Belisol Trappers overleven de Fietsdodentocht in Bornem

Dertiende deelname van de Belisol Trappers aan de fietsdodentocht. Een rit van 100 km, met 560 hoogtemeters.

Stipt 08:30, na de boezemtest te hebben ondergaan, vertrokken we : René, Daan, Theo en Maurits.

René, onze ouderdomsdeken. Leeftijd heeft geen vat op hem, want hij trapte alsof de jaren achteruit telden.Snel gestart en hij bleef vervolgens onverstoorbaar verder malen.

Maurits ontpopte zich onderweg tot de ideale wegkapitein én persoonlijke verzorger. Wanneer ik, Daan, op de steilere hellingen even een klein dipje kreeg, stond hij klaar met de juiste woorden en het perfecte tempo om me weer op gang te trekken.

e-Theo, voor de start nog met 'laad-stress', werkte de 100 kilometer af alsof het een ontspannen zondagse uitstap was.

Na de tweede bevoorrading nam Maurits resoluut het commando over. Met een strak tempo van zo'n 30 km/u loodste hij ons als een geoliede trein richting finish in Bornem.

De eindbalans : vier tevreden Belisol Trappers. Geen brokken, geen platte banden, alleen stramme benen. Maar zeker voldaan.

's Avonds werden de koersfietsen ingeruild voor een iets comfortabelere stoel en trokken we richting de laatste beklimming van de dag, De Lindenberg in Wommelgem.

Het weer zat helemaal mee, zodat we gezellig buiten konden zitten. De rit van de dag werd nog eens kilometer per kilometer ontleed. De hellingen werden steiler, de tegenwind krachtiger en de snelheden gingen bij elk verhaal een beetje de hoogte in.

Volgend jaar weer? Dat is nog niet zeker. Misschien eens een andere uitdaging zoeken. En vooral : betere wegen. Want de kwaliteit van de (fiets)wegen was op vele plaatsen ondermaats. Riooldeksels te hoog of te laag, putten, bulten, barsten en spleten. Stuur goed vasthouden was de boodschap.

Maar laat ons positief eindigen : het was een prachtige fietsdag, afgesloten met lekker eten. Meer moet dat niet zijn.