Inhoud blog
  • Life goes on
  • Blame it on the hormonen
  • Diagnose: Gebroken hart
  • To date or to update
  • Genieten van de bloesems
    Foto
    Zoeken in blog

    27 oktober 2006...een datum voor eeuwig in mijn geheugen: Nog net geen 30 jaar en borstkanker. In mijn rechterborst zit een invasief ductaal carcinoom van bijna 5 cm groot. Er zijn 2 mogelijkheden: ofwel eerst chemo ofwel een amputatie...hoewel ik zelf eerder neig naar de amputatie (snij die tijdbom maar weg en liefst zo snel) kies ik in overleg met de oncoloog en gyneacoloog toch eerst voor de chemo...Na het plaatsen van de portacath volgen er 8 chemo's. Na 4fec blijkt dat ding in mijn borst zo koppig...het is niet eens een mm verkleind...maar gelukkig is er de taxotere...een wonderchemo zo blijkt later...alles is (microscopisch gezien dan) weg...in mei 2007 volgt er een borstsparende operatie met okseltoilet. 3 weken na mijn operatie begin ik aan de bestralingen, 25 in totaal en ten slotte krijg ik er nog een brachytherapie bovenop (inwendige bestraling). Mijn BK bleek sterk hormoongevoelig te zijn...bijkomende middelen kunnen ingezet worden...elke maand een vaarwel-vrouwlijke-hormonen-spuit (die toch net iets te dik is om aangenaam te zijn) en de antihormonen pillekes.

    Na mijn behandeling start ik vrijwel onmiddellijk met revalideren. Samen met 11 andere vrouwen volg ik van september tot december 2007 het programma "Herstel en balans" in het Virgajesse ziekenhuis in Hasselt. De conditie gaat in stijgende lijn...De eerste 3 maanden van 2008 besluit ik nog wat qualitytime voor mezelf te nemen (ben gewoon nog niet fit genoeg om terug te pendelen naar Brussel). Maar op 1 april was het dan zover, na 17 maanden terug gaan werken, halftijds wel te verstaan. Vandaag (juli 2008) ben ik 3 maanden verder...het terug deelnemen aan het actieve leven ging niet zonder slag of stoot...al snel werd me duidelijk gemaakt dat ik geduld moet hebben, veel geduld ...want hoe harder ik wil, hoe harder dat lichaam van mij op de rem gaat staan...de confrontatie met mijn kunnen, de slaapeloze nachten, het doodop zijn...In die eerste maanden kwam ik mezelf geregeld tegen. Gelukkig heb ik super collega's en een superverantwoordelijke met heel veel begrip...ze geven me alle kansen en steunen me in het weer "ingewerkt geraken" als inwerkingsconsulente!
    Foto
    Een straffe-boezem-madam
    Achter de horizon van vandaag wacht reeds het GELUK van morgen...
    29-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Life goes on

    Veel valt er tegenwoordig niet meer te vertellen...dat verklaart dan ook meteen de grote stilte op mijn blog. Het leven gaat zijn gewone gangetje. Het ziet ernaar uit dat ik de rollercoaster heb gelaten voor wat lief is. En maar goed ook...
    Ondertussen zijn mijn bureau en bureaustoel gearriveerd en heb ik mijn eigenste VDAB@home... Vanaf september plan ik om 80% te gaan werken. 1 dag in BXL, 3 dagen @ home. Het zal mijn gatje varen...dat is een feit wat zeker is...want ik ben dat halftijds werken al meer dan gewoon...maar de tijd is er nu rijp voor...en met de nodige dosering moet het mij lukken...zolang ik maar voldoende luister naar mijn lichaam en niet al te erg over mijn grenzen ga gaan.

    Ondertussen was het gisteren ook de 2de verjaardag van het beëindigen van mijn behandeling...Goh wat een weg heb ik afgelegd in die 2 jaar...mezelf zo vaak tegenkomend...Soms leek het de processie van Echternach...2 stapjes vooruit, eentje achteruit...maar onopvallend kom je zo ook vooruit...want kijk maar eens waar ik vandaag de dag sta!
    De dagelijkse gedachte in mijn mailbox vandaag sluit hier dan ook nauw bij aan:

    Het maakt niet uit hoe lang je reis lijkt te zijn. Er is nooit meer dan dit: één stap, één ademhaling, één moment.(Eckhart Tolle)

