De beestenwagons 's morgens vroeg - ook al is het met al die grieptoestanden al bijna kamikaze om je nog daarop te wagen. Heeft niemand al gehoord van hoesten of niezen in een zakdoek of zo? Het blijft altijd fun!fun!fun! om met 3 op een zetel van 2 te zitten terwijl links van u iemand zijn ontbijt (wie eet nu 's morgens om 7u stutjes met gekapt?) verorbert en rechts van u iemand zit die al duidelijk een paar dagen dezelfde slip aanheeft.
Die verdomde muziek die ze nu blijkbaar op Stubru zoveel moeten draaien zoals daar zijn de Riverside motherfuckers en zo. Vanaf ik nog maar die eerste 'noten' hoor verzet ik mijn autoradio op Q music, MNM of zelfs radio 2 godbetert. Voor zo'n muziek bestaat er nog steeds topradio, vanaf ik mij geroepen voel mijn hersencellen daarmee naar het vagevuur te zenden, luister ik wel daarnaar, dank u.
De liften op het werk. Met de trein is het altijd een beetje reizen, maar met de liften ook. Wij werken dus op het vierde verdiep, voor mij net een verdiep teveel om alle trappen te doen - bovendien moeten wij vaak naar een ander verdiep met frigoboxen of afval of andere containers, dus een lift is mooi meegenomen. Alleen is er nu sinds begin dit jaar al 1 kapot en wordt deze niet meer vervangen 'omdat er toch gauw nieuwe komen'. Gauw is in het geval van de universiteit misschien pas binnen een paar jaar, maar ach er zijn toch nog 2 liften... De goederenlift begint nu ook zijn kuren te tonen. 2 Weken geleden was de lift zoek... Ze zat ergens tussen het 3e en het 4e vast maar niemand die ze kon vinden . Verschillende keren hebben we al vastgezeten, en vaak moeten we op iedere verdieping stoppen. Geloof me, als je snelsnel moet gaan verpakken of zo, kun je er niet mee lachen.
De mensen op het werk die het nodig vinden nog te gaan werken ook al voelen ze zich 'ziekjes'. Ze beginnen te vallen als vliegen, maar toch komen ze nog snel even werken, want 'het past nu nog niet in hun planning'. Maar zij hebben nu verlof, hebben ons misschien besmet en wij kunnen niet zomaar even het labo stilleggen!
En toch... is dat niet mijn grootste ergernis. Ik krijg de spontane schurftige jeuk tot aan mijn ellebogen van radio Be One. Deze lokale radio speelt op het werk omdat een collega van me de andere radiozenders niet kan verdragen wegens teveel gebabbel of haar smaak van muziek niet. Op zich is het leuke muziek op Be one. Oude poprockhits van Bruce Springsteen, Tina Turner, enz. Iets nieuwere liedjes van Madonna. Alleen; die liedjes zijn leuk omdat het lang geleden is als je ze gehoord hebt. Be One gaat er prat op dat je gedurende heel de week van 9 tot 5 geen 1 keer (en dat herhalen ze in hun reclame dan 2 keer) hetzelfde liedje hoort. En inderdaad, dat klopt. Ik heb uit pure ergernis eens geturfd wanneer ik welkeen liedje hoorde. Maar voor 9 uur draaien ze dan weer diezelfde liedjes die ze de dag ervoor al draaiden. En het ergste van al: de week erop begint gewoon volledig dezelfde lijst opnieuw. Ik ben die Choop Choop Song van Cher (It's in his kiss, that's where it is) zo kotsbeu gehoord. Als ik dat hoor, dan word ik moordlustig . Bovendien zijn die presentatoren op Be One duidelijk van de soort die nergens anders een job vond. Vandaag vond er één zichzelf weer super grappig. Hij was bezig over de Mexicaanse griep, dat er al 41000 gevallen bijgekomen zijn in ons land deze week. En ja, zei hij, dit is nog maar het topje van de ijsberg. Een Mexicaanse ijsberg, weliswaar, maar toch...een ijsberg. (en dan de jingle om te bewijzen hoe grappig hij wel niet was ) En dan, de reclame op Be one... reclame zoals op alle lokale radio's te vinden is. Voor Het computerwinkeltje (met draadloze routers! Aan zo'n danige lage prijs! Dat iedereen meteen vertrekt om ze te kopen!), voor meubelen Makri en tegeloutlet Asse. Bah.
