Start : Aan het Station van Valkenburg Afstand : 11 km Bewegwijzering: geen GPS : N50 52.175 E5 49.913
DE ROUTE : Deels over verharde wegen en deels op bospaden Als je voor het station staat ga je links de baan van de parking helemaal te einde zodat je op de Paralelweg komt ,rechts de sporen oversteken en je bent op de route
Op de route :
Paralelweg-Napoleonstraat-Dorbeekweg-Emmaberg oversteken-nieuweweg-Hekerweg-links het bos in-Emmabergweg-Groeneweg-onder de A79-rondpunt oversteken Diepestraat-Heihofweg-Putweg-Kleingenhouterweg-Ravensboschstraat-Bosstraat-Haasdalermolenweg-Hoekweg-we maken een kleine lus langs de hoeve en de boomgaard-Door het Ravensbos-Bosstraat-Over de A79-Aan de Krombunder-Parallelweg terug naar het station
--Het station van Valkenburg --Emmaberg --Rotondes bij Hulsberg --Kapel Ravensbos --Kasteel de Bockenhof --Ravensbos
Station Valkenburg is het spoorwegstation van Valkenburg in de Nederlandse provincie Limburg. Het station is gelegen aan het traject Maastricht - Heerlen en geldt als het oudste nog bestaande van Nederland.Het mergelen gebouw werd ontworpen door Jacobus Enschedé en werd geopend op 23 oktober 1853. Enschedé liet zich inspireren door het paleis van koning Willem II in Tilburg. In 1890 werden twee vrijstaande gebouwtjes aan de zijkanten gesloopt om plaats te maken voor langere vleugels.
Het gebouw, dat geklasseerd is als rijksmonument, is nog steeds als station in gebruik. In 2005 werd het station verpacht en in oude staat teruggebracht. Sindsdien is er een restauratie, een kiosk en een modeltreinenwinkel in gevestigd. In 2009 werden de ruimtes van de modeltreinenwinkel heringericht met een expositie over toeristisch Valkenburg, over de geschiedenis van de Heuvellandlijn en over de ZLSM. Eind 2009 is het contract opgezegd en zijn de modeltreinenwinkel, de kiosk van de ZLSM en de restauratie gesloten.
Aanvankelijk lag het station aan de lijn Aken - Maastricht, later kreeg het station aansluitingen naar Heerlen en Kerkrade (Miljoenenlijn). Alleen Heerlen – Maastricht is nu nog in reguliere exploitatie. De stations Houthem-Sint Gerlach en Schin op Geul aan deze lijn behoren ook tot de gemeente Valkenburg aan de Geul.
Emmaberg (Limburgs: D'n Emmaberg) is een gehucht in de gemeente Valkenburg aan de Geul. Het plaatsje is gelegen tussen Hulsberg en Valkenburg, aan de provinciale weg N298. Emmaberg maakte tot de gemeentelijke herindeling van 1982 deel uit van de voormalige gemeente Hulsberg, welke deels opging in de gemeente gemeente Nuth en deels in de gemeente Valkenburg aan de Geul.
Emmaberg en zendmastHoewel officieel een gehucht, bestaat Emmaberg vooral uit villa's en wordt het vaak gezien als een dure buitenwijk van Valkenburg. In Emmaberg staat ook de 150 meter hoge zendmast van waaruit de radio-uitzendingen van de publieke omroep, de regionale omroep L1 en de commerciële radiostations 100% NL en Radio 538 worden uitgezonden. Deze zendmast is landelijk bekend als 'Zender Hulsberg' genoemd naar de voormalige gemeente waar deze zendmast stond opgesteld.
Kasteel de Bockenhof Het complex bestaat uit een herenhuis, de Obbendorf, en een pachtboerderij. Onder een schuur bevinden zich nog twee tongewelven die wijzen op een nog ouder gebouw. Bij een verbouwing in 1848 is dit gebouw verdwenen. De pachthof ligt aan de weg Groot-Haasdal. Het kasteel, dat via een weggetje langs de hof bereikbaar is, is een witgepleisterd, uit twee lagen opgebouwd bakstenen gebouw, met hardstenen deur- en vensteromlijstingen. Aan de noordzijde heeft het een krulgevel. Het vierkante torentje uit 1677 is voorzien van een tentdak met daarop een koepeltje en een spits in de vorm van een doorgesneden ui. Op deze ui staat een windvaan uit 18e eeuw, voorzien van het familiewapen van Von Bock.
De rechthoekige kasteelhof is gedeeltelijk gebouwd in mergel. De twee grote rondboogpoorten aan het binnenplein hebben randen uit baksteen. Een van de bakstenen muren van de schuur is gelardeerd met mergelstenen speklagen. De hof heeft een grote voluutgevel met in de top twee uilengaten.
Start :Aan Hotel Schneeberg Afstand : 10,5 km Bewegwijzering : C4 GPS :N50 05.589 E6 33.924
Waldhaus Schneeberg St. Thomaser Straße 5 in 54657 Neidenbach
DE ROUTE : Een mooie wandeling door het woud naar het onderliggende St Thomas waar een pracht van een klooster te bezichtigen is en dat tegen de spoorweg gelegen is en waar je de dorst kan lessen om dan terug de blimming aan te vatten naar het vertrekpunt
Het voormalige klooster van St. Thomas is nu bevestigd als een Romaanse kerk met een barokke kloostergebouwen. Hier is de pastorie van het bisdom Trier. Attracties in de buurt van de kerk is de ruime tuin.
In de tuin van het klooster begint de verschillende aard kilometer lange pad dat leidt langs de kreek afgunst.
Ter ere van de vermoorde in 1170 en 1173 heilig verklaarde aartsbisschop van Canterbury, Thomas Becket, is in Kylltal in 1185 een cisterciënzer klooster (de oudste in Duitsland) werd opgericht. Het oudste deel van het klooster kerk werd ingewijd 1222e In 1802 de nonnen werden verdreven door de secularisatie van het klooster. Een brand in 1742 verwoestte de Abdij, alleen de kerk overleefde. Het klooster werd gebouwd in 1744 in barokke stijl. Vandaag het klooster wordt gebruikt als Bisschoppelijke priesters huis en trainingscentrum voor kerkdiensten
Kloster St. Thomas Annenberg 2 54655 St. Thomas
Ontdek de natuur op het natuurpad St. Thomas
In het beschermde gebied tussen de overspanningsbeveiliging en Kyll vindt u een natuurpad van een soort te vinden op een lengte van 2,5 km bewegwijzerde wandelroute leidt door het prachtige St. Thomas Heilenbachtal. Vanaf het dorpsplein van Sint-Thomas in het klooster van St. Thomas Bacher benijd je wandeling naar de watervallen. Veel informatie borden en Aktivstationen geven u tips en suggesties over het natuurpad bewust ervaring ". Families met kinderen, maar ook groepen scholieren die willen bewust ervaren en actief de natuur komen, op uw kosten. Een reizende stille cabine nodigt u uit om te rusten en een picknick, maar het kan ook gebruikt worden als een openlucht klaslokaal. Toegankelijk, het natuurpad met de trein! Op verzoek van de Bosbouw Bureau Bitburg gidsen, niet alleen voor kinderen maar ook voor geïnteresseerde volwassenen. Informatie, contact opnemen met het kantoor bos Bitburg, Kleist Strasse 5, 54634 Bitburg, telefoon, 06561 tot 94690.
Start :aan de kerk van hulsonniaux Afstand : 7,5 km Bewegwijzering : geen GPS :N50 12.106 E4 56.881
DE ROUTE : Voor de kerk naar links afdalen en dan rechts tot einde pad ,door het veld naar de beek , de rest zijn goed begaanbare wegen
Hulsonniaux is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Houyet. Hulsonniaux ligt in de provincie Namen.
Vroeger was het dorp voornamelijk agrarisch: was geteelde tarwe, spelt, haver, aardappelen, suikerbieten en voederbieten. Gelegen in de stad, een prachtige kapel gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Genade, in de schaduw van eeuwenoude linde, en twee andere kapellen, een gewijd aan Saint Roch en de andere aan St. Barts.
Op het huidige grondgebied van deze stad was ooit het landhuis van Chaleux waarvan de oorspronkelijke naam moest zijn Calaus. deze plek als geciteerd uit de vijftiende eeuw en de documenten die zij schrijven: Chaloy en Chaleux Challux. Deze term komt uit de Keltische radicale eeltplek die verschillende namen en locaties van het water gelegen op rivieren gaf.
Chaleux, gelegen in een bocht van de rivier de Lesse, is beroemd om zijn prehistorische grot. De grot, gelegen aan een bocht in de rivier de Lesse, 18 meter boven de rivier, heeft meer dan 30.000 bewerkte vuursteentjes van menselijke handen, menselijke en dierlijke beenderen, zandsteen platen, en .. .. mammoet ellepijp.
Op vele plaatsen zijn er prachtige uitzichten, met name om de vallei van de Lesse
De geklasseerde site Chaleux, met zijn kalkstenen kliffen, bekend als naalden Chaleux gedomineerd door de rotsachtige kaap die het kamp werd opgericht Romeinse Furfooz, is prachtig.
Hulsonniaux bewaard tot de laatste oorlog, heel typische oude huizen van modder, die het een zeer origineel karakter geeft. Het wordt ook gebruikt om Hulsonniaux, jukken, en deze manier van reizen was noodzakelijk gezien de beperktheid van de vele sites is ontoegankelijk voor voertuigen. Er was eens een brug naar de Lesse Chaleux en werd verloren door een ineenstorting van ijs aan het einde van de XIXe eeuw.
Op 15 augustus 1914, na een bombardement bezetten de Duitsers het dorp, en nemen de priester als gijzelaar mee,
Start : Op de parking iets van de kerk van Virginal-Samme Afstand : 9 km Bewegwijzering : Geen GPS :N50 38.520 E4 12.669
DE ROUTE :
Mooie wandeling langs landwegen en bossen
wandelen langs het kanaal en de papierfabriek
--Virginal-Samme --Kanaal Brussel-Charleroi
Bezienswaardig:
--de dolmen”Table des Sorcières”, --kleine kasteeltjes, --de St-Laurentkerk (11eeeuw) in Haut-Ittre, art nouveau --vensters in glas van Fauquez in de St-Pierrekerk in Virginal, --het Smederijmuseum, --de typische vierkantshoeves van de streek.
Virginal-Samme is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Itter. Virginal-Samme ligt in de provincie Waals-Brabant
Start : Parking, Damse Vaart-Zuid, 8340 Damme Afstand : 7 km Bewegwijzering : geen GPS : N51 14.923 E3 16.618
DE ROUTE :
stads- en groene luswandeling Wegdek: afwisselend verharde en niet verharde ondergrond Toegankelijk voor rolwagens: moeilijk
Op de route :
--Damme --Damse Vaart --Schipdonkvaart
Damme is een plaats en stad in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De stad is een toeristische trekpleister met veel oude gebouwen. Deelgemeenten ingegrepen telt het bijna 11.000 inwoners.
De stad profileert zich sinds een aantal jaren als boekenstad.
De oorsprong van de vlag en het wapenschild van de stad vinden hun oorsprong in een legende. Damme heette vroeger Hondsdamme, dat eigenlijk van "honte" komt. Honte is een oud woord voor een modderig gebied aan een monding. Aan de verbastering tot "hond" werd achteraf een legende gehangen. De duivel zelf zou in de gedaante van een hond in Damme heel wat schrik aangejaagd hebben bij de bewoners. Na drie dagen vol gehuil ontstond er een storm die een bres in de dijk veroorzaakte. De dijkbouwers joegen op de hond, maakten hem af en stopten de bres dicht met het duivelse dier. De duivel was verslagen en het gat was dicht. De duivel en het oprukkende water waren verslagen, Damme was gered
Bezienswaardigheden Het middeleeuwse stadhuis, een mooi voorbeeld van Brabantse gotiek De middeleeuwse Onze-Lieve-Vrouwekerk waarvan de bouw in de dertiende eeuw in vroeggotische stijl werd opgestart. Door het toenemend belang van Damme werd in de volgende eeuw de huidige hallenkerk aangebouwd. In 1578 werd de kerk geplunderd door de geuzen. Herstelling volgde tussen 1621 en 1626. Transept, zijbeuken en middenbeuk werden in 1725, samen met de bouwvallige spits afgebroken omdat het onderhoud onbetaalbaar werd. Men moest hiervoor wel toelating vragen aan de Grote Raad van Mechelen. De kerk werd opnieuw gerestaureerd, eerst tussen 1890 en 1895 en later tussen 1902 en 1904. Het pleister werd van de baksteen verwijderd.
Het standbeeld van Jacob van Maerlant voor het stadhuis. Hij ligt begraven in een blinde zerk in de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Niet hij zou er onder liggen, alleen zijn lijk, zo redeneerde hij
Damse Vaart (Jan. 2006)De Damse Vaart, afgelijnd met bomen, verbindt Brugge met Damme en loopt verder naar Sluis. Het werd onder Napoleon uitgegraven. De vaart heeft nu geen enkele economische betekenis meer. De boot Lamme Goedzak, naar een karakter uit de roman over Tijl Uilenspiegel, brengt toeristen van Brugge naar Damme. Wanneer de vaart in de winter dichtvriest, is het mogelijk van Brugge naar Sluis te schaatsen wat dan ook door vele toeristen wordt gedaan.
Het Uilenspiegelmuseum brengt 5 eeuwen Uilenspiegel in beeld. Sinds de 17de eeuw heeft Damme een sterke Uilenspiegeltraditie. Als symbool van de Vlaamse volksziel, ontembare geus en fratsenmaker, dwaalde hij er met Nele en Lamme Goedzak rond. In het museum kan men aan de hand van kopieën van handschriften, 16de-eeuwse drukken, schilderijen, bibliofiele uitgaven, prenten, beeldhouwwerken, geplaatst in hun cultuurhistorische context, met deze verschillende gezichten van Uilenspiegel kennismaken.
Lange rechte weg langsheen de zuidelijke oever van het Schipdonkkanaal, vanaf de Oude Sluissedijk en de Platheulebruggen ten westen tot in Moerkerke en verder oostwaarts op grondgebied van Oost-Vlaanderen (Maldegem). Tracé daterend uit de tweede helft van de 19de eeuw, na de aanleg van de evenwijdig lopende Leopold- en Schipdonkkanalen, resp. in 1843 en 1855-1856; e.g. om het water vanuit de polder ten noorden van het Meetjesland af te voeren, l.g. als afleidingskanaal van de Leie. Weg omzoomd met populieren; schaarse hoevebebouwing lagerliggend dan de weg.
Start : Aan de kerk van Edelare Afstand : 12 km Bewegwijzering : ja GPS : N50 50.048 E3 37.367 Edelareberg, 9700 Edelare
DE ROUTE : Met de naam van de Bierbrouwer wandelroute kan je alle kanten uit. Het traject loopt door de mooiste plekjes van Oudenaarde, brouwersstad bij uitstek. Je passeert zelfs een aantal brouwerijen. Onder andere Roman, die fier boven op een heuvelrug de omgeving de kerk van Edelare die ligt aan een ieniemienie doodlopend straatje Wat verderop geparkeerd dus en te voet richting kerk
Op de route :
--Edelare --Volkegem --Maarke-kerkem --Sint-Vincentiuskapel en Sint-Pieterskerkje
Edelare Historisch gezien maakte het onderdeel van de baronie Pamele uit en gold als één eenheid met de dorpjes Volkegem en Leupegem, die samen onder de voogdij van de abdij van Ename stonden. De naam Edelar duikt voor het eerst op in 1110, toen de altaren van de drie dorpjes officieel aan Ename geschonken werden. Dit vormt meteen een bewijs dat het Sint-Martinuskerkje er toen reeds gestaan moet hebben: tussen 1300 en 1400 bevond zich op de flank van de heuvel een kapel die geleidelijk tot kerk is verbouwd. In de 19de eeuw was deze kerk echter zeer bouwvallig geworden; ze was daarenboven grondig verbouwd. De lokale priester maakte ze opnieuw bruikbaar. In 1973 brandde ze af en diende grotendeels gerestaureerd te worden.
Boven op de Edelareberg, grenzend aan Mater, bevindt zich het gehucht Kerselare. Dit is een bedevaartsoord, dat medio 15de eeuw ontstond nadat de dochter van de baron van Schorisse op miraculeuze wijze genezen zou zijn door toedoen van een Mariabeeld. Daar dit beeld oorspronkelijk aan een kersenboom hing, werd die plek Kerselare genoemd. De baron bouwde er uit dankbaarheid een kapel. Nog volgens de overlevering zou de baron tijdens een bedevaart naar het Heilige Land in Egypte door een krokodil aangevallen zijn, en door interventie van Maria gered. Deze krokodil in kwestie werd vervolgens gebalsemd en in de kapel gehangen. De krokodil, of een replica ervan, werd evenwel samen met de kapel door een brand verwoest in 1961. De nieuwe modernistische kapel is een betonnen constructie die nooit volledig afgewerkt werd. In Kerselare grijpt elk jaar een kermis plaats waar men een lokaal soort snoepje verkoopt, bekend als de lekkies.
Onder het oppervlak van de Edelareberg bevindt zich een uitgebreid militair bouwwerk, het Kezelfort. Het fort is tijdens het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden als verdediging tegen Frankrijk opgericht en maakte deel uit van de zogenaamde Wellingtonbarrière: het diende om mogelijke Franse aanvallen vanop de heuveltop af te slaan en de Schelde in de gaten te houden. Na de oprichting van België werden de militaire uitkijkposten afgebroken; het gangennetwerk is daarentegen bewaard gebleven. Het fort is nu een zeer belangrijke overwinteringsplaats voor vleermuizen.
De familie Thienpont bouwde daarenboven in de late 19de eeuw een neogotisch landhuis op het terrein. Vermits het gebied tot op heden in de handen van deze familie is, is het fort niet vrij toegankelijk.
Volkegem Aan het dorpsplein bevindt zich het oude romaanse Sint-Martinuskerkje, waarvan de geschiedenis misschien reeds tot Merovingische tijden teruggaat, en waaraan gotische zijbeuken zijn toegevoegd. In de kerk hangt een barok schilderij van Simon De Paepe.
Op het dorpsplein staat tevens een herdenkingsmonument voor de gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog.
Volkegem heeft twee steile hellingen die onder wielertoeristen populair zijn: de Volkegemberg en de Wolvenberg. Deze laatste heeft een klimming van 19%, en leidt verder naar Mater.
In Volkegem bevindt zich een natuurreservaat, dat onderdeel van het Bos t' Ename en eigendom van de Vlaamse Gemeenschap is. Er komt een zeldzame soort kamsalamander voor.
Start :Gemeentelijk park 't kasteel in Keerbergen Afstand : 11,4 km Bewegwijzering : GPS :N51 00.028 E4 38.089
DE ROUTE :
--Keerbergen --Gemeentelijk park 't kasteel --Broekelei --Hansbrug --bos van blaasberg --de dijlemeander --Ninde --Villawijk van Keerbergen
Gemeentelijk Park 't Kasteel bereik je vanuit Brussel door de E19 te verlaten bij afrit 12-Vilvoorde en de N21 tot Haacht te volgen. Daar moet je tweemaal links om in Keerbergen te geraken. Het park ligt links bij het naderen van het centrum. Vanuit Antwerpen verlaat je de E19 bij afrit 9-Mechelen Noord en je volgt de N15 richting Heist-op-den-Berg tot wegwijzers je rechts naar Bonheiden en verder naar Keerbergen leiden. Aan de rotonde in het centrum volg je rechts de richting Brussel-Leuven-Haacht. 't Kasteel bevindt zich 400 m verderop aan de rechterkant.
PARKEREN Parkeerterrein voor en achter het bijbehorende restaurant.
Keerbergen ligt net aan de grens van de provincie Vlaams-Brabant met Antwerpen. Zo komt het dat Keerbergen twee straten, de Grens- en de Bakestraat, deelt met de Antwerpse gemeenten Bonheiden (Rijmenam) en Heist-op-den-Berg (Schriek). Dit wil zeggen dat de inwoners van één straat in een andere gemeente én provincie kunnen wonen dan hun buur of overbuur. Waar bij de Grensstraat de grens door het middel van de weg loopt, loopt de grens bij de Bakestraat veel grilliger. Het gaat slechts om een klein stukje van de Bakestraat dat behoort tot Rijmenam terwijl de rest Keerbergs grondgebied is. Keerbergen deelt ook een grens met de Vlaams-Brabantse gemeente Haacht, die gevormd wordt door de Dijle, die overbrugd wordt door twee bruggen, met name de Oude en Nieuwe Hansbrug. De grens met Tremelo loopt door de Tremelobaan. Ook hier is ongeveer een kilometer lang een deel van de baan Keerbergen, terwijl de overkant deel uitmaakt van Tremelo. Tevens wordt Keerbergen tot de landstreek Dijleland gerekend
Keerbergen had van 1932 tot 1963 een eigen vlieghaven, waarop vooral het bedrijf Cogea actief was. De Duitse bezettingsmacht zou van de infrastructuur gebruikmaken. Er is ook een onderaardse gang van de gebouwen die de Duitsers toentertijd bezetten - nu gebouwen van het Koninklijk Atheneum Keerbergen - naar het vliegveld. Het vliegveld verdween echter en door de uitgraving van de zandgrond ontstond het huidige meer van Keerbergen, dat 12 hectare groot is.
Broekelei Ten westen van de dorpskom van Keerbergen ligt een gebied dat op een ietwat gedetailleerde kaart opvalt door zijn cartografische bijzonderheden: een zeer lage afgevlakte zandheuvelrug (de Duivebergen) is volledig ingesloten door een waterloop (de Spuibeek) in een lager liggende, een paar honderd meters brede, waterrijke strook waarvan begin en einde samenkomen in de Zeept, waar de Spuibeek uitmondt in de Dijle.
De Oude Hansbrug of Hansbrug is een gietijzeren ophaalbrug over de Dijle op de grens van de gemeenten Haacht en Keerbergen. De brug bestaat uit een vaste overspanning van 16,1 m en een beweegbare overspanning van 7,9 m. De breedte bedraagt 4 m. De brug is alleen geschikt voor fietsers en voetgangers.
In Tremelo-Ninde staat het geboortehuis van pater Damiaan. Jozef De Veuster (1840-1889), de apostel der melaatsen op Molokaï-Hawaï. Het Pater Damiaanmuseum is er in ondergebracht. Het is een Kempische woning van ca.1800 die in haar oorspronkelijke toestand bewaard bleef en sinds 1952 beschermd is. Het klooster van de paters brandde in 1934 af maar werd in 1946 tot 1951 herbouwd naar een ontwerp van architect V. Broos. In 1975 werd dit klooster omgebouwd en vergroot tot medisch-psychogeriatrisch instituut. De oude neogotische kloosterkapel van 1910 is sinds 1960 de parochiekerk van Sint-Jozef Arbeider.
Meteen na het vertrek bemerk je aan je linkerzijde enkele zanderige bulten in het landschap. Deze poederige landduinen, die nu bijna overal bebost zijn, vormen een fel contrast met de ruwe steilrand van het Kempens Plateau. In vogelvlucht ligt die maar een paar kilometer oostwaarts.
Waar de oranje wandeling naar links buigt, zijn langs het wandelpad enkele heidestoppels te zien. Oorspronkelijk was heel dit gebied bedekt met heide. Die werd nagenoeg volledig verdrongen door naaldbossen en akkers. De typische heideplanten kunnen nog spontaan tot ontwikkeling komen in wegbermen of in brandgangen die vrijgehouden worden.
Je blijft rechtdoor aanhouden. Aan je linkerzijde duiken grotere heidepartijen op. Je mag het gebied echter niet betreden omdat de natuur te kwetsbaar is.
De zandverstuivingen komen opnieuw aan de oppervlakte.
Via een dreef bereik je een slagboom. Je betreedt hier een natuurreservaat. Het gaat om het uitzonderlijke natuurreservaat van de Oudsberg.
Die Oudsberg vormt de hoogste landduin op het Kempens Plateau. Hij stijgt 30 tot 40 m boven het plateau uit. Rond deze duinen ontwikkelt zich de typische heide en duinplantengroei. Je merkt dat wandelen en klimmen in mul zand best vermoeiend is. Samen met de omliggende bossen en heidegebieden is dit het grootste aaneengesloten natuurgebied van Vlaanderen.
De Oudsberg is erkend als staatsnatuurreservaat.
Je wandelt verder over een bultig reliëf tot je opnieuw het vertrekpunt bereikt. De zandduinen maken weer plaats voor bossen, die het stuifzand vasthouden. Het typische duinenuitzicht is er wel verdwenen.
Opglabbeek is een woongemeente in Midden-Limburg ten noorden van de vroegere Limburgse mijnstreek, aan de weg van As naar Bree. De belangrijkste toeristische troef van de gemeente zijn de zowat 1000 ha bosgebied. De economische terugval na de sluiting van de mijnen werd gedeeltelijk opgevangen door de inplanting van nieuwe industrieën.
De Sint-Lambertuskerk van Opglabbeek is genoemd naar de 7de eeuwse bisschop van Maastricht en Tongeren. De oudste gedeelten van de kerk dateren echter van de 14de eeuw. Het patronaatsrecht over de kerk behoorde tot de vroege 19de eeuw toe aan de abdij van Averbode. Deze bouwde er ook de 18de-eeuwse pastorie. De bloei van de gemeente na de Tweede Wereldoorlog was te danken aan de mijnindustrie. Het herstel van de streek na de sluiting van de mijnen is een werk van lange adem.
Start :Aan de kerk van Noorderwijk Parking rechtover de kerk achter het vroegere gemeentehuis Afstand : 8,6 km Bewegwijzering : ja GPS : N51 08.453 E4 50.433
DE ROUTE :
Noorderwijk is een dorp in de Belgische provincie Antwerpen en een deelgemeente van de stad Herentals. Noorderwijk was een zelfstandige gemeente tot einde 1976. Op dat moment had Noorderwijk een oppervlakte van 13,16 km² en telde ze 3609 inwoners.
Wat komen we tegen
Noorderwijk, kerk : De neogotische Sint-Bavokerk (1872-1873), met toren die uit het begin van de 15de eeuw dateert In het gehucht Onze lieve Vrouw op het Zand staat een gelijknamige kapel; de bouw van deze kapel begon in 1667 en eindigde 8 jaar later, in 1675
Hogewegmolen : In het gehucht Schravenhage, op de Hoge Weg, staat de Hogewegmolen, een standaardmolen (houten windmolen), op deze plaats opgericht in 1841 Ontdek de windmolen die hier in Nooderwijk, bij Herentals in de Antwerpse Kempen (Belgie), gebouwd werd rond 1840. Maar waarschijnlijk is hij zelfs ouder. Het is een standaardmolen die gebruikt werd voor het malen van graan.
De molen is in bedrijf gehouden door de oude maalder tot november 1960, toen de man gestorven is.
Servaas Daems : Het klooster naast de kerk is het geboortehuis van de dichter Servaas Daems (1838-1903) nobertijnere kanunnik.
Schrijver, historicus en volksfiguur, geboren in Noorderwijk in 1838. Later werd hij Norbertijner kanunnik van de Premonstratenzer abdij van Tongerlo. Zijn gedichten zijn vooral sober en bondig, afwisselend vroom en grappig. Tot zijn prozawerk behoort: 'Voor twee vaders' (1868), 'Blinde Agnes' (1874) en onder het pseudoniem Peeter Klein 'De kruiwagens' (1869). Zijn vastenmeditaties genoten een zekere faam. Lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Letterkunde.
Het kasteel van Noorderwijk. Het kasteel is door de verbouwing verdwenen en vervangen door een groot herenhuis met een Grieks geveldak. De poort en de driedubbele lindendreef mag je zeker niet links laten liggen.
De Schranshoeve uit 1630, in Lakum en de Hogewegmolen in het gehucht Schravenhage
De Zandkapel : De oorsprong van deze kapel gaat terug tot de vinding van het miraculeuze Lieve-Vrouwbeeldje op 26 april 1652. De huidige Zandkapel werd gebouwd tussen 1667 en 1685. Vanaf haar ontstaan was de Zandkapel een Mariaal bedevaartsoord, maar vanaf de tweede helft van de 19de eeuw trad het verval in en vanaf de WO II is de Mariadevotie aan de zandkapel zo goed als onbestaande
Start :Aan het kerkje van Woffelsbach Afstand :7,7 km Bewegwijzering : nummering GPS : N50 37.577 E6 22.988 Wendelinusstr.
DE ROUTE :
Het is een pracht van een streek die je zeker eens moet verkend hebben,en dat doe je niet op één weekend Er zijn hotels en campings genoeg om je vakantie in door te brengen aan schappelijke prijzen
Vanaf de kerk van Woffelsbach NR 12 tot aan de kerk van Ruhrberg Daarna NR 5 langs het meer Waar we overgaan op NR 4 om terug te keren naar Woffelsbach Aan te raden is wel een wandelkaart bij te hebben want de bordjes met de nummers durven wel eens te mankeren of niet goed zichtbaar te zijn
Woffelsbach is een plaats in de Duitse gemeente Simmerath / Ekelig, deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen.Rurberg en de Rursee
In de uitlopers van het Nationalpark Eifel ligt de Rursee. Een van de schilderachtige plaatsjes aan de Rursee is Rurberg.
Monschau, beroemd geworden door zijn stoffenindustrie, biedt een onvergetelijke aanblik van een middeleeuwse stadskern waar de tijd is blijven stilstaan. Het was een rijke stad, waar de vele herenhuizen en vier kerken vandaag het bewijs van zijn. Monschau ligt in het smalle dal waar de Rur doorstroomt en trekt veel bezoekers. Vooral tijdens de zomermaanden hangt er een gezellig drukte. Door de aanleg van stuwmeren onderging het landschap in het noordelijk deel van de Eifel sterke veranderingen. De Rursee, het grootste stuwmeer van Duitsland, heeft een behoorlijk grillige vorm en nodigt uit tot een nadere kennismaking.
Ons Hotel aan het vertrekpunt Het kerkje van Woffelsbach Zicht op de Ruhrsee
TAVERNES OP PARCOURS: Cafetaria tenniscentrum Molenbos, na 4 km. Tel: 03/481 69 77
Ons vertrekpunt in gelegen aan het parochiecentrum “Den Heerd” aan de kerk in deelgemeente Bevel. We wandelen weg van de kerk in zuidelijke richting, met het parochiecentrum dus aan onze rechterkant. Onmiddellijk bereiken we de Laarstraat, die we rechts inslaan. Rechts van ons ligt een nieuwe woonwijk. We bochten met de Laarstraat naar links en even verder weer naar rechts. Op het einde van de straat gaan we rechtsaf en even verder linksaf, de Rooiestraat in. We zitten nu volop in een landbouwgebied met links een zicht op de vallei van de Grote Nete.
Een eerste boerderij “Witte Hoeve” vinden we aan onze rechterzijde op de grens van Bevel en Kessel. Wat verder, in een bocht naar rechts, bemerken we links de hoeve “De Hel”, welke al werd vernoemd in geschriften uit het jaar 1425. Het huidige gebouw zou ongeveer uit 1630 stammen. We vervolgen onze weg naar rechts en even verder steken we de Nieuwe Bevelsesteenweg over, de Helleweg in. In een bocht aan een bosje zien we rechts een nieuwbouw op de plaats waar vroeger de eeuwenoude hoeve “Het Vagevuur” stond. We volgen verder deze asfaltweg en steken wat verder schuin links de Oude Bevelsesteenweg over en wandelen de Hemelweg in. We volgen dit betonbaantje en zien het eerste huis rechts op de plaats waar voorheen hoeve “De Hemel” stond.
We vervolgen onze weg tot op het einde waar we rechts afslaan, de Legebaan. Even verder bereiken we de Bevelsesteenweg. We steken deze over en volgen deze baan naar links gedurende enkele tientallen meters. Aan restaurant Molenhuis slaan we rechts het Molenbos in. We wandelen langs tenniscentrum “Molenbos”. We volgen de zandweg rechtdoor. Deze weg leidt ons door een typisch heidelandschap. Aan een kruispunt van zandwegen (rustbank) gaan we rechtsaf richting bos. Een tiental meter in dit bos nemen we de eerste aardeweg links, welke weldra rechts wegdraait. Aan het volgende kruispuntje van wegen nemen we het meest linkse pad, dat we volgen tot aan de betonbaan, de Legebaan. Linksaf en volgen tot aan het volgende kruispunt (met kapelletje). Hier rechtsaf. We bereiken opnieuw een landbouwgebied met in de verte de bossen van Herenthout.
We kruisen de Bevelsebeek (grens tussen Nijlen en Bevel) en volgen de betonbaan even verder naar rechts. Vanaf de bocht blijven we deze verharde nog volgen over een afstand van 300 meter tot we rechts een nieuw asfaltbaantje bemerken (Hoekstraat), dat we opgaan. Zo bereiken we de Nijlensesteenweg. Hier rechtsaf langs de grote baan. Niet voor lang echter, want naast woning met huisnummer 101 slaan we links een aardeweg in en bereiken alzo een nieuwe woonwijk. Op het einde van deze straat (Bloesemhof) slaan we rechts Binnenhof in. 50 Meter verder (even voor het einde van de straat) slaan we links een voetpad in.
Dit pad volgen we steeds rechtdoor tot het, na een bocht naar rechts, uitmondt in Kontersland. We gaan linksaf en nemen het voetpad naar een nog recentere woonwijk (Akendoren). We nemen de eerste straat links (eveneens Akendoren) tot ongeveer op het einde. Hier bemerken we rechts een kerkpad, dat we opgaan tot aan de grote baan. Even naar links en we bereiken opnieuw de kerk van Bevel, O-L-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomen. Ze werd in 1856 herbouwd en vergroot. De toren en middenbeuk dateren uit einde 13de eeuw. Het koorgestoelte is in Renaissancestijl. Een biechtstoel met beelden van St.-Pieter en H. Magdalena en een predikstoel dateren uit 1703. De kerk werd in 1940 opgeblazen tijdens W.O.II en later heropgebouwd in haar huidige vorm.
Start : Aan de kerk van Jezus – Eik Afstand : 6,5 km Bewegwijzering : blauw GPS : N50 47.607 E4 28.987
DE ROUTE :
Deze wandeling neemt je mee door het Zoniënwoud, de groene long van Brussel. Op verschillende plaatsen kom je voorbij 'flossen' of kleine vijvertjes.
Vertrekpunt: Aan de kerk van Jezus – Eik. U houd de kerkdeur aan uw rechterhand en wandelt verder tot u aan de eerste straat links komt, dit is een éénrichtingsstraat. Hier gaat u in en verderop komt u een bordje tegen met “Flossendellewandeling” op. Voor de rest van het parcours volgt u de paaltjes met blauw afgeschuinde kop.
De wandeling: Het Zoniënwoud: In het zuidoosten van Brussel, op een steenworp van de beroemde Grote markt, ligt een bos van meer dan 5000 hectare: het Zoniënwoud, met aansluitend nog enkele bosparken en privé-bossen. In feite is het één groot beukenbos met zijn eigen klimaat en zijn eigen fauna en flora. Zijn ligging vlakbij een grootstad, de verkeerswegen die er doorheen lopen en het feit dat het bijna volledig omgeven is door residentiële wijken, maken dat het Zoniënwoud uiteenlopende functies dient te vervullen (ecologische, sociale, educatieve, economische). Die zijn niet altijd gemakkelijk te combineren zijn. Een plek met een geschiedenis. Het Zoniënwoud staat bekend om het kathedraalachtig uitzicht van zijn beukenbestanden. De oudste bomen die nu gekapt worden, zijn nog aangeplant in de Oostenrijkse periode, meer dan 200 jaar geleden. Sommige plekken, zoals het Rode Klooster uit de XIVde eeuw, vertellen ons dat in het Zoniënwoud ook toen reeds een zeer grote bedrijvigheid heerste. De drie Gewesten die het gebied beheren hebben hun deel van het bos inderdaad voorgedragen als "Bijzonder Beschermd Gebied", wat inhoudt dat er speciale beschermings- en beheersmaatregelen gelden.
Eindoordeel: Mooie boswandeling voor wie een namiddagje rustig een boswandeling wil doen. Is vrijwel voor iedereen toegankelijk.
Algemeen
Om de barokgevel van de kerk van Jezus-Eik in zijn vroegere glorie te herstellen zijn in 1970 de honderd jaar eerder opgerichte klokkentoren en het voorplein opnieuw verwijderd.
Maar Jezus-Eik staat vooral bekend voor zijn boterhammen met "plattekeis" (plattekaas, kwark) waaraan men zich na een wandeling tegoed doet, liefst vergezeld van een of ander bier op basis van lambiek.
Het zou ook een ideale bekroning van deze rondwandeling kunnen zijn, de enige die dit deel van het Zoniënwoud aandoet (noordelijk van de E411 en ten oosten van de ring).
Het is opnieuw een mengeling van kleine valleitjes en plateaus met hoogstammige bomen. De Onze-Lieve-Vrouwdelle en de Kleine Flossendelle zijn echter geen droge, door gletsjers uitgesleten relicten uit de IJstijd, maar echte, open valleitjes met weilanden, een beek en waterplanten, o.a. de gele lis (iris), het symbool van Brussel.
Praktisch
Bewegwijzering: korte ronde paaltjes met een blauw snijvlak duiden het begin van het pad aan, meestal aan de rechterkant.
Slechts in één richting te volgen.
De aanduidingen zijn zeer degelijk, betrouwbaar en goed onderhouden.
De paden zijn doorgaans zeer goed begaanbaar.
