Om inspiratie op te doen voor mijn nieuwe blog, ben ik eens gaan kijken naar de blogs van mijn andere Belgische vrienden hier in Bolivia. Met grote opluchting zag ik dat elke blog begon met een variant op: 'sorry dat het zolang geleden is'. Meestal werd dat gevolgd met het excuus dat ze veel te veel te doen hebben en de tijd van hun leven meemaken. Bij mij is dat niet anders.
Een greep uit de voorbije 2 maanden. - Ik ben begonnen met salsalessen, en dat is echt moeilijker dan het lijkt, voorlopig ben ik nog een nul. - Mijn mama, ja, de enige echte Annick buysens is op bezoek gekomen. Samen hebben we gereisd van het stikhete Santa Cruz naar het ijskoude uyuni. Ze heeft ook kennis gemaakt met mijn familie, werk, school.. voor meer info betreffende de reis, contacteer haar :) -Unief is al goed begonnen en heb heel wat toffe kameraden. Lessen zijn saai, maar misschien is dat een voorsmaakje van volgend jaar dat ik al krijg? -Ook nog een prachtig reisje gemaakt naar Cochabamba waar ik de grootste Christo (standbeeld van Jezus, groter dan die van Rio!) bezocht heb. -Mijn leven hier is al zo normaal dat ik het moeilijk vind er nog veel over te vertellen dus is dit waarschijnlijk de onnuttigste en saaiste blog dat je nog zal lezen :) -Binnen precies 53 dagen is mijn vlucht terug naar België, toch wel gemengde gevoelens.
Vandaag is het precies zeven maanden geleden dat ik uit Vlaanderen vertrok richting het onbekende. Dat onbekende is nu mijn thuis en ik voel me elke dag meer vervreemd van mijn vlaanderenland.
In mijn blogafwezigheid heb ik vooral gereisd. Santa Cruz was opnieuw een reis om nooit meer te vergeten. In die prachtige grootstad waar het elke dag zomer is, ben ik gaan kijken naar het concert van ‘Pitbull’, De jongere generatie kent zijn liedjes wel (I know you want me, hotelroom…). Het concert vond ik super, en dat vonden de andere duizenden mensen die daar waren waarschijnlijk ook. Samen met de Belgen zijn we de dag erna naar ‘Samai Pata’ gegaan. Dat is een dorpje zo’n 3u van Santa Cruz waar prachtige Inca ruïnes te zien zijn en ongekend mooie watervallen door ons gekend zouden worden. We verbleven daar in eengezellig hotelletje van een Antwerpenaar die daar zijn hart verloren had. Terug in het moderne Santa Cruz zijn we gaan eten naar ‘Burger King’, ‘elys pizza’, ‘Bits and cream’ en zijn we ook gaan bowlen. Allemaal dingen die ze in het rustige Sucre niet hebben, bowlen verleer je snel (of heb ik het nooit gekunnen?).
Terug in mijn hometown had ik een week om terug in het Sucreaanse levensritme te komen voor ik op nieuw op reis vertrok, Oruro dit maal, de hoofdstad van carnaval. In die week mocht ik ook al ondervinden dat carnaval eraan kwam: in heel de stad moest je op je hoede zijn dat je niet bekogeld zou worden met waterballonnen of natgespoten zou worden met waterpistolen. Als blonde jongen moest ik dan nog meer opletten want het gevaar kwam van overal (uit balkonnen, door voorbijrijdende auto’s, emmers water die plots verschenen door vensters...), ja, Bolivia was in oorlog, wateroorlog! Maar omdat ik geen gewone naïve toerist ben, heb ik ook wraak genomen. Samen met mijn mama en papa zo’n 100 waterballonnen geprepareerd in mijn huis en zijn we uit de auto ballonnen gaan gooien op alles wat beweegt! Onze eindbestemming was de plaza waar iedereen kletsnat maar al te blij was met onze komst, droge mensen! Dus na een tiental minuten waren we ook doorweekt, maar een unieke ervaring en superveel gelachen. En als we zonder munitie zaten moesten we gewoon aan iemand die daar waterballonen zat te verkopen 10 eurocent geven en we waren terug 6 balonnen rijker. Maar al dit is niets vergeleken met Oruro.