Voilà. Oef, u en u en u staan er niet tussen. Ik zou ook niet durven. Tenzij u plots de neiging voelt om een Riverside motherfucker kloon uit te brengen. Of u Mexicaanse griepsgewijs even voor mij komt hoesten. Och ja, of radio Be One opzet. Tot dan is de liefde nog wederzijds.
29-10-2009 om 18:09
geschreven door Vivache
Categorie:Klaaghoekje
27-10-2009
Kitten
Op oma's blog konden jullie het al lezen: Oma en opa kregen vorige week bezoek van een prachtig klein katje.
Ongetwijfeld een straatkat, toch doet het me erg denken aan ons lievelingsras: de Maine Coon. Een Maine Coon is een kat in het kwadraat. Rustig, lief, speels en aanhankelijk. Dubbel zo groot en harig en zacht. We werden verliefd op dit ras toen we een aantal jaar geleden een kattenshow in Lochristi gingen bezoeken. De kittens van dat ras zijn om bij weg te smelten. Toch bezit dit ras nog het stukje wildernis die je bij andere katten vaak maar terugvindt als ze een muis zien passeren . En vooral de katers zijn als ze volwassen zijn behoorlijk indrukwekkend. Een gewicht rond de 10 kilo is daarbij niet uitzonderlijk.
Waarom we hier geen Maine Coon hebben, als we er dan zo gek van zijn? Coons zijn in de eerste plaats dure beestjes. 600 of 700 euro is geen vreemde prijs die ervoor gevraagd wordt. Bovendien vind ik het dan onverantwoord om je kat buiten te laten lopen, een ongeval is snel gebeurd - om nog maar te zwijgen van mensen die je prachtige kat zouden stelen... En het is dan toch ook bijzonder jammer om een kat die zo van buiten houdt te moeten opsluiten in huis. Dus moet je al vaak investeren in een kattenren in je tuin en daarvoor is onze tuin ten eerste niet groot genoeg en ten tweede Weettegijwelwatdatdakost? Het blijft hier dus bij verre dromen. En opa en oma hebben gratis en voor niet zo'n prachtig beestje bij hen. Ik zou alvast niet twijfelen, hoor!
27-10-2009 om 22:41
geschreven door Vivache
Categorie:Allemaal beestjes...
CMV (2)
Papa is de rest van de week thuis door dat verdomde kreng van een CMV. Aangezien hij hier de laatste dagen meestal bijna met open ogen slapend doorbrengt, zal het hem deugd doen de volgende dagen wat in bed te vertoeven.
27-10-2009 om 19:44
geschreven door Vivache
Categorie:Mannen
Eten en slapen
Het is soms balanceren op een slappe koord . Dan denk je nog, het is maar tien minuutjes meer om het eten klaar te maken, en dan nog snel eten, dat zal nog wel lukken voor Pepijn zijn flesje wil en in bed wil. Euh...not! Het begon met een klaaglijk ajajjajajjajaaajajajaj in zijn stoel. Papa was sneller klaar met eten dus hij begon Pepijn al te verkleden. Het ajajaj werd gehuil. Gekrijs, traantjes erbij. Enkel de fles was goed, en daarna stante pede het bed in. Goed. Dat weten we ook alweer. Net zoals bij de leeuwen is er in dit huis een rangorde om te eten. Eerst Pepijn, dan pas mama en papa.