De kerk van Jezus-Eik
In de 17de eeuw ontstond het dorp Jezus-Eik toen een beeldje dat opgehangen was aan een eik mirakels teweeg bracht. Algauw werd een kapel, later een kerk, gebouwd. Mensen kwamen van heinde en ver op bedevaart. Dit verleden heeft zijn sporen achtergelaten. De kerk van Jezus-Eik bezit een hele reeks votiefschilderijen. Het zijn schilderijen geschonken aan de kerk naar aanleiding van een genezing, verkregen na een bedevaart
de teut, zonhoven, holsteen, houthalen, tlupt, Ten Haagdorn, Holsteen, Waard, Aan de Wolfsberg
De teut
is een gebied in het park Midden Limburg. Grote hobbels (teut) en heidelandschap met hier en daar een ven en dennenbossen. Dat is de teut in al zijn herfstrust ware het niet dat de autostrade bij de Genaderse Watermolen duidelijk aanwezig is. Het is een zeer gevarieerde route met als eindpunt de holsteen of zijn het holstenen. Hier was het goed eten in het nabijgelegen restaurant
Tips: Bezoek aanbevolen als de hei in bloei staat.
Zonhoven
is een gemeente in de provincie Limburg (België). De gemeente is gelegen ten noorden van Hasselt waaraan ze grenst. Verder grenst Zonhoven aan Houthalen-Helchteren, Genk en Heusden-Zolder. Zonhoven is een verstedelijkte woon- en werkgemeente en is een stedelijke randgemeente van Hasselt.
De Holsteen
is de verzamelnaam voor acht grote, prehistorische zandstenen in de Belgische gemeente Zonhoven. De zandstenen zijn voorzien van grillige gaten en de meest noordelijke steen is daarnaast ook voorzien van groeven en een polijstvlak. Deze laatste steen is de enige vaste prehistorische polijststeen van Vlaanderen. Het terrein is sinds 1967 beschermd als landschappelijk erfgoed.
De Vlaamse natuurreservaten De Teut in Zonhoven en Ten Haagdoorn in Houthalen-Helchteren vormen samen het grootste heidegebied van Midden-Limburg. Je vindt er met meer dan 2000 hectare heide met beekdalen, vennen, duinen, bossen en voormalige landbouwgronden.
Wat valt er te beleven?
De talrijke vennen herbergen een specifieke flora en fauna, gebonden aan de veeleer zure watermilieus. Er komen veel libellensoorten voor en in sommige van de vennen is er veenvorming, met o.a. planten als veenmossen, lavendelheide en veenbes.
Al meer dan 20 jaar begrazen schapen het reservaat. De kudde graast een tijd lang op één plaats binnen een verplaatsbare omheining. Als er voldoende gegraasd is, wordt de omheining verplaatst en kan de kudde een nieuw stuk heide beheren. Dankzij deze begrazing en het afplaggen (het wegnemen van de plantenresten met de bovenste grondlaag) wordt een grote oppervlakte oude landbouwgrond omgevormd tot heide.
Start : Aan de kerk van Onkerzele, deelgemeente van Geraardsbergen
Afstand : 16 km
Bewegwijzering :
GPS : N50 46.940 E3 54.650
DE ROUTE :
Onkerzele is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Geraardsbergen. Het dorp ligt in Zandlemig Vlaanderen, aan de Dender, in een golvend landschap dat varieert van 15m tot 95m. Geschiedenis Onkerzele wordt voor het eerst in 1149 vermeld als Unchresele. Het eerste deel blijft duister, maar het tweede is duidelijk afgeleid van het Germaans "sali", of "hoevetje waar de mensen en de dieren in één ruimte (een zaal) samenleven". De parochie behoorde tot aan de Franse Revolutie tot het kerngebied van de Baronie van Boelare, in de kasselrij en het Land van Aalst. Ze vormde samen met het naburige Nederboelare een vierschaar. Bezienswaardigheden De Sint-Maartenskerk uit 1842 werd opgetrokken in vroege neogotiek; het interieur bewaart enkele stukken uit de oude kerk.
Onkerzele ligt in de vallei van de Dender. Het provinciaal domein De Gavers ligt vlakbij en dat zorgt gedurende de zomermaanden voor nogal wat drukte in de vallei.
Ten zuiden van Onkerzele strekt zich echter het stiltegebied Dender-Mark uit.
Door zijn jachtige levensstijl heeft de moderne mens meer dan ooit behoefte aan momenten van rust en stilte. Het grote aantal geluidsbronnen zorgt er echter voor dat het aantal plaatsen in Vlaanderen waar je deze rust kan vinden als zeer schaars geworden zijn. In Vlaanderen is er geen specifieke wetgeving over stiltegebieden. Wel zijn stiltegebieden al sinds verschillende jaren opgenomen in het leefmilieubeleid van de Vlaamse Regering. De ontwikkeling van stiltegebieden wordt als één van de prioriteiten naar voor geschoven. In 1994 werd door de Vlaamse milieuadministratie een globale screening gedaan naar stiltegebieden. Stilte betekent hier niet de totale afwezigheid van geluid maar wel een aangenaam geheel van geluiden. Het eerste concrete project rond stiltegebieden was het pilootproject Dender-Mark. Dit project heeft in de loop van de jaren geleid tot een groot aantal acties, niet enkel op het vlak van leefmilieu maar ook op heel wat andere terreinen zoals plattelandsbeleid, cultuur, vorming, onderwijs,...
Onderweg op de wandeling zullen je de bordjes van het ‘Stiltepad’ opvallen. Wat soms ook opvalt is dat quads en vliegtuigen zich niets aantrekken van het stiltegebied. Een groot deel van de tocht is bebost. Je loopt door het Moerbekebos, het Raspaillebos, het Karkoolbos en het Kluysbos. Deze bossen liggen alle op de flanken van de Bosberg, de wereldberoemde passage uit de Ronde van Vlaanderen. Het Raspaillebos en het Kluysbos zijn aankoopprojecten van Natuurpunt. Het Moerbekebos en het Karkoolbos zijn grotendeels eigendom van de Afdeling Bos en Groen van de Vlaamse overheid. Het Moerbekebos en het Raspaillebos zijn dooraderd met wandelpaden, geliefkoosde zondagswandeling bij de lokale bewoners. Het Kluysbos is slechts 12 ha groot maar heeft veel van zijn oude eigenheid mogen bewaren. In dit bos loopt geen bewegwijzerd pad, wel een prachtig verborgen pad. In het Karkoolbos wordt een nietsdoenbeheer toegepast, wat betekent dat bomen mogen sterven, vallen en blijven liggen als ze daar zin in hebben. Onder andere wegens de veiligheid legde de overheid de toegankelijkheid voor het grote publiek in 2008 aan banden. Sindsdien lopen er geen officiële wandelingen meer door het bos, maar de paden worden nog steeds gebruikt door avontuurlijke recreanten. We beschrijven het parcours door het Karkoolbos wegens zijn pracht, maar de wandelaar is zoals steeds verantwoordelijkheid voor de wettelijkheid van zijn gedrag en dient de plaatselijke signalisatie te repecteren. Voor alle zekerheid wordt een alternatief voor de passage door het Karkoolbos beschreven. Wie deze wandeling op een weekdag doet, moet zeker een bezoek brengen aan het natuurcentrum De Helix. De Kerkuil heeft een vaste stek in de Helix. Buizerd, Sperwer, Wespendief, Torenvalk en Bosuil hebben hun horsten binnen het bos. In de knotwilgen erbuiten broeden Ransuil en Steenuil. De beboste hellingen tussen de valleien van Dender en Mark zijn bovendien een belangrijk richtpunt voor tienduizenden vogels op hun trek naar het zuiden.
Raspaillebos
Op de steile hellingen van de Bosberg ligt het Raspaillebos. Bronbeekjes hebben er een mozaïek van scherpe ruggen, valleitjes en verzakkingen geboetseerd. Omwille van zijn uitzonderlijke ecologische en culturele waarde werd dit bos beschermd als landschap. In het voorjaar kan je hier genieten van de kleurenpracht van boshyacinten, bosanemonen, daslook en sleutelbloemen. De bronbeekjes zijn het leefgebied van de zeldzame vuursalamander. Op de open plekken fladdert de kleine ijsvogelvlinder van bloem naar bloem en wie vroeg uit de veren is, kan langs de bosranden reeën bewonderen. Op de top van de Bosberg kan je genieten van schitterende vergezichten over de Dender- en Markvallei. Een weids panorama met tientallen kerktorens strekt zich uit tot aan de torens van Brussel.
De Helix
De Helix, een natuur- en milieueducatiecentrum van de Vlaamse overheid, wil een stimulerende ankerplaats zijn voor al wie begaan is met natuur en milieu. Het centrum wil je dichter bij de natuur brengen en je op een boeiende en creatieve manier aanzetten tot milieuvriendelijk gedrag.
De Helix biedt een brede waaier aan educatieve pakketten, themawandelingen met gids, activiteiten voor gezinnen, geïnteresseerde groepen, scholen, jeugdbewegingen, … Er is voor elk wat wils.
Start : Sint-Jansbergklooster in Zelem Afstand : 7 km Bewegwijzering : Zeskante bordjes met oranje en gele kleur GPS : N50 58.206 E5 05.529 Sint-Jansbergstraat 9 B-3545 Zelem-Halen
OP DE ROUTE :
Een eeuwenoud klooster met een verhaal
Glooiende heuvels, groene bossen, grazige weiden. Als onaangeroerd door de tijd ligt het Sint-Jansbergklooster in zijn goddelijke omgeving. Ver van de wereld en toch slechts op een boogscheut van de A2 Lummen-Leuven en de E313 Hasselt-Antwerpen.
Ooit vonden de Kartuizers, een middeleeuwse monnikenorde, hier het evenwicht tussen lectuur, studie en handenarbied. Ze leefden er vele eeuwen. Toen zij verjaagd werden door de plunderingen, veranderde het stille, vrome klooster in een Hof de Plaisantie, een riant oord voor rijke, adellijke feesten. Tot de zusters Dominicanessen de gewijde stilte weer terugbrachten.
Vandaag zijn ook de Domicanessen verdwenen. En gewijd is de stilte ook niet meer. Maar het klooster staat er. Met zijn prachtige 4ha grote park, zijn oude boomgaard, middeleeuwse omwalling, met zijn 15de eeuwse kapittelzaal.
Tutterkapel Deze in oorsprong gotische kapel, in zijn huidige vorm daterend uit de 16de of 17de eeuw, is gebouwd op het vroegere kruispunt met de wegfstand naar het dorp. In de kapel wordt het beeld van“Onze-Lieve-Vrouw ten onrust” vereerd. Nog altijd offeren moeders fopspenen, schoentjes, een kledingstuk om kalmte af te roepen over hun onrustige kinderen. Vandaar namen als ‘tutterkapel’ of ‘schreeuwkapelletje’. Vanaf de kapel ga je naar de betonbaan en sla je linksaf. Na 300 m, voor de brug, kies je voor het volledige spatiamentum of ga je, door de poort, rechtstreeks naar de Sint-Jansberg.
Mont Saint-Jean In de 19de eeuw werd hier een nieuwe toegang tot het adellijke domein aangelegd. Zo arriveerde de bezoeker rechtstreeks in het ‘klein pand’ van het voormalige klooster. Het Zwart Water werd omstreeks 1560 gegraven als afwateringskanaal voor het Schulens Broek. Het moest een oplossing bieden voor de terugkerende overstromingen van de Demer. Met dezelfde bedoeling werd de loop van de Demer meermaals verlegd. Tot aan de Franse Revolutie lag de heerlijkheid Zelem op de ‘staatsgrens’ tussen het graafschap Loon en het hertogdom Brabant. Aan Loonse zijde, in een meander van de oude Demer, lag de waterburcht van Zelem, waarvan de geschiedenis teruggaat tot devroege middeleeuwen. In 1439 was de burcht al zo vervallen, dat hij niet meer bewoond kon worden. De ruïne bleef zichtbaar tot in de 17de eeuw. Tijdens een noodopgraving in 1997 vond archeoloog dhr. Creemers sporen van langgestapelde ijzerzandsteen en puin van bouwmaterialen: kalkmortel, leien, keramiektegels en dakpannen.
Het dorpje Zelk In Zelk vormden de watermolen, het Sabelshof en hoeve Vogelsanck de kroonjuwelen van de van de Zelemse kartuizers. De rijke gronden leverden een hoge opbrengst. Het huidige 18de-eeuwse kerkje werd gefinancierd door het kartuizerklooster. Het was eeuwenlang een bedevaartsoord met een put, gewijd aan de heilige Gertrudis. Zieken die leden aan het “halve wiel van Catharina” (zona) probeerden er verlichting te vinden. De molen wordt vermeld in de 15de eeuw maar is allicht ouder. Inwoners van Zelk waren verplicht hun granen in deze molen te laten malen,wat telkens opnieuw conflicten gaf met de stad Halen, die ook drie molens telde. Je merkt links en rechts van het Middeleeuwse pad bakstenen zuilen, veel te zwaar om de hekkens te dragen die de toegang tot de ‘vetweides’ afsluiten, maar wel een duidelijk teken van de welstand van de pachter…Het dorpje Zelk
Oude kerk Langs de oevers van het Zwart Water stond de eerste kerk van Zelem. Het verhaal dat de heilige, moeder van de heilige Trudo, er zou begraven zijn in het jaar 647, is allicht verzonnen,maar het wijst wel op de ouderdom en het belang van de kerk. Ze werd afgebroken in de 17de eeuw en de cultus werd overgebracht naar het huidige dorpsplein, wellicht omdat de dorpskern zich in de loop der eeuwen eveneens verplaatst had. Aan de betonbaan slaan we rechtsaf en komen we terug aan de ingangspoort van de Sint-Jansberg.
Artesische put De ‘getuigenheuvel’ Sint-Jansberg vormt de geologische grens tussen de lemige Demervallei en de zandige Kempen. Akkers, wijngaarden, ijzerzandsteengroeven bepaalden vroeger het landschap. Het huidige domeinbos werd in de 19de eeuw aangelegd. In 1844 slaagde dhr. C. Blariaux, een Henegouws puttenbouwer, er in om hier een artesische put te boren. Tot in de jaren 1960 voorzag de put het hele domein van vers water.
IJzerzandsteengroeves Op een kaart van 1602 worden een grote en kleine wijngaard vermeld op de zuiderhelling van de Sint-Jansberg.De toenmalige perceelsgrenzen zijn nog herkenbaar in het huidige kadaster. Het belang van de wijnbouw wordt geïllustreerd door de bijzonder zware straffen die op het betreden van een wijngaard en op het stelen van druiven stonden. Lager in de zuiderhelling bevonden zich 16 diepe ijzerzandsteengroeves. Deze groeves lagen dicht bij de Demer, ideaal voor het vervoer van zware vrachten. Wellicht zijn tientallen kerkelijke en burgerlijke gebouwen in de buurt opgetrokken uit Zelemse ijzerzandsteen.
Geheime Leger Op 29 juni 1944 vielen Duitse troepen de villa op de Sint-Jansberg aan. De leiders van het Geheime Leger hadden er toevlucht gezocht, na hun ontsnapping uit de gevangenis van Hasselt. De villa werd in brand geschoten en slechts twee verzetslieden konden ontsnappen. Zes anderen werden ter plaatse doodgeschoten en de overigen werden gevangen genomen en naar concentratiekampen gebracht.
Hoeve Oude Pastorij Deze hoeve, vandaag ook ‘Donkelhoeve’ genoemd, was één van de vier Zelemse pachthoeves van de kartuizers. De huidige eigenares herinnert zich nog een balk met het jaartal 1523. De schuur (links) heeft een ingenieuze dakconstructie in een L-vorm zonder ondersteuning. Je kan een kortere terugweg nemen naar het vertrekpunt door de boomgaard.
Paenhuys Het brouwerijhuis bezat een brouwketel en het noodzakelijke brouwersmateriaal. Er zijn geen aanwijzingen dat er een vaste brouwer woonde, dus gaan we ervan uit dat iedereen, mits betaling aan de gemeente, hier zijn bier kon komen brouwen. In 1656 werd in ‘t ‘Panis’ een belangrijk juridisch akkoord gesloten tussen de gemeente Zelem en het kartuizerklooster. Het Paenhuys had blijkbaar genoeg prestige om als neutraal terrein te dienen voor de beide partijen.
Oude vijvers Zelem was in die mate een watergemeente dat een commissaris van het Franse bestuur onder Napoleon, zich er over beklaagde dat in de winter het centrum van de gemeente alleen per bootje bereikbaar was. De visvangst op leijtgrachten, vijvers en beekjes was sinds de late middeleeuwen voorbehouden aan de kartuizers, die geen vlees maar wel vis mochten eten.
Rothbroek De beemden tussen de Zwarte Beek en het Zwart Water, oorspronkelijk hooilanden die jaarlijks overstroomden, vormen vandaag een aaneengesloten natuurgebied. Jaar na jaar vinden nieuwe soorten (of moeten we zeggen: teruggekeerde oude soorten) hier een foerageergebied: roodborsttapuit, ijsvogel, watersnip, witte zilverreiger. Ook de boomvalk, de buizerd en de sperwer voelen er zich thuis. De echte koekoeksbloem, pinksterbloem, dotterbloem, gele lis, blaasjeskruid, gele plomp trekken de aandacht van de attente wandelaar. Met herwaarderingsprojecten creëert en herstelt het Agentschap voor Natuur en Bos biotopen die de diversiteit nog kunnen vergroten. Bruggetje Fischbach Omstreeks 1860 bouwde baronburgemeester Fischbach een bruggetje over het Zwart Water. Het gaf de inwoners van Zelem, over de dijk van de Demer, een kortere voetweg naar Diest. Het bruggetje heeft de tijd doorstaan, maar de opstaandemuren zijn ernstig beschadigd door landbouwmachines.
Eksterhoeve De Eksterhoeve was één van de oude pachthoeves van het klooster, omarmd door het Zwart Water. Oppervlaktevondsten in de omgeving tonen aan dat hier reeds mensen woonden tijdens het laat-mesolithicum (pijlpunten, krabbers, werktuigen van ca 11000 jaar oud).
Kapel van de Weerstand Onmiddellijk na wereldoorlog II richtte de bevolking van Zelem dit kapelletje op met de namen van de verzetslieden, gesneuveld bij de overval op hun hoofdkwartier. Op 1 februari 1329 deed Gerard, heer van Diest, in Zelem een schenking aan de kartuizerorde voor de stichting van een nieuw klooster, om “met het oog op het hiernamaals, zekere verdiensten (te) verwerven en alzo hun zielezaligheid te bevorderen…” Na een eerste bloeiperiode werd het klooster in 1582 in brand gestoken door soldaten van Willem de Zwijger, uit schrik dat de Spaanse troepen het klooster zouden gebruiken als uitvalsbasis om Diest aan te vallen. Het duurde bijna een eeuw voor het klooster terug zijn oude glorie kende. Tijdens de Franse revolutie werd het klooster afgeschaft en, in 1798, verkocht. De inboedel werd te gelde gemaakt, de kerk afgebroken en steen per steen verkocht. De rijke kloosterbibliotheek was al overgebracht naar Maastricht en verdween in de Cartoucherie als hulzen voor Franse geweerkogels… In de 19de eeuw werd het klooster omgebouwd tot kasteel met lusthof. Aan de Eupense familie Fischbach de Malacord danken we het park met de prachtige bomen. Vandaag is het hele domein geklasseerd als landschapsmonument. Na wereldoorlog I werd het korte tijd een vakschool, later werd het bewoond door de Dominicanessen en sinds 1993 is Sint-Jansberg een centrum voor seminaries, feesten en evenementen. Je kan het elke zondag vrij bezoeken. De kartuizermonniken leefden, meestal met niet meer dan 12 of 13, in strikte afzondering op hun kloosterdomein, elk in zijn eigen kluis, afgesloten door hoge muren. Om die eenzaamheid te kunnen dragen, maakten ze elke week een fikse wandeltocht buiten de kloostermuren, het zogenaamde spatiamentum. Onderweg mochten ze geen contact zoeken met gewone mensen en zeker geen huis of herberg binnengaan…
Deze huidige kartuizerwandeling is geïnspireerd door dit eeuwenoude ritueel.
Deze kleine maar pittige wandeling met klimmen en dalen gaat dwars door de Voerstreek langs het domein Altembroek en door het Schophemerbos naar Schophem. Dan klimt u omhoog naar het Bois de Groenendal. Via de Steenboskapel en ketten loopt u weer terug. Als u halverwege wilt pauzeren, neem dan een dekentje mee, de zitbanken zijn hier schaars.
Een lang lint van enkele kilometer lang, slechts twee huizenrijen breed, dat was 's-Gravenvoeren tot het begin van deze eeuw. De mensen hadden toendertijd weinig keuze om zich elders te vestigen, want nergens in de omtrek was grondwater op een redelijke diepte bereikbaar. Dus zat er niets anders op dan vlak bij het riviertje, de Voer, te gaan wonen. Maar watervervuiling bestond klaarblijkelijk ook al in de vorige eeuw. De kwaliteit van het water ging zo sterk achteruit, dat het gemeentebestuur eind vorige eeuw enkele bronnen in het buurdorp Sint-Martensvoeren kocht en van daaruit een waterleiding liet aanleggen.
Op diverse plaatsen in 's-Gravenvoeren kun je nog de pompen zien, waar de mensen emmers en kruiken met helder bronwater konden vullen. Later werd het systeem uitgebreid, met kraantjes in elk huis. Toen ging het dorp zich ook in de breedte ontwikkelen. De Voer is een snelstromend riviertje met helder water. Door het grote verval kan het water veel zuurstof opnemen en bezit het een hoog zelfreinigend vermogen. Dat is wel nodig want de riolering, voor zover ze al bestaat, komt rechtstreeks in de waterloop uit. Bij sommige huizen mondt de afvoer van de wc meteen in de Voer uit, zonder dat er zelfs een sceptische tank tussen is geplaatst! Voor veel Voerenaars vervangt de Voer klaarblijkelijk ook de huisvuilophaaldienst.
Het grootste Voerdorp telt ongeveer 1350 inwoners. Hier vind je de meeste winkels en diensten, zoals het gemeentehuis en het VVV-kantoor. Er is ook een (lagere en middelbare) school voor de kinderen die in het Nederlands les volgen. Sommige huizen in de dorpskom zijn nog altijd boerderijen, met erf en schuur in de schaduw van de kerktoren. Zulke dorpen vind je overal in Haspengouw, de vruchtbare leemstreek aan de andere kant van de Maas. 's-Gravenvoeren en ook Moelingen sluiten daar duidelijk heel dicht bij aan.
In het oosten van de Voerstreek liggen de boerderijen buiten de dorpskom, elk te midden van hun eigen landerijen. Dat is typisch voor het Land van Herve. Wat nu het kerkplein is, was vroeger het kerkhof. Het oorspronkelijke dorpspleintje heet de 'pley' en ligt tegenover het oorlogsmonument, in de richting van de Voer. Aan het vroegere kerkhof herinneren nog de talrijke grafkruisen uit de 17de en 18de eeuw tegen de kerkmuur. Vanuit het dorp langs de Voer lopen holle wegen naar de weilanden en akkers op de hellingen. De bekendste is de Koetsweg. Deze weg dankt zijn naam aan het feit dat in de Oostenrijkse tijd (van 1690 tot 1790) de postkoets Luik-Aken er langs reed. De paarden werden uitgespannen in De Zwaan, de herberg aan het pleintje van Kinkenberg.
Ook een posthoorn in de gevel van het andere dorpscafé (Wynants) herinnert aan die periode. De jonge Mozart moet hier in 1763 gepasseerd zijn toen hij met zijn vader op reis was naar Brussel. De weg van Voeren langs Snauwenberg en vandaar naar Terlinden en Gulpen is van romeinse oorsprong en verbond de 'villae' - later de Frankische paltsen - van die twee plaatsen. Al in 1314 vinden we dit domein vermeld als een Dalhems leenhof, eigendom van de familie van Broek. Het 'kasteel' is een amalgaam waarvan het oudste deel uit de 18de eeuw stamt.
Rond 1900 werd het uitgebreid en kreeg het zijn huidige uitzicht. De boerderij 'Molenhoeve', net buiten het kasteeldomein, was vroeger de watermolen van het domein. Meer informatie over het kasteel vind je op de site van Wim Claessen, de eigenaar en bewoner van dit schitterende domein
Start :Ofwel aan de kerk van Zammel, of Oosterlo Afstand : 8,3 km Bewegwijzering : Oranje GPS :N51 05.930 E4 56.919 aan de kerk van Geel-Zammel
DE ROUTE :
De route gaat voor de helft langs de Nete, dus bij nat weer zeker laarzen aandoen
In de vallei van de Grote Nete, helemaal in het zuiden van Geel, tussen Zammel en Oosterlo, ligt het Zammelsbroek. Een enorm natuurgebied dat zowel gekenmerkt wordt door talloze vijvers en moerassen als door droge zandgronden. Het Zammelsbroek ik ook de ideale broedplaats voor tal van vogelsoorten zoals de kleine karekiet, het blauwborstje en de ijsvogel. De hoger gelegen Kalvarieberg, een immense zandduin, is dan weer een woonplaats voor steenuilen, sperwers en verschillende spechtensoorten.
Het gebied Zammelsbroek is erg gevarieerd, er zijn duinen, weiden, bosjes, beken en de Nete. Het Zammels Buitenbroek wordt als biologisch zeer waardevol gecatalogeerd door het voorkomen van moerasvegetaties naast schrale, kruidenrijke hooilanden en verschillende types van struwelen en hakhoutbosjes. De plassen en sloten met hun rijke begroeiing dragen daartoe bij. Meer informatie kan u vinden bij Natuurpunt Geel - Meerhout
Zammelsbroek
In het Zammelsbroek werden al meer dan 180 soorten vogels waargenomen. De blauwborst, waterral en ijsvogel verkiezen de moerassige delen. Op de hoger gelegen Kalvarieberg voelen de steenuil en de sperwer zich thuis en hoor je spechten hameren op de bomen. In de vijvers en moerassen vind je ook tal van planten en boeiende waterdiertjes. Op bepaalde plaatsen bleef hier lang geleden de bodem langdurig onder water staan. De hoge waterstand in het gebied sloot afgestorven plantenresten van de lucht af. Zo ontstond een veenlaag. Onze voorouders groeven op verscheidene plaatsen de veenlagen af. Gedroogde turf was dikwijls de enige vorm van brandstof. Tot 1940 werd er ook moerasijzererts ontgonnen. Beide activiteiten lieten grote plassen na.
Wij raden u aan een volle dag uit te trekken om optimaal te kunnen profiteren van deze prachtige wandeling van 21 km, die door een gevarieerd landschap kringelt. Ze is vooral bestemd voor sportief ingestelde wandelaars. Bij regenachtig weer is het raadzaam om waterdicht schoeisel te voorzien.
Het Domein van Virelles dateert met hoge waarschijnlijkheid uit de 8e eeuw. Wanneer u het dorp bezoekt,dan zult u sporen vinden van de geschiedenis van de twee heerlijkheden van Virelles. De eerste, ‘Virellescomté’,hing net zoals het dorp Vaulx af van Beaumont. De tweede heerlijkheid, ‘Virelles-principauté’,kwam in handen van verschillende families, waaronder de Croy en Jacquier. In 1445 voegde de hertog van Bourgogne het gebied toe aan de heerlijkheid Chimay.
Links van het vertrekpunt ontdekt u een vierkant huis in breuksteen uit 1749 en iets verder het kasteel van Virelles (1), gebouwd in baksteen en kalksteen. Het dateert uit 1714 en was de residentie van een meestersmid.
Het plateau van Longtemchamps (de oorsprong van het woord is vermoedelijk lointains champs of verafgelegen velden) bestaat uit een schistvlakte met een lengte van ongeveer 1700 m en een breedte tussen 300 en 400 m. Op deze grond die aan de gemeente toebehoorde, lieten de prinsen van Chimay een golfterrein met 9 holes aanleggen.
In het noorden van de stad bevindt zich het gehucht Beauchamp (2). Het kasteel van Beauchamp werd in 1845 gebouwd door prins Alphonse de Chimay. Het heeft een uitgestrekt en heuvelachtig park. In augustus 1914 heeft de Duitse invaller het kasteel geplunderd en nadien in brand gestoken. Het werd herbouwd tijdens het interbellum, maar opnieuw vernietigd in 1940.
Het Bois Robert beslaat het hele noordoosten van het grondgebied van Chimay, tot aan de gemeentegrenzen van Froidchapelle en Virelles. Het bos hoorde gedeeltelijk toe aan de prinsen van Chimay.
Links van de heuvelkam met de naam ‘Terre à Crayats’ (3) en in de nabijheid van de ferme de la
Grande Ferrière, zou het Apollobeeld gevonden zijn dat in 1873 werd opgegraven. Het bronzen beeldje van 6 cm hoog dateert uit de Romeinse periode. Het vond onderdak in het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis in Brussel. Samen met het beeldje werden ook geldstukken en potscherven ontdekt.
L’Aquascope (4) is een hoogst interessant natuurreservaat. In 1983 hebben 3 verenigingen voor natuurbescherming (AVES, RNOB en WWF) hun krachten gebundeld om deze indrukwekkende site te beheren. Wandeling nr. 5 voert u rond het meer. Voor geïnteresseerde natuurliefhebbers zijn er rondleidingen.
Het gehucht La Fagne (richting Rance), was aanvankelijk een domein dat werd uitgebaat door de prinsen van Chimay. Rond 1850 werd het gebied van ongeveer 1300 ha door de erfgenamen verkocht aan een vastgoedmaatschappij uit Luik. De kopers maakten er een groot landbouwcentrum van. De gronden werden ontgonnen en vanuit een centraal punt (La Parapette) werden wegen aangelegd. Vervolgens bouwde men een kerk, een school, boerderijen en woningen. Een herbebossing isoleerde de laatste overgebleven landerijen. Sporen van een gelijkaardige operatie zijn vandaag nog terug te vinden bij Villa Lamarche, de Rotonde (nabij de Abdij van Scourmont) en de wegen die stervormig uitwaaieren naar enkele boerderijen uit die periode.
Wandelcode
- Tijdens de jachtperiode is deze wandeling niet altijd mogelijk. Respecteer de data van de jacht en de borden die de toegang tot bepaalde zones verbieden.
- Blijf op de wegen en paden die toegankelijk zijn voor wandelaars en/of verkeer. Maak gebruik van de zebrapaden wanneer u de openbare weg oversteekt.
- Motorvoertuigen zijn uitsluitend toegelaten op ‘open’ wegen.
- Respecteer flora en fauna. Neem uw afval mee. Vermijd om de bomen te beschadigen.
- Houd honden aan de leiband.
- Kamperen in de bossen is niet toegestaan. Steek geen vuren aan.
- Ook de rivieren zijn biotopen vol leven. Vermijd om ze te vervuilen.
Deze wandeling start aan de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren, één van de twaalf trappistenabdijen in België. Dit uitgesproken landbouwgebied maakt van oudsher deel uit van de hoppestreek rond Poperinge. Het landschap is licht glooiend en de wandelroute maakt gebruik van kerkwegels, graspaden en landelijke wegen. Het parcours gaat door een lappendeken van bossen, hoppevelden, akkers en weiden.
wandeling nabij de beroemde abdij in Westvleteren te maken. Het landschap in deze bosrijke streek is er heerlijk rustig en landelijk. Een aangename korte wandeling waarbij er zeker geen bezoek aan het Claustrum mag ontbreken. Het Claustrum is een informatieruimte in het ontmoetingscentrum 'De Vrede', recht tegenover de abdij, want de abdij zelf is niet toegangkelijk. Hier bieden de monniken van de Sint-Sixtusabdij u een inkijk in hun kloosterleven aan. In dat zelfde centrum kunt u ook genieten van 's werelds beste bier, met name de 'Westvleteren 12'. Er is ook nog een '8' en een blonde '5,8' die ik persoonlijk het lekkerst vind. Je kunt er ook wat streekproducten kopen. Geniet, maar met mate!
Toen de nieuwe abdij gebouwd werd in 1831, hadden de bouwvakkers wettelijk recht op twee glazen bier per dag. De paters besloten om de drank zelf te brouwen, dit om geld uit te sparen. Dit bier was echter niet de Westvleteren van vandaag, maar een variant met een alcoholpercentage van amper 2 procent. Later begonnen de paters trappist te brouwen om in hun levensonderhoud te voorzien. Omstreeks 1900 schafte de brouwerij zich zelfs een vrachtwagen aan voor de verdeling.
Naast de abdij ligt een klein bos met een vrij toegankelijke Lourdesgrot die werd ingewijd op 28 mei 1922 als dank voor de bescherming tijdens de oorlog.
Net voor de abdij ligt het Ontmoetingscentrum In de Vrede het enige café dat bier van de abdij mag afnemen. Naast een hapje en een drankje kan men daar ook terecht voor een interactieve tentoonstelling over het abdijleven en de geschiedenis van de brouwerij. Ook de folder van de Sint-Sixtus wandelroute (7,1 km) is hier verkrijgbaar.
Abdij Sint-Sixtus
De oudste vermelding van deze religieuze plaats gaat waarschijnlijk terug tot het jaar 806: de "cella Beborna", afhankelijk van de abdij Sithiu (St.-Omaars).
In 1260 stichten "Gertrude en de monialen van het huis Sint-Sixtus te Westvleteren" een zusterklooster en in 1355 verhuizen zij naar Noord-Frankrijk.
In 1610 vestigen drie kluizenaars zich bij de "kapel van Sint-Sixtus" en stichten in 1615 een Birgittijnenklooster, dat zal bestaan tot in 1783.
In 1831 wordt een priorij van de Trappisten gesticht,
die in 1871 tot de huidige Sint-Sixtusabdij wordt verheven. In 1836 wordt een oude brouwerij aangekocht en ingericht binnen de kloostergebouwen: hiermee neemt het brouwen van het Trappistenbier Westvleteren een aanvang. De huidige abdij en brouwerij zijn niet toegankelijk voor het publiek. Wel kan je een bezoek brengen aan de "oude kapel" of via de bosdreef een wandeling maken naar de "Lourdesgrot" vermaard bedevaartsoord. De Lourdesgrot gelegen in de nabijheid van de Sint-Sixtusabdij, werd opgericht uit dankbaarheid voor de bescherming van de Abdij tijdens WOI en ingewijd op 28 mei 1922.
Hou het nummer van de kentekenplaat van uw auto bij de hand, er wordt ernaar gevraagd aan de telefoon. U krijgt een afspraak om het bier te komen afhalen met de auto met deze kentekenplaat, dit om files aan de abdij te vermijden. Hou er wel rekening mee dat het een tijdje kan duren voordat u aansluiting hebt op de bierofoon, dit door de vele aanvragen!
• Museum Claustrum
Een kennismaking met de abdij en brouwerij kan gebeuren in het "CLAUSTRUM" van het O.C. De Vrede. Hier wordt nader kennis gemaakt met het abdijleven via interactieve middelen. Tevens wordt de geschiedenis van de brouwerij en het bierproces nader voorgesteld. Ingang via O.C. de Vrede. Bezoek gratis van 14 tot 17 uur . Groepen enkel op afspraak, in de voormiddag van 10 tot 12 uur tegen betaling (2 € p.p.).
Donkerstraat 13, 8640 Westvleteren.
Openingsuren: het museum is iedere dag open van 14 tot 17 uur, groepen enkel in de voormiddag, op afspraak en tegen betaling (2 € p.p.).
Sluitingsdag op vrijdag, tijdens de maanden oktober t./m. maart ook op donderdag.
Verlofperioden: de eerste helft van januari, de krokusvakantie en de tweede helft van september. Telefoon: 057/40 18 84, gsm: 0479/65 06 47, claustrum@sintsixtus.be, www.sintsixtus.be
De Sint-Sixtusabdij is bereikbaar met de belbus vanaf het station van Poperinge. Reserveer de belbus minstens 2 uur op voorhand op tel. 059/56 52 56 (op zaterdag van 9 tot 18.45 u, op zondag van 10 tot 18.45 u., op weekdagen van 7 tot 19.45 u.)
Er is parkeergelegenheid bij het O.C De Vrede.
• De Sint-Sixtus wandelroute (7,5 km.), te bekomen bij de toeristische dienst en in het O.C. De Vrede, start aan de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren. Zij verkent de rustige omgeving. Het is een uitgesproken landbouwgebied dat van oudsher deel uitmaakt van de hoppestreek rond Poperinge. Het landschap is lichtglooiend en de wandelroute maakt gebruik van kerkwegels, graspaden en landelijke wegen. Het parcours gaat door een lappendeken van bossen, hoppevelden, akkers en weiden. Een brits militair kerkhof herinnert aan de Eerste Wereldoorlog. Folder bij O.C De Vrede en Toerisme Vleteren. de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren De dorstigen laven
De wandeling wordt gekenmerkt door een lange lus omheen het centrum van Nederbrakel, die ons uiteindelijk langs buurtwegen en goed begaanbare voetwegen – ( er is één stuk aardeweg midden de kouters) – brengt naar twee hoge uitzichtpunten, nl. de Valkenberg, aan de ene zijde, en de Toepheuvel met de Toepkapel, aan de andere zijde. Daarna dalen we terug af naar het centrum, het Marktplein. Hou wel rekening met het feit dat er wekelijks op woensdagvoormiddag markt is. Het erkend toeristisch info-kantoor is gevestigd naast het gemeentehuis op het Marktplein. De startplaats van deze wandeling is aan het startpaneel dat zich bevindt tussen de kerk en het monument van de oorlogsslachtoffers.
De Toepkapel is een getuigenheuvel met daarop een Sint-Jozefskapel met dezelfde naam in de Vlaamse Ardennen gelegen in Brakel in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen.
Het woord Toep is een dialectnaam voor top of hoogste punt.