In Oruro, een koude stad zo groot als Sucre op zo’n 3500meter hoogte, leek het of heel Bolivia aanwezig was. Ik was daar samen met mijn broer en mijn Duitsers om de ‘stoet’ te zien. Die stoet bestond uit duizenden dansers en evenveel ‘fanfares’. Alle typische dansen, kostumering en muziek waren er te zien. Een lust voor het oog, maar een pijn voor de poep. De harde tribunes, die 20 euro kostten, hebben mijn gewicht 6u aan een stuk mogen torsen (Foto’s zeggen veel meer dan woorden dus check zeker mijn facebook eens). Maar ik moet nog zeggen waarom Sucre niets vergeleken was met Oruro. Wel, ik en 2 Belgische vrienden moesten aan de overkant van de kilometerslange straat geraken waar de stoet door passeerde. We hadden geen zin om zover te stappen dus besloten we over de hekkens te klimmen. Eens erover begonnen honderden mensen (ik overdrijf soms maar nu echt niet) met waterballonen naar ons te gooien en met spuitbussen met schuim te spuiten! Het was zelf zo erg dat de politie ons heeft moeten begeleiden naar de overkant. Gelukkig konden er mee lachen want sommige ballonnen deden echt wel pijn, nog een ervaring om nooit meer te vergeten erbij zeker?
Zo, dit is waarschijnlijk de langste blog die ik ooit geschreven heb en ik krijg dorst van over al dat water te schrijven. Jullie hebben mijn emailadres voor vragen, opmerkingen of bedenkingen J
Hopelijk zijn jullie van het principe 'geen nieuws, goed nieuws' want het is weeral een eeuwigheid geleden dat ik hier iets gepost heb. Maar alles dus nog altijd heel goed met mij. In Sucre, de stad waar de tijd bleek stil te staan, vliegt de tijd toch voor mij. Ik zit al over de helft, een dubbel gevoel toch wel. Ik ben nu mijn hersenen aan het kraken om jullie een zo volledigmogelijke decembermaand weer te geven.
Elke weekdag ga ik nog steeds heel graag naar mijn werk en van 8u tot 12u zijn 'mijn' kindjes het centrum van mijn leven. Ik leer ze elke dag beter kennen en weet al bijna perfect hoe met welk kind om te gaan. Ik zou geen favorietjes mogen hebben, maar onbewust gebeurt dat toch. Suzana, het meisje van 4 jaar met het syndroom van Down en José Luis met zijn hersenverlamming maken me warm vanbinnen wanneer ze elke ochtend naar mij komen toegelopen om me te begroeten. Ik denk nog in het centrum te werken tot eind januari.
De namiddagen verlopen elke dag anders. Meestal ga ik eerst eventjes naar het internetcafé om te kijken hoeveel jullie me missen en om dan gemeend te kunnen zeggen: "hé, ik zit al in de helft, voor je het weet ben ik terug" of om gewoon te zien dat in Vlaanderen alles nog zijn gangetje gaat. Zo merk ik ook dat de meeste vrienden in de examens zitten, hopelijk is deze blog lezen dan een verdiende pauze en kunnen ze erna er terug invliegen. Hierbij wens ik die mensen dan ook heel veel succes, en hopelijk zijn ze niet te jaloers op mij :) Na het internetcafé ga ik soms met vrienden, collegas, broer... weg of lees ik een boek. 's Avonds zie ik een filmpje, ga ik naar de plaza, drink iets met vrienden...
Mijn oudste broer, de dokter, is nu voor 3 maanden zijn stage gaan doen in een dorpje 15u van Sucre. Het doet wel raar nu hij niet meer in het huis is. Het voordeel is dat de televisie nu vaker voor mij is, maar ik mis hem toch al hoor. Zoals ik in mijn laatste blog ookal schreef is het een raar gevoel mensen te missen binnen je afs-jaar.