    29-07-2009 om 16:41 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    >> Reageer (15)
    28-06-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Blame it on the hormonen
    Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad...maar chicklit lezen (waarin iedereen uiteindelijk de prins op het witte paard tegenkomt ), Bridget Jones, het zonneke, leuke babbels....hebben hun werk gedaan. Ik heb de klik gemaakt. Het moet maar eens over and out zijn. Geen enkele man is de moeite waard om mij zo slecht over te voelen...En hé...was ik niet diegene die van de daken schreeuwde dat je het geluk niet van een ander mag laten afhangen???!!! Ga dat meteen weer in mijn achterhoofd steken. Want ik heb zoveel om gelukkig te zijn...Maar het neemt niet weg dat ik van tijd tot tijd...tja blame it on the hormonen...zowat groen zie van jaloezie...Jaloers omdat ik het leven van een normale 32jarige wil (maar ja wat is dan weer normaal hé)...jaloers op de vriendinnen die huisje-tuintje-boompje-kindje hebben...boos omdat ik niet over de energie bezit die ik zo graag zou hebben, boos op meneertje angst...En dan kan ik de tranen niet tegenhouden...alleen stoem dat het dan meestal op mijn werk gebeurt...maar goed dat ik begripvolle collega's heb en dat ze weten dat ik zo eens om de 2 maanden in zo'n mood beland. (Zo vaak is dat toch niet, toch?!) Tja een vrouw in de menopauze hé...We kunnen er gewoon niets aan doen...maar ons hormonen (of gebrek eraan) slaan soms al eens op til

    28-06-2009 om 21:00 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (7)
    06-06-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Diagnose: Gebroken hart

    Soms heb je zo van die rotdagen...dagen waarop alles vierkant lijkt te draaien. Alles lijkt je tegen te zitten. Niets kan je interesse nog wekken, niets lijkt je maar te lukken.
    Het zijn geen leuke dagen...je zou ze liever niet hebben, maar veel zeggenschap heb je daarin niet al te vaak. Ze overkomen je...en er lijkt soms helemaal geen einde aan te komen.

    Ahwel...op zijn zachts gezegd begaf ik me de laatste week in zulke dagen....(al ken ik dan wel de reden waarom)

    Het begon allemaal zoals in een sprookje...of zoals in de film...Ik leerde een leuk iemand kennen...de KLIK was er, de vonk sloeg over...maar mooie sprookjes duren niet lang...en helaas was ook deze droom een bedrog...De weg der liefde zou geen afstand mogen kennen...maar 160 km leken toch te ver om de prille liefde te laten overleven. Het deed pijn...het afscheid was hartverscheurend...zowel voor mij, maar ook wel voor hem.
    Ik ben boos geweest...heel boos...boos zoals ik nog nooit (neen zelfs niet bij diagnose, tijdens en na kanker) boos was geweest...ik heb mezelf veroordeeld, mezelf verweten...
    Tijdens al dat verdriet kwamen er meerdere dingen naar boven...dingen die in mijn onderbewuste toch nog veel pijn bleken te doen...En ineens dacht ik aan de mindfulness...wees mild voor jezelf, besef dat je je gedachten en gevoelens niet bent...dat ze komen en gaan...maak ruimte.
    En makkelijk was het niet...Maar iedere dag is een nieuw begin...een nieuwe kans. En dat ik een straffe madame ben, dat weet ik...en ook al was dat afgelopen week geenszins het geval...ook dat is niet erg...
    Stilaan kruip ik er weer uit en herontdek ik weer de kracht diep in mij.




    06-06-2009 om 19:04 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (10 Stemmen)
    >> Reageer (12)
    06-05-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.To date or to update

    De drang om te schrijven is niet zo groot meer…dat resulteert zich niet alleen op mijn blog…maar meer zelfs nog in mijn persoonlijk dagboek…de pagina’s blijven maagdelijk wit…heb er dit jaar zelfs nog niet in geschreven. Niet dat ik niet wil schrijven…maar de tijd ontbreekt me vaak en heb het ook niet meer echt nodig om de dingen van mij af te schrijven. Schrijven was een soort therapie…gevoelens neerpennen, lukte me net iets beter dan ze uitspreken. Het van mij afschrijven, heeft me zeker geholpen in mijn verwerkingsproces…een proces, zoals jullie al weten, met veel ups and downs….