We verlaten het "Marktplein" via de Serpentestraat. Aan onze rechterkant zien we de dekenij met haar evenwichtige gevelverdeling. We slaan het eerste straatje links in dat uitgeeft op de Wielendaalstraat, steken deze straat over en nemen vervolgens het "Abeelpad" dat ons langs de Zwalmbeek weldra in de open ruimte brengt. Rechts voor liggen de Rijdtmeersen. We gaan over een klepstuw dat de overloop regelt van de aangelegde Rijdtmeersvijver en volgen nu het rustige wandelpad dat ons in een brede lus rond de vijver leidt. Deze vijver is voorbehouden voor stille recreatie, vnl. hengelsport; het schiereiland wordt voor natuureducatieve doeleinden uitgebouwd in samenwerking met het Wereldnatuurfonds.
We verlaten de wandelweg en de Rijdtmeersen en komen in de "Meerbeekstraat" die we rechts volgen tot aan de eerste straat links: in de "Kouterstraat" wordt het eventjes klimmen. Voorbij de laatste huizen nemen we schuin rechts de veldweg en wandelen dwars door een prachtige kouter en komen aan de Kouterbeek, die te midden van een breed dal loopt. Aan de ruilverkavelingsweg slaan we rechts af en wandelen tot aan de "Kerkhofstraat". We gaan links de "Kerkhofstraat" omhoog tot aan de driesprong met de kapel van Treezeke, reeds in de 18de eeuw vermeld. De huidige kapel, zoals de naam het zegt, toegewijd aan de H. Theresia, is van relatief recente datum en werd in 1989 grondig opgeknapt. De plaats hier waar de drie straten samenkomen is de dries van de Valkenberg, in de volksmond ook wel eens "den ondersten dries" genoemd.
We volgen rechts de "Kunnenbergstraat" en direct daarop links de "Schoolstraat", een mooie holle weg, die steil klimt naar de "Valkenstraat". Achter ons ligt Nederbrakel inderdaad "neder" in de diepte. Aan de "Valkenstraat " gekomen slaan we rechts af. Deze straat ligt helemaal boven op een heuvelkam (93 m hoog), zodat we van hier aan beide zijden van de weg een breed panoramisch zicht krijgen: de lintbebouwing evenwel heeft, helaas, dit prachtig vergezicht voorgoed onmogelijk gemaakt. De "Valkenstraat" afdalend slaan we op het einde rechts de "Neerhofstraat" in, waar een nieuw breed panoramisch zicht ons verrast. Aan de linkerkant van de weg bemerken we achter een oude hoeve in de verte van het Kasteel van Lilare met de Kasteeldreef, alsook de Sint-Antoniuskapel, aan onze rechterkant torent de kerk van Nederbrakel boven het landschap uit. Op het einde van de straat komen we aan de herberg Moriaan, misschien voor sommige wandelaars een welgekomen verpozing. Onze wandeling loopt nu een eindje op het grondgebied van Sint-Maria-Oudenhove. We volgen links de weg Brakel-Zottegem om een 50-tal meter verder rechtsaf de "Zwalmbeekweg" in te slaan.
Weldra wandelen we te midden van glooiende kouters. Na een paar honderd meter slaan we weer rechts af, het mooie rustige wandelpad in. De eenzame grote woning hier op de hoek wordt Hemelhuis genoemd en dankt deze naam aan een protestantse vrouw. Ze adopteerde er tijdens en ook na Eerste Wereldoorlog verwaarloosde kinderen en wezen. Gedurende de laatste oorlog richtte ze er zelfs een veldhospitaal in op. Zowel gewonde als verminkte soldaten, als vluchtelingen en wezen konden er terecht. De vrouw overleed in 1960. Het wandelpad -mijnwerkerspad genoemd – op de oude spoorwegbedding Zottegem-Ronse aangelegd, voert ons dwars doorheen een dal waarin de Zwalm loopt die hier de grens vormt tussen Nederbrakel en Sint-Maria-Oudenhove. Aan de "Molenhoekstraat" gekomen verlaten we het wandelpad en slaan we links af. We steken de Zwalm over. Ze was eens de onbezoedelde inspiratiebron voor talrijke schrijvers en dichters: denken we maar aan Omer Wattez, Herman Teirlinck en Theo Brakel. We zijn in de "Oude Blekerijstraat" aangekomen, die we rechts volgen. In de laatste bocht van de weg zien we een kapel, opgedragen aan O.-L.-Vrouw van Rust, gebouwd in 1904 om een genezing te bekomen.
We steken de "Brusselsestraat" over ( opgepast: drukke weg) en komen in de "Kokerberstraat" die verder gaat stijgen: we zijn hier opnieuw in een hoog gedeelte van Nederbrakel beland, zij het helemaal aan de andere kant. Een paar tientallen meter voorbij de "Vossenbroekstraat" bemerken we rechts een groot wit hek: hier hebben we een mooi zicht op het Topkasteel in de diepte. We wandelen verder langs de "Toepkapelstraat" op de Toepheuvel. De firma Inexco-Top Bronnen bezit hier, rechts van de weg, een fraai domein van ± 30ha, met park, vijvers, boompartijen en grasvelden. Dit Toppark, letterlijk een toeristisch hoogtepunt van Nederbrakel, vrijwaart de bronnen van alle ongewenste insijpelingen. Het domein is privaat en enkel op aanvraag te bezoeken.
Eigenaardig is wel dat de onuitputtelijke bronnen ontspringen op de 100 meter hoge heuvel. Dit fenomeen xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />kan verklaard worden door de bijzondere gelaagdheid van de ondergrond: deze bestaat immers uit een afwisseling van zand- en kleilagen: de kleilagen zijn ondoordringbaar, waardoor op de contacten van de lagen talrijke bronniveaus voorkomen. De bronnen worden commercieel geëxploiteerd onder de merknaam Top bronnen. Wat verder zien we aan onze linkerkant de Toepkapel. De 26 treden leiden ons naar de mooie Sint-Jozefskapel, na de Eerste Wereldoorlog uit dank opgericht door de Brakelse bevolking ter ere van Sint-Jozef, daar de omgeving van hevig artillerievuur gevrijwaard bleef. Rond de kapel is er een ommegang met zeven afbeeldingen van Jozefs smart en vreugd, terwijl op een hoog kruisbeeld de namen staan gegrift van de Brakelse gesneuvelden der beide wereldoorlogen. Van hier kan men genieten van een indrukwekkend zicht over Nederbrakel. We vervolgen nu onze wandeling langs de "Toepkapelstraat" en slaan het eerste paadje rechts in. Deze "Toepweg" leidt ons langs de zijkant van het toeppark en loopt rechtdoor naar de "Warande" die we na te hebben overgestoken een paar tientallen meter rechts volgen. Dan nemen we links het "Zavelpad", waar we van een laatste mooi vergezicht kunnen genieten. Aan de "Tenbossestraat" gekomen slaan we rechts af. Zo komen we langs het "Stationsplein" en de "Hoogstraat" terug op het "Marktplein", aan ons vertrekpunt. Een fris streekbiertje vinden is hier geen probleem, gezien de talrijke plaatselijke herbergen.
Totale afstand is 10 km, doch kan opgesplitst worden:
A door Meensel = 4,5 km
B door Kiezegem = 6 km
Bewegwijzering :Vierkante houten paaltjes met de Tielt-Wingse kleuren: rood, wit, groen geven de wandelrichting aan.
GPS :
Kapellekensweg 30/2 –3391 Meensel-Kiezegem
DE ROUTE :
Wandeling A : door Meensel - 4,5 km
We starten aan het Ontmoetingscentrum rechts en
volgen hetzelfde parcours tot op de Statiestraat, waar
we links de Keelstraat ingaan en zo opnieuw aan het
Ontmoetingscentrum komen.
Wandeling B : door Kiezegem - 6 km
We starten aan het Ontmoetingscentrum links, volgen
de Keelstraat tot in de Statiestraat en wandelen hier
links. Vandaar volgen wij de hoger uitgestippelde route.
We verlaten de parking en gaan rechts. Langs de Keelstraat wandelen we links een veldweg in
(parallelweg van de Kapellekensweg) door de boomgaarden. Van hieruit hebben wij een prachtig
vergezicht op o.a. de Jachttoren en de kerk van Meensel.
Op de Binkomstraat gekomen vervolgen we onze weg naar rechts en gaan links de Attenrodestraat in. Hier nemen we links een pad welke ons langs de Jachttoren leidt. Aan het einde van het pad gaan we rechts de Heibosstraat in en slaan even verder links af. Deze weg leidt naar de oude tramroute die wij links bewandelen tot aan het Pleintje. Even verder maken we een ommetje rond de kerk. Wandelend langs de witte zerken komen wij op het kerkhof met de grafkelder van de familie Kenes. De omgeving rond de kerk, het groot wit huis (destijds woning van de familie Kenes)
en de pastorie werden recent een geklasseerd dorpsgezicht.
Wij wandelen nu terug naar het Pleintje volgen daar ongeveer één km de Statiestraat en nemen dan links de Zilverbergstraat. Langs deze verkavelingsweg staat de hoeve «Hof te Zilverberg». Komend op de Tieltsestraat bemerken we aan onze linkerzijde het geboortehuis van wielerlegende Eddy Merckx en aan de rechterzijde het voetbalveld van FC Meensel-Kiezegem.
We volgen de Tieltsestraat links, steken de Glabbeeksesteenweg over, gaan naar de ingang van
de St. Pieterskerk en wandelen even over het kerkhof. We volgen rechts de Kerkstraat tot aan het kruispunt met de Keelstraat. Linksaf vervolgen we deze weg ± 300 m. en gaan dan opnieuw links. Wat verderop zien we ‘de Bemt’.
Wij nemen echter de weg langs de boomgaarden en klimmen zo naar de watertoren.
We dalen tot aan de Kapellekensweg en wandelen even verder links een straatje in naar de kapel van Spikdoorn. We keren terug, nemen links de Kapellekensweg en komen zo aan ons begin- en eindpunt: «Het Ontmoetingscentrum».
Meensel-Kiezegem telt 1.260 inwoners.
De naam Meensel komt van «mene + zele» = gemeenschappelijke nederzetting, terwijl Kiezegem komt van «Kiso-inga-heem» = woonplaats van de Kiso (?)
Op 1 december 1824 werd Meensel-Kiezegem één gemeente bij besluit van Willem, koning der Nederlanden Het heuvelend landschap met holle wegen heeft ijzerzandsteenlagen welke aan de oppervlakte komen.
In Meensel ontspringt de Wingebeek.Het hoogste punt van het dorp ligt op 93 m.
Meensel-Kiezegem heeft een oppervlakte van 625 ha.; waarvan 160 ha voor fruitteelt, zijnde 25,6 % van de totale oppervlakte. De jonagold (appel) en de conférence (peer) waren de grondleggers van de wereldwijde export. De verhouding van de fruitteelt is hier 2/3 appelen en 1/3 peren.
De Jachttoren
werd tijdens W.O. 2 gebouwd op een hoogte van 84 m., als jachthuis van de toenmalige jachtheer, tegen het stropen en voor de jacht. De toren wordt nu uitgebaat voor plattelandstoerisme, biedt plaats aan max. 4 personen en heeft 2 verdiepingen. Vanop de 2de verdieping heeft men een
prachtig uitzicht op de omgeving.
De tramroute
was vroeger de verbindingsweg Aarschot – Tienen en loopt door het Kleisebos, waar men een grote verscheidenheid aan planten (o.a. gele dovenetel) en struiken (o.a. Gelderse roos) aantreft. Hier loopt ook de fietsroute van de provincie: de
Hagelandse Heuvelroute.
De St. Mattheuskerk
werd in de 14e eeuw oorspronkelijk als een kapel gebouwd. Op de plint uit ijzerzandsteen werd meermaals herbouwd. De kerk bezat vroeger een houten beeldje van St. Elooi, welke veel vereerd werd te Meensel. Dit beeldje stond nog tot vóór enkele jaren in de nis van witte steen boven de oude ingang van de kerk.
Het Pleintje
Dit was van 1897 tot 1957 een goederenstation langsheen de tramroute.
Het Hof te Zilverberg
werd reeds in 1530 vermeld als ‘het Hof te Silverberge‘ en vanaf 1708 als ‘Ierse pachthoeve‘. Het huidige gebouw is uit de tweede helft van de 18de eeuw.
Momenteel is hier een gemengd bedrijf gevestigd van 35 ha. groot.
De watertoren
is 35 m. hoog en werd in 1967 gebouwd op de Mannenberg. De toren staat 91 m. boven de zeespiegel.
Kapel van Spikdoorn
aan deze kapel is een legende verbonden welke doet denken aan de ontstaangeschiedenis van de O.L.Vrouw van Scherpenheuvel.
Een herder van het Hof te Silverberge die naar gewoonte zijn kudde ging hoeden in de nabijheid van de plaats «Spikdoorn» genaamd, heeft daar op zekere dag een Mariabeeld gevonden. De herder
nam het beeld mee naar huis, doch de volgende dag lag dit opnieuw op dezelfde plaats onder de Spikdoorn. Het was een duidelijk teken dat het hier wou vereerd worden. In 1655 werd het kapelletje van Spikdoorn gebouwd. Achter een deur met blauw geschilderd traliewerk bewaart deze witte veldkapel een beeld van O.L.Vrouw ter Koortse.
Tip: Bij deze wandeling bezoek je het Jakob Smitsmuseum.
Indrukwekkend! Anders kun je deze wandelingen niet noemen. Meteen na het vertrek kom je in een uniek coulissenlandschap waarvan de landschappelijke waarde niet te onderschatten is. Unieke kanalenkruispunten, Baileybruggen uit WO ", waterplassen die overgebleven zijn na de industriële ontginning van wit- zand en spriet.. .je komt het allemaal tegen.
En eet eens een boterhammetje aan de legendarische Steen der Zeven Heerlijkheden.
Volgens de legende kaartten de bestuurders van deze heerlijkheden voeger op deze steen voor goederen en...vrouwen.
We vertrekken op de parkeerplaats aan de achterkant van de kerk. Daar volgen we een smal kerkepaadje achter het parochiecentrum tot in de Diepestraat. Die steken we schuin links over, passeren het kerkhof en draaien dan rechts om na 50 m weer links te gaan. We volgen het Berkenpad tot aan de vakantiewoningen en -villa's rond zandwinningsplas Miramar. Hier draaien we rechts tot we weer aan de Diepestraat komen. We steken schuin links over en volgen de grove kiezelweg tot aan de waterwinning van PIDPA. Voorbij dit gebouw volgen we de zandweg door het unieke coulissen landschap tot we aan een betonweg komen.
De 8 km gaat hier voor de kanaalbrug rechts, de andere afstanden links en die volgen het jaagpad langs het kanaal.
Eenmaal over het kleine wipbruggetje draaien we rechts omhoog om via de brug met de leuke naam 'Brug 0' het unieke kanalen kruispunt over te steken. Beneden aan deze brug gaan we pal rechtdoor de bossen in, om er aan de Maat weer uit te komen. Hier gaan we rechts over de drukke weg naar Postel naar de dubbele Baileybrug.
De 15 km steekt hier de brug over.
Wie voor 25 km gekozen heeft, gaat 100 meter voor de brug links door het schitterende natuurreservaat Den Diel, waar
de natuur bewees dat zij zelfs zware industriële ingrepen kan herstellen.
Ter hoogte van Sas 2 komt men bij een bunker uit WO II uit. Lateraal met de kanaaldijk stapt men hier nog ruim 500 m verder, om aan de grens tussen Mol en Lommel links af te slaan en de weg te vol- gen naar de mysterieuze Steen der Zeven Heerlijkheden.
We steken hier het Postelvaartje over en volgen de Miel Ottenroute in rechtse richting over zowat 600 m. Dan draaien we rechts een brede zandweg in met daarnaast een druk bereden toeristisch fietspad.
Uiteindelijk komen we weer op asfalt uit. We kiezen voor links en bergop en we gaan maar liefst over twee bruggen om evenveel kanalen over te steken. Maar dan is er ruimschoots gelegenheid om uit te blazen.
We vertrekken naar links en nemen aan de rechterkant het wandelpad tussen de bomen dat ons voorbij Sas 1 weer op het jaagpad langs het kanaal brengt. Dit vol- gen we tot op Sas 3, waar we even voorbij de verkeerslichten aan de Baileybrug, links het kasteelpark De Maat indraaien. Hier komt de tocht samen met de 15 km.
Het is aangenaam stappen door de 'Twaalf uren dreef' (pal zuid georiënteerd) tot aan de Postelsesteenweg. We steken deze over en volgen de Zilvermeerlaan. Even voorbij de hoofdingang van het vermaarde Provinciaal domein Zilvermeer zien we aan de rechterkant een kleine scheeps- werf.
We steken de brug over het kanaal over en net boven gebruiken we de ietwat steile bermweg om onder de brug door te gaan. Hier komen we terug samen met de 8 km. Even het jaagpad volgen en dan rechts de Dijkstraat indraaien. Deze gaat naadloos over in de Meergorenbaan.
Aan het einde van de Meergorenbaan draaien we links en we volgen dan de Vlemincksloop stroomafwaarts (naar rechts) tot aan de Brandstraat. Deze steken we over en via enkele gezellig-smalle kerkepaadjes komen we weer aan het vertrekpunt.
Ongelofelijk mooie wandeling in één van de mooiste streken van vlaanderen. Vooral in de maand april wanneer de bloesems open staan is het er prachtig!
Eigenlijk is de ideale periode van het jaar om naar Haspengouw te trekken de lente.
De peren-, appel- en kersenbomen staan dan allemaal in bloei.
Haspengouw kleurt in deze periode helemaal wit van de bloesems die er te vinden zijn in de verschillende boomgaarden. Het enige minpunt in deze periode is dat heel vlaanderen bijna verhuist naar deze streek om er te genieten van de panorama's. Het eerste stuk loopt door een stuk groen waar aan gewerkt werd, de bomen waren gekapt en er werd prikkeldraad gespannen naast het pad. In de verte waren de boomgaarden al te zien, het zicht was prachtig! Al snel wandelen we door de boomgaarden, het was prachtig, de witte bloempjes van de appelbomen en de gele paardenbloemen op de grond.
We komen nu op een weg uit en een eindje verder moesten we een weggetje inslaan naast een voormalig treinspoor. Hier werd het wat drukker, de weg was geasfalteerd en het reed er vol fietsers wat het bij momenten een beetje gevaarlijk maakte.
Naast de weg, lazen we op een infobord, was het dassengebied.
We wilden er wel eens eentje spotten, en er was langs de kant van de weg een platform gemaakt om over het dassengebied te kijken, maar tevergeefs.
We zetten onze weg verder om uit te komen bij een prachtig gerenoveerde vierkantshoeve
Via een weggetje wet trapjes kwamen we in een grote boomgaard, die we doorsteken om aan de overkant van de weg een licht stijgend pad te nemen van waar we een prachtig zicht hadden over de streek. Hier hebben we even gerust op een bankje en genoten van de omgeving.
Nog een klein stukje bergop restte er om terug op onze startplaats te komen.
Met dank aan: wandelsite.be
Natuurgebied Zammelen
Het 'Natuurreservaat Zammelen' is een indrukwekkend stukje natuur. Het is gelegen in de vallei van de Mombeek. Het riviertje heeft zich diep in het leemplateau ingesneden. In de steile helling komen daardoor krijtlagen aan de oppervlakte, iets wat eerder ongewoon is in onze streken. Waar de kalk via bronnen aan de oppervlakte komt, wordt het afgezet als een soort kalkkorst. Men noemt dit kalktuf of travertijn. De combinatie van water, leem, kalk, zand trekt heel wat zeldzame plant- en diersoorten aan. De das heeft in dit gebied een vaste stek gevonden.
Vanuit het pittoreske dorpje Zammelen vertrekken verschillende landschapswandelingen. Historische kerkwegels leiden je doorheen een sterk heuvelend landschap. Op de wandeling maak je kennis met een grote variatie van natuur: hellingbosjes, poelen, hoogstamboomgaarden, ...
Oud station van Jesseren
Een ander gebouw is het kasteeltje met vierkante toren
Een wandeling van 7,5 km met vertrek aan bibliotheek-informatiecentrum de Gasthuishoeve. Je volgt de blauwe pijl en wandelt achtereenvolgens door het dorp en het Uilenbos, langs het militair domein en langs het Hof.
We vertrekken vanop de parking van “De Gasthuishoeve”, nu bibliotheek, infocentrumen kantoor voor “Toerisme Wuustwezel”.Deze hoeve die al vermeld wordt in de 13de eeuw werd door de gemeente aangekocht en volledig gerestaureerd.De naam: gasthuis, herinnert ons aan het vroegere St. Elisabethgasthuis van Antwerpen, nu OCMW. Sinds de 13de eeuw bezit 'het Gasthuis' aan weerszijden van de dreef, uitgestrekte landerijen met boerderijen.De twee hoeven langs de Gasthuisdreef dateren uit het begin van deze eeuw.
We wandelen de Gasthuisdreef in en lopen haar bijna door tot het einde waar we links het Uilenbos inlopen.Dit domein behoort ook toe aan het OCMW van Antwerpen en wordt door het gemeentebestuur gehuurd.We volgen de blauwe pijltjes door het bos.
Bij het verlaten van het bos, komen we op de randweg van het militair schietveld.Hier slaan we links af.We verlaten deze weg niet.Het schietveld is verboden terrein en bovendien gevaarlijk.De waterplas waar U langs gaat is ontstaan door zandwinning voor de aanleg van de E 19.
We steken de weg naar Brecht over en lopen rechtdoor, dan links de Vloeikensstraat in enrechts de Wippenbergstraat in.Zo zitten we nu in de wijk Achterbrug.We volgen de pijltjes en komen zo over de loopbrug over de “Kleine Beek”. Deze beek vormt na de samenvloeiing met de Grote Beek de Aa of Weerijs. Deze waterloop voert ons water naar Nederland.Vlak over de beek gaan we naar rechts via een paadje langs het water.
(Wie zijn wandeling wil verkorten, gaat hier naar links, aan de Akkerstraat rechtdooren komt zo via Hofdreef aan het gemeentehuis. Indien u wil kan u hier even een wandeling maken door het prachtige park. Daarna vervolgt u via het voetpaadje naar het Achter d'Hovenplein. U kruist dit plein, slaat linksaf en komt zo terug op het vertrekpunt.)
We volgen hier de GR 5. Als we op de Akkerstraat komen voorbij de nieuwe wijk Hofakker, gaan we naar rechts. We trekken nu rond Het Hof.Voor 1750 stond op een eilandje midden in het water een kasteel.Daarna verhuisde het naar een plaatsje voor de vijver.Het kasteel werd tijdens de jongste wereldoorlog door een V-bom verwoest.De bijgebouwen bleven gespaard.De woning in het midden vervangt het vroegere hoofdgebouw.Langs de achterkant heeft men een mooi zicht over De Spiegel (dit is de naam voor de vijver).Het Kanaal aan de andere kant van de weg diende om het water in de Spiegel op peil te houden.
Langs het Lang Paadje komen we terug op het Hofakker. In het Gemeentepark (1ste weg links) merken we ook nog een gedenkplaat op het woonhuis van de overleden jeugdschrijver Aloïs Blommaert. Nu trekken we door het prachtige gemeentepark met het Vlaams-gotische gemeentehuis (1911) dat in 1999 volledig werd gerestaureerd terug in de richting van de Kloosterstraat. Via een voetpaadje komt u op het Achter d'Hovenplein. U kruist dit plein, slaat linksaf en komt zo terug op het vertrekpunt: de Gasthuishoeve.
Met dank aan VVV Wuustwezel Wuustwezel - gemeentehuis
Je verwacht het niet echt, maar in het centrum – het verstedelijkte centrale hart van de gemeente - verstopt zich een groene long die het bekijken en bewandelen meer dan waard is: het Galbergenpad.
Kapellestraat – Berkenstraat – Don Boscostraat – Heidebloemstraat – Dennenstraat – De Meert – (een bospad) – Brandstraat – Sluis – Pastoor Wuytsstraat – over de galbergen – Tulpenstraat – Violetstraat – Kapellestraat – Singellaan – Vekeblok
Ginderbuiten is één van de 12 gehuchten van de Belgische gemeente Mol. Het gehucht telt 3180 inwoners (31 december 2007) en ligt ten noordoosten van het centrum van de gemeente.
Ginderbuiten is vooral bekend van de jaarlijkse lichtstoet die er elke derde zaterdag van september plaatsvindt. Dit is een optocht van met meer dan 100.000 gloeilampjes versierde wagens die door middel van mankracht worden voortgeduwd. De tocht vind uiteraard plaats na het invallen van de duister.
Geschiedenis
Ginderbuiten was één van de zes oude gehuchten van Mol. Aanvankelijk ontwikkelde het gehucht zich rond twee driehoekige pleinen. Er werd al vrij vroeg een kapel, afhankelijk van de centrumkerk, gebouwd in het gehucht. Ginderbuiten ontwikkelde zich langs de weg naar Lommel. De lintbebouwing langs deze weg zorgde ervoor dat Ginderbuiten al vanaf het einde van de 18e eeuw stilaan zou vergroeien met het centrum.
Het uitgestrekte Ginderbuiten verloor een groot deel van zijn grondgebied aan de in 1889 opgerichte parochies Sluis (in het noorden) en Rauw (in het oosten) die zich sneller ontwikkelden dan Ginderbuiten dankzij de inplanting van verscheidene industrieën in de buurt van deze kernen. De ontwikkeling van Ginderbuiten volgde pas later. De eerste sociale wijk werd hier gebouwd in 1922. Het gehucht zou zelf pas een parochie worden in 1961.
Vanaf de jaren tachtig kwamen er verscheidene woongebieden bij met nieuwe woningen zodat de bevolking snel toenam maar sinds het midden van de jaren negentig stagneert het bevolkingsaantal. Dit is deels te wijten aan de aanleg van de zuidelijke ringweg rond Mol waardoor Ginderbuiten zich niet meer verder kan ontwikkelen in zuidoostelijke richting.
Bezienswaardigheden
De jaarlijkse lichtstoet
De jaarlijkse Halloween-happening waarbij alle inwoners hun huizen versieren
De Sint-Jozef Ambachtsmankerk uit 1967
Tuinwijk Toemaathoek uit 1922 De Galbergen (foto Bieke)
Het wandelnetwerk van de Kempense heuvelrug is schitterend gelegen: een lange landduinrug die zich vrijwel parallel langs de Kleine Nete uitstrekt tussen Herentals en Retie.
Je bepaalt zelf waar je vertrekt en hoe lang je wil wandelen. Begin bv bij het pittoreske begijnhof van Herentals, beklim de Toeristentoren (bij helder weer kan je het Atomium zien) en laat je verrassen door het Netepark, Hidrodoe en de wielerschool. Je bent hier immers thuis bij Rik van Looy, “de Keizer van Herentals”.
Keizer Karel heeft deze streek trouwens ook nog verkend en z’n naam leeft nog voort in het “Goudblonde en het Robijnrode Keizer Karelbier”.
De Swaen
In deze gezellige bistro in het hart van de Kempen, schuin tegenover het begijnhof, geniet je van de heerlijke Keizer Karelbieren.
Begijnhof (gesticht in 1266. In de 15e eeuw verbleven hier 300 begijnen. Het werd verwoest in 1578 door de beeldenstormers maar later heropgebouwd, met gotische kerk (1599–1614), 17e-eeuwse huizen (Fondatiehuis, Infirmerie) en poortgebouw uit 1622
De oudste kern van Herentals, nabij de huidige St.-Waldetrudiskerk, behoorde tot het klooster van Ste-Waudru van Bergen (Henegouwen). Een tweede nederzetting, aan de Kleine Nete, werd in 1209 gesticht door hertog Hendrik I van Brabant en verkreeg stadsrechten.
Ze verwierf in 1303 een vrijheidskeur en groeide snel uit tot een centrum van economische welvaart. Het belang van de stad blijkt ook uit de vestiging van verschillende religieuze instellingen: gasthuis (ca. 1253), begijnhof (voor 1266), norbertinessenklooster Besloten Hof (1410), minderbroederklooster (1472) en een augustijnerklooster in 1613. Deze religieuze stichtingen hebben mede het aanzicht van de stad bepaald.
Aanvankelijk was noordelijk Herentals sterker ontwikkeld dan zuidelijk Herentals. Zo werd in 1253 het gasthuis opgericht aan de Nete, en vóór 1266 werd daartegenover, op het Nieuwland, een begijnhof gesticht. Bij het begin van de zestiende eeuw woonden er op het begijnhof ongeveer driehonderd begijntjes, en daarmee was het een van de grootste van het hertogdom.
Deze prachtige wandelroute start te Sibbe - Ijzeren en doet zo als de naam al laat vermoeden de Cauberg aan, deze "berg" ligt te Valkenburg - aan - de Geul. De Cauberg is een helling in Valkenburg in de Nederlandse provincie Limburg. De Cauberg is vooral bekend uit de wielersport, de helling werd en wordt in het parcours van diverse wedstrijden » Amstel Gold Race opgenomen...
Na het verlaten van Sibbe - Ijzeren wandel je richting het "Sint - Jansbos". Via het Kasteel "Schaloen" wandel je verder naar de Kapel de Kluis, welke op de top van de "Schaelsberg" gelegen is. Hier bevindt zich ook een kruisweg. De "Kruisweg" die ten oosten van de voormalige kluis ligt, werd in 1843 gesticht door past. Loomans.
De kruisweg bestaat uit 13 staties van het model 'ovenkapel met nissen' voorzien van schilderingen door leden van de Kunstkring Henri Jonas uit 1999. De kapellen zijn gegroepeerd om het symbolische graf van Christus met daarin een houten kist en bovenop een kruis met de 'Arma Christi', de gereedschappen, waarmee Christus aan het kruis geconfronteerd werd...
Na het verlaten van de "Schaelsberg" wandel je verder via het "Kasteel - Oost" richting Valkenburg - aan - de - Geul waar men naast het Kasteel van Valkenburg (Ruiine) loopt. Het is meteen ook de enige hoogteburcht die Nederland kent. Via de "Romeinse Catacomben" wandel je dan verder richting de Cauberg, hier staat je een heuse beklimming te wachten, welke gevolgt wordt door een vrij lange trap...
Eens boven op de "Cauberg" dan wandel je dwars doorheen het bungalowpark "Landal de Cauberg" richting de Steenkoolmijnen "Daelhemergroeve", welke het hele jaar door toegankelijk zijn voor het publiek. Via de Heunsberg, waar de "Wilhelminatoren" staat (Deze toren, gebouwd in 1906, biedt u een magistraal panorama zoals u deze nergens anders tegenkomt in ons land...
Als een levensecht schilderij biedt dit uitzicht u ongerepte schoonheid : een niet te missen blik over het Limburgse landschap. Bij helder weer kunt u zelfs tot voorbij de grens met België en Duitsland kijken), wandel je dan verder richting het eindpunt van deze wandelroute te Sibbe - Ijzeren...
Let op... Terwijl je deze wandelroute wandelt, wandel je regematig door (zeer) kwetsbare natuurgebieden, gelieve hier de gedragscode te respecteren en de rust te bewaren a.u.b.... Kasteel Schaloen (1375). Oud-Valkenburg
Door tijdgebrek en het nog niet weten van de schoonheid van het gebied hebben we deze korte wandeling toch
Nog gedaan en het is achteraf gezien één van de mooiste geweest.
Kort, ja ,want amper 5 km ,wel op een snikhete dag ,maar onder het bladerdek van de bomen en het afkoelend geruis van de Prum.
Je zou deze fantastische wandeling wel in je zondagse klederen kunnen doen
Vanaf de parking de weg oversteken naar de brug toe en daar volg je het nummer 5.
Eerst even klimmen en dan langzaam dalend naar Prumzurlay , onderweg,en je zult het moeilijk kunnen geloven, kwamen we een hopplantage tegen.
We keren op de Prumzurlaybrug en klimmen even naar boven waar een kasteel staat .
Rechts komen we het nummer 10 tegen en volgen dit nummer langzaam dalend terug naar de parking,onderweg
genietend van de wondermooie natuur.
Als je in de buurt bent moet je deze wandeling absoluut doen
Irrel, Duitsland
Ligging: in het zuidwesten van Duitsland
Landschap: een glooiend landschap met veel bossen
Bezienswaardig: Irreler Wasserfälle
Activiteiten: gezonde lucht opsnuiven in dit luchtkuuroord, wandelen
Irrel is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Irrel telt 1.399 inwoners[1].
Kerk
Van de oude kerk rest alleen nog de toren die iets verder in dezelfde straat staat. De nieuwe kerk werd gebouwd begin jaren zestig van de vorige eeuw. Omwille van problemen met funderingen werd de toren apart gebouwd en enkele voorwerpen uit de oude kerk staan nu in de nieuwe, zoals het altaar.
De Irreler Wasserfälle liggen in de rivier de Prüm net boven (stroomopwaarts) van het dorpje Irrel.
Afslag Irrel nemen en het dorp binnenrijden. In het dorp neem je de afslag Prumzurlay, het bordje "Wasserfalle" staat net aan de verkeerde kant van de weg zodat je het alleen direct ziet als je van de andere kant zou komen. Na 3 kilometer kom je rechts een grote parkeerplaats aan de bosrand tegen. Daar parkeren. Links in het bos loopt een wandelpad helemaal langs en om het mooie stukje wildwater.
Prümzurlay is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Prümzurlay telt inwoners.De plaats is een Ortsgemeinde en maakt deel uit van de Verbandsgemeinde Irrel
Start : Aan het stationneke van het toeristentreintje
Afstand : 7.5 km
Bewegwijzering : rode rechthoek
GPS : N50 15.324 E5 35.844 (Parking)
DE ROUTE:
De wandeling vertrekt waar men ook de oude tramlijn ziet lopen die nu nog gebruikt wordt voor de
Toeristen en loopt omhoog langs de rivier de sansinri.
We vertrekken door het bos van 330 meter boven de zeespiegel tot op het bovenste punt en draaipunt dat op 550 meter boven zeespiegel ligt , waarna we stilaan afdalen allemaal langs onverharde wegen
Amonines (Waals: Monene) is een dorp in de Belgische provincie Luxemburg en een deelgemeente van Erezée. Amonines heeft een oppervlakte van 10,91 km².
Het dorp is gelegen in de Ardennen aan de Aisne. Zowat de helft van het heuvelachtige gebied bestaat uit bos. Aan de Aisne zijn er moerassige weiden. Ten noorden van het dorp, langs de N841 naar Erezée, ligt nog het gehucht Blier.
De Sint-Lambertuskerk uit 1824, heropgebouwd uit de eerste kerk van 1738. De kerk liep schade op tijdens de Tweede Wereldoorlog en werd in 1957 volledig hersteld en gerestaureerd. treinstation Forge à La PlezTramway Touristique de l'Aisne
De Sansinri (beek) loopt gewoon over de weg. Laarzen aangeraden
Een Beetje een heuvelachtige wandeling door het bos en langs de oevers van het meer
Bütgenbach wordt terecht gezien als een belangrijke toeristische trekpleister van de Oostkantons. Aan de oevers van het meer vindt u de infrastructuur om verschillende sporten en andere activiteiten te beoefenen: zwemmen, tennis, waterfietsen,... Een mooie wandeling rond dit prachtige meer.
In Bütgenbach is er rond het stuwmeer een recreatiepark gebouwd met logies- en eetmogelijkheden: Worriken Center. Je kan er allerlei watersporten beoefenen, er is zelfs een sporthal en zwembad. Het meer is wel niet afgeschermd en is bereikbaar voor de wandelaars
de wegwijzertjes volgen, een wit plaatje met in het midden een gele rechthoek, daarop een pijltje vergemakkelijkt de richting die te volgen is.
Deze wandeling is een echte aanrader voor iedereen die in de buurt komt of is, wel een belangrijke tip, neem zeker wat te eten en te drinken mee want je kan er niets vinden onderweg. In geval van nood kan je natuurlijk nog altijd van het meer drinken, leeg krijg je het toch niet, de vissmaak zul je er wel moeten bijnemen.
Ook wanneer deze streek zware sneeuwval kent, blijft de wandelweg rond het meer (11 km) bijna altijd begaanbaar, vooral omdat hij rondom volledig nieuw werd aangelegd. Met zijn uitzichten biedt hij een belevenis, die men zich in geen geval kan ontzeggen.
Het Meer van Bütgenbach is een Belgisch stuwmeer op de rivier de Warche. Het meer ligt op het grondgebied van de gemeente Bütgenbach en heeft een oppervlakte van 120 hectaren (of 1,2 km²).
De dam werd aangelegd van 1929 tot 1932 en heeft een hoogte van 23 m. De centrale kan 2,2 miljoen kWu leveren en wordt uitgebaat door Electrabel.
Het meer bevindt zich in de Belgische Oostkantons, op de rand van het plateau van de Hoge Venen. Het is een toeristisch trekpleister voor watersporters. Men kan er zeilen, windsurfen, kajak varen, waterfietsen, zwemmen, sportvissen ... Motorboten zijn niet toegelaten.
In de herfst van 2003 liet men het meer bijna volledig leeglopen voor onderhoud aan de stuwdam. Dit onderhoud werd in 2004 uitgevoerd. Het meer werd in de loop van dat jaar opnieuw gevuld.
WORRIKEN *
Onze camping, aan de rand van het meer van Bütgenbach, biedt u standplaatsen van 100 m² met elektriciteit, drinkbaar water en afvalwater. Ons restaurant biedt à la carte menu's en meeneemgerechten. In de Worrieclub organiseren we animaties voor kinderen van 12/07 tot 13/08. Ontdek het nieuwe strand met het aquapark, speelveld en beach volleyterrein. Neem een duik in ons overdekt zwembad, ga tennissen of squashen. Bij ons kunt u ook activiteiten beoefenen zoals swingolf, boogschieten, kajak, oriëntatietochten of avonturenparcours.