En dan kwam kerst. Een unieke ervaring de feestdagen meemaken in Bolivia! Mijn gezinnetje en 2 neefjes vierden kerst heel 'opt gemak' en gezellig. Mijn mama leerde mij een dans aan, die we samen dansten voor het kindeke Jezus. Na het gedans en de kadootjes (ik kreeg een fles drank van mijn mama, lekkere parfum van mijn papa en een T-shirt van mijn broers) was het tijd voor het eten. Iedereen eet trouwens om stipt 00.00u omdat 25 december pas echt de geboorte van Christus is. De kristallen glazen en mooiste bestek werd uitgehaald en mijn papa zei in zijn 'Kerstspeech' dat hij heel gelukkig en trots was dat ze mij als zoon hadden. Op dat moment voelde ik me meer dan ooit een deel van het gezin. Erna nog wat gedronken en vroeg gaan slapen.
Nieuwjaar. De meeste Belgen hadden wel zin om nieuwjaar samen te vieren en zo werd beslist dat we gingen feesten in Tarija, zo'n 13u met de bus van Sucre. En wat hebben we het samen gefeest! Misschien hebben jullie mijn statussen op facebook opgemerkt, en het mag gezegd worden, Tarija is 'kapot' :). Elke nacht (ik was daar zo'n 8 nachten) was er wel ergens een feestje, meestal gingen we wel naar 'den bunker' onze favoriete discotheek! Op nieuwjaar zelf was het een heel groot feest waar zo'n 2000 man aanwezig was, allemaal heel sjiek. Het enige probleem was dat alles (drank en eten) gratis was, en me daar een beetje aan mispakt :). Enfin, Tarija is een heel mooie stad, heeft heerlijke wijn, en mijn nieuwjaar was meer dan geslaagd. Foto's ook op facebook te vinden.
Op 6 januari, driekoningen, werd er ook wat afgedanst. Met heel mijn familie (ik schat zo'n 25 man) werden we uitgenodigd in het huis van mijn tante, na de mis. De mis zal ik ook niet snel vergeten: je moet een uitnoding hebben om binnen te mogen in de kerk en iedereen heeft een 'Jezusje' bij zich die hij dan vanvoor aan het altaar moet gaan leggen. Maar mijn tante dus. Ik was blij dat mijn mama me de danspasjes (die overigens heel makkelijk zijn) al op Kerst had aangeleerd zodat ik met de familie kon meedansen, er zijn normaal ook filmpjes van. De mannen dronken whiskey, dus 'Juanes' ook. Rond 23u ben ik naar huis geweest omdat ik de volgende dag moest werken. Blijkbaar duurde het feest nog tot 8u 's ochtends.
Ik denk dat het belangrijkste verteld is en lees regelmatig mijn facebookstatussen als je op de hoogte wilt blijven! Vele groetjes.
Morgen is het sinterklaas maar ik vrees dat er niets in mijn schoentje zal liggen. Waar ik die schoen zou zetten zou ook al een vraagteken zijn mits ik hier geen schouw heb, laat staan verwarming! Hier in Sucre wordt het elke dag warmer en warmer. Eigenlijk wel grappig, want mijn huis wordt nu omgetoverd in een werkelijk kerst/sprookjes/valsesneeuwkasteel. In België zal er waarschijnlijk dit jaar ook geen sneeuw vallen, of zijn de voorspellingen anders dit jaar? Het gaat wel een periode zijn waar ik jullie waarschijnlijk meer zal missen, maar hé, we zitten al bijna aan de helft!
