

Zoals al vermeld is het mogelijk dat er geen symptomen zijn of dat ze slechts heel miniem zijn waardoor je niet merkt dat je besmet bent. Anderzijds kan het zijn dat je binnen de veertien dagen hoge koorts en klierkoorts krijgt. Als je een verzwakt afweersysteem hebt kan je last krijgen van symptomen die aan een longontsteking doen denken. Om zeker te weten of je besmet bent kan je een eenvoudige bloedtest laten afnemen.

Ik heb het kreng zelf al gehad zo'n vier jaar terug en het is een verschrikkelijk beest. Bij mij begon het met een erge keelontsteking met hoge koorts, die me een week thuis zette. Daarna heb ik nog een aantal maanden last gehad van extreme vermoeidheid.
Helaas voor papa is er niet echt iets tegen te nemen...