Afstand : ongeveer 11.5 km (ruim 2.5 uur wandelen)
Bewegwijzering : plaatjes met BU1
GPS : N50 06.400 E6 31.047
DE ROUTE:
Burbach gemeente in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, gelegen in het district Siegen-Wittgenstein. Burbach telt 14.641 inwoners
Rondwandeling Bu1:
Burbach - Golfterrein - johannsbach - Katzenbach - Neustrassburg - Auf der Hardt - Burbach
Vanaf de parking in de Hilistrasse, bij de kerk, stap je de Fleischstrasse in en wandel je voorbij de kerk.
Daar circa 200 meter voorbij, via een landbouwweg naar de Golfplatz wandelen.
Op de L33 links aanhouden en weer amper 200 meter verder rechtsaf gaan in de richting van Wawern.
ln de eerste scherpe bocht, via een bospad over 4 à 5 km door het bosgebied nim Kesselnwandelen. De L32 over steken en langs de vijvers naar de L33 toe wandelen om van daaruit via Neuenweiher en de Weiherstrasse in Neustrassburg uit te komen.
Het kruispunt oversteken en enkele 100 meters verder links ingaan, voorbij de grillhut en via de zandweg, met prachtige panorama 's op Burbach en Neustrassburg terug naar Burbach wandelen. Door de Heldstrasse kom je terug bij de parking, vlakbij de kerk, waar je bent vertrokken.
Starten aan de abdij van Tongerlo vanwaar we langs het hof van Overwijs en het Boshuis
Met zijn Kabouterbos en speeltuin de Beeltjes verkennen en rond de abdij een paar verassende ontdekkingen tegen komen
De Abdij van Tongerlo is een norbertijnenabdij bij het dorp Tongerlo in de Belgische gemeente Westerlo.
De abdij werd gesticht rond 1130, toen een aantal norbertijnen van de Sint-Michielsabdij te Antwerpen zich vestigden op het landgoed van heer Giselbert van Castelré. De abdij is tot in de 13e eeuw enige tijd een dubbelklooster geweest waarin ook norbertinessen woonden.
Tot ver in de 16e eeuw had de abdij van Tongerlo uitgebreide bezittingen in het hertogdom Brabant. Van 1559 tot 1590 viel de abdij onder het bisdom 's-Hertogenbosch. In 1590 wist de abdij dit bestuur af te kopen door de meeste bezittingen in het huidige Noord-Brabant af te staan. Na de val van 's-Hertogenbosch in 1629 vluchtten de norbertijnen tijdelijk naar hun refugehuis in Mechelen.
De abdij speelde in 1789-1790 een rol in de Brabantse Omwenteling tegen het Oostenrijkse bewind door het ronselen en bewapenen van troepen. Na het neerslaan van de opstand werden de bezittingen van de abdij in beslag genomen. In diezelfde periode bood de abdij tijdelijk onderdak aan het bronnenmateriaal van de Bollandisten. In 1796 kwam aan de abdij een voorlopig einde, wanneer Franse revolutionairen de norbertijnen uit het complex verdreven. Hierna werd de abdij verkocht en werd een deel van de gebouwen gesloopt, waaronder de kerk. Pas in 1838 werd de orde heropgericht om twee jaar later terug te keren naar Tongerlo.
De abdij trekt het hele jaar door veel gelovigen en toeristen. Inkomsten worden gehaald uit onder andere een boekhandel, een bakkerij en het Tongerlo abdijbier dat voor de abdij gebrouwen wordt door brouwerij Haacht, en door de entree op de bezichtiging van een getrouwe kopie van Het Laatste Avondmaal van Da Vinci die onder toezicht van Da Vinci door zijn leerlingen zou zijn gemaakt. Het hoofd van Jezus en van Johannes zou door Da Vinci zelf geschilderd zijn.
Op 23 december 2009 raakte bekend dat de Vlaamse minister van Onroerend Erfgoed Geert Bourgeois N-VA een premie van 723.042 euro toekent voor de restauratie van de Norbertijnenabdij in Tongerlo. Deze premie zal aangewend worden voor de restauratie van de omwalling, die kampt met funderings- en stabiliteitsproblemen.
Bezienswaardigheden
--Poortgebouw, bestaande uit een 14e-eeuwse onderbouw in romaanse stijl en een 16e-eeuwse bovenbouw in gotische stijl.
--Kerk in neogotische stijl uit 1852, ontworpen door architect Paul Stoop.
--Bisschopshuis: in gemengd gotische- en renaissancestijl, ontworpen door Rombout II Keldermans.
--Abtshuis:, een paleis uit 1728, ontworpen in classicistische stijl door de Antwerpse architect Kerrickx (1682 - 1745).
--Da Vinci-museum: museum rond een getrouwe replica uit 1545 van Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci
--De lourdesgrot op de wandelweg achter de abdij
Het Boswachtershuis :
De jeugdherberg van Westerlo is, zoals de naam doet vermoeden, een oud boswachtershuis. Het gebouw werd gemoderniseerd en voorzien van alle comfort zonder de oorspronkelijke charme ervan aan te tasten. De schitterende ligging aan de rand van het bos maakt deze jeugdherberg zeer geschikt voor bosklassen. Afwisselende landschappen: bossen, moerassen, waterlopen, landbouwgebieden en rustige dorpskernen zorgen voor een uitgebreid gamma van interessante wandelingen en fietsroutes. Er is een grote speelweide met speeltuin. de abdij van Tongerlo
Start : parkeerplaats van Staats Bosbeheer aan de Postelseweg hoek Bredasebaan in Eersel.
Afstand : 10.6 km
Bewegwijzering :
GPS :
Cartierheide, 5527 Hapert, Bladel, Noord-Brabant, Nederland
DE ROUTE :
Deze route is vernoemd naar de gelijknamige Cartierheide, een gebied met fraaie heideterreinen met droge en vochtige delen. Door het terrein loopt het Dalemstroompje, waar de route voor een groot deel langs voert. Onderweg komt u met een beetje geluk grazende Bedaïze koeien tegen.
In de Eerselse bossen passeert u boerderij de Heestert. Deze gerestaureerde boerderij dateert waarschijnlijk uit het einde van de 16e eeuw.
Omschrijving
Deze wandelroute voert u door een prachtig landschap van bos en heide met droge en natte delen.
De Cartierheide is een natuurgebied dat onderdeel uitmaakt van het Natuurgebied De Kempen en dat zich bevindt in de gemeente Bladel. Het gebied is 172 ha groot.
De naam van het gebied is ontleend aan baron Emile de Cartier de Marchiennes.
Deze kocht in 1863 het nabij deze heide gelegen Duizels Hof en gebruikte de heide als jachtterrein. Hieraan is het te danken dat het gebied in de jaren '30 van de 20e eeuw niet werd ontgonnen. Aan de baron herinnert ook het zeldzame berkenlaantje, een beschut pad langs het ven, van waaruit hij ongezien op de eenden in de vennen kon jagen.
Sinds 1932 is het gebied eigendom van Natuurmonumenten, maar tegenwoordig wordt de Cartierheide beheerd door Staatsbosbeheer. De zoon van de baron, die eveneens Emile heette, heeft toen zijn gebied aan Natuurmonumenten geschonken.
De Cartierheide wordt doorstroomd door het Dalems Stroompje en men vindt er dan ook veel vochtige heidegebiedjes, berkenbroek en gagelstruweel. De bovenloop van het Stroompje werd in 1994 hersteld. Direct ten westen van de Cartierheide ligt de Palts en Kroonvense Heide.
In het gebied groeien onder meer Ronde zonnedauw en Klokjesgentiaan.
Reptielen als Gladde slang, Levendbarende hagedis en Hazelworm leven hier.
Ook de Heikikker kan men er vinden.
Door het gebied zijn wandelingen uitgezet.
De Cartierheide
Het natuurgebied heeft veel planten- en diersoorten. Het is een ideaal gebeid voor natuurliefhebbers, vogelaars en wandelaars. Vindt hier onder meer struikheide, dopheide, ronde zonnedauw, wilde gagel en klokjesgentiaan. De aanwezige vogelsoorten zijn rijk gesorteerd. U vindt er de blauwborst, tapuit, klapekster, kruisbes en kokmeeuw. Zelfs reptielen als de gladde slang, de levendbarende hagedis en de hazelworm leven hier, naast amfibieën als de heikikker, de groene kikker of salamanders. Op stille momenten kunt u op de Cartierheide zelfs reeën, hazen of vossen tegenkomen.
Baron De Cartier
De oorsprong van de naam Cartierheide ligt bij baron De Cartier De Marchiennes, die het ernaast gelegen Duizels Hof in 1863 kocht. Zoon Emile schenkt het terrein in 1932 aan Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten. Staatsbosbeheer probeert de heide te bewaren door te plaggen, maaien en te laten begrazen. Dit leidt tot een mooie, afwisselende heide. De Bazadaise koeien grazen er van voorjaar tot najaar en geven de heide een extra natuurlijk uiterlijk.
Bezoekers kunnen het gebied dat zo’n 172 hectare groot is te voet, met de fiets of per rolstoel doorkruisen.
Tips!
Zorg voor goed passend schoeisel
Neem voldoende drinken en eten mee voor onderweg.
Wandel op drukke wegen altijd tegen het verkeer in, u ziet zo voertuigen aankomen.
Wijk niet af van de aangegeven routepaden.
Sommige routes bevatten trajectdelen die niet toegankelijk zijn voor honden.
Informeer daarom altijd van tevoren.
Indien toegestaan, gelieve uw hond aan de lijn te houden, tenzij het een speciaal honden-losloop-gebied betreft
hapert - De Pan Cartierheide: het groene tapijt aan het begin van de zomer.
Afstand : De lengte van route A = 8 KM, route B = 10,5 KM C= 7 KM
Bewegwijzering : geen
GPS : N51 27.737 E5 08.354
Dorpsstraat 2, Esbeek
DE ROUTE :
Het is ook mogelijk op andere punten te vertrekken b.v. bij Horeca of station N.S.
Verklaring van de Waypoints
1 Gasterij Schuttershof, Dorpsstraat 2, Esbeek
2 Schaapskooi
3 Het Landgoed, Lage mierdseweg 3, Esbeek
4 Kampeerboerderij De Kievit, Prins Hendriklaan 4, Esbeek
5 In Den Bockenreyder , Dunsedijk 3, Esbeek
RP-1 Routepunt A-B
RP-2 Routepunt A-B
RP-3 Routepunt B-C
RP-4 Routepunt B-C
Esbeek is een dorp in de Nederlandse provincie Noord-Brabant en vanouds behorend tot de gemeente Hilvarenbeek. Het dorp heeft ongeveer 1.100 inwoners.
Het dorp is ontstaan uit een kransakkerdorp, waarvan ook tegenwoordig de structuur nog goed te herkennen is. Naast Esbeek omvat het de buurtschappen Groenstraat en Hoogeind. De akker is gelegen op de westeoever van het Spruitenstroompje, een beek die 5 km ten noorden van Diessen in de Reusel uitmondt.
Pas in 1889 werd Esbeek een eigen parochie en ontstond er rondom de in 1890 ingewijde kerk een kleine dorpskern. Ook kwam er omstreeks deze tijd een stoomtram die van Tilburg naar Poppel reed, en waarvan de Oude Trambaan, een brede dreef die de bossen van de Rovertsche Heide en Landgoed de Utrecht scheidt, nog getuigt. Voorts kwam er bedrijvigheid in de vorm van een steenfabriek. De baksteenindustrie begon omstreeks 1900 door de familie Zeebregts, een geslacht van metselaars en aannemers. Vanaf 1923 echter kwam er een steenfabriek die op grotere schaal werkte, en de grootste werkgever van Esbeek werd. In 1994 werd er nog in geïnvesteerd, maar in 2008 kwam het bericht dat de fabriek, die inmiddels tot het Wienerbergerconcern behoorde, ging sluiten, omdat het bedrijf haar productie op een kleiner aantal locaties ging concentreren. De 16 werknemers werden ontslagen of moesten verhuizen.
Ondertussen kreeg Esbeek vanaf 1980 een eerste nieuwbouwwijk en een bedrijventerrein, "De Mierbeek" geheten.
Bezienswaardigheden
De Sint-Adrianuskerk werd gebouwd naar een ontwerp van de Osse architect H.R. Hendriks en werd ingewijd in 1890. Daartoe werd in 1889 de parochie Esbeek afgesplitst van die van Hilvarenbeek. In de kerk bevindt zich een gepolychromeerd houten beeld van de Heilige Cornelius. Dit is gerestaureerd in 1984.
In 1937 werd bij de kerk een buitenkapel gebouwd door architect J.C. van Buytenen in de traditionele baksteenstijl zoals gepropageerd door Alexander Kropholler. De kerk bezit sinds 1900 een reliek van Cornelius. In de kapel bevindt zich een kleiner Corneliusbeeld dat uit 1957 stamt.
De Pastorie.
Natuur en landschap
Esbeek ligt op aan de rand van een akkercomplex nabij het Spruitenstroompje. Ten zuiden van het dorp stroomt vanuit Landgoed de Utrecht de Hoogeindse Beek, via enkele vennen zoals de Broekeling, naar het noordoosten om bij Groenstraat in het Spruitenstroompje uit te komen.
Niet alleen Landgoed de Utrecht, dat ten zuiden van Esbeek is gelegen, maar ook de Rovertsche Heide, ten westen van Esbeek, zijn uitgestrekte bos- en natuurgebieden.
In Esbeek wonen veel nakomelingen van hen die een eeuw geleden de heide ten zuiden van het dorp ontgonnen hebben. Het prachtige, 2700 hectare grote, landgoed ‘De Utrecht’ is ideaal voor wandelaars en fietsers. Het is een schitterend voorbeeld van een gevarieerd ontginningslandschap, dat ongemerkt in het oude landschap verglijdt. ‘De Rovertse Heide’ en het landgoed ‘Gorp en Rovert’, sluiten zich hierop aan en voeren u tot ver over de grens met België.
Oude Kempische boerderijen liggen in het groen verscholen. Aan de rand van de ‘Rovertse Heide’ komt u een klein huisje tegen met de naam ‘Schuttel’. Deze naam verwijst naar de Rotterdamse kunstenaar Andreas Schotel (1896-1984), die deze hut tot zijn zomerverblijf maakte.
In de bossen van ‘De Utrecht bevindt zich een oud ‘cafééke’, ‘In den Bockenreijder’ genaamd. Het is een zeer bekend rustpunt voor fietsers en wandelaars en ook per auto bereikbaar. Maak kennis met de Brabantse hartelijkheid, u voelt zich er welkom en thuis.
Bewegwijzering: Het grootste deel van het parcours is bewegwijzerd met liggende rode ruitjes, liggende blauwe rechthoekjes en groene cirkeltjes waarin een half cirkeltje uitgespaard is (dit laatste teken wordt gebruikt voor de rondwandeling rond het meer). Het laatste stuk van de wandeling is ook nog wit-rood aangegeven, als deel van het Grote-Routepad 12.
Vertrekpunt: Pré-Barrage de Féronval in Boussu-lez-Walcourt ligt aan de N40, die Beaumont met Philippeville verbindt. Kom je uit de richting Beaumont, dan overschrijd je, even voorbij Boussu, de grens met de provincie Namen. Iets verder, bij de natuurstenen kapel van Sint-Anne, moet je de N40 naar rechts verlaten. Je volgt de asfaltweg rechtdoor, langs grote parkings en langs de Belvédère (rechts), een paviljoenachtig uitkijkpunt, hoog op een helling boven het meer. Sla de dwarsweg bij het meer rechts in en laat de auto achter op de uitgestrekte parking.
Aard van de weg: het traject dat min of meer de oever van het stuwmeer volgt, is van beton. Alle overige wegen zijn geasfalteerd.
Het zuidelijke stuk van de provincie Henegouwen wordt, gezien zijn vorm, de Henegouwse Laars genoemd. In het noorden ervan, net op de grens met de provincie Namen, werd een groots complex van stuwdammen aangelegd op ondermeer het riviertje de Eau d’Heure. Zo ontstond er een reeks stuwmeren, grillig van vorm door het golvende reliëf van de bodem. Hierdoor werd niet alleen een aantal waterhuishoudkundige problemen opgelost. Het werd ook een recreatief paradijs, ondermeer voor wandelaars.
Je vat post aan de voet van de Belvédère . Houd die heuvel aan je rechterkant, het meer dus aan je linkerkant. Volg de verkeersweg (druk in het hoogseizoen) tot net voorbij het meer. Op die plek verlaat je de verkeersweg naar links in de Hammeau du Feronval, bij de bordjes ‘Accès Ravel’. Langs een roodwit hek loop je het Bois Mazarin in.Je volgt de betonweg en daar wijk je niet van af, tot hij uitkomt op een grotere asfaltweg, ongeveer 3 km verderop. Intussen merk je dat het parcours aangegeven is met drie verschillende tekens, zie Bewegwijzering.Ongeveer 400 m voorbij het roodwitte hek verdwijnt de weg licht afdalend het bos in. Af en toe krijg je het meer in doorkijkjes te zien; in het bladloze seizoen is dat uiteraard een stuk beter. Uiteindelijk loopt de weg stijgend langs een volgend roodwit hek.
Daar bereik je een geasfalteerde dwarsweg, die je rechts moet inslaan, vrij stevig bergop door het zuidelijke stuk van het Bois Mazarin.Na 800 m bereik je een verkeersweg, de N589, die Boussu-lez-Walcourt met Cerfontaine verbindt en die moet je kruisen. Je volgt de pijl Erpion, een bescheiden dorp, iets ten westen van het bos en het merencomplex.Je passeert de eerstvolgende linkerweg, die Hameau de Badon heet, maar 200 m verderop moet je de eerste weg rechts inslaan en langs een picknickplek , een infobord en wat ooit een hekje is geweest, het bos dieper ingaan.
De routetekens uit het eerste stuk van de wandeling wijzen hier weer alle drie de weg.
Wat verder ontdek je, aan het eind van een met een slagboom afgesloten rechterzijweggetje, een jachtpaviljoen. Ongeveer 700 m diep in de zijweg die je insloeg, bereik je, bij een verharde rechterzijweg, een prachtige, overdekte picknickplek .
De asfaltweg daalt en is hier een stuk van het Grote-Routepad 12, maar de drie routetekens zijn eveneens nog altijd aanwezig. Je passeert een overblijfsel van een hek en iets verderop bereik je, over de deels gekanaliseerde Ruisseau d’Erpion, een dwarsweg die je, bij de drie routetekens en een Grote-Routeteken, rechts inslaat. Bij de bosrand gaat de weg fors de hoogte in. Bij ‘La Ruchette’, een taverne-restaurant, buigt de weg links af en ontdek je voor je het dorp Boussu-lez-Walcourt. Je bent in de rue des Carrières. Bij een hoeve staat een oud kapelletje onder twee kleine bomen.
Bij het kruispunt op die plek moet je haaks rechtsaf (drie routebordjes) en verlaat je dus het Grote-Routepad, dat rechtdoor loopt.300 m verderop wacht alweer een kruispunt, met links een picknickplek. Hier loop je rechtdoor, om 500 m verder uit te komen op een verkeersweg, de N589. Sla die weg rechts in, om ongeveer 100 m verderop linksaf de pijl ‘Relais de Falemprise’ te volgen.Aan je linkerhand blinkt het meer, gevormd door de voorstuwdam van Féronval. Tot slot blijf je de verkeersweg volgen. Loop wel aan de linkerkant en als het kan achter de vangrails.Je passeert de plek waar je in het begin van de wandeling het Bois Mazarin binnen bent gegaan. Je bereikt zo meteen het eindpunt van het tochtje, de voet van de ‘Belvédère’.
Omschrijving
Froidchapelle ligt in het noordelijke deel van de Henegouwse Laars, bij de stuwmeren van de Eau d'Heure, het grootste merencomplex van België. Die meren zijn uiteraard de grote toeristische blikvanger van de gemeente, maar ook de omgeving is rijk aan natuurschoon: glooiende heuvels, talrijke bossen, rustige dorpen en gehuchten.
Historisch
Een fragment van een veelluik en het 'testament van Sinte-Aldegondis' leren dat het dorp oorspronkelijk toebehoorde aan het kapittel van Maubeuge, maar in de 12de eeuw overging naar het graafschap Henegouwen. In 1597 werden alle 92 huizen van het toenmalige Froidchapelle door een brand verwoest. Het dorp van Boussu-lez-Walcourt behoorde toe aan het prinsbisdom Luik. Het werd in 1678 bij Frankrijk en in 1816 bij de Nederlanden ingelijfd. In 1831 vroegen de inwoners de aanhechting bij Frankrijk.
Start : Aan de kerk van het dorp Born, in het Duitstalig gedeelte van Belgie.
Afstand: 9,5 km
Bewegwijzering : geen
GPS : N50 19.957 E6 07.056
DE ROUTE :
Born is een Duitstalig dorp in de Belgische provincie Luik. Het hoort bij de gemeente Amel en heeft bijna 600 inwoners.
De spoorbrug van 1916, traject Amel-Born.De naam Born komt van het woord bron en verwijst naar het grote aantal bronnen dat er ontspringen.
De wandeling verloopt de eerste kilometers uiterst vlot doordat ze over de Ravel tussen St-Vith en Waimes liep.
Een Ravel is een oude spoorwegbedding die omgebouwd is tot fiets en wandelpad.
Daardoor zijn er hier geen grote hoogteverschillen.
De vergezichten links en rechts waren prachtig, en de rivier de Emmels kronkelde rustig door de vallei.
Dit is echt genieten van de omgeving! 4km lang volgden we deze Ravel,
Op het keerpunt van de tocht staat een enorme hoeve, "Gut Eid" genaamd.
Het is een grote witte hoeve met groene vensters en deuren, precies zoals in de boekskes.
Op deze terugweg hebben we een beetje een golvend terrein maar nooit echt steil, de 9,5 km is zeker de moeite waard, laat u niet afschrikken door de afstand.
Na nog een klein stukje door het gemeentebos van Amel staan we terug aan de kerk van Born, met het oude spoorwegviadukt op de achtergrond.
Bezienswaardigheden
Kerk (St. Lucia), romaans
Viaduct: 285 m, 11 bogen (oude spoorweg)/"Von Korff"-brug
Start : Kerk van Grobbendonk - ruime parking achter de kerk
Afstand : 10 km
Bewegwijzering : geen
GPS : N51 11.440 E4 44.293
De kerk van Grobbendonk bereik je door de E313 te verlaten bij afrit 20-Herentals-West. Via de N13 richting Nijlen en de afslag rechts in Bouwel bereik je aan de overzijde van het Albertkanaal het centrum van Grobbendonk.
DE ROUTE :
Gevarieerde wandeling met veel bossen en onverharde bospaden, langs Boshoven, Molenheide en Molenbos. In natte periodes zijn stevige wandelschoenen aan te raden.
De benedenvallei van de Kleine Nete en de Aa werd vaak beschreven door Felix Timmermans. De bekende Vlaamse schrijver vertoefde graag in het vlakke en afwisselende landschap van vochtige weiden omzoomd met bomenrijen, uitgestrekte bossen met her en der nog heiderestjes.
Je vertrekt aan de kerk richting Gemeentelijke Bibliotheek.
De huidige parochiekerk van Grobbendonk werd ingewijd in 1951. De vorige kerk werd immers vernield tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is een Neoromaans bouwwerk van meester J. Ritzen dat erg sober van inhoud is. Het hoogkoor bestaat uit grijs marmer, evenals het altaar, de beide zijaltaren en de communiebank.
Je passeert achtereenvolgens enkele bankkantoren en horecazaken. Blijf rechtdoor lopen, de Bergstraat in. Aan het benzinestation volg je niet de hoofdbaan naar links, maar ga je verder rechtdoor (Nijverheidsstraat).Blijf rechtdoor lopen voorbij het kerkhof en een reeks bejaardenflats. Aan het rondpunt neem je de tweede straat links (Kapelstraat). Honderd meter verder heb je aan je linkerkant de mooie kapel van Boshoven, gewijd aan O.L.Vrouw van Lourdes en meer dan honderd jaar oud .
In 1957 werden hier overblijfselen gevonden van een voor de Kempen zeer belangrijke driehoekige Romaanse kerk met vierkant koor. Uit respect voor het sacrale karakter werd op de plaats van het koor een kapelletje gebouwd.
Je vervolgt de Kapelstraat die iets verder van naam verandert in Koekoekstraat. Die wordt op het einde afgesloten door twee stenen pilaren. Maar zover moet je niet gaan, want 50 meter daarvoor is er een smal bospaadje rechts dat je inslaat. Blijf dit pad steeds rechtdoor volgen, ook wanneer het overgaat in een brede, halfverharde weg. Steek even verder de rijweg over en volg verder een smalle asfaltweg, de "Vliegenzwam". Waar die uitloopt op een puntig ijzeren hekken neem je links en volgt even verder de rechtse bocht. Het wordt een smalle asfaltweg en zo kom je op een viersprong. Je gaat niet naar Pulle, maar neemt de weg rechts (De Boshoven) en die blijf je volgen. Ook de weg naar de manege Welkomhoeve laat je links liggen en je volgt het betonbaantje naar rechts. In de volgende linkse bocht verlaat je dit echter en neem je rechtdoor het (soms moeilijk zichtbare) pad ,links van de aarden wal, dat recht het bos in gaat. In het bos neem je rechts en onmiddellijk terug links langs de draadafsluiting. Blijf die afsluiting volgen tot aan een open plek waar je links het smalle paadje tussen het kreupelhout neemt. In het dennenbos hou je links aan en blijf je het paadje volgen tot aan een bredere bosweg. Hier ga je rechts en onmiddellijk terug links een andere bosweg in. Volg die tot aan een asfaltweg waar je rechts neemt en die je volgt tot aan het linkse pad naast huisnummer 6.
Dat is de Trawantelberg die je inslaat. Negeer de weg links (Kwikstaartendreef) en blijf rechtdoor het paadje volgen tot aan een kruispunt met verschillende half verharde wegen. Neem daar de Mezendreef, dat is ongeveer rechtdoor. (De wegwijzers zijn zeer onduidelijk geplaatst. De Vlaamse Gaaiendreef is de weg uiterst links. Je moet het huis met de roomkleurig baksteen langs rechts voorbij).
De Mezenweg mondt uit op een asfaltbaan die je naar links volgt en die je leidt door een prachtig onderhouden gebied en door een jonge eikendreef.Op het einde tref je links zelfs een prachtige natuurlijke tuin met waterpartij en fonteintje. Waar de asfalt eindigt en de weg een haakse bocht naar links maakt ga je rechts het (zeer smalle) paadje tussen de velden in. Na een linkse bocht komt dit uit op een half verharde weg die je naar rechts volgt. Bij de eerste zijweg ga je opnieuw rechts en na 50 meter sta je aan Taverne "De Roos van Casablanca" Je bent ongeveer halverwege de wandeling en een versnapering zal misschien wel welkom zijn.
Vervolg je weg (niet op je stappen terugkeren!) het bos in. Aan de T ga je links en aan het eerste kruispunt gewoon rechtdoor (aanduiding rode pijl). Volg deze weg tot aan de eerste huizen van Vorselaar.Op het kruispunt neem je de tweede weg rechts (de Molenhei nummers 9 t/m 17). Steek de Molenbaan over, ga even rechts en vervolg je weg links langs de Molenhei.
Aan de witte villa met huisnummer drie neem je rechts. Negeer alle zijwegen en volg dit zanderige bospad tot aan de Pullesebaan. Ga hier rechts, loop tussen de betonnen zuilen door en sla 100 meter verder de bosweg links in. Je komt voorbij een prachtige rij beuken die waarschijnlijk ooit een dreef hebben gevormd maar waarvan op de linkerkant nog maar enkele exemplaren overblijven. Draai op het einde zachtjes mee naar rechts en volg de beuken die hier nog in een dubbele rij aanwezig zijn tot aan de rand van het bos. Aan de eerste en ook enige rustbank op de wandeling ga je rechts, volg je de asfaltweg die overgaat in klinkers en neem je de tweede weg links voorbij het gemeentebord Grobbendonk, de Hoogveldstraat.
Waar die eindigt ga je even rechts en onmiddellijk terug links, een kerkwegel in die op de drukke baan Grobbendonk - Vorselaar uitkomt. Nog even rechts die baan volgen en je bent terug op het vertrekpunt..
In het noordoosten van de provincie Vlaams-Brabant ligt Diest, een gezellige, innemende Demerstad met een groots en rijk verleden.
Een pracht van een wandeling waar toch wel enkele klimmetjes in voorkomen,met prachtige vergezichten,echter nogal moeilijk voor mensen met een rolstoel
Starten doen we aan het station van Diest,waar we links de trappen nemen van de voetgangersbrug over de treinsporen
Station Diest is een spoorwegstation langs spoorlijn 35 (Hasselt - Leuven) in de stad Diest.
In het station vertrekt ook spoorlijn 17 naar Tessenderlo, die tot 1984 doorliep tot Beringen. Ook de voormalige spoorlijn 22 naar Tienen vertrok uit het station Diest.
We steken de R26 over en nemen de eerste straat rechts, de Lazarijstraat.
Even klimmen tot we bovenaan een mooi panoramisch zicht krijgen op het vliegveld van schaffen
We komen ook een aantal plakketjes tegen van het vliegveldpad.
Vervolgens hebben we – Merelstraat – Vennestraat – Klappijstraat –
Even voorbij de bocht links zie je twee (glazen) bollen , dit padje omhoog volgen tot voorbij het voetbalveld tot op de Kruisstraat.
Opgepast,we steken de N127 over en gaan de nieuwe verkaveling “de lintenberg”op
Rechtdoor de wandelweg door de verkaveling tot de broekstraat
Terug de N127 oversteken en rechts de holleweg (dit is zijn echte naam) in.
Aan de lichten recht oversteken de turnhoutsebaan in
Groenstraat – Lazarijstraat – Fort Leopoldlaan – en terug de voetgangersbrug over Diest het station
Jauchelette (Waals: Djåçlete) is een dorp van de gemeente Geldenaken en ligt aan de Grote Gete.
De naam betekent Klein-Geten, in tegenstelling tot Geten (Frans : Jauche).
De Sint-Gertrudiskerk van 1220 werd in 1823 vergroot en in 1926 grondig gerestaureerd. Op het grondgebied van het dorp staat de cisterciënserinnenabdij van La Ramée (Rameien), gesticht in 1216. Er is nog een indrukwekkende hoeve van bewaard.
De Abdij van La Ramée is een beschermd historisch monument dat met smaak en respect gerestaureerd werd en waarvan de oorsprong teruggaat tot de 18de eeuw.
De hoeve ligt in Midden-België, in Waals-Brabant, dicht bij de grens met Vlaanderen.
Haar dynamisch en professioneel team staat tot uw dienst voor de organisatie van alle soorten evenementen, of het nu om culturele, gezins- of bedrijfsevenementen gaat.
De hoeve en de schuur werden geklasseerde monumenten en locatie in 1980 en hebben de prijs CAÏUS gewonnen van het Waalse Gewest in 2000. In 2001 kreeg zij de Europa Nostra prijs en in 2002 werd La Ramée erkend als belangrijkste monument van Wallonië.
Over de origine van de abdij La Ramée tast men in het duister : we bezitten geen aanwijzingen over het moederklooster, noch over de precieze stichtingsdatum. Een gemeenschap van cisterciënzer slotzusters in Kerkom, ten noordwesten van Tienen. Deze plek bleek ongetwijfeld niet geschikt en de kloostergemeenschap werd in 1215 of 1216 overgebracht naar Jauchelette waar zij zich vestigde op een stuk land geschonken door Gérard de Jauche en zijn dochter Helwide, abdis van Nijvel.
La Ramée was als abdij autonoom, maar bleef onder het spirituele voogdijschap van de grote abdij van Villers staan.
Van de oude cisterciënzer abdij, gesticht in de 13de eeuw, zijn enkel de boerderij en de schuur bewaard gebleven, twee opmerkelijke gebouwen uit de 18de eeuw. In de schuur, één van de grootste van het land, hebben we zicht op een reusachtig houten geraamte geplaatst op steunpilaren. De stallen vormen een enorme ruimte, waarvan het plafond bestaat uit een drievoudig booggewelf van baksteen. Het geheel is geklasseerd en omgebouwd tot een centrum voor seminaries en recepties, met een theaterzaal. In de oude boomgaarden van de abdij is een "fruiticum" geïnstalleerd.
Maar la Ramée heeft meer bijzonderheden. Zoals de Tiendenschuur, de grootste schuur van België (49meter lang, 22 meter breed en 21 meter hoog). Het meest prestigieus is de grote zaal. Hier schuilt onder een authentieke achttiende eeuwse balkenstructuur een vloer van origine terracotta. Om maar te zwijgen over die dubbele rij zuilen van bewerkt blauw steen waarop drie fraaie koepels steunen. En dat voor zo’n grote zaal: maar liefst 240 personen kunnen hier genieten van een gastronomisch diner. Ook kan men hier een receptie houden voor 520 personen.
Dat la Ramée zijn eigen bier heeft, is niet zo verwonderlijk. Mortelmans: ‘Zodra de abdij in 1216 gesticht was, begonnen de zusters met brouwen. Of ze met hun eigen gerstenat proostten op de inauguratie vermeldt de geschiedenis niet. De complete levensloop van het bier staat niet in de documenten vermeld. Hier en daar vinden we in de geschiedenis enkele sporen. Zo blijkt uit achttiende eeuwse documenten dat la Ramée drie molens, een zagerij maar ook een brouwerij bezat.’ In 1864 kwam er een eind aan het brouwen.
Totdat het op 21 juli1997, ter gelegenheid van de nationale feestdag, weer op de markt kwam. Aarzelend brouwde de kleine Namense brouwerij les Artisans Brasseurs 35.000 liter per jaar. Het bier sprak niet alleen consumenten en horeca aan maar ook slager Biewart en kaasmaker Belgomilk. Op basis van het bier kwamen er niet alleen paté en worst, maar ook een zachte romige kaas. Twee jaar geleden nam Brunehaut de roerstok over. Deze, o.a. om zijn jeneverbier bekend staande, brouwerij produceert nu gemiddeld 400.000 liter per jaar La Ramée.
Vanuit Bredene via allerlei rustige paden naar de spuikom in Oostende die naast waterrecreatie ook dient voor het kweken van oesters.
Bij aankomst aan de spuikom zijn 4 grote betonblokken te zien
Via de vismijn van Oostende bereikt men de duinen waar nog enige bunkers van WO2 te zien zijn.
Eentje is zelfs in de weg verwerkt.
Via een betegeld en autovrij pad langs de kuststrook wandel je richting Bredene.
Een zijsprong door de duinen wordt beloond met grandioze vergezichten.
Via voetgangersbrug kan men een drukke weg veilig dwarsen en bereikt men terug het vertrekpunt.
Aan de spuikom kan het wel zéér hard waaien, dus bij koud weer is een dikke trui geen overbodige luxe.
Hendrik Consciencelaan – bruggelaan – frankrijklaan – zeelaan – lindestraat – frankrijklaan – keerweg – polderstraat – langs de sportvelden – spuikomlaan – schietbaanstraat – sluisplein – N34 oversteken – vismijnlaan – haringstraat – wandelaarkaai – sas over – buskruitstraat – luisbosstraat – halvemaandijk – spinoladijk – langs de duinen – koninklijke baan oversteken – marktplein – kapelstraat – driftweg – einde
Een spuikom bestaat uit bassins of polders die in verbinding staan met een zeehaven via een spuisluis en die men in vroeger tijden bij hoogwater liet vollopen om ze vervolgens bij laagwater met grote kracht te ledigen. Zo kon overtollig slib uit de havens verwijderd worden, zelfs zonder de hulp van baggerschepen.
De Spuikom bevindt zich in het oostelijk deel van de stad Oostende. De Spuikom grenst aan de Haven van Oostende en vormt als het ware een “waterlob” binnen de woonstructuur van de Vuurtorenwijk (Oostende) en de wijk Sas Slijkens (Bredene). De spuikom vormt voor heel wat kustbewoners en toeristen een belangrijke plaats voor watersportrecreatie, zoals vissen, zeilen, duiken, surfen…
Veiliger voor fietsers en voetgangers
De inrichting van de Schietbaanstraat ter hoogte van de Vuurtorenwijk is ten vroegste voor 2010.Deze werken werden uitgesteld op vraag van het Bredens gemeentebestuur, dit in functie van de werken die nog tot 2010 worden uitgevoerd in de Pr. Elisabethlaan Er komt een wijkpark met een wandelpromenade tussen de Sluisplein en het Parkbos. In de Schietbaanstraat ter hoogte van het Parkbos wordt een rijweg en een apart fiets- en wandelpad aangelegd.Blikvanger wordt in ieder geval de houten wandelpromenade die op de dijk van de Spuikom zal worden aangebracht
Voor deze trip door Bellingen parkeer je je wagen best in de Cantemprestraat (historisch gezien verkeerd geschreven, maar kom...) bij de kerkhofmuur.
Voor je je benen strekt, moet je er wel aan denken dat je tijdens deze wandeltocht van bijna 10 km onderweg geen enkel café tegenkomt!
De abdij hoeve laat je achter je liggen (dat wordt de 'uitsmijter' van de tocht), terwijl je ook de vroegere pastorij aan je linkerhand voorbijwandelt. Trek in de Trapstraat naar 'boven', in de richting van de velden. Na een 400 m kom je op een kruispunt waar je rechts niet naast een huis kunt kijken waartegen een kruisbeeld is aangebracht.