Een paar weken geleden ben ik naar Cochabamba gereisd, heel mooie stad op zo'n 8u met de bus van Sucre. Van daaruit zijn we doorgereden naar de chapare, een junglegebied. Daar terug een onvergetelijke reünie gehad met de Belgen. Het was daar wel stikheet, gelukkig hadden we een zwembad ter onze beschikking. In de jungle heel wat moois gezien en dieren waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Ook naar een park geweest waar er heel wat verschillende soorten tijgers en apen zitten. Jammergenoeg geen tijgers gezien maar wel apen die overigens meesters zijn in een bestelen van mensen, maar mij niet ;).
Hier heb ik nu vakantie, maar ik verveel me niet veel want ik werk! Het is in een psychopedagogisch centrum waar ik bij de afdeling pediatrie sta. Concreet wil dat zeggen dat ik werk met kindjes die verlamd zijn en een zowel lichamelijke als mentale aandoening hebben. Het werk is zwaar maar de kindjes geven er veel voor terug. Ik speel met hen, geef hen eten en gisteren een dagje weg van sucre geweest waar ze ook konden zwemmen.
Morgen, wanneer jullie sinterklaas hebben, zijn het hier verkiezingen. Daardoor mogen we dit weekend niets van alcohol consumeren en mogen er morgen alleen politievoertuigen rondrijden. Sucre hoopt dat Evo Morales niet terug zal winnen maar als de peilingen kloppen, zal hij voor nog een 5 jaar dit land om zeep helpen.
Mijn Nederlands verleer ik steeds meer en meer, misschien al gemerkt aan de zinsbouw enzo, maar mijn Spaans verbetert er nog steeds op!
Zo, dit was weer een greep uit mijn leven heel kort samengevat. Sorry als ik nog niet teruggestuurd heb op sommige mails, het komt er ooit van.
Aloha (om eens een origineler begin te hebben dan 'dag beste bloglezers')
Hier in Sucre is nog altijd alles zoals vroeger: de mensen nog steeds vriendelijk, het eten nog altijd teveel, de zon die er steeds meer en meer doorkomt en Wannes die zich gelukkig voelt.
Mijn toneelstuk was een echt succes! De lerares zei me zelf dat ik de rol perfect neerzette (of misschien zei ze dat gewoon om mij een zelfvertrouwenboost te geven mits het stuk volledig in het Spaans was). Beeldmateriaal is er ook en komt binnenkort online.
De trip naar Lapaz was één van de beste reizen in mijn leven! Dat ligt waarschijnlijk grotendeels aan de hechte groep van Belgen met wie ik was. Het deed deugd om nog eens Vlaams te spreken en te horen ookal komen we uit alle uithoeken van Vlaanderen. Naast de 'Gentenaar' was ik met keiwijze Anterpenaren, gemaanleuke Leuvenaren (?), een Brusselse furie, een fijne Limburger en noem maar op! Samen verbleven we in een hotel, waar we waarschijnlijk -na het te bont te maken- niet meer zullen verblijven in de toekomst. Elke dag was een groter feest dan de dag ervoor, we waren dan ook zo gelukkig door het weerzien.
Samen met 'team frigo' heb ik gezwommen in, je raadt het al, het ijskoude Titicakameer. Zo'n kans lieten we niet aan ons voorbijgaan! Helaas heb ik nog geen camera maar op facebook zal ik als 'getagde' wel veel te zien zijn. Wanneer we op de boot het Titicakameer doorkruisten en alleen maar water in alle windrichtingen te zien was, voelde ik me zo gelukkig. Gelukkig dat ik Belg was (want de Duitsers maakten jammergenoeg veel minder fun), gelukkig dat ik de kans niet had laten liggen om naar Bolivia te komen, simpelweg gelukkig zijn.
