Het is zondag morgen, half december. De wekker loopt af om
06:15 en het is verdomd moeilijk om uit bed te raken. Wetend dat we niet hoeven
te werken en dus gerust in het warme bed kunnen blijven liggen. Toch kiezen we
ervoor om op te staan en ons klaar te maken voor onze eerste ontmoeting met een
echte wielerpiste. Sommige mensen zeggen ' ge moet goe zot zijn, daarvoor zo
vroeg op te staan’, en heel even spookt het door mijn hoofd dat ze nog gelijk
hebben ook. Zelf mijn chauffage is nog niet opgestart en buiten wijst de
thermometer 3° Celsius aan.
In tenue van onze favoriete wielerclub stap ik het huis uit,
de sporttas in de hand klaar voor vertrek. Om
vijf voor zeven zijn we klaar voor vertrek met de FIAT, het
personeelsbusje van Brandweer Wetteren, al even rood als de personen die erin
zitten. Plots verschijnt er nog een gedaante vanachter de glascontainer. SHIT,
we waren bijna de Sven vergeten die exact om 7 uur ten tonele verschijnt zoals
afgesproken. Het bakje zit vol, en Wim moet zelfs volgen met zijn eigen wagen
bij gebrek aan plaats. Feitelijk is het niet abnormaal dat voorzitters met een
witte klasse bak op evenementen
verschijnen. Toch rijd ik liever met het busje mee. De sfeer zit er al direct
in, ambiance alom, heel wat anders dan dat we ermee naar Medov rijden voor bijscholing ambulance.
Bij aankomst aan de Velodroom aan de watersportbaan is het nog
steeds donker. We moeten zelf een beetje zoeken waar het ligt. De ramen van het
busje zijn zo bedampt van de hete gasten erin dat enkel de vooruit nog helder
is. Door onze vroege deelname is er nog niet zoveel volk, gelukkig maar want
ook voor ons wordt het wennen. Vandaag zijn we wel ridders, maar met de pedalen
in de sportzak. Na onze bijdrage te
storten ten voordele van “Music for Life” worden we verder gestuurd naar het
magazijn voor het afhalen van een fiets. We krijgen allen een echte EDDY MERCKX
piste fiets waar onze pedalen worden op gemonteerd door mekaniekers van het
huis.
Het uur van de waarheid is aangebroken. Verbolgen staan we te
kijken op de binnenplaats van de piste. De steile bochten jaagt de adrenaline
de hoogte in. We krijgen eerst een
professionele uitleg van een piste begeleider.
We worden als echte “pistiers” klaargestoomd en de deskundige uitleg is
mooi meegenomen, anders zou het er mooi aan toegaan denk ik.
De eerste rondes zijn een ware geseling. Zonder remmen en met
vaste pioen door bochten scheuren jaagt
de hartenklop tot in de keel. Sommigen zitten met drie eieren in de broek. Ik
vraag mij af of we komen rijden om de diarree te bevorderen i.p.v. hem te
stoppen. Enkel Frank vertoeft op grotere hoogten van de wielerpiste. Hij heeft
reeds ervaring en sommigen proberen hem rustig aan te volgen.
Na een kwartiertje fietsen, hebben we de smaak te pakken en
vlammen er al goed op los. We durven al iets meer en Desies heeft al het lef om
volledig buitenkant piste te rijden. Pascal
begint te vlammen zoals we hem nog nooit hebben zien doen. Het is niet moeilijk, zijn vrouw is toegekomen
en zit in de tribune te supporteren. We zetten ons in groep in de hoop een
groepsfoto al rijdend te kunnen nemen door onze twee fotografen aanwezig, Jelle
en Serge. Echter is het nemen van een foto niet zo evident want er rijden nog
anderen op de piste ook. De piste is 250 meter lang en we doen 25 seconden over
één ronde. Weer eens een snelheid van 30km/h. Zo zie je maar, zelf op de piste
zijn we niet te stuiten.
Het uurtje fietsen is zo voorbij. De dijspieren staan keihard, dit door de
constante druk een uur lang zonder recuperatie. Romain loopt een beetje mank.
Zijn achterwerk heeft het wildvreemde zadel niet zo goed verwerkt. We hopen dat
hij maandag niet moet rechtstaan voor zijn pc in plaats van neerzitten in zijn
bureaustoel. 
Vandaag geen geleuter over groepsgeest en samenhorigheid. Het
was er gewoon met een mooie herinnering in ons achterhoofd. Soms vertellen
beelden meer dan woorden. Klik maar op de foto bovenaan dit bericht!
Dank aan allen die aanwezig waren, en dank aan de Commandant voor het gebruik
van de FIAT en onze chauffeur Rudy. Er
is wat afgelachen in dat busje.
Aan de anderen, jullie hebben weer wat gemankeerd!
Eén ding mag je niet vergeten, iedereen is steeds en altijd welkom!
11-12-2011 om 18:43
geschreven door wezi 
|