Neem echter links, aan de kant van de wegwijzer die blijkbaar al veel emoties heeft doorstaan.
Deze ruilverkavelingsweg van bijna 1 km lengte leidt je door het Strik-en Kruisveld, vroeger eigendom van de priorij. Links heb je een mooi vergezicht op onder andere Bogaarden en Heikruis. Recht voor je trekt de radartoren van Kester de aandacht en rechts probeert het kerkje van Pepingen op te vallen. Beneden gekomen laat je de 'staande wippen' rechts liggen, tenzij er een wedstrijd bezig is, want dan moet je toch even pauzeren.
Draai dan links naast de muurkapel mee tot op de bredere betonweg: Hoesnaeke heet het hier. Houd links aan tot je zowat 500 m verder nogmaals links een weg vindt die zich 1,2 km door het Pajottenlandse landschap wil kronkelen. Niet alleen mode- en publiciteitsfotografen, maar ook filmploegen hebben hier al menig beeldje geschoten met de imposante en beschermde abdij gebouwen op de achtergrond.
Aan de monumentale maar toch enigszins vervallen boerderij 'Hof ter Kammen' betreed je een grotere weg op het grondgebied van Bogaarden. Ook hier weer naar links, de driesprong voorbij (Kriekelaerestraat), tot je even voorbij de bibliotheek aan je rechterhand een asfaltweg naar beneden ziet slingeren. Daal deze Terheugenstraat zo’ n 400 m af tot aan een brugje over een niet zo proper beekje en trek nu links weer de glooiende velden in. Meteen ben je halfweg de wadeling.
Na 1 km bereik je door een mooie dreef het kasteel 'Den Dael' dat rond 1650 in Franse stijl werd opgetrokken.
Het is omringd door een park met vijvers - uitgewerkt door Le Notre die ook de hovingen van VersailIes ontwierp - maar daar merk je hier niet zoveel van.
Terug naar links om 400 m verder een scherpe bocht te maken naar én in de Oaelestraat. Die volg je 1 km, tot ze omhoog kruipt naar een kruispunt. Ga rechtdoor de Dorekensstraat in. Rechts van de weg vind je hier nog enkele restanten van een tankversperring uit de Tweede Wereldoorlog. Links in de verte oogt het Terloo-torentje vrediger. Zo'n 600 m verder, op de driesprong, volg je de Hoevestraat die je vrij snel de kerk van Beert openbaart. Net voor de eerste boerderij links ('De Eik') trekt een bonkige kasseiweg, naast een vijver en tussen de stallingen van het hof, naar het hoogste punt van deze tocht.
Je neemt daar de Kattenholstraat , tot je na 300 m naar links zwenkt in de richting van de huizengroep, in de volksmond nogal hautain 'Klein Brussel' gedoopt.
Waar kom je uiteindelijk, na nog 700 m, uit? Juist ja, aan de roestige wegwijzer die je bij de start reeds tegenkwam. Je wagen vind je van hieruit zeker terug.
Als je het geluk hebt om de abdijkerk open te vinden, wat niet zo vanzelfsprekend is op een weekdag, ga dan zeker binnen. En een blik door de toegangspoort van de abdij hoeve , nog iets verderop in deze doodlopende straat, mag je als beloofde 'uitsmijter' zeker niet missen. Het hof bezoeken is een moeilijker aangelegenheid.
Wat je moet weten !!
1 Bellingen bereik je best via de steenweg Halle- Ninove. Even voor het
dorpscentrum van Pepingen (als je uit Halle komt) of erna (als Ninove je vertrekpunt was) staan twee wegwijzers onder elkaar: Hondzocht Bellingen. Terwijl de 'hond' er 2 km over doet om zijn Bellingse bestemming te halen, sta jij al na 1,5 km aan de kerk.
2 In de buurt die Wanake wordt genoemd, stond ooit het kasteel van Engelbert van Edingen. Na een geschil met de graaf van Henegouwen kwam hij zich hier op het einde van de 12de eeuw vestigen om, indien nodig, vlug naar het naburige en veiliger Brabant te kunnen overwippen. Engelbert en zijn vrouw werden overigens in Bellingen begraven.
3 Het kasteel 'Den Oael' was ooit de heerlijkheid 'Ledale' en bezat een eigen meier, schepenen en schandpaal. Van de 17 de tot het begin van deze eeuw was het kasteel eigendom van de uit Gent afkomstige familie van Hoobrouck de te Walle. Deze familie leverde niet alleen vele Bellingse burgemeesters af, maar bezat tevens het grootste deel van de gronden van deze gemeente en van Bogaarden.
4 Terloo, een vroegere kasteelhoeve die nu als dorpsschool en klooster dienst doet, bestond reeds in de 13de eeuw als heerlijkheid. Vermoedelijk was het door een slotgracht omwald en via een dreefverbonden met het kasteel van 'Den Oaei'.
5 Kanenhol, ook Kanenhof genoemd, is het hoogste punt van de gemeente Beert.
Tot in 1940 stond hier nog een windmolen van waarop je volgens sommige bronnen vijftien kerktorens kon aanschouwen. Volgens professor Lindemans betekent de naam zoveel als 'gronduit- holling bevestigd met paal- en rijswerk'. Op Kattenhol zouden twee secundaire Romeinse heirbanen elkaar hebben ontmoet: enerzijds de verbinding Beert-Saintes-Rebecq en anderzijds de lijn St.-Pieters- Leeuw-Beert-Kester waar aansluiting werd gemaakt met de grotere Bavai-Asse-route.
6 Met de spotnaam Klein Brussel wordt een groep armelijke huizen aangeduid die vroeger Alvereie heette. Alvereie is een Romaans woord dat zijn wortels heeft in albaretum, wat abelenbos betekent.
7 De laat-gotische Onze-Lieve-Vrouwkerk (1619-1623) bevat eenoudere sacristie: de voormalige grafkapel van de Heren van Edingen. Aan de noordkant heeft deze kerk geen vensters, daar tegen deze blin- de muur het klooster was aangebouwd. Het ruime koor bewijst dat het klooster ooit dichtbevolkt was. Het meubilair is overwegend classicistisch, terwijl de kansel in rococostijl is. Er hangen ook twee schilderijen van de Antwerpenaar Hubenus Sporckmans die tot de school van Ru- bens behoorde. Wapenborden en grafzerken - zowel binnen als buiten - verwijzen steeds naar de abdij of naar de bewoners van de omliggende heerlijkheden.
8 De abdij hoeve die samen met de omgeving in 1982 werd beschermd,
was een gedeelte van het klooster dat heel zijn eigendom met hoge muren liet omgeven. De schuur en de stallingen zijn bijna intact gebleven, net als de toegangspoon waarboven het wapen van Cantimpret prijkt. Het geheel is nu eigendom van de niet-onbemiddelde familie De Clerck, die in februari 1992 in het nieuws kwam door de ontvoering van (klein)zoon Anthony.
Nota; deze route is al een paar jaar oud,als er dingen zijn die niet meer kloppen,verwittig me dan.
Deze bewegwijzerde provinciale wandelroute (11 km) start aan de kerk van Louise-Marie, een gehucht gelegen op de grens van Ronse en Maarkedal.Deze natuurwandeling brengt ons meestal over onverharde wegen of paden in een streek met een wisselend reliëf.We krijgen schitterende gezichten op de vallei van de Trochbeek en het Muziekbos.
erg variërend terrein, flink stijgen en dalen.
Bij regenachtig weer kan de wandeling er vrij modderig bij liggen. Aangepast schoeisel dus.
In het noordoosten van Ronse ligt het Muziekbos, een ideale plaats voor natuurliefhebbers. De naam Muziekbos heeft oorspronkelijk niks met muziek te maken. De "Muz" in het woord Muziekbos verwijst wel naar het Keltische "moeras" - een drassig lapje grond gelegen tussen watertjes. Het 50 ha grote beukenbos is grotendeels privaat, 13 ha zijn openbaar bezit. Het bos dekt een flink stuk van de Muziekberg in. Deze beboste "berg" maakte ooit deel uit van de natuurlijke grens tussen noord en zuid. Boshyacinten of blauwe kousjes zorgen hier rond de maanden april/mei voor een indrukwekkend bloementapijt!
We geven het maar meteen toe: met muziek heeft dit bos weinig te maken. De 'Muz' is Keltisch voor 'moeras'. Toch heeft deze wandelroute veel noten op haar zang. Zelfs de startplaats klinkt als muziek in de oren: Louise-Marie. De naam van dit gehucht op de grens van Ronse en Maarkedal is een eerbetoon aan de eerste Belgische koningin. Zij overleed op de dag dat de nieuwe kerk van dit dorpje werd ingehuldigd. Letterlijk hoogtepunt is de top van de Muziekberg (148m), waarop een toren staat
Het zijn twee bewegwijzerde lussen uit het wandelnetwerk “de bokkerijderes” van Wellen
Deze vertrekken elk op het dorpsplein van Ulbeek
Bezienswaardigheden
De kapel van het zwart lievevrouwke
Kasteelhoeve Trokkaart
Canadawinning
Oeterslovenveld
Kasteel Trockaert
Wegens zijn geïsoleerde ligging aan het einde van ca. 550 meter lange, private toegangdreef heeft de historische kasteelsite Trockaert in toeristisch-recreatief perspectief slechts een geringe bekendheid. Van de ca.70 kasteeldomeinen in Zuid-Limburg is Trockaert één van de oudste en bovendien het enige op het grondgebied van Groot-Wellen. Het kasteeltje is opgebouwd in een classicistische stijl.
Volgens etymologen is de naam Trockaert een verbastering van een vochtige struweel-vegetatie die men plaatselijk “het rouckhout” noemde. De “verborgen” site is niet alleen interessant omwille van het kasteel maar ook omwille van het behoud van een aantal typische curiosa rond het gebouw: nl. een Franse tuin, een ringgracht, een bosrijk kasteelpark en een historische symbiose met een kwadraathoeve aan de overkant van de toegangsdreef.
Samen met “Obeca” (waarschijnlijk de naam van Ulbeek in vroeger tijden) werd ook het Luikse eigengoed Trockaert vermeld in de schenkingsakte uit 1067. Wellicht bestond er tussen beide tot aan het einde van het Ancien Régime een nauwe band. In de 17de en 18de eeuw verbleven er achtereenvolgende verscheidende families. Maar onderzoekers vonden bouwkundige delen van het kasteel die dateren uit de 16de eeuw. De algemene opbouw van de gevel is uiteraard classicistisch maar doch beduidend complexer en minder symmetrisch dan de zijgevel. De hoektoren is een restant van het 16de-eeuws renaissancistisch waterkasteel. Het kasteel Trockaert is een zeer ruime en gesloten Haspengouwse vierkantshoeve in baksteen met een monumentale classicistische inrijpoort in kalksteen..
Ulbeek in bokrijk
Het Haspengouws dorp in het Openluchtmuseum van Bokrijk is gebaseerd op het uitzicht van de dorpsdries van Ulbeek in 1844. Het grondplan van het plein en de schikking van de gebouwen eromheen.
Ulbeek werd in dit project weerhouden om zijn gave Haspengouwse en agrarische identiteit. Een vierzijdig plein met een kerk en een pastorie, twee landbouwbedrijven en twee hoeve-brouwerijcomplexen. Deze waren indertijd in iedere Haspengouwse dorpskom aanwezig.
De reconstructie is vooral gebaseerd op de buurtwegenatlas die in 1844 verscheen en waarop ten hoeve van het innen der belastingen elk perceel met zijn bodemgebruik genoteerd zijn. Bovendien dateren uit die tijd ook de eerste officiële Belgische landbouw- en bevolkingstellingen.
De Canadawinning, een zeer mooie vierkantshoeve bevindt zich in het Oeterslovenveld.
Wellen telt nog enkele andere mooie vierkantshoeves, zoals de Boswinning en de Borgwin Het oude centrum van Ulbeek.
Samen met het Meetdaalwoud en andere bossen op de taalgrens, is het Zoniënwoud een van de resten van het Grote Kolenwoud dat bij het begin van onze tijdtekening heel Midden-België bedekte. Maar Zoniën is ook een heel apart landschap, met riviertjes, valleien, plateaus, eeuwenoude wegen...
Van oudsher gebruikte de mens het woud in zijn voordeel, als leverancier van hout en als jachtterrein. Aan de rand ontstonden dorpen van houthakkers die stukken woud rooiden. Heersers en aristocraten zetten er kastelen neer van waaruit ze hun jachtpartijen ondernamen. Zo'n
dorp aan de rand is Bosvoorde. Het Zoniënwoud is er overal aanwezig en ondanks zijn opname in de Brusselse agglomeratie ziet het er nog steeds uit als een dorp, maar dan een met een heel speciale sfeer.
Op deze wandeling verkennen we de dorpskern maar we trekken ook het woud in.
De wandeling loopt deels over onverharde boswegen. Er wordt ook wat geklommen
en gedaald, zorg dus voor goede wandelschoenen.
Met de rug naar het gemeentehuis van Watermaal-Bosvoorde. neemt u links het voetpad langs de drukke Delleurlaan. Even verder aan de lichten steekt u rechts de laan over.
Van de drie straten aan de ovetkant neemt u de meest linkse: de Opper- jachtmeesterstraat.
Bij het kruispunt met de Buksboomstraat staat u aan de rand van her Zoniënwoud.
Volg de Welriekende Dreef tot aan de kruising met de Roodborstjesstraat en sla deze rechts in.
Na ongeveer 600 m wordt dit een kasseiweg en verlaat u het woud.
Loop nog even door tot aan het kruispunt met de Dennebosstraat die u rechts inslaat.
Aan het ovalen pleintje, het Rik Woutersplein. gaat u rechtdoor en op het kruispunt neemt u links de Auguste-Beernaertstraat.
Draai mee naar links en neem beneden de straat rechts (Terhulpsesteenweg).
Na 100 m wandelt u linksaf het doodlopende straatje in (Kattenberg).
Op het einde neemt u het voetpad tot aan de Vorsterielaan, die u aan de lichten oversteekt.
Daarna volgt u het voetpad aan de overkant rechtsaf.
Achter de vijver slaat u links af (Vuursteendreef) en deze dreef volgt u ongeveer 350 m tot aan het kruispunt.
Neem op het kruispunt de linker weg (Tweebergenweg), draai mee naar rechts en ga via het tunneltje onder de spoorweg door.
Onmiddellijk na de spoorweg moet u het pad nemen dat links afdaalt.
Beneden staat u in de Vuilbeekvallei.
Volg het pad tussen de twee vijvers door en daarna mee naar rechts (Vuilbeekvoetpad).
Blijf het pad aan de linkerkant van de vallei volgen.
Bij nummer 18 steekt een ruiterweg (Graaf dreef) de vallei over, maar wij blijven hier rechtdoor lopen langs hetzelfde pad.
Evenverder kruist een geasfalteerde weg, de Tumuliweg ., de vallei.
Volg de Tumuliweg rechtsaf.
De weg stijgt en kronkelt, en komt na een goede 400 m bij het kruispunt met de Tweebergenweg. Volg rechtdoorde Tumuliweg.
Na een kleine 600 m komt u aan de Hoefijzervijver ..
Sla bij de vijver rechts het Boshya- cimenpad in
Volg dit pad ongeveet 500 m.
90° naar rechts en even verder weer naar links.
U klimt nu omhoog tot aan de Tweebergenweg.
Sla bij de speeltuigen boven links de Tweebergenweg in en loop door het tunneltje onder de spoorweg.
Even verder is er een poort in de lange muur links, waarlangs u in de moestuin van het Park Tournay-Solvay. komt. (Het park is open van 8 tot 17.30 u of tot zonsondergang.
Als de poort gesloten is, volg dan gewoon de Tweebergenweg en verder de Vuursteenweg tot aan het station van Bosvoorde.)
Loop door de moestuin tot in het eigenlijke park.
Sla links af en draai rond de appelboomgaard.
Beneden neemt u scherp links het bruggetje en even verder bij de vijver het pad dat links steil de helling naast het kasteel opgaat.
Aan de uitgang van het park gaat u even links en steekt u aan de lichten de Delleurlaan over.
Volg aan de overkant rechts het voetpad langs deze laan.
Iets voorbij de kerk van Bosvoorde neemt u het straatje schuinlinks omhoog (Honden- wedstraat). Bij villa Rozenberg. neemt u rechts het smalle kasseistraatje (Hondenberg), dat u terug naar het gemeentehuis leidt.
Van het gehucht Bos kon men vroeger vrij eenvoudig naar Terhagen langs een oude melkweg. Melkwegen zijn wegen langswaar men indertijd de koeien in de wei ging melken. De vroegere verbinding ging echter mettertijd verloren. In het raam van de ruilverkaveling Melkwezer ontstond de mogelijkheid om opnieuw een brug te slaan over de Grote Gete en de oude verbinding tussen Bos en Terhagen opnieuw aan te leggen. Dankzij de ruilverkaveling bevinden beide gehuchten zich opnieuw binnen wandelafstand van elkaar.
Daarom werd deze wandeling de 'Terhagenwandeling' gedoopt.
We vertrekken op de Grote Markt van Zoutleeuw.
Deze Grote Markt valt op door haar talrijke bezienswaardigheden. In het oog springt zeker de Sint- Leonarduskerk. Het is één van de merkwaardigste kerken van Vlaanderen. Met de bouw ervan werd gestart in 123 ,. Uit die tijd resten nog Romaanse elementen. Er werd voortgebouwd aan de kerk tot in de zestiende eeuw. Zo ontstond een in hoofdzaak gotische kerk, zoals ze tot op de dag van vandaag grotendeels bewaard bleef. De Sint-Leonarduskerk is rijk aan kunstschatten en dankt
voornamelijk daaraan haar internationale bekendheid. De Beeldenstorm in 1566 en de Franse Revolutie gingen aan de kerk vrijwel onopgemerkt voorbij, waardoor het oorspronkelijke interieur in grote mate bewaard bleef. Opvallend als kunstschat is de 18 meter hoge Sacramentstoren van de hand van de Antwerpenaar Cornelis Floris de Vriendt. De toren in renaissancestijl en witte steen van Avesnes telt negen verdiepingen en bevat ongeveer 200 beeldjes. Hij is uitgewerkt als een gotische remonstrans en stelt bijbelse taferelen en belangrijke kerkelijke figuren voor.
Ook het stadhuis van Zoutleeuw is bijzonder mooi. Het werd gebouwd van 1530 tot 1538. Een jaar later werd er een pui voorgebouwd met daarop de wapenschilden van Bourgondië, van Keizer Karel en van Zoutleeuw. De huidige pui is slechts een kopie van de eerste.
Als we met de rug naar het stadhuis staan, gaan we naar rechts.
We nemen de tweede straat links, richting Unter/Helen-Bos (Kapelstraat). We steken op het kruispunt van de Schipstraat en de Leopoldplaats (bemerk de kapel op de brugleuning) de Kleine Gete over en vervolgen onze weg gewoon rechtdoor. Na de bocht naar rechts zien we recht voor ons de Schollerenhoeve.
De kloosterorde van de Scholieren vestigde zich hier in 1671, omdat hun vroegere klooster aan de Sint-Sulpitiuskerk tijdens de Spaanse overheersing plaats moest ruimen voor een citadel. De orde speciali- seerde zich in het afschrijven van boeken en andere geschriften en bewees diensten aan naburige kerken. Ze werd in 1784 door Jozef 1/ van Oostenrijk ontbonden. Van het scholierenhof zijn dé inrijpoort en de stallingen met hun rondboogdeuren nog bewaard. Voor meer uitleg: zie ook beschrijving bij Jan van Heeluwandeling in deze brochure.
We draaien verder mee naar links, en net buiten de bebouwde kom van Zoutleeuw nemen we rechts de Leeuwerweg. Na de nieuwe brug over de Vloedgracht slaan we linksaf en we volgen deze weg tot in het gehucht Bos.
Ter hoogte van de populierenrij zien we links in de verte de hoeve Boswinning.
Deze witte, Brabantse vierkanthoeve behoort tot het gesloten type dat courant is in deze streek. Het woonhuis en een gedeelte van de stallingen werden gebouwd in de 18de eeuw, waarschijnlijk in '1728. De gevels hebben rondboogpoorten, kleine, ronde venstertjes (oculi) en mooie zandstenen steekbogen. Verbouwingen in de 19de en 20ste eeuw hebben het karakter van deze indrukwekkende herenhoeve niet aangetast.
In Bos volgen we de Bosstraat en komen zo voorbij het Kerkje van Bos.
Dit gotisch, overwegend 16de-eeuwse kerkje (1510-1559) bestaat uit één beuk, een korte dwarsbeuk en een rechthoekig koor. De muren geven een afwisseling van bakstéen en natuursteen. Boven het schip rijst een eenvoudige dakruiter uit en het koor heeft een steil zadeldak. Het boogveld boven de deur is verfraaid met een lobmotief. Daarboven zien we een hardstenen kruisbeeld en het jaartal 1559. Het kerkje is de voormalige kapel van het Klooster van
de Zeven Weeën en werd verbouwd in 1735 en 1765.
Waar de Bosstraat naar links draait. gaan we rechts de grindweg in, die na het brugje over de 's-Hertogengracht versmalt tot een wandelpad. Dit pad brengt ons bij een brug over de Grote Gete. Ook na deze brug blijven we het grindpad volgen tot in het gehucht Terhagen.
De wandelpaden en het nieuwe wandelbrugje werden aangelegd in het raam van de ruilverkaveling Melkwezer.
Op het einde van dit grindpad. dat het vroegere pad tussen de gehuchten Terhagen en Bos herstelt. nemen we de asfaltweg naar rechts. Na ongeveer l5O meter komen we aan het fietspad Tienen- Budingen op de vroegere spoorwegbedding.
Hier werd het treinverkeer tussen 1957 en 1988 geleidelijk aan afgebouwd. In 1989 verkocht de NMBS de spoorlijnen aan de gemeenten Tienen, Linter en Zout/eeuw. Onmiddellijk ontstond het idee om van de vroegere zate een fietspad te maken. Dit fietspad is een onderdeel van een groter traject, met naar het noorden de uitbreiding naar Diest en naar het zuiden de uitbreiding, enerzijds naar Sint-Truiden en Tongeren en anderzijds naar Hoegaarden en Geldenaken. Voor het gedeelte dat u nu bewandelt tekende de intercommunale Interleuven de plannen uit en met steun van het EU-project 5B ter ontwikkeling van het Hageland kon het plan uitgevoerd worden. Het ruilverkavelingscomité Melkwezer, dat in het raam van die ruilverkaveling nog werken uitvoerde in de streek, werd opdrachtgever. Het comité, bijgestaan door de Vlaamse Landmaatschappij, startte met de werken in het najaar van 7992. Het fietspad zelf is in het voorjaar van 7993 afgewerkt en werd in september '93 officieel ingereden.
We slaan hier linksaf om het fietspad geruime tijd te volgen. Aan het eerste kruispunt van twee grindwegen met het fietspad nemen we de weg naar links.
Wie nood heeft aan wat rust, kan hier 500 meter rechtdoor gaan. Op het stationsplein van Drieslinter vindt u de nodige drankgelegenheden en rustplaatsen. Voor het vervolg van de wandeling keert u uiteraard terug tot op het punt waar de routebeschrijving voor u (tijdelijk) eindig- de om vandaaruit verder te gaan.
Wat verder komen we aan de aftakking van het fietspad naar Zoutleeuw. Hier volgen we opnieuw naar links. Na het populierenbos zien we links in het veld opnieuw de hoeve Boswinning (vooraanzicht). We blijven het fietspad volgen en steken na een tijd twee keer een bredere betonweg over. Aan het volgende kruispunt. nu een kruispunt met een ruilverkavelingsweg nemen we deze ruilverkavelingsweg naar links. Een beetje verderop zien we op onze linkerkant de Bethaniakapel
Deze kleine historische kapel dateert uit 1659. Ze hoorde ooit toe aan het Bethaniêklooster. Boven de deur vermeldt een opschrift: 'Laudi Mariae Bethania fecit. Consolatrix afflictorum ora pro nobis'. In de onmiddellijke omgeving van de kapel ziet u heel wat bomen die door de ruilverkaveling werden aangeplant. Onderweg vindt u ook elders aanplantingen van dit project. In het hele ruilverkavelingsgebied liet het ruilverkavelingscomité ongeveer 1.400 streekeigen hoogstammige bomen aanplanten langs vaste lijnen (wegen. waterlopen. taluds. enz.): esdoorn, abeel, eik en beuk. Elders in de ruilverkaveling worden 3.000 struiken en 1.600 meter haag bijkomend aangeplant en komen er brede houtwal/en.
We gaan na de Bethaniakapel de brug over de Vloedgracht over en nemen onmiddellijk na deze waterloop het grindpad rechts op de oever ervan. We draaien mee in de bocht en blijven op het eind van het grindpad de oever volgen. Zo komen we bij de sluis van de a u de watermolen in Zoutleeuw.
Deze watermolen van Snyers wordt sinds 1977 in de volksmond de verbrande molen. genoemd. Op 13 mei van dat jaar brandde het oude watermolen gebouw uit en het nu afgebroken woonhuis uit 1881 werd zwaar beschadigd. Al in 1240 maalde hier een viermolen.
We steken hier de brug van de Kleine Gete over en volgen de straat. Aan het volgende kruispunt slaan we linksaf en nemen de volgende straat rechts (Predikherenstraat) om zo terug in het centrum van Zoutleeuw te komen. De Scholierenhoeve
Het "Dwaallichtenpad" is (8,6 Km) lang en start aan de "watermolen" te Meerhout. Het éérste gedeelte van deze wandelroute loopt langs de oever van de "Nete" tot nabij Lil - Meerhout. Hier wandelen we via de "Elisabethkapel" richting de "Kopberg", een prachtig duinengebied in de Bossen van Hulsen - Balen. Onderweg wandel je langsheen een duinengordel, waar tijdens de "Boerenkrijg" de "Slag van Meerhout" plaatsvond...
Eens je de "Kopberg" verlaten hebt, wandel via het "Verloren - Schaap" richting de » Belse Bossen, waar het "3 gemeentepunt" gelegen is. Dit vormt de grens van de (3) gemeente's Meerhout, Geel en Mol. Via een lange dreef wandel je dan verder tot aan de "Monnikenhoeve", waar men dwars doorheen (wandelapaadje) het recent aangelegde waterzuiveringsgebied wandelt. Het laatste gedeelte loopt via de oever van de "Nete" tot aan de "watermolen" te Meerhout...
De watermolen werd oorspronkelijk in hout gebouwd in het jaar 1324 ter vervanging van de vorige. Het huidige stenen gebouw werd in 1678 opgetrokken.In maart 1928 bouwde Alfons Van Elsen de gebouwen om tot diamantslijperij.In 1951 volgde Jozef Van Elsen zijn vader op als molenaar en hield de graanmolen in bedrijf tot in 1970. De diamantslijperij werd omgebouwd tot zelfwasserij.In 1970 verdween de sluis en werd de spaarvijver afgesloten, waardoor het stalen scheprad definitief stil kwam te staan.
BESCHRIJVING
Het zeskantig bord dat het vertrek aangeeft, bevindt zich nabij het watermolenwiel. We vertrekken stroomopwaarts de Nete en volgen deze tot het pad zich splitst. Daar bevindt zich paal 1 en we gaan links de helling op. Dit pad komt uit op een asfaltbaan (2) waar we rechts draaien. Even verder slaan we rechts af en staan bij het kapelletje van Lil. Paal 3 geeft aan dat we de Brigandsstraat moeten volgen. We blijven rechtdoor gaan (4-5), de asfaltweg wordt zand baan die ons door dennenbossen met een mooie duinenrij leidt. Langs de kant van deze duinenrij, waar tijdens de Boerenkrijg de Slag bij Meerhout plaatsvond, zien we zwerfdennen met grillige vormen. Aan een kruispunt van zandwegen gaan we rechtdoor (6) en komen even daarna aan een splitsing en vlak erna aaneen kruispunt. We blijven rechtdoor gaan tot aan paal (7) hier verlaten we de brede zandbaan. We gaan rechts en volgen nu een goed begaanbaar bospad. We blijven steeds rechtdoor gaan.(om de wandelaars gerust te stellen zijn er een paar ongenummerde palen geplaatst.) Zo komen we aan het 'Leenskapelletje'. Dit O.L.Vrouwkapelletje werd destijds (+ 35 jaar geleden) ineen getimmerd door een groep scouts die aan de Kopberg kampeerden. Na hun vertrek heeft Leen Wagemans het kapelletje steeds verzorgd. We laten het kapelletje rechts liggen en gaan rechtdoor tot aan paal (8). Hier komen we aan een asfaltbaan. We gaan links en volgen deze weg tot aan paal nr (9), gaan weer links en blijven deze weg volgen tot hij uitkomt op de betonbaan Meerhout-Mol. Aan de overkant staat een mooie villa op de plaats die in de volksmond "Het Verloren Schaap" werd genoemd. We steken de baan over en volgen de zandweg (10). Bij het volgend kruispunt geeft het Mols gedeelte van het Dwaallichtenpad aansluiting. We gaan steeds rechtdoor (11), links is er een terrein waar geoefend wordt met modelvliegtuigen en steken de Zeeploop over. De Zeeploop ontleent zijn naam aan het water dat uit het Mols goor 'sijpelt'. Stroomafwaarts vormt hij de grens tussen Meerhout en Geel. Zo komen we aan het driegemeentenpunt waar we naar keuze de lus van Geel of Mol kunnen bijnemen. Willen we van hieruit naar Meerhout dan blijven we links de zandweg volgen (12-13). Aan paal 14 draaien we linksaf. Na paal 15 (steeds rechtdoor) passeren we via een betonnen bruggetje opnieuw de Zeeploop en wandelen langs een pad met links en rechts een zeer rijke begroeiïng: zwarte els, wurft, bramen en andere vergeten Kempische flora. Aan het einde van de weg komen we terug in de bewoonde wereld. We slaan rechtsaf (16) en blijven rechtdoor gaan (17) tot we uitkomen voor de Monnikerhoeve, een zeer oude abdijhoeve met vest. Achter de Netebrug gaan we rechts (18) stroomafwaarts de Nete over, langs de dijk die Nete en vest scheidt. Even verder gaan we links (19) en nemen weer even verder een veldwegeitje links (20) richting Monnikerhoeve. We blijven dit paadje volgen en aan de haagafsluiting slaan we links. Zo komen we terug aan de Nete, steken de beton baan Meerhout-Mol over en zijn terug bij het vertrekpunt aan de watermolen.
'Huysen van Playsantie' werden de fraaie buitenverblijven van de Antwerpse welstellende ambachtslui en handelaars in de zestiende eeuw genoemd. De Metropool beleefde toen zijn econo- mische en culturele hoogtepunt. Velen zaten niet om geld verlegen en ook toen al ontvluchtte men op zondag graag de drukte van een wereldstad (toen toch) voor de rust en de stilte van de groene buiten.
Rust in het groen Die rust vonden ze in dorpen als Schoten, Brasschaat en Schilde.
Toen waren deze gemeenten nog kleine boerennederzettingen te midden van grote bospartijen. Overal verschenen er kastelen. Geen stoere burchten die een gebied moesten verdedigen, maar fraaie buitengoeden waar men zich kwam ontspannen door te jagen, feestpartijen te organiseren of gewoon niks te doen.
Later zouden vele Antwerpenaars het voorbeeld van deze eerste stadsvluchters volgen.
Grote villawijken knaagden aan het groen. Ieder probeerde in de mate dat zijn bankrekening het kon dragen, zijn eigen kasteeltje te bouwen. En dat gaat vandaag rustig verder zijn gangetje. De ene protserige villa duikt op naast de andere.
Deze wandeling laat je van beide enkele voorbeelden zien.
Overwoekerd anti-tankkanaal Je vertrekt in de dorpskern van 's Gravenwezel. Een veld pad voert je naar een dreef die naar een bosgebied leidt. Tussen de bomen ontmoet je enkele open snippers met heide en een vijver. Gauw kom je bij een nog grotere partij water uit. Het lijkt een kanaal dat gedeeltelijk dichtgegroeid is met waterplanten en waterminnend struikgewas. Deze streep water is het anti-tankkanaal. Het was de bedoeling dat dit in de eerste helft van vorige eeuw uitgegraven kanaal tijdens de Tweede Wereldoorlog de Duitse tanks tegenhield bij hun opmars naar de haven van Antwerpen. Het bleek echter geen onneembare hindernis te zijn.
Vandaag wordt het kanaal een tweede keer door een invasie ingepalmd. Deze keer door de natuur, die de waterpartij en de groene oevers als een geschikt biotoop heeft ontdekt.
Fietsers en wandelaars kunnen er langs de oever in alle rust van genieten. Onderweg herinneren enkele bunkers en forten aan het oorspronkelijke doel van het kanaal.
Groot Kasteel !
Voorbij de Sint-Jobsesteenweg blijf je dit oude kanaal nog een poos volgen. Tot bij een vervallen bunker. Hier slaat de route rechts af, langs de boord van een beek. Bij huizen bereik je een grotere weg. Die wandel je links op. Recht voor je uit loopt een lange schitterende toegangsdreef naar het Groot Kasteel, het - inderdaad - grootste kasteel van 's Gravenwezel.
Het kasteel werd al in de twaalfde eeuw gebouwd als een waterburcht. Het huidige uitzicht is echter vijftiende-eeuws. Toen werden ook de stoere, ronde torens gebouwd. Het kasteel diende immers om de goederen rond het dorp én Antwerpen te verdedigen. Pas in de achttiende eeuw verloor het zijn verdedigingsfunctie en werd het een oord van 'playsantie'. Er werd vooral gefeest en gejaagd. In 1984 kocht de bekende Antwerpse antiquair Axel Vervoordt het goed.
Het kasteel telt meer dan vijftig vertrekken. Het kan enkel twee keer per jaar bezocht worden tijdens de opendeurdagen. Ook de landelijke omgeving van het kasteel is intact gebleven. Daar kunnen wandelaars wél elke dag van het jaar van genieten.
De wandeling maakt een lus die het volledige kasteeldomein omsluit. Daarvoor ben je wel een eindje aan het wandelen. Ondertussen krijg je nog andere doorkijkjes op het domein en herken je nog andere riante stulpjes. Je wandelt er voornamelijk door bos. Een laatste bospad voert je terug naar de dorpskern van 's Gravenwezel.
Vertrekken doen we aan de sporthal waar ook genoeg parking is (voorlopig nog gratis)
Dit is de –rode kruislaan—dan –heipad—sint-jansstraat—we steken de zuiderring over
De hemelrijkstraat—verbindingsstaat—vosstraat—door het bos tot de –greesstraat—
Bremdoornstraat—volmolenbaan—bospaadjes tot dasstraat—meerhoutsebaan—slachthuisstraat
Terug de zuiderring oversteken—borgerhoutsedijk—beekstraat—beemdenstraat—nieuwstraat
Zwembadencomplex 'Den Uyt'
‘Den Uyt’ beschikt zowel over een overdekt als een openluchtzwembad. Het overdekt zwembad meet 25 meter. Het beschikt over een 40 meter lange glijbaan, een springplank, een bubbelbad, een solarium en een cafetaria,….
Je kan terecht in een openluchtzwembad van Olympisch formaat. Naast het grote bad, kunnen kinderen en kleuters terecht in een afzonderlijk kinder- en ploeterbad. De grote ligweide biedt je een ideaal plekje onder de zon. Daarnaast zijn er nog de ‘suisbuis’, een speeltuin, verschillende sportmogelijkheden en een cafetaria met terras.
Op de E42 Verviers-Sankt-Vith neem je de afrit 11 Malmedy. Volg de N68 tot in het centrum.
Place du Pont Neuf in Malmedy. Het straatje, rechts naast de fraaie Verrijzeniskapel op het genoemde plein, leidt naar een plek waar enkele tientallen auto’s kunnen parkeren.
Malmedy is, naast Eupen en Sankt-Vith, een van de belangrijkste stadjes in de Oostkantons. Het aantrekkelijke stadje is, deelgemeenten inbegrepen, ongeveer 10.500 inwoners rijk en ligt aan de samenloop van twee fraaie riviertjes, namelijk de Warche en de Warchenne. Deze laatste -- letterlijk de Kleine Warche -- is landschappelijk erg interessant en een nabije kennismaking meer dan waard.
Aard van de weg: asfaltwegen, elementair verharde bos- en veldwegen en onverharde paadjes langs rivier, sloot of weide. Er zijn bijna geen vlakke stukken weg, de soms wel steile hellingen zijn echter niet erg lang. De drassige plekken zijn schaars, dus zijn rubberlaarzen niet nodig.
Omschrijving
Malmedy is een toeristisch stadje, genesteld in een relatief diepe vallei, aan de samenvloeiing van Warche en Warchenne. Van de aloude abdij bleven slechts de kerk (tegenwoordig kathedraal) en enkele gebouwen in de buurt ervan bewaard. Aantrekkelijk stadscentrum met veel winkels. Uitbundige carnavalviering, drie dagen lang. Schitterende omgeving, waarin de schoonheid van de Hoge Venen en de Ardennen harmoniëren.