27-10-2009 om 19:43
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
26-10-2009
Status Quo
Nog steeds status quo, onze kleine kerel. Enfin, op zijn buik dan toch. Vanavond ging ik terug naar de kinderarts om 'het puffertje' te evalueren. (doet me eraan denken dat ik nog eens een foto van dat foltertuig moet nemen) Pepijns hoest is positief geëvolueerd. Nog 1 week puffen geblazen, wel maar 2 keer per dag meer. Onze prins is blijkbaar wat gevoelig aan de luchtwegen, net als de papa. We mogen ons elke winter aan een paar kleine verkoudheden verwachten. Maar ach, veel last heeft hij er niet van, geen koorts of zo. Dus we moeten ons geen zorgen maken. 8,950kg deze keer. Hij heeft lichtjes lossere stoelgang de laatste dagen, en hij doet er goed aan door vandaar die 100g minder. Ik moest een half uur wachten met hem in de wachtkamer van de dokter. Amai... Ik heb alle hoeken van de kamer gezien. Stel je onze kleine rakker voor, zittend op zo'n klein rieten stoeltje, ondertussen zo'n schuifspeelgoed attaquerend. Je weet wel, zo'n raam waarover trajecten lopen waarover je dan kralen moet schuiven. Een paar minuten later, prins op mama's schoot. Oh, een rieten stoeltje, hop, linkerhand naar beneden en even later hing dat stoeltje zo'n 10cm boven de grond. Hij heeft kracht hoor! Ik denk niet dat ik me nog zorgen moet maken over zijn linkerarmpje . Dan, even later, ah een babyboekje! Slaat hij daar dat boekje open met zo'n kracht dat de binnenkant wat scheurt en nog voor ik het goed en wel kan vastnemen is hij er al mee aan het schudden en zwaaien, het hoekje reeds omgeplooid. Energie te over Ik heb, nu ik eraan denk, ook nog niet verteld hoe ik hem zaterdag bij mammie en pappie een verse pamper wou geven... Het vergde mammie en mama om onze pruts in bedwang te houden want oh nee niet op mijn rug liggen voor die pamper. Hij wou constant op zijn buik. En draaien, en wriemelen... Dus enkel maar status quo op het kruipvlak, momenteel, voor de rest meer dan beweging genoeg, dankjewel. (dat belooft als dat kruipen er ook eenmaal zit is, voor de volgende wachtkamermomenten )
Onze sjeik in zijn troon... Achmalach gedeel door ach is ach!
25-10-2009 om 19:18
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Foutjes
Als nieuwbakken mama heb ik foutjes gemaakt. Dat wil ik nu wel toegeven. Ze waren te wijten aan de toevloed van vaak verschillende informatie die je krijgt, en aan het nog niet kennen van onze kleine prins. Ik denk namelijk dat Pepijns constante gehuil in de eerste maanden niet alleen te maken had met het zuur. Ik denk dat hij vaak gewoon ook doodop was. Moe, moe en nog eens moe. Maar zijn slaap was erg vaak gestoord door die oprispingen. Hij kon het ook nog niet tonen zoals nu, dat hij moe was. Nu wrijft hij heel ostentatief aan zijn neusje en in zijn ogen. Voor ons het sein om hem stante pede in bed te leggen. Toen hij nog maar een paar weken oud was, deed hij dat natuurlijk nog niet. Het was gokken of hij wou slapen of niet. En ik wist helemaal ook niet dat Pepijn niet zomaar overal kan slapen, zoals sommige andere baby'tjes. Je moet hem echt te slapen leggen, in een bedje, in een donkere kamer. Overal in de boeken stond ook dat je borstvoeding moet geven op vraag. Dat heb ik dan ook gedaan. Maar Pepijn vroeg - achteraf bekeken- meer dan hij nodig had. Door die zure oprispingen onder andere. Maar ook gewoon omdat hij moe was, en hij kalmeerde door te drinken. Hij viel dan tijdens het drinken constant in slaap, mij een uur met een kleintje aan de borst opzadelend. Maar vanaf ik hem wou wegnemen, werd hij weer wakker en dronk hij weer verder. Tja. 'Met een tweede zou ik...' is een veelgehoorde zin. Maar je kent je kindje nog niet, en je wil goed doen. Het is alleszins opvallend dat Pepijn nu een heel ander kind is. Geen gehuil meer. Of toch veel minder. Alleen naar de avond toe wordt hij wat slechter geluimd. En tegen het tijd is om te gaan slapen moet je niet veel anders doen dan hem zijn fles geven. Het zuur dat valt hem wel nog vaak lastig. Pepijn geeft nog steeds veel over. Maar dan enkel als hij wakker is, in zijn slaap is hij niet meer gestoord. Fruitpap, en onze prins, dat zal nooit een goeie combinatie worden. Hij eet het wel, maar geeft er nog meer van over dan anders. Ook al laten we de citrusvruchten eruit.
25-10-2009 om 14:29
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
22-10-2009
8 maanden / 35 weken
Een dikke proficiat aan onze kleine kameraad voor zijn 8e vermaanddag!
