Baarjaa (de schoonbroer van Eddy) neemt ons mee om de stad te laten zien: we bezoeken een standbeeld waar we ook een prachtig uitzicht hebben over UB en de Black Market: allemaal leuke hebbedingetjes (maar onze auto's zitten vol, dus pech voor jullie: geen souvenirs).
In UB worden we hartelijk en warm ontvangen door de familie van Eddy en Altai: de mama kookt voor ons een heerlijke maaltijd in haar ger. Nogmaals MERCI!
Onderweg passeren we een mooie ger: we gaan hier even binnen voor een Tchai, maar het blijkt een restaurant te zijn: aanrader als ge in de buurt bent. De vriendelijke Mongoolse (die ook perfect Engels spreekt) laat ons een kijkje nemen in haar keuken. In de zak die je ziet bewaren ze gefermenteerde paardenmelk: de zurige smaak is even wennen, alhoewel er toch enkele liefhebbers blijken te zijn. Het blijkt heel heilzaam te zijn voor de luchtwegen en de longen. De badkamer is buiten.
Op 2 september rijden we Mongolie binnen: het landschap verandert zienderogen. Als we een schooltje passeren, steken ineens alle kinderkopjes buiten: enkele vlijtige meisjes mogen zelfs de klas verlaten om een foto te trekken met onze auto's. We komen ook een 55-jarige Tsjech tegen: hij is al 2,5 jaar onderweg met de fiets: DAPPER (het is hier erg bergachtig)
Vanuit Ulan Ude nog langs enkele boedhistische kloosters: prachtige beelden, de rust straalt ervan af. Ook in UlanBataar bezoeken we enkele tempels: de meeste zijn in het verleden verwoest door de communisten, maar er zijn er toch enkele overgebleven en een aantal werden al terug opgebouwd. Overal wapperen gekleurde gebedsvlaggen: mooi om te zien.
Ulan Ude: onze laatste stop in Rusland. Hoewel Rusland prachtig was, kijken we nu toch vol verwachting uit naar Mongolie. 1 september rijden we van Ulan Ude richting grens: ook hier is de school weer begonnen; mooie uniformen! Nog snel wat boodschappen doen aan de kraampjes langs de weg.
Vlakbij Listvyanka is een park gelijkaardig aan Bokrijk: een verzameling van indrukwekkende Siberische gebouwen uit de vorige eeuwen. We zien hoe de verschillende volkeren woonden en leefden en zijn onder de indruk van de degelijkheid, het houtsnijwerk en de knusse inrichting.
Op de eerste foto zien we een seal in het baikal museum, gevolgd door wat paarden en een zonnende koe op en bij de baikal stranden... De kleine witte sloeber hebben we "s morgens bij het op breken van de tent moeten achterlaten in de regen nadat hij de hele nacht in onze voortent had geslapen!
Langs de weg opnieuw verschillende kraampjes met verse gerookte vis. Het landschap verandert stilletjes aan: de kloosters krijgen al een Oosterse look... Ook de eerste Boeddistische kloosters duiken op.
Het Baikal meer is het grootste zoetwatermeer ter wereld: met een oppervlakte zo groot als Belgie en een diepte tot 1637meter herbergt het tal van mineralen, dieren en planten. Onze route leidt ons langs het meer en we profiteren ervan om (net als Poetin) een duik te nemen : de temperatuur is momenteel ok, tijdens de winter is het meer dichtgevroren en kan je er met de auto over en oa ijsvissen. We kamperen enkele nachten langs het meer: genieten!
Op zondag doen we een gedeelte van de Baikal Trail met de hydrofoil naar Bolshi Koty en te voet terug naar Listvyanka: een pittige wandeling van 25km langs het meer. De trail leidt ons door de bergen, langs kliffen en mooie stranden.