Historisch
Elf eeuwen lang was de geschiedenis van Malmedy nauw verbonden met die van Stavelot. In 648 schonk Sigebert, koning van Austrasië, aan de H. Remaclus een groot domein om er twee kloosters te stichten. Volgens het betreffende document ging het om een 'uitgestrekte, eenzame streek die bewoond werd door gevaarlijke wilde dieren'. De gronden werden ontgonnen en in cultuur gebracht door de abdijen van Malmedy en Stavelot, die al snel onder de hoede van een prins-abt kwamen te staan. Die had net als de prins-bisschop van Luik niet alleen de religieuze macht in handen, maar ook tijdelijke, wereldlijke privileges. Het abdij-prinsdom had het statuut van een onafhankelijk staatje tot de Franse Revolutie daar een eind aan maakte. Onder het Franse regime werd Malmedy de onderprefectuur van het departement Ourthe en de zetel van een rechtbank van eerste aanleg. In 1815, na het Congres van Wenen, werd Malmedy van Stavelot gescheiden en aan Pruisen toegewezen, terwijl Stavelot bij de Nederlanden gevoegd werd. Het verdrag van Versailles hevelde Malmedy van Duitsland over naar België. Van mei 1940 tot september 1944 werd Malmedy opnieuw bij Duitsland ingelijfd. Tijdens het Ardennenoffensief werd de stad voor twee derden verwoest.
-alleen bij vertrek en aankomst enkele café 's in het dorp
Beschrijving van de wandeling
Wanneer je bij de Gemeindehalle vertrekt, zie je aan de overkant de GimmerichstraBe.
Hier loop je in tot je bij kruispunt met de KirchstraBe aankomt.
Ook hier steek je rechtdoor over.
Weldra zie je rechts het Gasthaus Lux aan je linkerkant is een pleintje met een fontein en wat verder een es die circa 250 jaar oud zou moeten zijn.
Daarna kom je uit bij de Dudeldorfer StraBe die je voorzichtig dient over te steken om verder te wandelen in de richting van Metrerich.
Nu sla je de eerste straat rechts in en direct erna ga je links af. Het witte gebouwtje dat je in de verte ziet is de "Kapelle Hochwinkel", toegewijd aan Maria.
Je wandelt hier rechtdoor en rechts van de weg staat nog een kruis uit 1793.
Een beetje verder bemerk je links het honden dressuurterrein.
Zowel links als voor je krijg je, bij helder en klaar weer, een prachtig panorama.
In de verte zie je Bitburg en zijn fameuze brouwerij voor je liggen.
Een pijl "Badem 2" stuurt je verder in de richting van de jachthut.
Nu ga je links in, het graspad op en weldra loop je voorbij de achterzijde van het dressuurterrein.
Bij het einde van dit pad kom je bij een steenslagpad uit.
Hier sla je rechts af.
Daarna neem je de eerste afslag naar links NIET, maar wanneer je bij een asfaltbaantje naar links aanbelandt, neem je dit wel.
Vervolgens ga je het eerste pad (karspoor - graspad) naar rechts wel op.
Wanneer je bij de rand van het beukenbos bent gekomen, stap je nog even rechtdoor om op de T kruising die volgt, rechts af te slaan.
Amper enkele tientallen passen verder sla je dan links in, en loop je voorbij een slagboom.
Weer enkele stappen verder loop je aan je rechterhand voorbij een soort pompstationnetje van het "Wasserwerk".
Bij het uitkomen van het bos wandel je nog even rechtdoor, .
tot aan de kapel,en vervolgens ga je links weg.
Wat verder loop je langs de rijweg. Deze eerder rustige rijweg volg je tot tussen de eerste huizen van Metterich.
In een bocht naar rechts ga je nu links in de richting van de "Sportplatz".
Nu neem je de "Tannenweg", die je blijft volgen, ook voorbij het "Waldstadion".
Daar enkele meters voorbij, kan je rechtsaf en bergop.
... Wanneer je op een kruising van wegen aan je linkerhand een soort kapel ziet is dat een " Kriegerdenkmal" ter ere van oorlogsslachtoffers.
Eénmaal op de rijweg stap je naar links en je loopt even langs deze weg tot op de plaats waar de weg naar links afbuigt.
Hier loop je rechtdoor, in de richting van het "Waldhof'.
Je blijft deze weg volgen, die onderweg van ondergrond wisselt want de asfaltbedekking gaat over in steenslag.
Ter hoogte van de rijweg steek je deze over en je loopt verder.
Je passeert een beekje (al dan niet met water) en waar opnieuw de asfaltbedekking begint ga je het linkse pad op.
Dit landbouwweggetje brengt je opnieuw tot in Badem.
Eerst kom je "In der Langwies". Daarna volg je even de J'SchulstrafSe" en zo kom je weer terecht in de "Hubert-Lux-StrafSe", waar zich ook de Gemeindehalle bevindt vertrekpunt van deze wandeling. Kriegerdenkmal
Een mooie boswandeling in het Provinciaal Domein De Hoge Mouw langs holle wegen, over de duinen van de Kempense Heuvelrug en langs de Duivelskuil.
Wat? Een wandeling door bossen en over zandpaden die typisch zijn voor de Antwerpse Kempen. Bossen vol dennenbomen en duinen heuvels zijn de hoofdbrok van deze tocht.
Praktisch: hoofdzakelijk over bos- en aardewegen. Vergeet je stevige wandelschoenen niet!
Kasterlee ligt midden op de Kempense heuvelrug. Het is een charmant en levendig dorp met maar liefst 2000 ha wandelbossen.
Vertrekpunt is de Keeses Molen, die ooit eigendom was van Kees Van Gorp. Vandaar zijn naam.
Je loopt voorbij de Britse militaire begraafplaats die herinnert aan één van de grootste tragedies uit de 20ste eeuw,
In de zomermaanden kun je er alle dagen naar sprookjes en vertellingen luisteren.
En tijdens de Kabouterdag (9 september) is het de héle dag feest. Vlakbij ligt het centrum Frans Masereel, een grafisch atelier waar je ook terecht kunt voor interessante tentoonstellingen.
De huizen verdwijnen nu uit beeld en je loopt naast een duinenrij, dicht begroeid met dennenbomen.
Links kijk je uit op de Netevallei en zie je in de verte hoe de Kleine Nete er kronkelt tussen de weilanden.
Je volgt de weg tot in het gehucht Goor, dat je links laat liggen om het gebied van de 'holle wegen' in te trekken.
Onder de duinen heuvels zit een laag leem die de vorming van ijzerzandsteen in de hand werkte.
Regen en sneeuw spoelden de zandlagen weg en in de holle wegen zie je nog goed de brokken ijzersteen die zijn
blootgelegd.
Via een brede zandweg kom je aan de achterkant van het provinciaal park
'Hoge Mouw', dat vroeger 'Hoge Moude' heette (moude betekende mul zand). Met zijn 39 meter hoogte was deze heuvelrug ooit het hoogste punt van Kasterlee.
Vele generaties hebben hier urenlang zomer- en winterpret beleefd.
Om verdere erosie tegen te gaan, is het domein nu aangeplant. Zo blijft dit natuurhistorisch monument bewaard.
Uiteindelijk kom je aan een lange, ondiepe kuil: de Duivelskuil. Uit opgravingen is gebleken dat dit een dodenakker, een oude begraafplaats geweest is.
Heidense priesters hielden er godsdienstoefeningen en voor hen was het een gewijde plaats.
De mensen in de streek schuwden deze plaatsen als de duivel.
Aan de overkant van een asfaltweggetje ligt nog een stukje hei. Je ziet er niet zo veel van, maar natuurgidse proberen zo te laten zien hoede streek er vroeger, vóór de bebossing, uitzag.
Je passeert nog een duinenrij en voor de laatste meters van dit Konijnenpad moet je nog een verrassend steil heuveltje op.
Start : marktplein Wezemaal, dan met als doel de Plas van Rotselaar. Of
natuur- en recreatiedomein Ter Heide of TorenTer Heide.
Er is een ruime parking aan de polyvalente hal De Meander,
Vakenstraat 18.
Afstand : 11 km
Bewegwijzering : zeshoekige bordjes met bruine kleur.
GPS : N50 56.851 E4 45.376 (de kerk)
DE ROUTE :
Routebeschrijving : De wandeling is uitgetekend in 8-vorm.
We nemen het wandelpad in zuidelijke richting om via de visserszone, naast het houten bootshuis, het domein te verlaten.We volgen links de Steenweg op Wezemaal tot aan de Gildenstraat om vervolgens rechts het Wingestraatje te nemen.Het asfaltwegje wordt een wandelpad, slingerend door een lommerrijk bos. We komen dan aan een verharde weg met aan de overzijde het waterzuiveringsstation van Rotselaar. Hier worden de afvalwaters van de ganse regio gezuiverd om als helder water terug in de Winge geloosd te worden. We zien dat verderop, als we even rechtdoor het wandelpad vervolgen tot aan het Wingebrugje. We kuieren verder langs de Winge tot over de spoorweg.
Aangezien de wandeling uitgetekend is in 8-vorm komen we hier straks terug. Thans vervolgen we onze wandeling links en over het Lostingbrugje nemen we links een onverharde veldweg. Dit pad blijft min of meer de spoorlijn volgen en kronkelt tenslotte door een bosrijk gebied tot het uitkomt in de Bosweg.We steken over en volgen de Olivierstraat tot aan de Wolfakkerweg die ons tot aan de voet van de beboste Wijngaardberg , een typisch Hagelandse heuvel, brengt. Merkwaardig aan deze heuvels is hun ijzerzandstenen ondergrond. Aan het ontstaan hiervan is een merkwaardig verhaal verbonden. Eigenlijk kunnen we zeggen dat de Hagelandse heuvels een geschenk van de zee zijn.Door de terugtrekking van de zee, die zo’n 6 miljoen jaar geleden tot in de omgeving van Diest reikte, kwamen de toenmalige zandbanken voor de kustlijn bloot te liggen Het groene, ijzerhoudende zand oxideerde door de blootstelling aan de lucht tot roestbruine ijzerzandsteen. Deze ijzerzandsteenlaag op de kap van de heuvels is zo hard dat de heuvels niet erodeerden en thans als Hagelandse getuigenheuvels het landschap sieren.
De harde, roestbruine ijzerzandsteen is generaties lang gebruikt voor de belangrijkste bouwwerken in het Hageland. Onder meer de kerken van Rotselaar, Werchter en Wezemaal zijn gedeeltelijk opgetrokken uit deze typische steen van de streek.We steken de Aarschotsesteenweg recht over. Een zandweg, verscholen tussen de bomen, brengt ons 30 meter hoger tot op de top van de Wijngaardberg waar een monumentaal Christusbeeld van 10 meter hoog de weidse omgeving overschouwt. We dalen via een ander steil padje terug naar beneden en hebben zo kort kennis gemaakt met deze boeiende heuvel, die als landschap gerangschikt is.
We komen nu in Wezemaal dorp met zijn mooi aangelegd marktplein. Voor ons zien we het oud gemeentehuis van Wezemaal, een neogotisch gebouw uit 1898, mooi gerestaureerd in 1999. In de benedenverdieping werd een wijnkelder ingericht waar men op afspraak wijn kan komen proeven van de wijngaarden op de Wijngaardberg. Alle informatie hierover vind je in de wandelbrochure ‘De Wijngaardberg in het wijndorp Wezemaal’.We wandelen nu naar de gotische Sint-Martinuskerk met zijn typisch stomp dak. De oorspronkelijke spitse toren werd na een brand in 1860 nooit meer volledig opgetrokken. We volgen de kerkhofmuur en zien rechts van de kerk de prachtige Norbertijnenpastorie uit de 17de eeuw, omringd met een slotgracht.De omgeving hier is zo mooi dat ze als dorpsgezicht werd gerangschikt.
We volgen rechts de hoge muur rond de mooie pastorietuin om vervolgens tussen de laatste rij huizen van de wijk Rigessel de wandeling voort te zetten. In de Kerkebroekstraat aan de taverne slaan we links af tot in de ambachtelijke zone ‘Wingepark’. We volgen rechts de hoofdweg en voorbij de tweede zijstraat volgen we rechts een voetpad tot aan de Aarschotsesteenweg. Voor ons zie we het Montfortcollege gebouwd op de plaats van de vroegere abdij Vrouwenpark. Vrouwenpark was een abdij van Cisterciënzerinnen, opgericht begin 13de eeuw, in een dicht bebost jachtgebied. Tijdens de Franse overheersing werd de abdij volledig opgeheven en kwam het goed in handen van de familie Moerinckx, die de abdij liet slopen. Talrijke resten bleven evenwel bewaard. Ook werden stukken van de ijzerzandstenen bouw-elementen opnieuw gebruikt, onder meer voor het romantisch prieeltje dat we links aan de oprijlaan van het domein zien pronken. We steken de Aarschotsesteenweg schuin rechts over tot in de Abdijlaan. Een romantisch mooie dreef, gevormd door eeuwenoude lindebomen brengt ons tot aan de spoorweg en de splitsing van daarstraks. Over de Wingebrug volgen we even links de Drielindenstraat. Daarna slaan we rechts de Catharinalaan in die ons tot in de Torenstraat leidt. We stappen rechtdoor de Terheidelaan in tot aan de Toren Ter Heide.Deze indrukwekkende toren, 30 meter hoog, is een woontoren, een ‘donjon’, met een uniek grondplan in de vorm van een Grieks kruis.De toren werd waarschijnlijk omstreeks 1350 gebouwd. De toren telt zes verdiepingen, onderling verbonden door een wenteltrap.De kelderverdieping en het toegangsniveau zijn overwelfd met een tongewelf. De toren is opgetrokken in baksteen op een witstenen basis, die rechtstreeks in het water staat. De constructie werd verfraaid met zandstenen muurkettingen en speklagen in zanden ijzersteen.
We blijven even rechtdoor de hofgracht volgen. Het eerste paadje rechts brengt ons vervolgens weer tot aan de plas van Rotselaar, het vertrekpunt van de wandeling. De plas van Rotselaar Burchttoren van Ter Heyden ROTSELAAR (Torenhoflaan 67)
Start : Aan de kerk in Halen (Diest)XML:NAMESPACE PREFIX = O />
Afstand : 8 km
Bewegwijzering : donker rood
GPS : N50 56.917 E5 06.894
DE ROUTE :
Het stadje Halen ligt in een moerassig gebied, dicht bij de samenvloeiing van de rivieren Velp, Gete, Herk en Demer.In 746 werd het domein Halen door Robrecht van Haspengouw geschonken aan de benedictijnenabdij van Sint-Truiden.Het domein omvatte ook nog een aantal dorpjes in Oost-Brabant als Glabbeek, Zuurbemde, Webbekom, Attenrode, Kersbeek en Vissenaken. Omstreeks 1200 werd Halen ingepalmd door de Brabantse Hertog Hendrik I, die de burgers in 1206 stadsrechten gaf, misschien om de pijn te verzachtten.In de Brabantse optiek maakte Halen deel uit van de verdedigingslinie in het oosten, met Tienen, Zoutleeuw en Diest. Halen was een bruggenhoofd op de handelsweg van Keulen naar Brugge, gericht tegen het Loonse stadje Herk-de-Stad.Van 1300 tot 1500 kende het stadje een bloeiende lakenhandel en in de 14de eeuw was er zelfs enige tijd een muntatelier gevestigd. Bij de indeling van de Franse departementen in 1794 werd Halen bij de Nedermaas gevoegd en Rummen bij Brabant. Zo kwam Halen later ook in de provincie Limburg terecht.
De wandelroute (Zilveren Helmenroute 8 km) komt voorbij plaatsen die ons herinneren aan de Slag der Zilveren Helmen op 12 augustus 1914.De slag van Halen, de laatste cavalerieslag uit de geschiedenis, was de enige overwinning (zonder de hulp van de geallieerden) die tijdens W.O. I werd behaald op het Duits leger.Deze veldslag dankt zijn naam aan priester-dichter Cuppens uit Loksbergen, die in een ballade beschreef hoe de Duitse edelen hun stoffen helmovertrekken verwijderden zodat hun 'zilveren helmen' schitterden in de augustus-zon.
Museum Slag der Zilveren Helmen
Rotemstraat 14
email: museum@slagderzilverenhelmen.be
van 1 mei tot 31 oktober: alle dagen van 10 tot 12 uur en van 14 tot 17 uur
van 1 april tot 30 november: groepen, alle dagen na reservatie
De 'Slag der Zilveren Helmen' vond plaats op 12 augustus 1914 in Halen. Het was de enige Belgische overwinning in de 1ste Wereldoorlog die zonder hulp van de geallieerden op het Duitse leger werd behaald en meteen ook de laatste grote cavaleriecharge die in West-Europa met de blanke sabel werd uitgevochten, wat aan zo'n 300 soldaten het leven kostte. De slag dankt zijn naam aan de vele blinkende pinhelmen die men na afloop op het strijdtoneel terugvond. Dit museum is ontstaan uit een privé-verzameling en toont ons talrijke wapens, kleurrijke uniformen, authentieke rapporten, persoonlijke dagboeken en foto's en originele tekeningen van de bekende uniformenkunstenaar James Thiriar. Een kast met 52 Duitse pinhelmen waaronder de bekende 'Zilveren Helmen' verwijst naar de naamgeving van het museum. Een maquette van 30 m² toont het chronologische verloop van de slag, die nog jaarlijks wordt herdacht.
Rotemse Molen
De molen van Rothem, gelegen aan de Velpe, zijrivier van de Demer, op het grondgebied van de gemeente Halen in Limburg, behoorde eertijds tot de abdij van Rothem, ook "Mariënrode" geheten en vroeger "Satrum Beatae Mariae". Deze cisterciënzerinnenabdij werd rond 1237 gesticht op de Wolput, ook "Patersveld" genoemd en gelegen in de Rothemse bossen. Zij werd rond 1242 tegen de Velpe herbouwd, daar waar nu de grote pachthoeve van de familie Cordonnier ligt (Rothemwinning aan de Rothemstraat). In datzelfde jaar heeft Anselm van Zurpele tot de opbouw van het kloosterdomein bijgedragen door de schenking van zijn bezit, genoemd "Het Zurpelenhof", dat gelegen was te Budingen.
De Maten weerspiegelt hoe de Wijers er moet uitgezien hebben. De Maten is gespaard gebleven van de industrialisering van de viskweek eind 1800, waardoor je hier nog authentieke vijvers kan terugvinden met koppen en staarten en allerhande overgangen van vijvers naar heide.
Het natuurgebied De Maten is te vinden in het lage gedeelte van Genk aan de zuidwestrand van het Kempens Plateau. De afwisseling van droge duinkammen en lage natte delen zorgen voor een enorme en boeiende variatie van planten en dieren.
De Maten omvat ongeveer 300 ha beschermd landschap in de vallei van de Stiemerbeek en Heiweierbeek.
De belangrijkste landschapstypes zijn:
--Duinen met in augustus bloeiende struikheide.
--Vijvers en moerassen in de lagere vochtige delen
--Moerasbos
--Weilanden
De Maten is een erkend natuurgebied en beschermd landschap sinds 1975. De Maten behoort eveneens tot een vogelrichtlijngebied waar ook de Habitatrichtlijn van toepassing is.
Ligging van het gebied
De Maten is gesitueerd in het z. w. van Genk en sluit in Diepenbeek aan op de Demervallei.
Bereikbaarheid van het gebied
Auto
Slagmolenweg , een zijstraat van de Hasseltweg.
Gratis parking tegenover taverne de Slagmolen met zijn beschermde watermolen
Bus
Buslijn 1 op de Hasseltweg met halte Brug of Holeven. Afstand: ongeveer 800 Meter.
Fiets
Gelegen op Stiemerbeekroute van het R.L.K.M. met de knooppunten 70-71-72. Afstand : 25,5 km
Te voet
De Maten ligt op het traject van de G.R., rood – witte aanduidingen, en Hasselt – Sittard, groen – blauwe aanduidingen.
Een kaart van het wandelwegennetwerk Genk is te bekomen op de Dienst Toerisme in Genk. Wie gebruik wenst te maken van het wandelwegennetwerk, kan vertrekken van een van de volgende knooppunten: 10, 15, 16, 12 of 13.
Vaste wandelmomenten
Elke eerste zondag van de maand, maart tot december. Samenkomst op parking Slagmolernweg om 9 uur. Het einde is voorzien om 12 uur.
Voor scholen en groepen zijn geleide wandelingen op aanvraag mogelijk. De wandelingen zijn geschikt voor vrijetijds- en familieuitstapjes.
Toegankelijkheid
Niet geschikt voor rolstoelgebruikers wegens het reliëfrijk karakter, moeilijk voor buggy’s.
Stevig schoeisel bij regenachtig weer.
Wegens de kwetsbaarheid van het gebied zijn honden niet toegelaten, ook niet aan de leiband.
Een folder is te bekomen bij de Dienst Toerisme van de stad Genk en in taverne De Slagmolen.
De route starten we eigenlijk iets omhoog op de grote baan richting Bergom Bij het eerste verharde wegeltje links zie je het bordje van de wandeling staan (goed kijken want het zijn kleine bordjes)
We srarten bij Mie Maan omdat daar een degelijke parking is en men achteraf nog iets kan eten of drinken
Vanuit Herberg Mie Maan kunt u optimaal genieten van al het moois wat onze bijzondere streek u te bieden heeft. Het hartelijk onthaal, de gezellige sfeer en de lekkere keuken staan garant voor een ontspannen verblijf.
De prachtige omgeving met de vele sportieve mogelijkheden spreken ieder buitenmens en sportieveling aan. Het is niet alleen het walhalla voor wandelaars maar ook liefhebbers van paardensport, fietsers en nordic-walking komen hier volop aan hun trekken. Motorrijders en wielrenners kunnen ongelimiteerd kilometers maken door het mooie kempenland.
Voor mountainbikers zijn er diverse routes en een uitgebreid netwerk aan bewegwijzerde tochten.
Na de rit staat in de herberg een stevige maaltijd of een lekkere trappist voor u klaar.
Mie maan, een gekke naam, een eenvoudige verklaring.
Aan de achterkant van de schouw hangt een foto van de "Plezanten Hof" en het "kruispunt". De koets vooraan is de Baron van Testelt.
Grootvader, Louis Jennes, kocht "De Plezanten Hof" in 1925. Deze herberg lag aan de overzijde van het huidige "Mie Maan". Een jaar nadien trouwde hij met grootmoeder, Maria Wouters en kocht aan de overzijde "Het Kruispunt". Zij maakten "De Plezanten Hof" met de grond gelijk voor parking. "Het Kruispunt" werd omgedoopt tot "De Plezanten Hof".
Grootmoeder woonde in de boerderij "De Halve Maan". Alle boeren uit de omgeving brachten hun boter en eieren naar de herberg en het winkeltje van Marie van de "Halve Maan" dat al snel de bijnaam "Mie Maan" kreeg. De foto dateert van 1886. Rechts zie je "De Plezanten Hof".
"Goed dat er herbergen waren. het was een lange trek, maar Mie Maan had altijd bier voor de Kuiper en een akertje koel water voor de hond. Mie Maan hield nl. zelf herberg. In 't Plezanten Hof, en, hetkon niet beter vallen, uitgerekend daar waar de laatste poos moest worden gerust, als laatste pleisterplaats voor terug-thuis. Mie Maan begroette de dorstigen steeds met de glimlach en met de ogen toe, de hartelijkheid was er niet minder om. En al had zij het niet nodig gevonden haar Hof in versvorm aan te prijzen ('Ge moet niet verder stappen, Mie Maan zal hier wel tappen'), ze schonk zij gauw een Diesterse voor de Kuiper en zij putte een emmertje koel, lavend water voor de uitgeloogde hond."
Helschot
Het bosreservaat 'Helshot' is 61 ha groot. Het is een zeer gevarieerd gebied, zowel bodemkundig als naar bostypes. Het overgrote deel van het gebied werd pas herbebost in het midden van de 19de eeuw. In het noorden en zuidoosten van het gebied bevinden zich nog belangrijke oud-boskernen.
Het provinciaal groendomein 'Hertberg' werd in 2006 door de Provincie aangekocht. Met een oppervlakte van 236 ha meteen het grootste provinciale groendomein. Hertberg maakt deel uit van de voormalige Merodebossen. Een eindeloos gebied van bos en natuur in een aantrekkelijke regio waar drie provincies elkaar raken.
Bierkroeg Den Hulst
Herselt-Blauberg
Gelegen in een bosrijke omgeving. klein en gezellig voor iedereen. Geweldige keus aan bieren en ongelofelijk vriendelijke café baas de Wim die altijd goeie morgen zegt.
De route start onderaan de bron van Barisart,zo een honderd meter naar beneden en dan
Linksaf slaan.
Vanaf Hoctaissart,waar een vakantiecentrum is , volgen we het mooi stroompje Vieux spa
De wandeling is ook een beetje klimmen af en toe maar is voor de niet geoefende beslist te doen
De bron van Géronstère
Het water, met zwavelhoudende smaak, wordt vooral aangeprezen voor affecties van de luchtwegen. Het was bij de bron van Géronstère dat Pierre-le-Grand in 1717 zijn kuur kwam volgen.
De bron van Barisart
Tot in 1850 vloeide deze bron vrij doorheen de weiden. Daarna werd ze afgeleid.
Tussen een romantische, uit de vorige eeuw stammende grot en twee kunstmatig aangelegde vijvers, bouwde men een restaurant met een prachtig terras.
De Barisart Bron
Limborgh vermeldt deze bron reeds in 1559, als hij de bronnen van Spa beschrijft.
Tot 1850 liep het bronwater vrij door de weilanden. Dan pas werd het opgevangen om te worden gedronken. Beroemde musici en toondichters, waaronder Giacomo MEYERBEER
en Charles GOUNOD bezochten regelmatig de bron. Vandaar de prachtige Meyerbeer-wandeling, die de Barisart-Bron met de Geronstère-Bron verbindt.
Tussen een romantische grot en twee vijvers heeft men een trink-Halle gebouwd.
Ze paalt aan een restaurant.
In het naburige woud kan men nog enkele andere bronnen bezoeken.
Twee ervan, beschermd in een klein paviljoen, zijn zeker een bezoek waard : de Pia-Bron en de Delcor-Bron.
Je stapt van Meldert naar Hoksem en weer terug via het prachtige natuurgebied van de Molenbeekvallei. Stilte is hier troef. Geniet van de uitzonderlijk fauna en de flora.
Bij vochtig weer is aangepast schoeisel aanbevolen.
Bezienswaardigheden: Sint-Ermelindiskerk, Sint-Ermelindiskapel, Janskerk, Carolushoeve, donjon van Meldert.
Meldert en Hoksem zijn deelgemeentes van Hoegaardengelegen in de vallei van de Mene en de Jordaan, twee zijbeken van de Grote Gete.
De wandeling vertrekt aan de St. - Ermelindiskerk te Meldert.Ermelindis zou overleden zijn in het jaar 600.Zij was van adelijke afkomst.Haar ouders wilden haar uithuwelijken, maar zij verkoos een leven van godsvrucht en maagdelijkheid en vestigde zich in een kluis te Beauvechain.Vluchtend voor de mannen gaf een engel haar in zich te Meldert te vestigen. Ze bouwde een hut te Meldert.50 jaar na haar dood vond een hoveling van Pepijn van Landen haar graf en bouwde er een kapel.De beenderen van Ermelindis werden opgegraven en in een schrijn geplaatst.Dit werd al vlug voorwerp van volksverering.Door de kerk werd Ermelindis uitgeroepen tot heilige.Ze word aanbeden tegen koorts, lamheid en oogpijn.Oorspronkelijk was de kerk uit de 12de eeuw van Romaanse stijl maar hiervan is enkel de toren overgebleven.In een hoek van het voormalige kerkhof staat de St.-Ermelindiskapel uit de 13de eeuw.
Tot in Hoksem volgen we de zuidelijke helling van de Molenbeekvallei.
De valleibodems zijn overwegend vochtig tot nat en lenen zich niet tot akkerbouw.
Uit de graslanden onstonden spontaan kleurrijke ruigten met hoge forse kruiden zoals moersspirea, kale jonker, riet, zege, kattestaart, valeriaan ... vaak ook werden percelen beplant met canadapopulieren.
Het St.- Janskerkje van Hoksem dateert uit de 12de eeuw.Dit Romaanse kerkje heeft naast een haan op zijn torenspits ook een hen prijken; een unicum onder onze Vlaamse kerktorens.
We passeren de watermolen op de Molenbeek en duiken weer de natuur in.
In het gehuchtje Babelom ontdekken we de prachtige vierkantshoeve, de Carolushoeve, waarvan het poortgebouw met duiventil dateert uit 1760.
We naderen weer het dorp en weten dat onze mooie wandeling er weer op zit.
Bij nat weer zijn goede laarzen zeker aangewezen. Ermelinduskapel (1629), Meldert Hoegaarden
Sint-Ermelindis kerk, Meldert Meldert, Hoegaarden, gehucht Babelom, verblijf "de Afspanning"
Vanop het marktplein naar de sint janslaan -- kloosterstraat
Daarna – europalaan—bevrijdingslaan—weerstandslaan—sint rochussraat—zavelstraat—tierstraat—over de A13—Ganzestraat—zwartveldstraat—terug over de E313—zavelstraat—bekenrooistraat—nanofstraat—keizerstraat—Varkensmarkt—strobandersplein
De wandelsportvereniging ‘W.S.V. De Schoverik’ heeft in de gemeente 7 wandelroutes uitgestippeld. Startplaats is de ‘Schoverik Wandelpaal’op het Schoverikplein (hoek van de Kapelstraat en Varkensmarkt)
Sint-Servaaskerk
De imposante Sint-Servaaskerk is al eeuwenlang de plaats voor bezinning, waar de dorpelingen danken voor een nieuw leven, maar ook troost zoeken wanneer afscheid van geliefden wordt genomen. Kerk en toren zijn beschermde gebouwen, de toren is meer dan vijfhonderd jaar oud. In de kerk vinden we mooie houten, gepolychromeerde beelden: ze zijn meer dan 300 jaar oud. Het orgel van de kerk kreeg eind 2005 een grondige opknapbeurt. In augustus 2008 werd gestart met de eerste fase van de restauratiewerken aan de kerk. Het volledige dak en de dakgoten werden vernieuwd. Begin oktober 2009 werden de werken afgerond.
Streekproducten
Ne Stroese (jenever)
“Ne Stroese” wil zeggen, “ ene sterke, een krachtige”. De meeste jenevers worden gemaakt op 35 à 36 graden. In Diepenbeek kunnen ze echter makkelijk aonjaogen ( de zaken overdrijven), daarom wordt de Diepenbeekse jenever gestookt op veertig graden. Hij doet zijn naam dus alle eer aan.
Den Aonjaoger
‘Den Aonjaoger" is een eerlijk karaktervol bier. Puur, natuurlijk, vervaardigd met de allerbeste mout, hop, gist en het zuiverste bronwater. Scheikundige producten vind je niet in dit biertje. De kleur is diep goudgeel, met een sluier van gist … als je de schuimende kraag aan de neus brengt, ruik je hopbelletjes en gist.En hoe smaakt dit artisanaal biertje ? "Den Aonjaoger" is hoog gehopt en geeft daarom een zachte bitterheid in de mond, met een lange afdronk. Koel gedronken, met een malse schuimkraag, is de "Aonjaoger" een godendrank die als fluweel naar binnen loopt en geest en lichaam streelt.
Het "Piepelke"
Het "Piepelke" wil zich positioneren als een lekkere kwaliteitslikeur die zich durft plaatsen naast gerenommeerde Belgische en Franse likeuren.. Een "Piepelke" kan gedegusteerd worden, zomaar, als lekkernij, als slaapmuts of als pousse-café in een echt ouderwets likeurglaasje. Je kan het "Piepelke" volgens eigen voorkeur degusteren: gekoeld, in koeler of diepvries, of op kamertemperatuur. Oude wegwijzer
Het gaat hier om het meer dan 500 ha grote deel van het domein de Merode rondom de aloude abdij van Averbode, het bekende drie provinciënpunt. Het bos ligt voor een 200-tal ha op het grondgebied Scherpenheuvel-Zichem (Testelt en Averbode), een 100-tal ha op Laakdal (Veerle-Heide) en voor het overige deel op Tessenderlo.
Toen de familie de Merode in 2004 hun domein van 1.500 hectare verkocht, grepen heel wat instanties en organisaties hun kans om de bossen te beschermen tegen versnippering. Het grootste deelgebied van het domein is Averbode Bos & Heide en werd grotendeels aangekocht door Natuurpunt. De volgende jaren worden in Averbode Bos & Heide een natuurinrichtingsproject en een LIFE project uitgevoerd.
Ten laatste begin 2010 moeten de inrichtingswerken zoals o.m. waterhuishoudkundige en grondwerken van start gaan. Tegen het voorjaar van 2011 moeten, volgens de strikte Life-planning, al de natuurinrichtingswerken afgerond zijn
Prehistorische pijlpunt gevonden
Om erop toe te zien dat er door de natuurherstelwerken in Averbode Bos & Heide geen archeologische sites verloren gaan volgt een archeoloog van de VLM de werken van nabij op. En daarbij deed hij een opmerkelijke vondst. Tijdens een archeologische prospectie van de afgeplagde terreinen vond hij een pijlpunt uit het Mesolithicum (Midden-Steentijd). Die bewijst dat de prehistorische mens dit stukje natuur reeds 9000 jaar geleden tot zijn jachtgebied maakte. Dat was ook dankzij de aanwezigheid van - de ondertussen verdwenen - vennetjes en het wild dat er kwam drinken. De pijlpunt zelf toont aan dat de mens op dat moment reeds de verfijnde techniek beheerste van het vervaardigen van pijlpunten uit silex. De exotische oranjebruine silexsoort wijst op internationale contacten, mogelijk met Frankrijk.
Er staan infoborden op verschillende plaatsen waar je ook kunt vertrekken o.a.
-De Abdij van Averbode—de afspanning “Den Eik”—op het dorpsplein van Veerle-Heide
--Blauwe wandeling Averbode Bos & Heide (Averbode) (4,5 km)
--Aardgasnatuurwandeling Averbode Bos & Heide (7 km)
--Gele lange wandeling Averbode Bos & Heide (7,5 km)
--Rode wandeling Averbode Bos & Heide (8 km)
--Blauwe wandeling Averbode Bos & Heide (Tessenderlo) (6 km)
--Gele korte wandeling Averbode Bos & Heide (3,5 km)
--Joggingpad (rood) Averbode Bos & Heide (4,5 km)
Indien je een meer gedetailleerde route wil even een seintje
kerkstraat - waterstraat - hoekstraat - oude baan - lemmenshoefstraat - hovesteenseweg - lemmenshoefstraat - hovesteenseweg - oude baan - gestelsesteenweg - naast het kanaal - hepmansbossen - dijkstraat - grasheuvel - zandstreep - ons vertrekpunt de kerk
Meerhout is een plaats en gemeente in de provincie Antwerpen. De gemeente telt ruim 9000 inwoners. Binnen de gemeentegrenzen liggen de volgende woonkernen : Berg, Centrum, Zittaart en Gestel.
Elk jaar in april wordt het Groezrock festival georganiseerd. In de afgelopen jaren is dit festival gegroeid van een klein feest voor 400 bezoekers, tot een 2-daags internationaal punk, hardcore, emo en ska festival met ruim 32.000 bezoekers uit heel Europa.
Het dorpsfeest, "de kattenfeesten", genoemd naar de inwoners van Meerhout, wordt elk jaar de derde week van augustus op het marktplein gehouden.
Kate Ryan heeft in Meerhout gewoond.
Meerhout werd voor het eerst vermeld in 742 als "Maereholt".
In de volksmond wordt Meerhout ook wel eens "Merret" genoemd.
Het centrum van Gestel met de kerk is een typisch voorbeeld van een schans, waar de mensen uit de buurt, in lang vervlogen tijden, bij gevaar, zich konden terugtrekken met have en goed. Vooral in de 17de eeuw waren het woelige tijden en hadden de mensen veel te verduren van roversbenden. De kerk, het kerkhof en de mooie pastorij zijn op de vroegere schans gebouwd. Gestel werd een zelfstandige parochie in 1869 en de kerk dateert van 1872. De pastorijtuin, met de Engelse hof (vroeger ingericht naar Engels model) vormen een groene long in het midden van deze parochie. Voor de kerk ontdekken we een standbeeld met een 3-ledige boodschap. Het wil ons blijvend herinneren aan de oorlogsslachtoffers van 1914-18, de slachtoffers van 1940-45 en het wil hulde brengen aan het H. Hart 1938-49. Horeca : Je hebt er ook nog een cafeetje waar een pintje maar 1 € kost en natuurlijk voor de liefhebbers van ijscreme , de creme van "den boer van gestel" met hele grote bollen.
Vinderhoute is een dorpje in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van Lovendegem. Vinderhoute was een zelfstandige gemeente tot eind 1976. Het heeft een oppervlakte van 3,66 km² en telde op 1 januari 2002 1321 inwoners.
Het dorp ligt iets ten westen van Gent, aan de kruising van het kanaal Gent-Brugge en de Ringvaart. De dorpskern bestaat uit laagbouw met relatief veel groen en enkele kasteeltjes. De Kale loopt door Vinderhoute.
Toch blijft Vinderhoute nog steeds zijn open en landelijk karakter behouden. De talrijke historische kastelen gelegen in mooi onderhouden parken geven het dorp een riante allure.
Het oudste Kasteel van Vinderhoute is verbonden met het dorp door de statige eikendreef waarlangs ook het Dreefkasteel en iets verder het kasteel Ten Velde liggen.
In de Neerstraat ligt het Wit Kasteel en de bomenrijke Schouwbroekstraat wordt gedomineerd door het Schouwbroekkasteel. Hier trekken vooral de eeuwenoude kastanjebomen bij het ingang van het park de volle aandacht. In de Vredesdreef liggen nog enkele fraaie herenhuizen en net over de grens met Drongen ligt het kasteel Gavergracht.
De geschiedenis van de bewoners is steeds nauw met Vinderhoute betrokken geweest.
De ietwat hoger gelegen Kouter wordt gedomineerd door de Van Vlaanderenmolen. De huidige molen is pas gebouwd nadat de oude houten molen in 1905 door een storm ten gronde ging. Van hieruit krijgt men een enig zicht op de lager gelegen Kalevallei met zijn bulkenlandschap van weiden afgezoomd met houtkanten.