    Vandaag hebben de ups de overhand. Er zijn nog wel al eens dipjes…maar de valkuilen lijken niet meer zo diep…het eruit klimmen, gaat me alsmaar beter af. Soms ontbreekt het mij nog aan energie…ben ik alweer aan’t hollen, terwijl ik enkel de energie heb om te kruipen. Doseren staat helaas nog altijd niet in mijn woordenboek. Wanneer ik bruis van energie wil ik zo veel…wetende dat ik het achteraf moet bekopen…maar hé…heb het dan ook maar gehad hé! Ik voel dat er vooruitgang is…niet zo snel en zoveel als initieel gedacht, eerder met muizenpasjes en ja soms is het de processie van Echternach…maar ik ga vooruit, op mijn eigen tempo…Vorig jaar zou ik het nog voor onmogelijk hebben gehouden dat ik een fietstochtje zou doen van een dikke 40 km…Afgelopen zaterdag deed ik het toch maar! En het voelde zo goed!

    Ook mijn gewicht is in dalende lijn. 9 kilootjes zijn er ondertussen af sinds ik begin januari startte met de weightwatchers. Ik voel me beter in mijn vel, vrouwelijker…en de complimentjes die ik hier en daar krijg…ze geven me zeker een boost in mijn “I feel good-mood”. En eerlijk is eerlijk…zeker de mannelijke complimentjes doen wonderen ;-) ! Ik ben nog steeds gemotiveerd om de laatste kilootjes eraf te krijgen…al geldt ook hier..de laatste loodjes wegen het zwaarst…maar ik hoop dat de cardiotraining, waarmee ik deze week ben gestart, me een duwtje in de rug zal geven.

    Slapen blijft nog steeds moeilijk…de ene nacht val ik vlotjes in slaap…de andere nacht krijg ik dat koppeke van mij maar niet leeg…overlopen van de dag, plannen wat ik de dag erna ga doen, gedachten, gevoelens allemaal passeert het de revue…En neen…niet altijd netjes na elkaar…maar vaak kriskras door elkaar…een warboel. Wanneer ik voor het slapengaan tijd uittrek voor mezelf…om te mediteren…dan gaat het slapen stukken beter…Waarom doe je dat dan niet elke dag?!? Goh ja…gebrek aan tijd, zeker?! Nochtans 3 kwartier per dag er tijd voor uit trekken…zou toch doenbaar moeten zijn. Maar in de praktijk schiet het er toch vaak aan in. Helaas!

    Emotioneel gezien voel ik me ook alsmaar sterker. Ok…de hormonen (of gebrek eraan?!) zorgen nog wel voor stemmingswisselingen…zomaar –zonder enige aanleiding- me down voelen…traantjes die vloeien…het hoort allemaal bij de pauze waarin ik me nog steeds bevind… Maar het hoort nu eenmaal bij mij…ik ga op die momenten zeker geen masker meer opzetten, om mijn gevoelens te verbergen…You have to take me for what I am or you have to leave me J

    06-05-2009 om 16:51 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (14)
    28-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Genieten van de bloesems
    Genieten jullie mee?

    28-04-2009 om 20:53 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    >> Reageer (4)
    19-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Renilde voor Roparun

    De Roparun is een grootse hardloopwedstrijd waarbij geld ingezameld wordt voor het goede doel. Het is de langste non-stop-estafetteloop ter wereld: het parcours van Parijs naar Rotterdam is ongeveer 530 kilometer lang. In het pinksterweekend van 30-31 mei en 1 juni 2009 vindt de achttiende editie plaats.

    De Roparun is een Nederlandse organisatie, waaraan ook enkele Belgische teams deelnemen.

    Deze unieke hardloopwedstrijd heeft een even uniek doel: trachten leven toe te voegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven. De opbrengst van de jaarlijkse Roparun gaat namelijk naar de palliatieve zorg ten behoeve van kankerpatiënten.

    De teams uit België schenken hun opbrengst aan Stichting Roparun. Stichting Roparun schenkt de donaties van 2009 van de Belgische teams aan Kom op tegen kanker, waardoor hun geld naar Vlaamse (Belgische) projecten voor palliatieve zorg gaat. 