22-10-2009 om 19:43
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
CMV
Voilà, het verdict is gevallen. Wat we al dachten was dus waar, papa lijdt aan CMV, het cytomegalovirus. Dit is wat dokter internet erover te vertellen heeft:
Het cytomegalovirus (CVM) is een virus uit de groep van herpesvirussen. Het kan zelfs bij gezonde personen een infectie teweegbrengen zonder dat er ziekteverschijnselen zijn. We maken een onderscheid tussen een drietal syndromen:
- Bij de eerste soort lijd je aan een infectie zonder dat je ziekteverschijnselen hebt, en zonder dat je het dus zelf weet. Uiteindelijk kan die infectie erger worden zodat je koorts, hepatosplenomegalie (vergrote milt en lever), mentale en/of motorische achteruitgang hebt met soms de dood tot gevolg.
- Een tweede soort is de acute CVM-infectie. Een infectie die lijkt op klierkoorts omdat je ongeveer dezelfde symptomen -uitgezonderd keelpijn- krijgt (koorts, een slap gevoel, spier- en gewrichtspijn). Het virus wordt overgedragen door seksueel contact en bloedtransfusies maar kan ook in melk aanwezig zijn. Als je zwanger bent moet je extra oppassen voor dit virus.
- Ten slotte, de derde soort is een CVM-infectie bij immuungecompromitteerde mensen, oftewel bij personen met een verzwakt immuunsysteem (zoals mensen met HIV).
Mogelijke oorzaken en symptomen
De cytomegalovirusinfecties komen wereldwijd voor. Vaak gebeurt het dat mensen boven de 35 besmet zijn met het virus zonder het zelf te weten, simpelweg omdat de ziekte zo mild is. Je kan het virus oplopen door onbeschermd seksueel contact, bloedtransfusies, bij de geboorte of door rechtstreeks contact met anderen.
Zoals al vermeld is het mogelijk dat er geen symptomen zijn of dat ze slechts heel miniem zijn waardoor je niet merkt dat je besmet bent. Anderzijds kan het zijn dat je binnen de veertien dagen hoge koorts en klierkoorts krijgt. Als je een verzwakt afweersysteem hebt kan je last krijgen van symptomen die aan een longontsteking doen denken. Om zeker te weten of je besmet bent kan je een eenvoudige bloedtest laten afnemen.
Ik heb het kreng zelf al gehad zo'n vier jaar terug en het is een verschrikkelijk beest. Bij mij begon het met een erge keelontsteking met hoge koorts, die me een week thuis zette. Daarna heb ik nog een aantal maanden last gehad van extreme vermoeidheid. Helaas voor papa is er niet echt iets tegen te nemen...
Kook de tagliatelli volgens gebruiksaanwijzing. Pel de reuzengarnalen (darmen eruit). Bak ze aan in de olijfolie, overgiet me de cognac, kruid met peper, zout, look en kerrie en laat kort garen. Doe er het visbouillonblokje bij en laat de room wat inkoken. Snijd ondertussen de champignons fijn en stoof ze samen met het sjalotje. Voeg de tomatenblokjes toe en warm even mee. Doe dit mengsel bij de reuzengarnalen. Breng verder op smaak met kerrie. Laat de tagliatelli verlekken, schik op borden en leg de reuzengarnalen en saus in het midden. Versier met wat dille.
21-10-2009 om 20:45
geschreven door Vivache
Categorie:Cookie monster
Voorbereiding
Papa heeft (weeral) zijn zoon niet gezien vanavond. Dat betekent: een erg erg boze prins omdat hij na zijn badje niet stante pede zijn fles krijgt. (mama kan niet én aankleden én de fles klaarmaken) Maar het zal een voorbereiding zijn. Heel binnenkort moet papa verschillende dagen naar Nederland, een paar weken na elkaar. Dat wordt leuk.
21-10-2009 om 19:53
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
20-10-2009
Bedtijd
Na een strijk van 3 uur is het alweer bedtijd... Papa en ik zaten vandaag bij de dokter. Ikzelf heb een verstopping van mijn buis van Eustachius en moet medicatie nemen. Mijn oren zijn nog niet goed geweest na mijn oorontsteking. Papa heeft een vreemde kwaal, de dokter heeft eens bloed getrokken. Donderdag hebben we resultaat. Slaapwel!
20-10-2009 om 22:42
geschreven door Vivache
Categorie:Dinges
19-10-2009
...en dichter...
Binnen een jaartje ongeveer komen Fiona, A&S en de nieuwe spruit wat dichter bij ons. Veel dichter zelfs. Om niet te zeggen minder dan 10km van onze deur. Wij in Harelbeke, zij in de Harelbekestraat in Waregem. Nog een dikke proficiat van ons allemaal!