En in de vernieuwde dorpskom onder de toren van de gerestaureerde St.-Bavokerk, in 1999 als historisch monument geklasseerd, is het zalig genieten van de open ruimte en de stilte. Of kan men even teruggaan in de geschiedenis op het kerkhof bij de eeuwenoude grafmonumenten.
Bezienswaardigheden
--De Sint-Bavokerk is een neoclassicistische bakstenen kerk, gebouwd in 1855-1856, na het slopen van een eenbeukig Romaans kerkje.
--Kasteel van Schouwbroek, herbouwd in 1894
--Landhuis (eind 18de eeuw), een restant van een kasteel uit de 16de eeuw
--In de tuin van het kasteel Schouwbroek staan drie grote tamme kastanjes, waarvan één de dikste van België is
--de Van Vlaenderensmolen uit 1905
--een neo-classicistisch herenhuis uit 1870, geklasseerd als monument
TE BEREIKEN: Vanuit Nijlen-centrum richting Herentals de Bouwelsesteenweg nemen. Na ongeveer 1 km aan, de Aldi rechts de Klokkenlaan inrijden.
TAVERNES OP PARCOURS:
De Slappe Uier, Laurys Gewatstraat, na 1,5 km
Tel: 03481 94 97
TAVERNES BIJ VERTREK:
De Paddekote, Bouwelsesteenweg
Tel: 03/481 78 41
We starten onze wandeling aan de O.-L.-Vrouwkerk (opgericht in 1947), en wandelen in de richting van de baan Lier-Herentals. We steken voorzichtig deze baan over en nemen aan de overkant de Grobbendonkseweg. Vervolgens nemen we de eerste straat links en aan het einde hiervan gaan we naar rechts. We bevinden ons hier in het gehucht “Paddekoten”. Dit is een betrekkelijk jong toponiem dat vermoedelijk na een sterke aangroei van de bevolking in de 18de eeuw is ontstaan. De armzalige hutten die door de allerarmsten in deze verlaten omgeving gebouwd werden, vergeleek men met padden, omdat ze zo vies en onaantrekkelijk waren. Wanneer men de hedendaagse Paddekoten daarmee vergelijkt, kan men best zien hoe een dubbeltje, door de eeuwen heen, rollen kan.
De eerstvolgende straat links, de Drijkoningenstraat, leidt ons weg van de bebouwing en voert ons door een landschap van akkers en weilanden. We nemen nogmaals de eerste straat links, de Laurys Gewatstraat, en wandelen voorbij taverne “De Slappe Uier”. Rechts van ons bemerken we al de dijken van de Kleine Nete, die we straks zullen bewandelen. Even verder, in een bocht naar links, nemen we rechts de aardeweg in de richting van de Kleine Nete. Daar aangekomen klimmen we de dijk op en gaan naar rechts, richting Grobbendonk. We volgen de Netedijk over een tamelijk lange afstand en bereiken zo het Derde Sas. Dit is een oude en vervallen sluis uit de 19de eeuw, toen de Nete (gekanaliseerd in 1843) nog druk werd bevaren door zand- en ijzerertsschepen. De sluis is gelegen op een dode zijarm van de Kleine Nete. Vroeger was de sluis dus op de Nete gelegen, maar mettertijd werd de loop van de Nete verlegd en raakte de sluis buiten gebruik. Deze sluis was één van de vier sluizen op de Kleine Nete tussen Lier en Grobbendonk. Rechts van ons bemerken we het “Sashuis”, thans gerestaureerd als buitenverblijf. Tot voor kort verbleef hier Lia Timmermans, dochter van schrijver Felix Timmermans. We nemen het pad rechts dat eerst rechts en dan links wegdraait en tot aan een asfaltbaan, die we naar rechts opgaan in de richting van Nijlen.
Terug op Nijlens grondgebied, gaan we vervolgens links de Heuvelstraat in, waar we de tweede straat rechts, de Centrale Weg, nemen. Deze kronkelige weg leidt ons langs villa’s door dennenbossen. Aan het einde gaan we linksaf en even verder weer links een aardeweg op. Deze brengt ons terug op een asfaltweggetje, dat we naar rechts opgaan om zo de drukke Bouwelsesteenweg te bereiken. We bewandelen deze drukke baan (links van de rijbaan wandelen!) even naar rechts. Niet voor lang echter, want even verder nemen we links de Paterstraat. Aan het eerstvolgende kruispunt naar rechts en aan het einde van deze straat opnieuw naar rechts. Een twintigtal meter verder nemen we links de Zandlaan en bereiken zo de vrije basisschool. Aan deze school slaan we rechtsaf en zien voor ons terug de kerk, ons start- en eindpunt.
Met dank aan Nijlen Sint-Paulus kerk Fietspad langs de Nete
Fietsersbrug over de Nete Sperwerlaan, Grobbendonk
Avelgem heeft verder ook onuitputtelijke troeven op recreatief en toeristisch vlak: na de rechttrekking van de Schelde ontstonden talrijke meanders. Samen met de oude spoorwegbeddingen zorgen zij voor wandel- en fietspaden, die voor de liefhebber van natuur en rust zeer aantrekkelijk zijn. Wandelaars en fietsers vinden er zeker hun gading in de vele fiets- en wandelroutes.
Bovendien worden ook de mountainbikers in de watten gelegd:de Boerenhovenmountainbikeroute vertrekt aan het Pompgebouw en staat garant voor 3 lussen van ongeveer 38 km puur mountainbikeplezier! Door de gemeente lopen ook tal van andere wandel- en fietsroutes, waaronder de mirawandelroute, de bouvriewandelroute, de sneukelfietsroute en de Waterhoekroute .
De straten die we tegenkomen
-Leopoldstraat – de ronde – molenvoetweg – meerstraat – langs de schelde – ruggestraat – waterhoek – ruggekouterweg – oudenaardsesteenweg – kareelovenstraat – ronnemontstraat – scheldelaan – karekietenhof – kasteelstraat en de kerk
Bezienswaardigheden :
--De Sint-Martinuskerk is een neogotische kerk, gebouwd na de eerste wereldoorlog. Tijdens WOI werd de oorspronkelijke neogotische kerk (gebouwd in de tweede helft van de 19de eeuw, toen ook de oude kerk werd afgebroken) volledig vernield door bombardementen.
--De Tombeelmolen (in de Molenstraat 41A in Outrijve) werd in 1923 gebouwd. Deze maalvaardige molen is sinds 1989 eigendom van de gemeente en is de jongste molen van Vlaanderen.
--Het Archeologisch museum van de Scheldevallei (gelegen in de Rijtstraat 4 in Waarmaarde).
--Het Pompgebouw te Bossuit met toeristische dienst en trekkershutten
Vertrekken doen we aan de burcht van Herzele of aan de kerk die er vlakbij staat
-we gaan de burchtlaan in en volgen dietot we in de kerkouter komen
-hier staat het autonoom gemeentebedrijf Herzele
-Rechts de trotstraat in en we houden bij de vier volgende T links
-We verlaten die mooie rustige veldwegels en komen in de Hoogstraat
MOLEN TER RIJST De molen “Ter Rijst” heeft mogelijk niet zoveel geschiedenis, toch zijn er enkele merkwaardigheden aan toe te voegen: Sinds zijn bestaan ging de molen nooit van vader op zoon; geen enkele eigenaar is geboren in Herzele; in het 200 jaar oude molenhuis is nooit een kindje geboren. Mogelijks heeft de vloek de molen “Ter Rijst” nooit losgelaten.
-Links door de Hoogstraat en daarna rechts de Koekelberg in
-op de splitsing links nog altijd Koekelberg
-door de velden tot we terug in de bewoonde wereld omen en rechts draaien
in de Arestraat
-even verder links de Bokstaat in
Wederom door de velden altijd rechtdoor tot de huizen beginnen en we de links
De Evendael inlopen
-volgen tot we rechts de Kanunnikstraat zien
-rechts de Molenstraat volgen
DE MOLEN TE RULLEGEM Hoewel de windmolen Te Rullegem als één der mooiste en uniekste van Vlaanderen wordt beschouwd, is zijn geschiedenis niet ten volle gekend. Enkele feiten weten we zeker : de huidige houten molen werd rond 1750 gebouwd. Uit kerkelijke bron blijkt echter dat op dezelfde heuvel reeds veel vroeger een windmolen heeft gedraaid: alleszins vanaf 1424, wellicht nog eerder. Zowel de huidige als de verdwenen windmolen is haast ononderbroken adellijk bezit geweest. Van begin 16 e tot begin 19 de eeuw was de molen eigendom van de Heer van Herzele, later van baron van de Woestijne. In 1906 komt de windmolen in bezit van graaf du Parc Locmaria.Tot eind 18 de eeuw was de molen Te Rullegem een banmolen.
-achter de molen links het veldwegeltje in tot we rechts de Kasteeldreef ingaan
-Links de Rossegemstraat
-rechts naar de Eikboslaan endan de derde straat links de woonweik in
-over het rond punt en rechts de kloosterstraat
-Links de Lindestraat en je bent terug bij je starpunt De burcht van Herzele
Rotselaar - Wakkerzeel - Werchter Ruime parkeermogelijkheid aan de polyvalente hal 'De Meander', Vakenstraat 18, Rotselaar Andere mogelijke vertrekplaatsen: Kerk Rotselaar-Centrum Kerk Wakkerzeel Kerk Werchter
We vertrekken aan de plas van Rotselaar, in het 30 ha groot domein Ter Heide. Tijdens de zomermaanden kan je hier zwemmen of zonnen op de ligweide of het zandstrand. Surfers vinden er een geschikte oefenplaats om het plankzeilen onder de knie te krijgen. Vissers kunnen hun lijn kunnen uitgooien, maar ook natuurliefhebbers komen hier aan hun trekken. De Plas is een geschikte rustplaats voor trekvogels. Vanuit een vogelkijkhut kan je ze rustig observeren. Rond het meer werd een fiets- en wandelpad aangelegd om optimaal van de natuur te kunnen genieten.
We verlaten het domein in noordelijke richting en volgen links de Steenweg op Gelrode gedurende 600 meter.
We slaan links af en vanaf hier verloopt de wandeling meestal over onverharde veldwegen en kan je kennis maken met het landelijk karakter van Rotselaar en Werchter. De Demer en de Dijle die in Werchter samenvloeien, zullen je een tijdje begeleiden.
Langs bossen, weiden en beemden komen we in Rotselaar dorp. De Norbertijnenpastorie uit 1631, de neogotische Sint-Pieterskerk heropgebouwd in 1846 en de vroegere brouwerij Mena zijn er de opvallendste gebouwen. Op het dak van het gemeentehuis zie je een windwijzer in de vorm van een heks op haar bezemsteel. Deze heks, symbool van het Harzgebergte in Duitsland, is een geschenk van de stad Bad Gandersheim , met wie Rotselaar officieel verzusterd is.
Op het Dorpsplein naast het postgebouw, nemen we een klein voetpaadje.
Wandelend in een vruchtbaar akkerlandschap komen we aan de Dijle en de watermolen Van Doren.
Vanaf de 16e eeuw werd dit molencomplex herhaaldelijk uitgebreid en gerestaureerd. Al deze bouwfasen bleven bewaard, zodat het gebouw thans een indrukwekkend overzicht biedt van zijn archeologisch en industrieel verleden. Er werd een nieuwe turbine geplaatst, zodat er thans opnieuw elektriciteit kan worden opgewekt.
Langs de Achterheidestraat, een veldweg op de Dijleoevers en een idyllische weg, omzoomd door knotwilgen, wandelen we naar Wakkerzeel.
Het fraaie kerkje van Wakkerzeel, mooi ingeplant in het groene landschap, blijft steeds onze blikvanger. De kerk, die in 1742 afbrandde, werd vervangen door een kerk met gotische toren in combinatie met een sierlijke gevel in barokstijl. De kerk is toegewijd aan Sint-Hubertus en is beschermd sedert 1962, evenals het ongemeen rijk interieur.
We vervolgen onze tocht via een voetpad tussen de woningen links van de kerk.
In een aangenaam kader van velden en bossen bereiken we Werchter. De Sint-Jan-De-Doperkerk uit 1439, herhaaldelijk heropgebouwd en voorzien van een opmerkelijk fraaie peerspits, domineert er de dorpskom.
Dit Vlaams-Brabants dorpje is bekend om zijn rockfestival. De festivalweide ligt links van onze wandelweg rustig te wachten op de 100.000 bezoekers tijdens het eerste weekend van juli.
Aan de verkeerslichten steken we via het zebrapad de rijweg over en wandelen naar de kleine, ijzeren brug aan de samenvloeiing van Demer en Dijle.
We volgen nu op de linkeroever de Demer stroomopwaarts.
Onderweg komen we voorbij een paar oude meanders, overgebleven na een rechttrekking van de Demer en zien we ook van op een brugje de monding van de Winge.
Aan de Soldatenbrug, begin van de jaren '50 aangelegd door Belgische geniesoldaten, volgen we rechts het Meanderspad.
Deze weg door een populierenbos leidt ons naar het vertrekpunt van de wandeling. Plas van Rotselaar Molen Van Doren
Opmerking: er zijn meerdere kleine paadjes en wegeltjes in deze wandeling dat het mogelijk is dat je er een paar mist of vermist zijn.
Waar ik voor gevreesd had is bewaarheid geworden Het was al een paar jaar geleden dat we daar nog gewandeld hebben en de familie Van Camp-Vanden Berk heeft deze wandeling nog recentelijk gewandeld,heeft me verteld dat er weinig van klopt ,en daarom heb ik de beschrijving van toen maar geschrapt Moeten we zeker opnieuw wandelen want de streek is de moeite waard Sint Trudo kerk van Eksel De pomp
BESCHRIJVING: deze beschrijving dateert al van een paar jaar geleden en zou afwijkingen kunnen inhouden
Voor deze wandeling parkeren we in de schaduw van de lindebomen, vóór de Sint-Bavokerk te Zittaart.
We vertrekken rechtover het kerkhof, richting Steenheuvels.
Op het hoogste punt der gemeente, een vijftigtal meter verder, slaan we linksaf en blijven deze landweg volgen tot het einde.
Daar draaien we rechts; de gevolgde weg vormt de grens tussen de parochies St.-Bavo en St.- Trudo.
Aan de volgende splitsing gaan we rechtdoor tot we even vóór de begraafplaats rechts een holle weg inslaan.
Op de asfaltweg gekomen gaan we links en dan de eerste straat rechts, het gebroekte in.
We passeren de Halfwegloop en blijven de weg volgen tot we op een bepaald moment rechts een soort monument ontwaren. Het is het staartstuk van een Brits vliegtuig, dat hier in '43 neerstortte.
We slaan deze straat in, nemen de eerste weg rechts en komen terug op de asfaltweg Genebroek. Deze volgen we links, steken de kanaalbrug over en volgen de weg "Veedijk".
Rechts bemerken we de aloude met stro gedekte Sint-Niklaaskapel.
Achter deze kapel slaan we rechtsaf, bij de volgende splitsing links en vlak daarop rechts.
De weg daalt en draait naar links, we blijven steeds links houden bij de volgende splitsingen en komen ze voorbij de vroegere camping Montana, daarna langs het voetbalterrein van FC Heibloem
Dat ook al verdwenen is waarna we rechts het asfalt volgen.
Zo komen we op de betonnen "industrieweg".
Hier gaan we links en bemerken na een paar honderd meter een zandwegel die de bossen inloopt (rechts).
Deze weg wordt gevolgd tot we de kanaalbrug bereiken.
Deze brug wordt overgestoken en we volgen het jaagpad naast het kanaal.
We kunnen afwisselend beneden blijven of de bovenkant van de met brem begroeide berm volgen. Even vóór de boogbrug die we daarstraks overgestoken hebben, gaan we links de dreef met Amerikaanse eiken in.
Deze komt uit op de Kiezel, die we steeds in dezelfde richting volgen.
Even verder gaan we rechts de Zandstraat in, aan de viersprong draaien we links, Steen heuvels, die we volgen tot links een smal wegeltje naar de molen wordt gevolgd.
Zo komen we aan de molen.
De afstand naar het vertrekpunt is nu zeer kort.
de haenvense molen in Zittaart Het albertkanaal en de windmolens van Nike
het spoor naast het kanaal en BP Chemicals (foto's luc_engelen )
Het vertrek- en aankomstpunt van deze wandeling bevindt zich bij het kasteel van Horst te Sint-Pieters-Rode.
Vanaf het parkeerterrein volgen we de Peerse. Deze straatnaam verwyst naar een wynpers, die zich ongeveer 1 km verder zuidwaarts op de Steenberg bevond. Daar had de heer van Horst in de middeleeuwen zyn wynpers. Als herinnering hieraan werd in 1 991 by het begin van de Peerse een kleine wyngaard aangelegd.
Na 150 meter slaan we rechts een veldweg in. Aan één kant is hy afgezoomd met zomereik en waar de weg een bocht maakt, vinden we in de berm ook sleedoorn, valse; acacia, iep en braam.
In het westen kyken we uit op de dorpskern van Rode, in het zuiden tekent zich het silhouet af van een kapel onder een oude linde.
We wandelen tot aan een wegenkruispunt, gemarkeerd door een lindeboom, en kiezen de westelijke richting. We dwarsen nu de Gulden delle, een komvormig akkergebied, en steken vervolgens de Langestraat over.
We wandelen verder westwaarts tot bij het eerstvolgende kruispunt. Hier nemen we links de Putstraat.
Voorby een verlaten tuin en
Even verder wordt de weg een beetje hol en is de linkerberm beplant met een rij berken. Hier en daar heeft zich de bosrank genesteld. Het is een inheemse, houtige klimplant die zich rond bomen en struiken windt. In de zomer draagt hij witte, langgesteelde bloemetjes. Kruiden zijn eerder zeldzaam in deze wegbermen. "
Verder wandelend komen we bij een grote tuin met een rijke verscheidenheid aan in- en uitheemse bomen. Aan de straatkant treffen we o.a. aan: esdoorn, meidoorn, wilde paardekastanje, vlier, sleedoorn, iep, zomereik, Noorse esdoorn, es, beuk, hulst hazelaar, berk, kerspruim, rode beuk, Corsikaanse den, gewone sering en Japanse sierkwee.
Voorbij dit miniarboretum komen we in een kleine woonkern, bestaande uit een paar huizen en enkele boerderijen.
Op de hoek van de Putstraat en de Leempoelstraat bevindt zich het Hof ten UIenberge. Zo wordt ze tenminste vermeld op een kaart van 1655, toen het nog een pachthoeve was van de norbertijnenabdij Park te Heverlee.
We volgen verder rechtuit de Putstraat, die opnieuw een holle weg wordt. Eerst treffen we in de bermen hier en daar een zomereik of een iepenstruweel aan. Naarmate de weg dieper wordt neemt de beplanting toe en vinden we, behalve vlier en sleedoorn, vooral hazelaar en valse acacia.
Voorbij een bocht krijgen we nogmaals een gezicht op de vallei van de Droge Beek en nu ook van het dorpscentrum van Kortrijk-Dutsel en van de achterliggende heuvels te Wezemaal.
De weg leidt ons langsheen een populieren plantage, akkers en enkele boomgaarden naar de Preekherenberg, een straat die we linksaf volgen. Weidse vergezichten blijven ons begeleiden.
We steken de Langestraat over en volgen verder de Houwaartsebaan.
Bij de wegsplitsing, 250 meter verder, bevindt zich een oude I gerestaureerde waterput. De put werd gebouwd in de 19de eeuw en voorzag de wijk van drinkwater tot omstreeks 1970. Bij deze waterput blijven we rechtdoor de Houwaartsebaan volgen. Zij leidt ons naar de vallei van de Winge en heeft zich diep ingesneden in het steilste gedeelte van de helling. Ook hier zijn de flanken van de holle weg overwegend begroeid met valse acacia.
In het lagere gedeelte van de vallei wandelen we voorbij enkele kleine boomgaarden. De bomen vormen in de lente grote bloementrossen die voor een kleurrijke toets in het landschap zorgen. Naast huisnummer 84 verlaten we de Houwaartsebaan en volgen rechtsaf een voetpad dat zich door weiden en akkers naar de Dries slingert. Het is een brede betonbaan, die we linksaf volgen. De straatnaam verwijst naar de dries of gemeenschappelijke weide die hier waarschijnlijk bestond in de middeleeuwen.
Bij de wegsplitsing nemen we rechtdoor en wandelen tot aan de toegang van het kasteeldomein Kleerbeek. Het is privé-bezit en dus niet toegankelijk voor bezoek. Een prachtige dreef, bestaande uit beuken en linden, aangeplant omstreeks 1890, leidt naar het kasteel. Van de herenwoonst zelf valt echter niets te zien. Kleerbeek, waarvan de oudste teruggevonden vermelding van 1430 dateert, was een heerlykheid die zich uitstrekte over Houwaart en Sint-Pieters-Rode.
We vervolgen verder de wandeling in noordelijke richting. Tweehonderd meter verder slaan we links een weg in die ons langs de voet van een heuveltje naar de Lozenhoek zal leiden. Dit heuveltje is de Steenberg, maar is beter bekend als de Peerse. Zoals reeds vermeld, bevond zich hier het pershuis van het kasteel Horst.
De eerste woning die we in de Lozenhoek aantreffen is het THUNENHOF. Deze hoeve dateert van 1749 maar de straatgevel werd in de 19de eeuw gecementeerd. Een paar gebouwen aan de ach- terliggende en vanaf de straat niet zichtbare binnenkoer verdwenen.
De naam van de hoeve gaat terug naar de 13de eeuwen verwijst naar de familie van Thunen, die alleszins verwant was met de heren van Horst en er volgens sommige auteurs zelfs kunnen mee geïdentificeerd worden.
De naam van het gehucht ,Lozenhoek, verwijst naar zijn ligging t.o.V. het dorpscentrum. "Loos" betekent zoveel als "verloren" of "afgelegen".
We vervolgen onze wandeling door de Lozenhoek tot aan de driesprong met de Horststraat en Luttekolen.
Hier wandelen we rechtdoor tot aan de Winge. Vanaf de brug over het riviertje krijgen we een mooi gezicht van het kasteel Horst met op de voorgrond de gelijknamige hoeve.
De stallen en de schuur van deze voormalige kasteelhoeve werden vernieuwd na een brand in 1 949.
Naast de Winge wandelen we tenslotte naar het kasteel. Het kasteel van Horst
-We starten aan de kerk van het dorpje Irrhausen en zoeken het plaatje of de nummer 26
Dat ons naar links van de kerk omhoog stuurt
-We kunnen deze wandeling ook de Mannerbachwandeling noemen omdat we
Nu al voor de eerste en niet de laatste keer dit riviertje oversteken
-Even komen we op de grote weg die we dadelijk verlaten naar rechts
-We dalen naar de vallei en de rivier,die we blijven volgen tot aan de schuilhut.
-Het water oversteken en dan komen we op de splitsing van nummers 26 en 18
-Nu volgen we de rivier en het nummer 18
-Bij de splitsing van de rivier steken we over en volgen we terug de 26
-We komen terug op de betonweg en gaan naar ons vertrekpunt
Irrhausen is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Irrhausen telt 233 inwoners
Irrhausen is een uitgesproken ‘groen’ dorp in het romantische Irsental, niet ver van het
‘Dal van de 1000 vlinders’.
De groene dalbodem van het Irsental wordt omzoomd door hellingen met gemengd bos. In het zuidwesten is er een opening naar het, met rond 80 hectare, kleinste beschermde natuurgebied in het Duits – Luxemburgse natuurpark: ‘Ginsterheiden in het Irsental bij Daleiden’. Op harmonische wijze gaan hier natuurlijk stromende riviertjes met aangrenzende weiden, rots- ecosystemen en laagbosgebieden in elkaar over. Tot in de 19e eeuw was Irrhausen vooral een agrarisch dorp Irrhausen, Rheinland-Pfalz, Deutschland
Je verlaat de E40-autosnelweg via: de uitrit BattÎce en je rijdt naar deze gemeente.
In Battice sla je voorbij een tankstation rechtsaf richting Aubel.
In een afdaling neem je links de weg naar Val-Dieu. Er staat een wegwijzer.
Routebeschrijving
Je verlaat de abdij , steekt de brug over de Berwinne over en neemt de 'Holiguette', een weg die omhoog loopt naar Charneux. In de eerste bocht ligt links een trap. Je loopt naar boven en komt uit op een met bomen afgeboorde weg. Daarna kom je al vlug op een weg die je volgt tot boven op de helling.
Hier ga je niet rechtsaf, maar rechtdoor. Halfweg, in de buurt van een kruisbeeld, neem je links 'la Groumette', een klein weggetje dat over enkele meters geasfalteerd is.
Ruraal landschap
Het enorme 'Croix de Charneux' staat op 'le Bois del Fiesse', een 269 m hoge heuveltop in
het glooiende landschap, waarin de boerderijen verspreid liggen tussen de velden.
Je loopt langs een sparrenbos en passeert onder het groen.
Aan een T -kruispunt neem je links, dicht bij een huis in baksteen en kalksteen uit 1767.
Wat verder zie je duidelijk de torenspits van de abdijkerk.
De route loopt naar beneden tot aan de weg naar Froidthier. Die steekje over. Je komt langs een gerestaureerd huis in natuursteen en wat verder langs een brug over de Berwinne.
Je laat vervolgens een asfaltweg links en een doodlopende weg rechts liggen en loopt door tot op de top van een heuvelrug. Aan je linkerkant zie je tegen een boom een kruisbeeld hangen.
De weg die hier vertrekt laat je links liggen en je volgt verder de weg die een bocht naar rechts maakt.
Opvallende gebouwen
Links, in het zeer mooie zandstenen huis met de houten vakwerkgevel, is een meubelatelier gevestigd.
Je loopt voorbij een elektriciteitscabine en ontdekt dan het kasteel van Altena (1620) met links ervan de boerderij. Een met wilgen omzoomd vijvertje herinnert eraan dat het kasteel ooit omringd was door een slotgracht. Een klein bruggetje is in de plaats gekomen van de oude ophaalbrug.
De massieve, vierkante donjon is opgetrokken uit zandsteen en heeft twee niveaus. Boven op de zware toren staat een met leien beklede spits. De ingang heeft de vorm van een rondboog en wijkt iets terug. Je ziet hier nog sporen van het mechanisme dat de brug bediende.
Je loopt langs een mooi huis met kruisvensters en schuin dak, en komt dan aan een T-kruising met een 'stop'. Hier neem je links, richting Aubel. Je loopt vervolgens langs het park en het kasteel van Gorhez . Dit kasteeltje werd in 1767 gerenoveerd in Lodewijk XV -stijl. De bouwstijl is klassiek, met drie verdiepingen, in witgeschilderde baksteen en kalksteen. Boven op het dak prijkt een bolvormig torentje.
Het hoofdgebouw staat met de achtergevel naar de weg gekeerd en wordt geflankeerd door een gebouw uit 1858 en een hoeve.
Het oude gerechtshof van de heerlijkheid Gorhez, een beetje verder aan de linkerkant, hing af van de abdij van Val-Dieu. Het gebouw (17de eeuw) heeft een perpendiculaire vleugel. In het verlengde ervan staan twee huizen uit dezelfde periode, opgetrokken uit ruwe, gespleten kalksteenblokken. In de gevel zitten op de benedenverdieping kruisvensters.
De schietgaten zijn nog duidelijk zichtbaar.
Oude landbouwbedrijven
Je vervolgt je weg naar de Emmahof-hoeve, rechts van de weg. Deze hoeve in neo- Maaslandse stijl (17 de eeuw) werd in het begin van deze eeuw gerestaureerd en uitgebreid.
De Langstraet-hoeve ligt wat verder aan de linkerkant. Je ziet eerst de achtergevel, die er heel anders uitziet dan de voorgevel. Deze hoeve in Maaslandse renaissancestijl werd gebouwd in de 17de eeuw.
De acht trayeeën worden gevormd door hoge ramen. Naast de stallen en de hooischuurstaat nog een ouder vakwerkhuis in hout en leem. Boven öp de helling neem je de weg naar links. Hij loopt langs een hoeve in zandsteen (1736) met vensterlijsten in kalksteen. In de verte zie je de kerk van Aubel.
Wat verder, aan een splitsing van. de weg, zie je rechts de kasteelhoeve Donsart . Het kasteel werd vernield in 1811. De hoeve is een prachtig staaltje van Maaslandse renaissance uit 1670.
Je neemt aan de splitsing links en volgt de weg naar de Sint- Rochuskapel (1972).
Vlakbij, aan het eind van een dreef links, ligt la ferme de Petit Creft . Deze hoeve bestaat uit een hoofdgebouw met vakwerk, stallen en een hooischuur uit de 17deen 18deeeuw.
De gebouwen van la ferme de Grand Creft , een beetje verder rechts, dateren uit 1729. Ze staan evenwijdig en de vakwerkgevels kijken uit op een binnenplaats.
De asfaltweg verandert in een stenen-en-aardeweg, die zich tussen twee hagen voortslingert naar de weg tussen Aubel en Val-Dieu. Je loopt in de richting vaq de abdij.
Je kunt ook rechtdoor de weg naar Saint- Jean-Sart nemen. Rond de imposante kerk van dit kleine dorpje vind je oude huizen, een pastorie stijl Lodewijk XVI, een kerkhof met grafstenen, versierd met wapens, een vakwerkhoeve en een oude fontein.
Je loopt dan naar beneden naar Val-Dieu en komt zo weer bij het vertrekpunt.
Het Land van Herve
is altijd een landbouwstreek geweest, vermaard voor de produktie van stroop, cider, boter en de beroemde Herve-kaas, de remoudou.
Vroeger had iedere boerderij zijn eigen boomgaard, zijn eigen gistkuip en zijn eigen strooppers.
De stroop wordt gemaakt van gekookt en gezuiverd appel- en peresap, zonder enige toevoeging van suiker. De verhouding is drie peren voor één appel. Voor één kilo stroop heb je zeven tot acht kilo vruchten nodig.
De produktie verloopt in vier fasen: het koken van de vruchten, eerst snel en dan verder op een laag vuurtje, gebeurt in een grote ketel en duurt een hele nacht; door het persen wordt het vruchtvlees gescheiden van het sap; het zuiveren heeft plaats na enkele uren koken op een heet vuur; de vloeistof verandert langzaam aan in een dikke stroop, die wordt afgekoeld in een koelkuip en ten slotte in potten wordt gegoten.
Voor het maken van cider zijn alleen appelen nodig. Ze worden geplet in kuipen en vervolgens in een pers gegoten. Het sap wordt opgevangen in tonnen en begint zeer snel te gisten. Een eerste aftapping na een periode die varieert van twee tot acht dagen, geeft een heldere, nog zoete cider. Na enkele weken verkrijg je een drank met een alcoholgehalte van vier tot zeven graden.
Iedereen kent, hetzij uit eigen ervaring hetzij uit verhalen, de beroemde remoudou, in zachte of pikante versie. De oorsprong van deze kaas ligt in de 15de of 16de eeuw. De melk stremt op een temperatuur van 32 tot 35 graden en wordt in een gietvorm met gaten gegoten, zodat de melkwei kan wegvloeien. De nog zachte kazen gaan dan naar een uitlekinstallatie, waar ze gedurende twee of drie dagen regelmatig worden gekneed en omgedraaid. Op die manier worden ze hard en stevig. De volgende operatie, het zouten, gebeurt met grof zout en wordt enkele dagen herhaa1d. De kazen blijven zowat twee weken in de droogkamer~. Daarna gaan ze naar een donkere kelder om te rijpen. Hier krijgen ze hun bruinachtige kleur. Het opperste genot voor kenners is een remoudou-kaas met daarbij een boterham met stroop. Abdij van Val-DieuLa cour intérieure de l'abbaye de Val Dieu
is een historische vestingstad ten zuidwesten van Charleroi in de Belgische provincie Henegouwen. Thuin is de hoofdplaats van het arrondissement Thuin en ligt in de historische streek Thudinië. De stad telt ruim 14.500 inwoners.
De stad werd gebouwd op een heuvel die de Samber en de Biesmelle scheidt. De ligging is daarom bijzonder mooi.
Thuin is een heel oude stad. Een Gallo-romeinse begraafplaats, ontdekt in de wijk Petit Paradis, bewijst de Romeinse aanwezigheid in de 2e en 3e eeuw. Onder de naam Tudinium Castellum wordt ze voor het eerst vermeld in de 9e eeuw, als eigendom van de abdij van Lobbes: de versterkte bovenstad diende in tijden van nood als vluchtoord voor de monniken, en ze bleef dan ook nauw verbonden met de geschiedenis van de abdij.
De stad is verdeeld in 'la Ville-Haute' en 'la Ville-Basse': de bovenstad en de benedenstad. De belangrijkste bezienswaardigheden zijn de stadswallen (met Notgertoren) en het belfort uit de 17e en 18e eeuw (vroeger de toren van de collegiale kerk).
Het belfort staat sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.
De spantôles, een soort biscuits, is de lokale specialiteit van Thuin. De lekkernij kreeg haar naam van La Spantôle, een kanon (te zien in de rue Alphonse-Liégeois) dat door de inwoners in 1654 zou buitgemaakt zijn op de troepen van Condée, toen in dienst van de Spaanse koning
De derde zondag van mei wordt in Thuin de militaire mars ter ere van de heilige Rochus gehouden. Dit folkloristische gebeuren vindt zijn oorsprong in 1654, toen de stad belegerd werd door de Spanjaarden, en op wonderbaarlijke wijze van hongersnood en ziekte gered zou zijn door de heilige Rochus, beschermheilige van de melaatsen.
hangende tuinen
De gedichten van de schrijver uit Thuin, Mathieu Anciaux, die schreef onder het pseudoniem "Jean de la Biesmelle", bevestigen wat destijds de pracht en praal van de hangende tuinen van Thuin moet zijn geweest : "de in terrassen aangelegde tuinen, die trapsgewijs als een waterval op de heuvels lagen, boden, van de rivier tot aan de hemel, hun manden vol planten, vruchten en bloemen" Thuin en de hangende tuinen Ingang van bois du grond bon Dieu De Samber en de Biesmelle
is een zeer uitgestrekt gebied van bijna 1800 ha dat beschermd is als landschap. Je vindt er bos, zandwegen, vennen en landbouwvelden doorkruist door tal van bomenrijen. Het strekt zich uit over de gemeenten Brecht, Malle, Schilde en Zoersel.
In de Brechtse Heide kan je gaan wandelen, fietsen en paardrijden. Het is er fijn vertoeven. Je kan er volop genieten van de rust en de natuur.
Door de afwisseling van bos, vennen en landbouwgronden voelen een heel aantal soorten vogels (± 170) en planten (± 400) zich er thuis. Je vindt er bijvoorbeeld akkervogels als patrijs, fazant, velduil en een tal van zangvogels zoals nachtegaal. Langs de velden kan je fluitekruit, zevenblad, wilde peen, enkelwortel opmerken. Struikheide en dopheide zijn natuurlijk ook te vinden in de Brechtse heide.
De waarde van het gebied bestaat vooral uit de uitgestrektheid, de verlatenheid en de weidevennen. In afwachting van het verzamelen van gegevens op het gebied van planten, zoogdieren, insecten (libellen !) en amfibieën geven we een beeld van de vogelrijkdom, toch wel de grootste blikvanger van het gebied:
De Kooldries
dankt zijn ontstaan aan de graafwerken van het kanaal Dessel-Schoten in de 19de eeuw. Tijdens het graven werden namenlijk omvangrijke kleilagen ontdekt. Heel wat steenfabrieken probeerden deze "Klei van Rijkevorsel" te exploiteren.
Eén van die steenfabrieken was gevestigd ten noorden van de Kooldries. In de jaren '50 moest de fabriek echter haar deuren sluiten omdat de kleilagen in Brecht te dun en ondiep waren. Dat kan je nu nog zien aan de onregelmatige vormen van de kleiputten.
De Poppelaer - Brecht
Kempens Landschap verwierf dit domein in februari 1999. Na goedkeuring van het beheersplan door ANB en Onroerend Erfgoed, heeft Kempens Landschap een beheersovereenkomst gesloten met de gemeente Brecht. Die doet op haar beurt voor de uitvoering van bepaalde werken een beroep op verschillende andere, locale organisaties.
Karakteristieken
De Poppelaer is een uniek gebied dat rechtstreeks toegang biedt tot de Brechtse Heide. Dat is een geklasseerd gebied met een grote landschappelijke en natuurlijke waarde. Het Klooster De Brechtse hei
De GPS route op :http://nl.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=603611
Plaatsen:
* Theehuis Visdonk
* Manege Visdonk
* Rozenven
DE ROUTE :
De wandeling van circa 9 km kan gestart worden bij het Theehuis Visdonk of halverwege de route bij het rozenven.
Op beide startpunten is een auto parking aanwezig.
De wandeling loopt door bossen en weilanden, langs vennen, een hertenkamp en trimbaan met oefen toestellen.
Ook kan u de hond meenemen tijdens uw wandeling
Nispen is een dorp binnen de gemeente Roosendaal, in de provincie Noord-Brabant. Het dorp telde in 2004 circa 1.500 inwoners.
Nispen is een oude plaats, in 1157 wordt het als kerkdorp vermeld onder de naam Nisipa. Het wordt genoemd in een oorkonde die een schenking van diverse goederen van Arnulfus de Brabander aan de abdij van Tongerlo bevestigde. De plaats was tevens de zetel van de parochie Nispen, deze was onder meer uitgestrekt over de plaatsen Kalmthout, Essen, Nieuwmoer, Achterbroek en Wildert in het huidige België en Nispen, Roosendaal en Zegge in het huidige Nederland.