Na enkele zotte dagen in het hotel te vertoeven wilden we nog iets 'memorabels' doen. In een impulsieve bui beslisten we dan maar de - door AFSverboden - dodenweg te doen. Een weg waar al menig man verongelukte met de dood tot gevolg, als dat niet een Wans-in-a-lifetime experience is! Gepakt en gezakt begonnen we dan maar aan de 60 kilometer lange afdaling. Ijskoud was het op 4600meter hoogte maar de kleren vlogen van het lijf de volgende kilometers. De adrenaline stroomde door mijn lijf wanneer ik 70km per uur raasde (of zo leek het) op de ongeasfalteerde dodenweg met een panorama dat je de adem doet wegnemen. Eens aangekomen en zeer trots op onszelf de weg overleefd te hebben (naast ons was een dal waarvan je het einde moeilijk kon waarnemen) namen we een frisse duik in het zwembad van een hotel dat voor ons gereserveerd was. Tenslotte kregen we een T-shirt met de stoere betiteling 'I SURVIVED THE WORLD'S MOST DANGEROUS ROUTE' en een cd met foto's en filmpjes ervan. Voor de mensen die er zich weinig kunnen bij voorstellen, google kent 'el camino de la muerte'.
Na een week die geen enkel van ons ooit beëindigd wou zien, was het tijd voor het afscheid. Het doet raar om mensen te missen binnen je AFS-jaar, maar toch is het zo.
Hopelijk hebben jullie weer dat tikkeltje meer informatie over mijn leven hier, en voor de mensen die twijfelen, ik denk wel degelijk nog aan jullie.
Beste bloglezers, weeral een paar weken geleden! Waarschijnlijk zal ik heel veel dingen vergeten te vertellen maar zal proberen een beeld te scheppen van de afgelopen weken.
Eerst het mindere nieuws: mijn rugzak is vorige week gestolen. Heel spijtige zaak, vooral omdat ik er bijna niets kon aandoen. Ik zal met een paar vrienden na schooltijd een heerlijke milkshake te drinken in een cafeetje toen het gebeurde. Mijn rugzak lag tussen mijn voeten toen er een man passeerde die het in een professionele-dieven-move ongezien onder de tafel vandaan haalde. Ik was net in mijn beste Spaans mij aan het amuseren met mijn vrienden. Een domper op de feestvreugde natuurlijk want mijn camera, boeken, zonnebril -en misschien het belangrijkste- mijn dagboek zal ik nooit meer terugzien. Na een klein dipje heb ik het proberen te relativeren met argumenten als: beter dat dan op straat aangevallen worden, hopelijk kan de dief nu eten kopen voor zijn kindjes en beter nu mijn dagboek kwijt dan op het einde... Daarna ben ik naar een prachtig jazzconcert gaan kijken van Zwitsers in een even prachtig theater, dat deed me mijn rugzak toch wel even vergeten.
Nu terug volledig de oude maar blijf voor eeuwig Dejonghe! ( Mijn humor verbetert er hier ook niet op ). Ik voel me elke dag meer een deel van mijn gastgezien hier, dat is positief en negatief. Nu wordt mijn mama hier even boos als op haar eigen zonen als ik iets misdoe, gelukkgi gebeurt dat niet zoveel, je kent me hé Het excuus dat ik haar niet begrijp lukt ook al niet meer want mijn Spaans is wel ok. Natuurlijk nog niet heel goed maar dat gaat wel nog komen.