19-10-2009 om 20:01
geschreven door Vivache
Categorie:Familie
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan
Nu kleine prins plots weer meer op zijn buik wil liggen, zien we op die week al weer een hele verandering. Draaien, keren en kronkelen. Daarnet, toen hij in bad moest, kwam Thor (één van onze katers) aan het raam. Meteen wou pruts ernaar grijpen. Ik legde hem op zijn buik om eens te zien wat hij deed. En jaja, hij probeerde op zijn kniën te komen. Wat even lukte voor de ene, en dan viel hij weer om. Nog even oefenen, en we zijn weer een stapje/kruipje verder...
19-10-2009 om 19:56
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Naar de kinderarts
Omdat Pepijn donderdag 8 maanden wordt, en het al 2 maanden geleden is dat we nog naar de kinderarts zijn geweest, ben ik nu net langsgeweest. Zo wordt Pepijn nu nog eens onderzocht, en dan op 9 maanden door Kind en Gezin. Pepijn hingt uiteraard weer zijn eigenste zelf uit, zijnde: charmeur eerst klas met zijn lachjes en kreetjes, en he-le-maal niet stilzitten of -liggen wanneer het moest . Zo kennen we hem wel hé. Hij heeft immens veel kracht, het is zaak om hem goed vast te houden wanneer de dokter probeert hem te onderzoeken. Sinds dit weekend zit hij namelijk te wippen: als hij neerzit, heft hij heel de tijd zijn poep op. Wel een grappig zicht. Ook in zijn relax en in zijn maxi-cosi doet hij het constant. Daarvoor deed hij het af en toe eens... En ook sinds dit weekend kronkelt hij als een slang als hij op zijn rug ligt. Op de één of andere manier schudt hij zijn poep weg en weer en zijn schouders. En draaien, en keren, en alles willen pakken. Er zit leven in, hoor . Onderzoek van zijn longetjes wees uit dat het een beetje aan het 'zakken' is, hij moet nu een week aan een soort van puffer, en dan volgende week moeten we terug. Voor de rest 10/10. Onze flinke man weegt ondertussen 9,040kg en is 70cm groot. De lengte is gemiddeld, het gewicht wat erboven.
Zijn gewicht volgens leeftijd. Zijn hoofdomtrek volgens leeftijd.
Zijn lengte volgens leeftijd.
19-10-2009 om 18:40
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
18-10-2009
Lieve prins (2)
Mama's lieveling.
18-10-2009 om 20:26
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Rammelaar
Het is dus praktisch onmogelijk Pepijn te laten lachen naar de camera als hij zijn rammelaar in het oog heeft.
18-10-2009 om 20:23
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Lieve prins
Onze kleine spruit is gisteren en vandaag een super lieve prins geweest. Gisteren, toen we naar Emmy en Koen gingen: na eerst nog een goeie tuk gedaan te hebben in de auto, was hij zijn lieve en enthousiaste zelf. Veel rondkijken en doen, en na een half uurtje besloten we dat het bedtijd was. Ik deed zijn pyama aan terwijl papa het bedje opzette. We hebben uiteindelijk toch geen badje gegeven, omdat pruts zoveel in het rond spat en we Emmy het dweilen wilden besparen. Zo was onze rakker nog super levendig toen ik hem moest verkleden, het was net een kleine slang, zo kronkelen...
Daarna, flesje en zonder problemen zijn bedje in. Even na 19u30 lag hij in zijn bedje, net als anders. Hij is maar een paar keer wakker geweest (dan snel de tut gegeven) en zo hebben wij nog een erg leuke avond gehad. Op het menu stonden: hapjes die zo uit een restaurant konden gekomen hebben (mmm). Dan als voorgerecht parmaham met een rucoladressing en parmezaanse kaas. Als hoofdgerecht eendeborst met een mosterdsaus, champignons, kroketjes. En het dessert was een speciale tiramisu met witte chocolade. Het was wederom als uit de boekjes, erg lekker en erg leuk. Ik merk wel dat het slaaptekort wat doorweegt, hoewel het superleuk was en we niet uitgepraat geraakten, was ik na een paar uurtjes toch te moe. Om 1u45 waren we thuis. Pepijn is er dan nog in geslaagd om tussen dan en 7u ons elk 3 keer te laten opstaan . Dus we waren wel moe deze morgen. We hebben wat met hem gespeeld in bed, dan om 7u45 de fles en meteen weer in bed. Wij bleven ook nog liggen in de hoop dat hij ons toch nog een uurtje slaap gunde... En plots, werd ik wakker en was het 10u20! Zaaaalig zo'n lieve prins dat wij hebben. Hij heeft het ons dan ook nog gegund op het gemak te ontbijten, want om 11u pas was hij wakker! Leuk toch, niet? Als beloning gaf ik hem dan de zondagse maaltijd: knolselderpuree met stukjes ham. Vond hij duidelijk erg erg lekker. Hij had het dan ook verdiend.
