Wauwwww... Er is vandaag iemand komen spreken over zijn ongeval van 3 jaar geleden en mijn ogen zijn echt open gegaan.. Hij was zijn arm kwijt geraakt en heeft een jaar lang revalidaties gehad enzovoort Hij was met zijn beste vriendin uitgegaan en ze gingen terug naar huis maar ze waren allebei super zat. Dus ja, je kan het wel al raden zeker? Hij vertelde dat allemaal zo rustig en kalm!! Moest ik daar staan, zou ik sowieso de hele tijd staan wenen ! Hij was wel super chill en hij was 18 toen hij dat ongeval had.. Dat doet pas echt je ogen openen. Ook vertelde hij vooral wat er na het ongeval gebeurde, dat zijn ouders telefoon krijgen enzovoort. Ik vraag mij echt af hoe mijn ouders zouden reageren moesten ze zo een telefoontje krijgen dat ik in het ziekenhuis ligt met groot levensgevaar. En dat ze niet weten of ik het zal halen. Dan laat je toch alles vallen en ga je direct naar het ziekenhuis? Ik kan me dat echt niet voorstellen hoe iemand zijn leven zo opeens helemaal anders is. De ene moment ben je doodgelukkig en het andere moment lig je te sterven aan de kant van de straat. Ik zou niet weten hoe ik zou moeten reageren als ik te horen krijg dat Baptiste een auto/brommer ongeluk heeft gehad. Ik ben wel echt blij voor die jongen dat hij een vriendin heeft die hem steunt en hem helpt. Logisch dat je je lief niet verlaat als er zo iets gebeurt! Deed me wel een beetje denken aan het verhaal van Fay. Hoe erg moet het wel niet zijn om je lief voor je ogen zien aangereden worden. Verschrikkelijk moet dat zijn.. Hopelijk moet ik dat nooooooit meemaken !!