Mijn school loop hier ook op zijn laatste weken. Binnen een kleine maand beginnen hier de Olympische spelen van Zuid-Amerika (Boliviarianos) en ze willen zoveel mensen uit de stad tegen die beginnen. Dan is het tijd voor mijn grote vakantie, en het is wel degelijk een grote: van november tot februari. Wat ik daarin zal doen weet ik nog niet zo goed, ik zal waarschijnlijk vrijwilligerswerk zoeken hier. Maar reizen zal ik zeker ook doen, heb al een paar plannen (ik zal jullie mijn bestemmingen besparen mits jullie waarschijnlijk niet zo thuis zijn in de Boliviaanse cultuur). Maar ik ben ervan overtuigd dat jullie het Titicakameer wel kennen! Daar ga ik naar toe 22 oktober, nog een kleine tien dagen dus. Ik heb er écht zin in: prachtige natuur (het hoogste meer van de wereld, ik zal proberen mooie foto's te nemen als ik tegendan tenminste al een nieuwe camera heb) en het zal ook een toffe reünie zijn met alle mensen van Vlaanderen die in Bolivia zitten. Hier ben ik de enige Vlaming samen met 2 Duitsers zoals jullie misschien herinneren. Het Duits is hier echt de tweede taal en het stikt hier van de Duitsers! Het enige voordeel is dat mijn Duits beter zal zijn als ik terugkom dan het in België was :)
Dinsdag moet ik toneel spelen in mijn klas samen met 5 klasgenoten, we zullen friends (of hier amigo's) naspelen met Wannes in de rol van Chandler, benieuwd wat dat zal geven! Heb er wel zin in, want eerlijk gezegd miste ik het acteren wel een beetje: het is de langste periode in mijn leven sinds mijn 8 jaar dat ik niets met acteren heb gedaan.
Zoals dit blogbericht begon, er is zoveel dat ik niet verteld heb maar jullie moeten ook niet alles weten hé
Mijn adres hier is nog steeds hetzelfde ( Manuel Melean 505, 6428215, Sucre, Bolivia, Zuid-Amerika, wereld), Voor de mensen met Google-earth, je kan het misschien eens opzoeken :). Mijn telefoonnummer ook nog hetzelfde en berichtjes kunnen gestuurd worden naar mijn oud nummer (maar soms duurt het een paar dagen voor ik daar naar kijk).
Ik hoop dat het met jullie even goed gaat als met mij, en tot hoors, ziens, schrijfs, bels, skypes...
De entrada, waar ik het de vorige keer over had, was magisch. Duizenden dansers die uren aan een stuk Sucre kleurrijk maakten op de ritmes van opzwepende muziek. Foto's daarvan zijn te vinden op mijn facebook. Het gaf de Sucreanen wel het excuus om veeeel bier te drinken, en publieke toiletten bestaan hier niet echt. 't is te zeggen, hier en daar stonden 4 houten planken, boven een rioolput, midden in de straat. Dus de volgende dag stonk het in heel Sucre, gelukkig regende het een dag later. De eerste keer dat het regende in Sucre! Enfin, de eerste keer dat ik er was en het regende.
Verder gaan de dagen hier zijn gangetje en begint mijn Spaans elke dag te beteren. Een paar dagen geleden trouwens gaan kijken naar de groep die ik al eerder in mijn blogberichten vermeld had: La Noche. Het begon om 20u in het openluchttheater, ik was daar om 20u15 (dacht, het Boliviaans uur, ik kan wat later zijn), maar blijkbaar kon ik nog 4u later zijn. La Noche begon om 00.30u! Er was zeer veel sfeer en het was echt tof al was het tamelijk koud en was de volgende schooldag hel!
Ik heb nu eindelijk ook het juiste nummer waarop je me kan bereiken: 0059177120405, al kan je smsjes naar mijn oud Belgisch nummer sturen. Als je nog vragen hebt ofzo kan je me ook altijd een mailtje sturen want soms weet ik niet wat allemaal op mijn blog te schrijven :)
Het is weer een hele tijd geleden dat ik iets op mijn blog gepost heb, ik weet het. Ik begin me hier meer en meer thuis te voelen en veel 'spectaculaire' dingen maak ik niet echt mee. Volgend weekend is het hier de 'Entrada', een volksfeest voor de maagd van Guadalope. Meer dan 3000 mannen, vrouwen en kinderen zullen voor meer dan 15u aan een stuk voor een prachtige parade zorgen: typische Boliviaanse dansen, even typische en schitterende kostumering en opzwepende Zuid-Amerikaanse muziek. Dit weekend was er al een soort repetitie zonder de kledij en ik genoot er al van. Een grappig iets is dat plots de 'Macarena' werd gedanst met de bijhorende muziek, wanneer ik langs de zijlijn meedanste was menig man verbaast :). Ik zal proberen veel foto's te nemen al waarschuwt iedereen mij wel dat het tamelijk 'gevaarlijk' is dan. Verder zitten mijn Spaanse lessen er bijna op en wordt het tijd dat ik een nieuwe hobby zoek. Ik zal vanaf donderdag naar danslessen gaan (cumbia, hiphop, reggaeton, salsa...) en misschien eens kijken om een typisch instrument te bespelen (wat dachten jullie van een panfluit :) ?). Mijn Spaans lukt overigens al tamelijk goed, basisconversaties kan ik al voeren en begrijpen is ook al niet meer moeilijk. Ik sluit af zoals ik begonnen ben, ik begin me hier al goed thuis te voelen dus soms vind ik het niet zo noodzakelijk om iets op mijn blog te posten. Maar jullie kunnen me altijd mailen, ik kan niet verzekeren dat mijn antwoord binnen een dag zal verschijnen of zeer uitgebreid zal zijn maar ik doe mijn best. Groetjes en geniet allemaal van de eerste herfstnoten terwijl ik de eerste lente proef en ruik.