    Renilde Jaupin (klik op haar naam om naar haar gelegenheidsblog te gaan) is één van de deelnemers uit het team Lotgenoten Vlaanderen. Als fietser hoopt ze in totaal 258 km bij elkaar te fietsen. Voor elke km dat ze fietst zou ze zich willen laten sponsoren. Renilde is een lotgenote die ik ken uit de mindfulnessgroep. Ik vind dit heel knap van haar en bovendien zeer moedig. Daarom wil ik haar alvast vanop mijn blog aanmoedigen en héél veel succes wensen...

    19-04-2009 om 20:46 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (4)
    13-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.1 jaar werken

    1 april 2008...

    Met een klein hartje spoor ik voor de eerste keer terug naar BXL...samen met de treinbabes...content om weer te kunnen werken, naïef dat ook....3 maanden zou ik nodig hebben om weer ingewerkt te geraken, om weer 100% mee te draaien als inwerkingsconsulente...

    We zijn nu 1 jaar verder...

    Een jaar met veel hoogtepunten, maar ook met diepe dalen. Zeker in de eerste 6 maanden kwam ik mezelf regelmatig tegen.
    Ik vond het zo frustrerend de confrontatie met mijn grenzen...grenzen die er vroeger niet leken te zijn...doorgaan en maar blijven doorgaan....grenzen die nu zo snel bereikt worden...
    De Wen die de deur dichtdeed in oktober 2006, was niet meer dezelfde als de Wen die de deur vorig jaar april opendeed….wat had ik het daar best lastig mee…


    Een jaar waarin ik regelmatig serieus over mijn grenzen ging...wetende dat ik mijn grenzen moet bewaren, dat ik moet luisteren naar mijn lichaam....maar dat dát makkelijker gezegd is dan gedaan, mocht ik afgelopen jaar regelmatig ondervinden...een regelmatige break op het werk moest er worden ingelast...om de batterijen weer op te laden.

    Maar gelukkig waren er mijn collega's...zoveel begrip dat ik van hen kreeg, zoveel steun dat ze me gaven...ik had dit nooit durven dromen...Ik wist natuurlijk wel dat ik in een fantastisch team werkte...maar ze zijn simpelweg gewoon the BEST!

    Maar helaas werk ik niet echt kort bij de deur...Beringen -Brussel...alleen enkel al een dik anderhalf uurtje pendelen. Auto –trein -metro...wat een energie vergt dat van een mens...Vaak was ik al stik kapot wanneer ik in de Wetstraat aankwam...en dan moest ik nog beginnen te werken…

    Dokters, familie, vrienden…allemaal probeerden ze me te overtuigen om mijn overplaatsing te vragen…maar ik wou niet weg uit Brussel, uit dat fantastisch team…

     

    Tot eind maart…mijn energiepeil staat weer onder nul…een break moet weer worden ingelast…en ik besef…Wen, het wordt tijd dat je keuzes gaat maken…ik moet eerlijk zijn tegenover mezelf…Brussel halftijds ça va…maar voltijds geen haalbare kaart…Ik zou hooguit nog een jaar halftijds kunnen werken… maar wat daarna??!!! Halftijds loopbaanonderbreking is financieel gezien geen optie…

    Er moeten keuzes worden gemaakt...maar die maak je niet over één nacht ijs...Het was niet makkelijk…maar ik besluit dat ik niet naar fulltime kan in Brussel…Ik vraag verschillende gesprekken aan in’t kader van mijn loopbaan…Ik vertel mijn verhaal…en ze zijn het erover eens…een oplossing moet er komen.

    Er blijken 2 opties te zijn…ofwel proberen om mijn mutatie aan te vragen naar Limburg…ofwel toch in Brussel blijven werken…maar meer thuiswerk doen. Hooguit 2 keer per week naar Brussel en de andere dagen gewoon van thuis uit blijven werken. Dit houdt dan wel in dat ik geen consulentenwerk kan doen, maar een ondersteunende functie zal hebben…maar dat vind ik helemaal geen erg… het is een win-win situatie… ik blijf in het SUPERteam van Brussel werken en mijn collega’s en verantwoordelijken kunnen beroep blijven doen op mijn krachten J

    Het is nog niet helemaal in kannen en kruiken...concrete afspraken moeten er nog gemaakt worden, nog een goedkeuring van hogerhand is er nodig, mijn werkpost hier thuis moet worden ingericht zodat ik optimaal van thuis uit kan werken...Maar we hebben dan ook nog tot eind juni de tijd...want mijn halftijds omwille van medische reden is alvast tot dan goedgekeurd...