18-10-2009 om 14:14
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
Mannenniveau
Ja, beste mensen, zo'n niveau hebben mijn mannen hier...
Terwijl papa nu nog snel naar de supermarkt is om ons dit weekend wat meer tijd te geven, en ik wat was erdoor aan het jagen ben , ligt Pepijn in zijn bedje. Onze prins was vandaag zoals elke dag weer heel flink in de crèche. Dat horen we natuurlijk graag. Aan het begin van dit weekend weer hetzelfde liedje als al een paar weken: morgen plannen we een paar bezoeken aan firma's. Morgenavond dan het langverwachte bezoek aan Emmy en Koen. En zondagnamiddag komen mammie en pappie nog eens langs voor de kleinzoon. Morgen zouden we eigenlijk ook eens in de thuiszorgwinkel moeten geraken. Pepijn en de maxi-cosi, dat is al een tijdje geen goede combinatie meer. Vorige week gingen we al een autostoel kopen. Het is de Axiss geworden van bébéconfort. Een autostoel die je kunt draaien zodat je je kindje gemakkelijke in de stoel krijgt. Er waren grote kortingen in de paradisio (waar ook onze geboortelijst lag). Dan is het het moment... Alleen, je kleintje moet zo lang mogelijk in de maxi-cosi blijven (voor de veiligheid). Indien mogelijk zelfs tot een jaar. Maar Pepijn komt bijna met zijn hoofdje boven de rand (nog een cm of 2), en zijn schouders zitten echt gekneld tussen die maxi-cosi. (hij is wel breedgeschouderd, dat weet ik nog ) Zijn voetjes zitten er al over... We houden dat écht geen weken meer uit, hoor. Via de cm krijg je als geboortegeschenk een bon die je kunt inruilen voor een eetstoel of een autostoel. Annelies raadde ons de eetstoel af, en we zijn erg tevreden van ons eetstoeltje van de ikea. We zulllen dus morgen eens gaan kijken hoe het met die autostoel zit.
16-10-2009 om 20:22
geschreven door Vivache
Categorie:Onze kleine prinsen
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Pepijn Simon Lucas geboren op 22/02/2009 om 0u50 in Kortrijk 50cm (48cm) - 35cm hoofdomtrek - 3,635kg
Wij werken dus op het vierde verdiep, voor mij net een verdiep teveel om alle trappen te doen - bovendien moeten wij vaak naar een ander verdiep met frigoboxen of afval of andere containers, dus een lift is mooi meegenomen. Alleen is er nu sinds begin dit jaar al 1 kapot en wordt deze niet meer vervangen 'omdat er toch gauw nieuwe komen'. Gauw is in het geval van de universiteit misschien pas binnen een paar jaar, maar ach er zijn toch nog 2 liften... De goederenlift begint nu ook zijn kuren te tonen. 2 Weken geleden was de lift zoek... Ze zat ergens tussen het 3e en het 4e vast maar niemand die ze kon vinden 
.
Ik zou ook niet durven. Tenzij u plots de neiging voelt om een Riverside motherfucker kloon uit te brengen. Of u Mexicaanse griepsgewijs even voor mij komt hoesten. Och ja, of radio Be One opzet. 
Een paar minuten later, prins op mama's schoot. Oh, een rieten stoeltje, hop, linkerhand naar beneden en even later hing dat stoeltje zo'n 10cm boven de grond. Hij heeft kracht hoor! Ik denk niet dat ik me nog zorgen moet maken over zijn linkerarmpje 
en nog voor ik het goed en wel kan vastnemen is hij er al mee aan het schudden en zwaaien, het hoekje reeds omgeplooid. 
Ik heb, nu ik eraan denk, ook nog niet verteld hoe ik hem zaterdag bij mammie en pappie een verse pamper wou geven... Het vergde mammie en mama om onze pruts in bedwang te houden want oh nee niet op mijn rug liggen voor die pamper. 