De eerste foto's zijn getrokken. Maar het uploaden gaat echt niet via mijn blog, ik zal het later nog eens proberen. Indien je echt niet kan wachten: open facebook en ga naar mijn foto's. Als je geen flauw idee hebt wat facebook is of als je geen vriend van me bent: er zullen wel mensen zijn die je kent die het wel hebben, en die kunnen de foto's naar je doorsturen :)
Waarschijnlijk wist je al dat het een tijdje geleden is dat ik iets op mijn blog heb geschreven, om dat goed te maken hier een wist-je-datlijstje.Wist je dat:
-ik nog steeds niet bestolen ben? -ik gisteren het lekkerste vlees ooit heb gegeten? (pas achteraf hoorde ik wat het was: het hart van een koe...) -het hier winter is? de zon schijnt wel elke dag en het regent pas in de zomer. -de mannen van 'tstad hier ook in een fluo-oranje pak rondlopen? (er zijn ook wel veel vrouwen bij!) -wc-papier hier niet in het toilet wordt gegooid? -bijna heel mijn klas "ik hou van je" kan zeggen? (of toch iets dat daarvoor moet doorgaan) -mijn vader meubelmaker is? -mijn mama lerares filosofie is, maar nu het huishouden doet? -mijn ene broer economie studeert? -mijn andere volgend jaar plastic chirurg is? -Sucre 250000 inwoners telt, wat heel weinig is? -ik hier op een hoogte zit van 2800 meter ? -mijn honden Jack en Milo noemen, en mijn konijn Juante? -"Wannes" uitspreken maar voor weinig Bolivianen is weggelegd? (Juannes is de meest voorkomende variant) -de muziekgroep 'La Noche' hier heel populair is? hier een link: http://www.youtube.com/watch?v=-PXggvJQK0U -er langs de straten overal kraampjes staan waar je koeken, snoep... kan kopen? -ik dat veel doe? -ik daar dik van word :) ? -ik wel nog steeds naar de gym ga? -de mis hier een beetje hetzelfde is als in België? Er wordt ook wel op de knieën gezeten om te bidden. -Sucre heel katholiek en conservatief is? -ik soms wat mensen uit België mis? maar hier de tijd van mijn leven beleef! -mijn inspiratie opgeraakt? -ik hoop dat je weer dat tikkeltje meer weten over mijn leven, en dat je aan iedereen die het horen wil, zult zeggen dat ik het hier goed stel.
). Ik voel me elke dag meer een deel van mijn gastgezien hier, dat is positief en negatief. Nu wordt mijn mama hier even boos als op haar eigen zonen als ik iets misdoe, gelukkgi gebeurt dat niet zoveel, je kent me hé 
Het excuus dat ik haar niet begrijp lukt ook al niet meer want mijn Spaans is wel ok. Natuurlijk nog niet heel goed maar dat gaat wel nog komen.
Hola!