    13-04-2009 om 21:24 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (11)
    08-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.30+2
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Geef toe...30+2 klinkt toch stukken beter dan 32...
    Jaja deze jongedame telt sinds maandag 32 lentes. Niet dat het aan mij te zien is, integendeel zelfs
    Vaak geloven mensen niet dat ik ál 32 ben....nee ze schatten me stukken jonger. Is eigenlijk altijd al zo geweest...alhoewel toen ik 16 was...wat ondertussen ook alweer 16 jaar geleden is...toen zag ik er best volwassen uit voor mijn leeftijd...
    In mijn herinnering staat nog haarscherp mijn 21ste verjaardag...samen met mijn peter ging ik een gouden armband uitkiezen...waarop de winkeljuffrouw vriendelijk vroeg..."Is het voor je plechtige communie?" Euhm, neen niet echt antwoordde ik...."voor je 18de verjaardag dan?" Euhm neen ook niet....het is voor mijn 21ste verjaardag...zelden heb ik een winkeljuffrouw gezien met zulke rode kaken....hahahaha

    Soit...30+2...ik heb het alvast goed gevierd!
    Op zaterdag een verrassingsontbijt in Aken...met dank aan Caro en Christo....Het ontbijtbuffet was meer dan de moeite waard...we konden er dus tegen om een dagje te shoppen...buit van die dag: een paars jurkje
    's Avonds naar goede gewoonte op zaterdag nog eentje drinken met de vrienden in de Dool in Helchteren.
    Zondag lekker lang uitgeslapen...om in de namiddag een fietstochtje met de nichtjes te maken.
    Maandag redelijk vroeg uit de veren...op het programma...een fotoshoot in de voormiddag en ja hoor weer gaan shoppen in de namiddag...Shoppingpartner die dag was GI Sanne...Lunchen, shoppen en véél héél véél tetteren....'k Heb ervan genoten!
    En vandaag tenslotte mijn verjaardagsweek afgesloten met een feestje voor de familie.



    08-04-2009 om 00:00 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (5)
    01-04-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.It's my lucky day ;-)
    De kanker, die ik maar al te graag zó ver achter mij wil laten...wat kwam die ineens angstvallig dichtbij....

    Een tijdje geleden voelde ik plots een knobbeltje in mijn borst. Na héél wat slapeloze nachten heb ik er mijn huisarts toch maar eens naar laten kijken. Conclussie: waarschijnlijk littekenweefsel dat je nu pas voelt, omdat je ook daar bent vermagerd... maar ik ga geen risico's nemen...ga er toch maar een echo van laten nemen, dan ben je gerustgesteld.

    En zo geschiedde...Echo-afspraak werd vastgelegd en vorige dinsdag kon ik gaan....de zenuwen gierden door mijn lijf...want you never know...en ik voelde gewoon dat het geen littekenweefsel was. De echo die me op mijn gemak had moeten stellen, had een averechts effect....onduidelijk wat het is, verder onderzoek is nodig, er zal in geprikt moeten worden, bel morgen maar naar je gyneacoloog....
    Slik....toch wel effe schrikken...de nare film van een paar jaar geleden werd opnieuw afgespeeld...en opnieuw en opnieuw...alsof ik de replay-knop had ingedrukt en de pauzeknop maar niet vond.
    Woensdagochtend mijn gyn gebeld...ze stelde me gerust....het zal waarschijnlijk wel om een cyste gaan, maar ik wil het toch graag verder onderzoeken...kom morgen maar naar het borstcentrum. Die donderdag was het razend druk in het borstcentrum....gelukkig maar dat mijn gyneacoloog me had zien inschrijven en me onmiddellijk naar de radiologie-afdeling liet gaan voor opnieuw een echo. Deze keer stelde ze mij daar wel meer op mijn gemak (het zit hem toch echt in de woordkeuze van de dokters...hmmmm sommige dokters hebben toch echt niet geleerd hoe te communiceren met hun patiënt)...ik denk niet dat het iets is, maar ga een fijne naald punctie doen. Mijn gyn werd erbij geroepen, punctie werd gedaan (ook toen weer die nare film...een déjà vu) In plaats van een beetje weefsel, konden ze heel het knobbeltje leeg trekken...Hoogstwaarschijnlijk een cyste dus....Bel me woensdag maar voor de uitslag...hèhè...ik was geruster, maar in mijn achterhoofd spookte het toch nog hoor.
    En vandaag dus alleen maar positief nieuws....Het knobbeltje in mijn borst was een goedaardige cyste
    Eind goed al goed

