Koers voor 93 km, met 86 rensters. Een vlak parcours met veel rechte stukken en een stuk smallere weg waar de wind eerder in het nadeel staat. Doel was vandaag om me deftig in het peloton te handhaven. 

De eerste ronde schuif ik op tot ik in tweede stelling de doortocht maak. We zijn met vier SVK'ers en we laten het gat vallen voor Sabrina die op zoek gaat naar de ontsnapte Amy. De volgende ronde stoppen we af, tot plots Gilke vertrekt. Ik spurt naar haar wiel en aangezien we al een mooi gat hebben pak ik meteen over. Het peloton laat echter niet begaan (en achteraf gezien maar goed want het was nog lang). Een ronde later is ook de kop gegrepen. Ontsnappingspogingen zijn legio. Enkelen houden een paar ronden stand, maar het peloton, met een zeer bedrijvige Johansson vat iedereen steeds opnieuw bij de kraag. Met nog vijf ronden te gaan heb ik nog eens zin iets te ondernemen. Emma valt aan, uiteraard zit meteen het hele peloton in haar wiel. Ze doet nog een poging, idem. Ze zet zich gefrustreerd op kant en ik trek door. Er volgen enkelen, maar we worden al snel gegrepen. Tijd om door te trekken wanneer het peloton net komt aansluiten. En het lukt: ik ben weg. Ik kijk achter me en zie een stomp peloton. Maar het duurt niet lang of ik moet al kleiner schakelen, en nog eens... Oef, toch wel wat wind vandaag... Als er nu een groepje komt maak ik nog kans, anders hou ik dit niet lang meer (hier is duidelijk nog werk aan). Maar mijn gebeden worden gehoord en er komen drie rensters in de achtervolging. Elien komt als eerste voorbij gestoven en ik moet echt alles geven om in haar wiel te geraken. Ik neem op flauwe wijze over en trek verontschuldigend een pijnlijke grimas. Wanneer de andere twee komen aansluiten zit er bij mij echt niets meer op. Als ik een halve ronde kan recupereren zal ik er wel door zijn, maar door mijn gesleep en gebekkentrek stok de samenwerking en we houden het net geen ronde uit. Dat was eens keihard met de neus op de feiten gedrukt worden. Ik zit nog niet op het niveau van het einde van vorig seizoen (ook niet verwonderlijk natuurlijk).

De volgende ronden zit er niets anders op dan braaf in het peloton blijven. De onoverzichtelijk, rommelige spurt laat ik aan me voorbijgaan. Ik kom bij de laatsten over de meet en word 51e.

Volgend weekend een UCI-koers in Nederland door de polders. Dit zal vermoedelijk nog wat te hoog gegrepen zijn.

De eerste ronde ben ik om de een of andere reden diep onder de indruk. Ik raak precies niet 100% gefocust op de kleine (belangrijke) dingen, zoals gedoseerd remmen, snelheid uit de bocht nemen,... Het optrekken en volgen gaan gelukkig wel goed, maar die kleine details maken dat ik in de tweede ronde in het laatste kwart van het peloton verzeil. Nu volgen verschillende ontsnappingspogingen elkaar op en scheurt het langs alle kanten. Ik zie het gebeuren en zet me recht om de gaten te dichten, maar zit te ver en moet te veel slalommen. Het kaf wordt van het koren gescheiden, tot u spreekt het kaf... Samen met Anja Buysse doen we een ultieme poging, maar we moeten de strijd al snel staken. Achter ons komt een groepje van 15 aangedenderd en ik vind er mijn plaatsje. Het is nu drie ronden lang recupereren geblazen. Uit het peloton waaien geleidelijk meer rensters. Geen goed teken, vooraan blijft de gas openstaan! Maar de eerste groep is te groot om samen te werken (20tal) en te klein om echt te blijven beuken. Na drie ronden kunnen we de aansluiting maken. Oef, tijd om te eten en te drinken want in die windkoersen is dat absoluut geen sinecure. 

De volgende ronden zitten we heel vaak op het lint. Enkel de drie centimeter naast de rand van de weg interesseert ons. Stenen, putten,... deert ons niet, zo veel mogelijk van de jetstream van de voorgangster profiteren is het enige wat telt.

De laatste ronden gaan we in met een 40tal overblijvers. In de voorlaatste ronde schuif ik op tot plaats 10, om de laatste ronde bij de eersten de polder in te draaien. Ik wil nog wel iets proberen en als dat niet lukt, kan ik misschien nog nuttig zijn voor Annelies. Een halve ronde van het einde gaat Hoffmann, er reageert iemand, twee anderen volgen en ik zit in hun wiel. Zij staken de poging. Ik zie rechts nog net een gaatje en ga ervandoor (al zat er toch niet veel dash meer op). We zijn los met twee, maar mijn gezellin heeft het niet door of pokert graag. Een derde komt aansluiten en we organiseren ons, maar het peloton laat niet begaan. Terug gegrepen valt het stil, ik rij 27km/u op kop, de wind houdt de rest in bedwang, niemand voelt een drang over te nemen. Plots kiest er iemand het hazepad. Annelies en ik kijken twijfelend naar elkaar. Achteraf gezien jammer, want zij kan alleen het peloton voorblijven en wint.

Ik draai de laatste bocht in als 10e en kom over de meet als 27e. Het vet was van de soep, de spurt was eerder sterven.

Leuke koers en zalig om met een goed gevoel je eerste koers te kunnen afsluiten. 

Deze week en volgende week is het trainen nog prioritair (explosiviteit - intensief), dus als ik in Snaaskerke en Breendonk kan uitrijden, ben ik dik tevreden! 

Het is fijn te voelen dat ik duidelijk vorderingen heb gemaakt. Qua snelheid, maar nog het meeste qua kracht. Bergop voel ik dat ik terug macht heb en dat maakt ieder heuveltje net dat tikje makkelijker verteerbaar. Stilaan worden de trainingen ook wat intensiever: TD en spurtjes komen in het schema te staan (ein-de-lijk). Het wordt ook wel de moment, midden mei zal er snel zijn!

Ondertussen valt het me moeilijk, het wachten. Ik wel zo graag terug een rugnummer opspelden...

Zaterdag zitten we voor een weekje in Mallorca. Dat worden kilometertjes vreten in het zonnetje en in de namiddag genieten van zon, zee en strand. Ik kijk er echt geweldig naar uit! 

De start is noodgedwongen op 29 april gezet. Dan is het provinciaal kampioenschap in Wiekevorst. Als we het PK of BK niet rijden volgt een schorsing en dat vermijd ik liever. Dus verplichte start zonder ambitie. 

De avond voordien komen we terug van een zware stageweek in Mallorca. De eerste echte koers wordt Breendonk midden mei. Dan volgen wat trainingsweekends in de Ardennen om er hopelijk in juni weer helemaal te staan. De opbouw wordt bewust rustig aan gedaan met de bedoeling om van juni tot oktober op niveau te kunnen blijven. 

Het voordeel is wel dat ik nu aan alle mooie toertochten kan deelnemen, dat is anders uitgesloten.