    Cradle the weight of your life
    You can survive
    What lies before you
    It's only a matter of time
    Before the night
    Turns into day ( Anastacia- Seasons change)



    01-04-2009 om 20:03 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    >> Reageer (14)
    29-03-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ter nagedachtenis van Sonja DC
    Op de bodem van een oude vijver
    leefden larven die niet konden begrijpen
    waarom niemand uit hun groep ooit terugkwam
    nadat ze waren opgekropen tegen de stengels
    van de lelies die op het water dreven.

    Zij beloofden elkaar dat de volgende
    die werd geroepen om de klim naar boven te maken
    terug zou komen om te vertellen
    wat er hem was gebeurd.

    Al gauw voelde één van hen de innerlijke drang
    om het oppervlak op te zoeken,
    hij rustte boven op een lelieblad uit
    en onderging een glorieuze verandering
    die van hem een libel met prachtige vleugels maakte.

    Tevergeefs probeerde hij zijn belofte te houden.
    Terwijl hij heen en weer vloog over de vijver,
    gluurde hij naar zijn vrienden daar beneden.
    Toen begreep hij dat zelfs als ze hem konden zien
    zij zo'n prachtig schepsel nooit zouden herkennen
    als één van de hunnen.

    Het feit dat wij onze vrienden niet kunnen zien
    of contact met hen kunnen hebben
    na de verandering die wij de dood noemen
    is geen bewijs dat zij niet langer bestaan.
    (Bezinningstekst uit de uitvaartplechtigheid van Sonja)

    Als Rozemieke leerde ik je kennen op het forum van VLK....Op onze eerste boezem-vriendinnendate in Antwerpen leerde ik de Sonja kennen die zich achter Rozemieke schuilhield. Een moedige vrouw, hoopvol...met zoveel kracht...Ik herinner nog je lach...het optimisme dat je uitstraalde...Je vocht zo hard, maar het was een ongelijke strijd.
    Slaap zacht Sonja.

    29-03-2009 om 00:51 geschreven door wenneke  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (7)


    Archief per maand
  • 07-2009
  • 06-2009
  • 05-2009
  • 04-2009
  • 03-2009
  • 02-2009
  • 01-2009
  • 12-2008
  • 11-2008
  • 10-2008
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 07-2008
  • 06-2008

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Mijn favorieten
  • bloggen.be
  • VLK
  • Borstkankernet
  • Vlaamse stichting tegen kanker
  • wistik
  • Monte perdido
  • Marijke Baken- cranio-sacraal therapie

    Over mijzelf
    Ik ben Wen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Wenneke.
    Ik ben een vrouw en woon in Beringen (België) en mijn beroep is Ambtenaar.
    Ik ben geboren op 06/04/1977 en ben nu dus 40 jaar jong.
    Mijn hobby's zijn: Genieten van het Leven.


    Welkom op mijn blog!
    Op deze blogs ga ik regelmatig eens piepen
  • sunflowertricky
  • Zon
  • Freya
  • cancer-chiklit
  • me-myself-and-cancer
  • bostie's webstek
  • Mieke
  • lucretia
  • Claudine

    Nog meer interessante blogjes
  • GI Sanne
  • Elly Carpe Diem
  • Flupque
  • Annick, levensgenieters
  • Rikkert
  • Veerle
  • Ann en Seppeke
  • Lady zonnestraal
  • Katleen
  • anita-angele

    Foto

    En meer....
  • Evy

    Laatste commentaren
  • Helaba (Ma Elly)
        op Life goes on
  • Een mooie ontmoeting! (© Anoniempje)
        op ladies @ the blog@leuven
  • 14 FEBRUARI (Ma Elly)
        op Life goes on
  • sleeves (Marlies)
        op TEKSLEEVE
  • hoi (Sabine)
        op Life goes on
  • Hallootje :D (Lucretia)
        op Life goes on
  • goedemorgen (Sabine)
        op Life goes on
  • HELABA (Ma Elly)
        op Life goes on
  • in the air (Rikkert)
        op Life goes on
  • lieve groetjes (Lydia)
        op Life goes on

  • Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!