De plaatsnaam Nispen is waarschijnlijk ontleend aan de betekenis watertje door een laaggelegen land of in het water stekend land. Er wordt echter ook wel gezegd, dat het ontleend is aan de betekenis het heilzame water of het geneeskrachtige water.
In het dorp bevindt zich de Molen van Aerden, een beltmolen met een uniek zelfzwichtingssysteem. Deze molen heeft geen zeilen, maar kleppen op de wieken.
Routebeschrijving Wandelroute "Visdonk"
1. Verlaat de parkeerplaats voor Theehuis Visdonk en ga RA ( Dennescheerderdreef).
2. RD de verharde weg ( Rozenvendreef) oversteken.
3. De weg volgen, na de bocht rechtdoor ( Marterdreef).
4. Na de manege het eerste zandpad RA( Vossendreef).
5. Bij de verharde weg LA ( Visdonkseweg).
6. Deze volgen tot in de bocht.
7. 1e wandelpad LA.
8. Einde wandelpad RA (Marterdreef).
9. Deze volgen tot aan verharde weg.
10. LA ( Boswachterdreef).
11. In de bocht LA de parkeerplaats op.
12. RD het bos in.
13. Het wandelpad blijven volgen.
14. Na de S-bocht RA de heide op.
15. Bij verharde weg RA (Rozenvendreef).
16. Meteen LA het bos in
17. Dit pad volgen tot aan de T splitsing.
18. Bij T-splitsing LA en meteen weer RA
19. Dit pad rond het Rozenven volgen.
20. Bij de kruising RA
21. RA langs weiland af. Paadje blijven volgen
22. Bij verharde weg LA ( Nederheide).
23. Deze weg blijven volgen tot voorbij de T-splitsing.
24. Bij de schuine T-splitsing met zandpad RA.
25. Op het einde RA ( Snollenvendreef).
26. Deze gaat na de bocht over in de Kattevendreef
27. Bij de kruising met de verharde weg ( Katteven) LA ( Bosmierdreef).
28. Vanaf hier kunt u rechtdoor richting Theehuis Visdonk lopen
of door het bos teruglopen 't theehuisje foto : Cynthiatjuh
Neidenbach is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Neidenbach telt 899 inwoners
Ligging:
Ongeveer 15 km ten zuiden van Prüm ligt Neidenbach.
Rustig gelegen met beperkte inkoopmogelijkheden.
Rond Neidenbach treft u een prachtig decor van bossen en wandelpaden aan Typich Reinlandse kapel Erntehof, Hawk Battery Balesfeld Der Waldecken bei Neuheilenbach
Een vrij korte ( 5,5 km ) maar zeer mooie wandeling die je van Durbuy langs de oever van de Ourthe naar Bohon brengt,en dan weer afdalen naar Durbuy langs een weg door het bos.
Van in het centrum van Durbuy wandel je richting de hoge rotsen en de fonteinen naar het wandelpad waar je op deze wandeling komt.
Het is bijna volledig geasfalteerd en dus heel goed te doen met een kinderbuggy, enkel het laatste stukje om terug naar Durbuy te gaan is modderig na regen. Echt een heel aangename wandeling om te doen met kids.
In het centrum van Durbuy kun je nog wat gezellig verder wandelen en een terrasje doen
Durbuy
Durbuy is een van de bekendste vakantieplaatsjes van de toeristische Ardennen en noemt zichzelf graag het kleinste stadje ter wereld. Het ligt in het noordwesten van de provincie Luxemburg, aan een fraai stuk van de Midden-Ourthe. Het wordt beheerst door een kasteel (dat niet kan worden bezocht) en een van de mooiste geplooide rotsen van het land. Le Vieux Durbuy, het oude stadsdeel, is op een voorbeeldige manier bewaard gebleven en is een kuiering waard. Maar ook de omgeving, een overgangsgebied tussen Condroz en Ardennen, is een aantrekkelijk wandelgebied.
Landschappen van de Midden-Ourthe
De Ourthe is een van de bekendste Ardense rivieren. Ze ontstaat uit de samenvloeiing van de Oostelijke en de Westelijke Ourthe en kronkelt dan 115 km lang door de Ardennen, de Famenne en de Condroz, naar haar eindpunt in Luik, waar ze uitmondt in de Maas. De bovenloop, ongeveer tot in La Roche-en-Ardenne, is qua landschapsschoon subliem. In haar middenloop kabbelt de rivier een stuk rustiger door het noordwesten van de provincie Luxemburg, langs bekende toeristenstadjes als Durbuy, Barvaux en Bomal.
De Torreelen was in vroeger tijden een van de drie leenhoven van de burcht van Veurne. Nog in de eerste helft van de 17 de eeuw was het een groot kasteel, dat in 1640 door de bliksem werd getroffen en afbrandde. Er bleven nog wel een aantal muren en drie forse torens overeind die men zo goed en zo kwaad als het ging inrichtte als hoeve. Twee van de drie torens bleven tot op vandaag bewaard, weliswaar in een verlaagde vorm, want in de Eerste Wereldoorlog verdween hun bovendeel.
De Torreelen staat op een terp en is omringd door een driedubbele omwalling:
een eerste rond de 'upperhof met het woonhuis,
een tweede rond de 'nederhof met schuur en stallingen
en ten slotte een derde omwalling die het hele domein omsluit, weiden en boomgaard incluis. Op de gevel hangt een groot, houten kruis, bedoeld om de pest buiten te houden.
Het hoevekasteel kan men niet bezoeken, maar het is goed zichtbaar vanop de wandelweg.
Bachten de Kupe
Als men zegt: 'Hij is van Bachten de Kupe', dan klinkt dat nogal ongunstig; men wil ermee zeggen dat de betrokken persoon een boertje is, niet veel opvoeding en ontwikkeling heeft.
Daarmee wordt de oude, middeleeuwse benaming van de Bachten-de-Kupenaren wel heel veel geweld aangedaan. Toen werd het land Kerlingaland genoemd, en de bewoners ervan 'kerels' (van het Oudsaksische woord 'ceorl'), wat 'vrij man' betekent.
Iemand van Bachten de Kupe is dus, in de oude, edele betekenis, een 'vrij man'.
Maar hoe zit het met de benaming 'Bachten de Kupe' zelf?
Wie twee woorden West-Vlaams kent, weet dat 'bachten' gelijkstaat met 'achter' en dat 'kupe' wil zeggen: 'kuip'.
Bachten de Kupe staat dus voor 'achter de kuip'.
Met 'kuip' bedoelt men de Yzer. Bachten de Kupe is bijgevolg het land tussen de Yzer, de Franse grens en de Noordzee.
Kasteel Beauvoorde is een van de best bewaarde geheimen in de Westhoek. Het kasteel is gelegen in het dorpje Wulveringem, nabij Veurne. Het kasteel ontstond wellicht in de 12de eeuw en werd rond 1600 grondig verbouwd door hoogbaljuw Jacob de Bryarde. In 1573 werd de naam Beauvoorde geïntroduceerd, naar analogie met een landgoed in het grensgebied met Noord-Frankrijk van de eigenaars. Het kasteel bleef eigendom van de familie de Bryarde tot 1838. Kasteel van Beauvoorde Zicht op het dorp
Bewegwijzering : paaltjes met zeshoekig bordje met de naam van de route
GPS : N51 12.079 E3 56.295
Kruisstraat • 9180 Moerbeke-Waas
DE ROUTE :
Ten noorden van de N49/E34 start aan de kerk op de wijk Kruisstraat een natuurwandelpad dat u langs de kreken tot in de wijk Koewacht brengt. Dit Provinciaal wandelpad werd geopend op 9 oktober 2004.
• Wegen: eerste deel onverhard, tweede deel gedeeltelijk verhard
Blikvangers op deze wandeling zijn zonder twijfel de Grote Kreek en de Pereboomsgatkreek in het noorden van het Waasland.
Beide kreken vormen een oase van rust met schitterende fauna en flora.
Het tweede deel van de route voert je langs Koewacht, een gehucht op het grondgebied van drie verschillende gemeenten.
Het Pereboomsgat en de Grote Kreek in Moerbeke zijn overblijfselen van grote overstromingen tijdens de middeleeuwen. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog gebruikten de Spanjaarden deze kreken als transportader naar hun forten. Nu gaat het er veel vredelievender aan toe en zijn de kreken een oase van rust, met een schitterende fauna en flora.
Moerbeke is in de omstreken vooral bekend om zijn suikerfabriek, die deel uitmaakt van de groep Iscal Sugar. Op tweede kerstdag 2007 kondigde het bedrijf echter aan dat het de vestiging in Moerbeke-Waas sluit.[1]
De officieuze naam "Moerbeke-Waas" wordt soms gebruikt om onderscheid te maken met het andere Moerbeke, deelgemeente van Geraardsbergen
Moerbeke-Waas is een karakteristieke landelijke gemeente. In het zuidelijke deel van de gemeente, onder de Moervaart, bestaat het landschap uit meersen, ingedeeld in akkers die afgezoomd worden door typische rijen van canadapopulieren. Boven de Moervaart ligt een zandrug, die tussen de naaldbossen ruimte biedt aan het unieke natuurdomein Heidebos, dat zich uitstrekt over Moerbeke en Wachtebeke. Noordelijker (boven de Expresweg Antwerpen-Knokke) bestaat het landschap uit uitgestrekte polders met twee kreken, de Grote Kreek en het Pereboomsgat.
De aardgas-natuurwandeling van 9 km is te herkennen aan het blauwe aardgas vlammetje.
Halverwege kan de wandeling utigebreid worden (12 km) met de extra lus rond de bovenloop van de Schoorbroekbeek.
De extra wandellus is aangegeven met rode vierkantjes.
De kortere wandeling van 7 km is aangeduid door wegwijzers met groene ruitjes.
Deze wandeling loopt gedeeltelijk parallel met de aardgaswandeling, maar wijkt op een bepaald af en loopt dan dwars doorheen het begrazingsraster over ongebaande paden.
Deze laatste (kortere) wandeling is niet aan te raden voor wandelaars met kinderwagens
De wandelroute gaat rakelinks langs schattige dorpjes zoals
Het één straat grote gehucht Nerm en het dorpje L’Ecluse,net over de taalgrens
Rosdel :
Tussen Hoegaarden en l’Ecluse-Beauvechain slingert zich een prachtig valleigebied met steile flanken waar de kalkrijke Gobertangesteen dagzoomt. Dankzij de inzet van Natuurpunt Velpe-Mene kwamen de Schoorbroekbeekvallei en haar flanken ecologisch versterkt uit een grootschalige ruilverkaveling. Het natuurgebied Rosdel en Schoorbroekvallei vormen nu een aaneengesloten eenheid natuur in een weids akkerlandschap. Deze flanken zijn ondertussen uitgegroeid tot soortenrijke en structuurrijke graslanden met vele kalkminnende soorten zoals marjolein, borstelkrans en donderkruid. De brouwerij het gehucht Nerm
Er zijn verschillende routes die allemaal vertrekken aan domein Bovy
-2,6 km -- groen
-4,5 km -- geel
-5,0 km -- blauw
-8,2 km – oranje
-10,5 km - rood
Je wandeld over zand,langs vijvers en door bossen en hei.
Bij regenweer best waterdichte laarzen aan
Op wandel in BOLDERBERG-VIVERSEL vang je glimpen op van een eeuwenoud verleden.
In het natuurrijke gebied van Heusden-Zolder en Viversel zie je vooral veel water en wandel je van het ene kasteel naar het andere
Het landgoed van kasteel Terlaemen bestaat uit dennenbossen, heide en véél vijvers. Vanaf de zestiende eeuw werden die gebruikt voor de viskweek: jonge karpers, besteld door de Russische tsaren, werden pertrein naar Sint-Petersburg vervoerd.
Ook Kasteel Vogelsanck spreekt tot de verbeelding: het landgoed werd in meer dan duizend jaar tijd slechts één keer verkocht.
Tot op vandaag wordt het bewoond door baron deVillenfagne de Vogelsanck : en du Saint-Empire. :
Route:
voor de vijvers en het kasteel van Terlaemen neem je de blauwe of rode wandel route,
voor het kasteeldomein van Vogelsanck de gele, blauwe of rode route.
Paradijsje voor kinderen
Het Domein Bovy, vertrekpunt voor de wandelingen langs Bolderberg en Viversel, is een uitgestrekt park van 34 ha. Rond deze 18de-eeuwse hoeve liggen speelterreinen en wandelpaadjes voor de
kleintjes.
De rozentuin, het kabouterpad, de bijenhal en de dierenweide vinden ze vast sprookjesachtig.
In Brasserie De Schuur kun je terecht voor lekkere snacks, en in het Pannenkoekenhuis... jawel! : Brasserie de Schuur en het Pannenkoekenhuis zijn van 1 november tot en met 30 april open op
zon- en feestdagen. Domein Bovy, Galgeneinde 22, i 3550 Heusden-Zolder.
Trendy eetcafé
Eén van de meest trendy adressen in MiddenLimburg is De Spork, een eetcafé waar je geregeld
BV's en sportlui aantreft. De inrichting is gezellig rommelig, met houten vloeren, retro accessoires en een leuvense stoof. Voor de heerlijke Franse en Italiaanse keuken betaal je wel
een tikje meer dan in de doorsnee brasserie.
Route: even afwijken van de oranje wandelroute die langs Viversel gaat.
In de tijd van het Middelnederlands dierenepos, toen de dieren nog spraken, leefde Reinaert de Vos. Reinaert had meer dan één hol, maar de woonst, die hij" Malpertuus" heette, was veruit zijn zekerste schuilplaats. Daar stak hij zich weg bij harde wintertijden en bij slechte dagen wanneer hij zelf opgejaagd werd; dan kroop hij in het donkerste hol van zijn kasteel Malpertuus; daar waren holen en gangen en gaten, diep en donker, lang en smal, waarvan alleen Reinaert al de in- en uitgangen kende en ze bij nood van binnen uit met zand of plaggen dichtscharrelde. Vanuit dat kasteel Malpertuus plande hij al zijn rooftochten of speelde hij zijn parten aan de andere dieren, 't zij vriend of vijand.
Toen koning Nobel, de leeuw, eens een rijksdag hield, kloegen alle dieren hem aan, Isegrim de wolf, Bruin de beer, Tybaert de kater, Cuwaert de haas, Canteclaer de haan, Belijn het schaap of de ram, Pancer de bever, Tiecelijn de raaf, Rosseelde de eekhoorn, Bruneel de ezel, Boreel de stier en vele anderen; alleen Grimbert de das verdedigde Reinaert die tot de galg veroordeeld werd. Maar Reinaert praatte en loog zodanig dat Koning Nobel hem vrijsprak en Reinaerts grootste vijanden, Bruin de beer en Isegrim de wolf, zwaar liet straffen. Reinaert beloofde als pelgrim naar Rome te trekken en sloot zijn kasteel Malpertuus af.
Het Malpertuus hier te Bel is, evenzeer als het hol van de vos, in een zandduin ingegraven. Er is een eet- en slaapzaal voor jeugdgroepen. Het heeft zijn naam gegeven aan de omliggende bossen, waar Reinaert nog regelmatig verblijft. :
Op het hoogste punt van het duin is er een breed vergezicht te bewonderen, met als middenpunt de koolmijn van Beringen en met vooraan de kerken van Hulsen en Olmen en uiterst rechts Meerhout. Geel ligt achter de dennebossen verborgen.
En als het misschien wat laat is geworden, hoed u voor …..
Malpertuus is afgeleid van het Frans mal pertuis, wat betekent slecht gat, moeilijk neembaar slot.
Budel-Dorplein is een dorp in de gemeente Cranendonck in Nederland met ongeveer 1500 inwoners. Het is ontstaan toen de fabrikantenfamilie Dor omstreeks 1892 een zinkfabriek bouwde in het vennengebied tussen Budel en Weert. In de omgeving van de fabriek lieten de Dors huizen en voorzieningen voor de arbeiders bouwen.
Begin 1892 wilden enkele Belgen een Zinkfabriek stichten in België.
Omdat ze daar, in de omgeving van Luik, geen toestemming kregen zochten ze hun heil in Nederland. Het waren de heren Lucien en Emile Dor en Francois Sepulchre, alledrie uit de omgeving van Luik.
In eerste instantie probeerden ze uit te wijken naar Weert, maar daar kregen ze ook geen toestemming. Grenzend aan Weert lag echter de gemeente Budel, een agrarische gemeenschap met weinig economisch perspectief.
Op 7 juli 1892 kochten zij van de gemeente Budel ongeveer 628 hectare grond. Het gebied lag tussen de spoorlijn Antwerpen-München-Gladbach en de Zuid-Willemsvaart. Deze spoor- en waterweg vormden een onmisbare schakel in de aan- en afvoer van grondstoffen (zinkerts, steenkool, bouwmaterialen) en gerede producten.
Op 14 september 1892 vond de officiële oprichting plaats van de Kempensche Zinkfabriek.
Het moerassige terrein werd gedraineerd. De grote vennen, zoals het Ringelsven, bleven bestaan om als koelreservoirs te kunnen dienen. Er werd een dijk aangelegd, waarop later de trein naar Budel-Schoot zou rijden. Ook werd een haven aangelegd, die gereed was in 1896. Smalspoorlijnen vormden de verbinding met het kanaal en het station in Budel-Schoot. Dit maakten het vervoer mogelijk van zowel producten als personeel. De wegen werden met de bij de zinkwinning vrijkomende zinkassen (sintels genoemd) verhard.
In het land van de Vulkan-Maare, tussen Daun en Manderscheid, in het romantische natuurpark van de Zuid-Eifel, ligt het vakantiedorp Deudesfeld .Deudesfeld is omgeven door oude loof- en naaldwouden en biedt vele mogelijkheden met onder meer wandelingen naar de Eifelmaare en naaroude burchtruïnes. Indien u graag gaat zwemmen dan vindt u in de nabije omgeving in Manderscheid een verwarmd zwembad met grote ligweide.In de zuivere en kruidige eifellucht vindt u in ons landelijk vakantieoord, ver van de drukte en het lawaai, verpozing en diverse mogelijkheden om de vrije tijd door te brengen zoals tennisbanen, een trimbaan en alles wat de vakantieganger nodig heeft.
Het Meerfelder Maar is tussen de 80.000 en 30.000 jaar geleden ontstaan, maar de precieze ouderdom is moeilijk vast te stellen. In 1978 werd de bodem van het meer onderzocht en er zijn talrijke boringen gedaan in het maar. Het maar is ontstaan door een freatomagmatische explosie, waarbij heet opstijgend magma in contact kwam met grote hoeveelheden water. Door de explosie is een krater ontstaan die zich nadien vulde met regenwater. Omdat de bodem van het ontstane meer, bestaand uit stollingsgesteente ondoordringbaar is, blijft het water erin staan. Door onderzoek heeft men vastgesteld dat de vulkaanpijp zich ongeveer 2 tot 6 kilometer in de ondergrond onder het Meerfelder Maar bevindt.
Afstand : Afstand 12,5 km; 8 km enkel zuidelijke lus, 4,5 km wanneer enkel de noordelijke Bewegwijzering : Geen; de wandeltocht valt echter bijna overal samen met gedeelten van andere bewegwijzerde trajecten
GPS :
Deigné ligt circa 15 km onder Luik, dicht bij de E25, afrit 45 (via Louveigné) of 46 (Remouchamps).
Gemeente Aywaille (Provincie Luik)Condroz In een weelderige vallei tussen twee hellingen strekt het dorp zich op het ritme van de reliëfverschillen rond de kerk en het plein uit. Deigné is omgeven door omhaagde velden en beboste hellingen waarop zich de befaamde grenspalen van Stavelot bevinden. Het straatbeeld wordt bepaald door de telkens anders georiënteerde woonvolumes en daken van de huizen, en door de weggetjes die door het dorp slingeren. De huizen zijn bijna allemaal gerenoveerd, wat erop wijst dat de bewoners hun patrimonium en het landelijke karakter van het dorp willen in stand houden. De kern van het dorp wordt gevormd door stenen, meestal halfopen boerderijtjes, die doorgaans uit de 18de eeuw dateren.
Deigné, Mooiste Dorp in Wallonië, is een landelijk plaatsje met huizen in kalk- en zandsteen waarvan de meeste in de 18de eeuw werden opgetrokken. De huizen liggen gegroepeerd rond de kerk en het met een fontein opgesmukte plein, en vormen een merkwaardig homogeen geheel.
In 1975 kreeg Deigné een prijs vanwege de Commissie van Architecturaal Patrimonium van de Raad van Europa.
De laatste titel die het dorpje in ontvangst mocht nemen was die van Mooiste Dorp in Wallonië met een ontdekkingswandeling doorheen het dorp en de omgeving.
Op een steenworp van het dorp, in het safaripark "Monde Sauvage" kan u te voet, per treintje of met de wagen verschillende dieren ontdekken die bijna helemaal vrij rondlopen op de uitgestrekte beboste en groene terreinen. Om de kinderen te animeren zijn er een miniboerderijtje, een speeltuin en een 3D-filmzaal.
De cafetaria en het restaurant liggen naast een exotische volière zodat u bij uw snack of verfrissing in een originele omgeving vertoeft. de dorpstraat foto.zita.be
Start : église Saint-Martin in Tourinnes-la-Grosse. Parking in de omgeving.
Afstand: 9,5 km.
Bewegwijzering: geen.
GPS :
Wandeling door de bosrijke vallei van de Mille, aan de rand van het Meerdael bos. De charme van zijn middeleeuwse kerk, de pittoreske dorpssfeer en de gastvrijheid van zijn inwoners zijn drie grote troeven van Tourinnes-la-Grosse.
Aard van de weg: voornamelijk verharde (geplaveide) en steenpaden
DE ROUTE :
Tegenover de kerk van Saint-Martin , op de place Saint Martin, neem je links de rue de la Bruyère Saint-Martin. Voorbij het kruisbeeld neem je de geplaveide weg naar beneden. Bij de Y-splitsing ga je links. Wanneer je beneden komt, neem je rechts de rue du Moulin. Neem vervolgens links de rue des Brasseries. Enkele tientallen meter verderop steek je de Mille rivier over.
De weg gaat over in een veldweg. Die loopt via de heuvel omhoog tot het gehucht Saint-Corneille. Even hogerop gaat de aarden weg weer over in een asfaltweg. Loop de eerste zijweg rechts van de rue Saint-Corneille voorbij, maar neem de tweede. Die doorkruist het gelijknamige gehucht. Hij wordt gevolgd door een nieuwe geplaveide veldweg. Bij de Y-splitsing wandel je links in de rue Des Boeufs. Loop tot de volgende splitsing met een scherpe hoek. Je bent nu slechts enkele passen verwijderd van de ingang van de voormalige abdij van Valduc , en de vroegere hoeve van de abdij die nog steeds te zien is, naast de abdij.
Bij de splitsing met de scherpe hoek neem je rechts de weg omhoog. Bij de volgende Y-splitsing ga je rechts. Het Meerdael bos ligt links van je. Het volgende kruispunt wordt gedomineerd door de hoeve ferme des Biches .
Ga rechtdoor. Op een bepaald moment loop je langs de rand van het bos. Voorbij het bos loop je verder langs een wei, tot je op het einde een weg tegenkomt die een scherpe bocht naar rechts maakt. Deze plaats heet Petit Champ .
Volg de weg. Neem daarna de volgende weg links die zachtjes de vallei afdaalt tot de T-splitsing met de rue du Stoquoi. Ga nu rechts. Je komt even later bij de chapelle du Rond-Chêne .
Loop de weg recht voor je omhoog. Die loopt voorbij de hoeve in de richting van de Champ Sainte-Barbe. Wandel ongeveer 1,5 kilometer verder, terwijl je alle zijwegen negeert. Aan de Y-splitsing ga je rechts de hoger gelegen weg in. Je komt in de ruelle Saint-Barbe. Op de bank kan je even op adem komen. Bij het naderen van de eerste woningen neemt deze weg de naam ruelle Collin aan. Deze eindigt in de rue de la Bruyères Saint-Martin, die je links in wandelt en die leidt tot de église Saint-Martin .
Bevekom ligt op de drempel van Brabants Haspengouw, aan de rand van het Meerdaalwoud en aan de Boven-Nete. De gemeente is vooral bekend voor het militair vliegveld, maar het overgrote deel van de 3900 ha die de gemeente groot is, heeft in hoofdzaak een agrarische bestemming. Kortom, landelijke rust en schoonheid alom: grote hoeven, een rist kerkjes en kapellen en bescheiden woonkernen, waar soms op feestdagen nog een processie door de straten trekt.
Historisch
Beauvechain en Tourinnes-la-Grosse waren tot op het einde van het Ancien Régime een Luikse enclave in Brabant. De eerste vermelding van Beauvechain dagtekent uit het begin van de 11de eeuw, toen de bisschop van Luik, Balderic II, het patronaat van de parochiekerk aan de abdij van Gembloux afstond.Het kasteel van Valduc stamt uit de 19de eeuw, maar het domein behoorde vanaf de 13de eeuw toe aan een abdij die door graaf Hendrik II van Brabant gesticht werd. Die abdij verdween bij de Franse Revolutie, alleen de hoeve en enkele bijgebouwen staan er nog.Tourinnes-la-Grosse dankt z'n naam aan de kloeke 13de-eeuwse kerktoren, die onafgewerkt bleef.
We starten aan het prachtige plattelandscafeetje ’t Roodhuis en via de
Babilliestraat wandelen we voorbij de kleiputten met hun natuurreservaat.
Genietend van het mooie landschap komen we vervolgens langs de “Zwarte Kapel”
en de boerderij ‘Dadizeleleengoed’.
Na een stevige wandeling in de Kantinestraat bereiken we de Penemolenstraat , op
het einde ervan zie je ’t Chiepens Kruis, een kruiskapel die haar naam dankt aan een
etymologische sage.
Wat verder bereiken we de Duizendzinnenstraat die eveneens haar naam dankt aan een etymologische sage.
In deze straat komen we de prachtige vleeshoeve het “Goed der Duizendzinnen” tegen.
Via de Bergstraat, één van de laatste kasseiweggetjes van Roeselare,
bereiken we het eindpunt.
De vrij schaarse groene longen vindt men in het "Sterrebos" en natuurreservaat de "Kleiputten"
Dit ruim 4,2 ha grote natuurgebied maakte deel uit van een kleigroeve die zich verder naar het zuidwesten uitstrekte.De kleilagen liggen hier vrij ondiep en waren gemakkelijk bereikbaar voor uitbating en verwerking tot bakstenen.De hoge schoorsteen is nog altijd een getuige van de vroegere industriële activiteit.Een kale, wijde en diepe put met wanden met verschillende niveaus bleef over ; de natuur kon aan een herovering beginnen natuurreservaat de "Kleiputten
Elst is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de Brakel. Elst was tot 1971 een zelfstandige gemeente. De plaats is gelegen op de heuvelrug tussen de wateren de Perlinckbeek en de Zwalm, op de grens van de Vlaamse Ardennen en de Zwalmstreek. De patroonheilige van Elst is de H. Apollonia.
Hoe ontstonden geutelingen ?
Toen de Nederlanden bezet werden door de Spaanse overheerser, waren ook in Elst troepen van Alva gekazerneerd.
Na verloop van tijd zagen zij hun voorraad maïs opgebruikt, zodat zij geen tortilla’s meer konden maken.
De legeraanvoerders gaven aan de plaatselijke bevolking bevel een soort tortilla’s te maken van het lokale meel: tarwebloem. Aldus zouden geutelingen ontstaan zijn.
Het verhaal voegt eraan toe dat in de universiteitsbibliotheek van Bilbao een factuur zou berusten voor levering van enkele honderden “geutelino’s” door de Elstenaars aan het Spaanse leger. Of zij betaald werd is niet geweten.
DE ROUTE :
Parcours : langs landelijke wegen, vrij lastig.
De wandeling vangt aan in het dorp, aan de kerk. De binnenin mooi onderhouden Sint-Apolloniakerk dateert van 1775; de toren is veel ouder en is laat-gotisch. Het "Sint-Apolloniaplein", waar we staan, was vroeger het kerkhof.
We verlaten het dorpsplein met de rug naar de kerk en slaan links de Apolloniastraat in; aan de Ommegangstraat gaan we rechtdoor en komen aldus in Terwalle. Juist voor Terwalle hebben we aan onze linkerzijde de pastorie ( huisnr. 2) en een goede vijftig meter verder het klooster waar vandaag nog onderwijs gegeven wordt. Iets dieper aan onze rechterkant, "in de brakke weeden", merken we het historische Hof-Ter-Walle, waaraan deze weg zijn naam te danken heeft. Deze dalende weg maakt het ons gemakkelijk en weldra ligt het dorpje Elst achter ons. Aan het Groot Kapittel blijven we rechts Terwalle volgen.
In de volgende bocht, op het hoogste punt van Terwalle gekomen, kijken we achterom en kunnen we genieten van een prachtig panoramisch zicht rondom ons: bij mooi weer kan men heel wat kerk- en kapeltorens tellen. Na een korte bochtige afdaling bemerken we links van de weg een beekje.
We komen aan de Smisstraat; op de hoek staat hier een kapel, gebouwd in 1885, een typisch Vlaamse uiting van vervlogen vroomheid. Deze Smisstraat ontleent haar naam aan een smidse die hier reeds in de 17de eeuw bestond, doch nu verdwenen is. We stappen rechtdoor Taalman : een nieuw dal strekt zich voor ons uit, met aan de linkerkant een beboste flank tegenaan de Dorrebeek. Als u deze betonweg bekijkt, begrijpt u dadelijk waarom hij in de volksmond wel eens "de skipiste" wordt genoemd.
Halfweg de afdaling slaan we rechts het Sonkpad in. Waar het Sonk-, Beuken- en Wederspad samenkomen, nemen we het laatste pad dat ons linksaf naar beneden voert. Enkele tientallen meter verder wandelen we over de Dorrebeek.
We volgen het Wederspad langs de populieren, met een zware klim als toetje. Op de Twaalf bunderstraat, slaan we lin ks af. Op onze rechterkant is het huisje nr. 53, ietwat weggestoken. Bekijk het prachtig in eer gehouden kapelletje. Als u goed toekijkt merkt u in het raam boven de inkomdeur nog de vage witte letters: "IN DEN HENGST". Dit is één van de oudste café's in Vlaanderen, tot in september 1992 bewoond door een 99-jarige caféhoudster. De nieuwe bewoners ontdekten in 1994 drie muurschilderingen in de gelagzaal. De sfeer is echt oud-Vlaams met een leuvense stoof, een paar oude volksspelen en een stokoude cafétoog. Het café is enkel tijdens de week-ends open en u kan er een paar speciale bieren proeven. (Verder op het parcours is er nog een herberg).
Na een eventuele rustpauze wandelen we verder en weldra bemerken we twee linden bij twee hoeven op het kruispunt met de Valkenbergstraat. Die linden staan daar niet zomaar. Naast de huizen werden eertijds lindebomen geplant om bij eventuele brand van de strooien daken de andere woningen te beschermen tegen rondvliegende gensters. Omdat de wind hier zowat voor negentig procent uit de westelijke richting komt, staan de bomen ook doorgaans aan de overkant van de hoeve.
Op het einde van de Twaalfbunderstraat volgen we de Bijstierstraat, op het grondgebied van Michelbeke. Op onze linkerhand zien we in de diepte het beukenbos, in de volksmond "Den bos 't Elst" of "de Dompels" genoemd. We wandelen voorbij enkele afgelegen boerderijtjes en als we na een langzame afdaling aan het kruispunt met de Dorrebeekstraat komen, volgen we die linksaf.
We kruisen de Nieuwstraat - hier is een herberg voor het eventuele noodzakelijke "streekbruintje" - en vlak daarna de Dorrebeek, die hier reeds wat breder is : deze Dorrebeek ontspringt in Elst - nabij de watertoren die aan het andere uiteinde van de Twaalfbunderstraat staat - en stroomt dwars door het centrum van Michelbeke om daar in de Zwalm uit te monden.
Aan het kruispunt met de Lepelstraat gekomen kunnen we het mooie kapelletje bekijken, opgedragen aan de H. Antonius. Uit de dikte van de twee linden, die het kapelletje flankeren, kunnen we afleiden dat dit reeds vele tientallen jaren oud is.
Het laag gelegen Elst ligt achter ons en de wandeling brengt ons nu door het hoge Elst. We volgen de Poorterij die naar een heuvelkam leidt. Aan een houten kruis maakt de Poorterij een bocht naar rechts in de richting van Michelbeke.
Aan de Nederpoorterij gekomen verlaten we de Poorterij links af. Nu volgt een laatste klim tot aan Vissegem, waar we links inslaan. Naast ons genieten wij van een uitzonderlijk mooi vergezicht (met zicht op de kerk van Rozebeke).
We wandelen dus nogmaals op een heuvelkam; voorbij een boerderij met twee linden verlaten we het grondgebied van Michelbeke en komen terug in Elst. Wat verder, aan de rechterkant, staat nog een hoeve, terwijl we links, tussen twee linden een Kruislieveheer bemerken. Vlak hierachter slaan we de kouterweg Klein Kapittel in, die ons voor de laatste maal over een voor Elst zo typische heuvelrug voert.
Via dit Klein Kapittel dalen we tenslotte af naar Elst, dat voor ons ligt. Aan de visvijver gegraven op het einde van de jaren zestig, aanvankelijk voor particulier gebruik maar daarna openbaar uitgebaat - nemen we rechtdoor de Heringstraat. We kruisen opnieuw de Lepelstraat om het 2de gedeelte van de Heringstraat te volgen. Na ongeveer 30 m, in de bocht naar links, ziet u rechts een smalle verharde wegel. Deze leidt u naar de kerk.
Eenmaal aan de kerk herneemt u de wandeling (links Apolloniastraat). In plaats van echter rechtdoor Ter Walle te nemen draait u rechts de Ommegangstraat in waar u na ongeveer 30 meter het ovenmuseum vindt. Van het 3de week-end in januari tot eind februari kan u elke zaterdag- en zondagnamiddag geutelingen zien gieten (en proeven). D Geuteling
Bewegwijzering : zeskante bordjes met de naam van de route
GPS : Scherpenheuvel
DE ROUTE :
Langs de Demer, een oude spoorwegbedding en lange veldwegen gaat het naar Scherpenheuvel.
Wie Scherpenheuvel zegt, denkt meteen aan de bekende basiliek die de eindbestemming is van vele bedevaarders.
En is "de Witte" niet onlosmakelijk verbonden met Zichem?
Scherpenheuvel-Zichem ligt in het noorden van de provincie Vlaams-Brabant en grenst aan de provincies Antwerpen en Limburg.
Haar landelijk karakter en het ontbreken van zware industrie charmeert heel wat toeristen. Zowel met de auto als met het openbaar vervoer is de stad makkelijk bereikbaar. Vooral fietsers, wandelaars en natuurliefhebbers voelen zich aangetrokken door de talrijke bossen en ongeschonden natuurgebieden zoals de Kloosterbeemden en het Vierkensbroek.
De alombekende basiliek van Scherpenheuvel, de Maagdentoren in Zichem en de Abdij van Averbode zijn namen die heel wat bezoekers lokken.
Het heuvelachtig landschap zorgt voor mooie vergezichten en om uit te rusten met een hapje en een tapje is er keuze te over.
Een bezoek aan de geboortstreek van schrijver Ernest Claes die "de Witte" van Zichem tot leven riep, is beslist de moeite waard.
De Sint-Jansberg, bij het dorpje Plasmolen (gemeente Mook en Middelaar) was in de ijstijd meer dan 200 meter hoog. Met zijn zeventig meter hoogte telt hij nog steeds mee.
Zoiets mag in Nederland berg genoemd worden.
Tijdens deze schitterende route geniet u van fraaie uitzichten, wandelt u door bossen, langs varens, beekjes en langs landerijen.
Onderweg kunt u pauzeren voor een pannenkoek of een bezoek brengen aan de boerderij die boerenroomijs bereidt.
De Sint-Jansberg is een landgoed met beboste hellingen, akkers en weilanden. De landbouwgronden worden doorsneden door 'holle' wegen. Het bosgedeelte bestaat uit fraaie oude loofbossen en naaldbos. Dit landgoed op de Nijmeegse stuwwal staat bekend om de vele bronbeekjes. Vanaf enkele hoge punten heeft u een prachtig uitzicht op de door houtwallen omgeven akkers en weilanden. In het voorjaar vindt u in het loofbos een tapijt van bosanemoon en speenkruid.
Tip: tijdens natte periodes kan het hier en daar (erg) modderig zijn: draag de juiste schoenen. Gaat u op een zondag op pad, dan zult u een aantal mountainbikers tegenkomen.
Plasmolen (Limburgs: De Plasmeule) is een dorp in de gemeente Mook en Middelaar, in de provincie Limburg in Nederland. Het is gelegen tussen de Maas en de gemeente Groesbeek. De N271 scheidt het dorp van de stuwwallen, waaronder de Sint-Jansberg. Op 1 januari 2005 telde het dorp 326 inwoners.
Plasmolen
Stuwmeertje bij de Sint Jansberg .De Sint-Jansberg is een uniek wandelgebied, gelegen op de stuwwal. het gebied bestrijkt circa 250 hectare en is eigendom van Natuurmonumenten. Het Pieterpad loopt door dit gebied.
De Bovenste Plasmolen, een watermolen die volgens het ankerjaartal uit 1725 stamt, maar waarschijnlijk ouder is, en de resten van de grootste Romeinse villa die ooit in Nederland zijn gevonden liggen in dit gebied. De villa werd ontdekt in 1931 en is vermoedelijk uit de 2de eeuw na Christus.
Voorheen strekte het heidegebied Mookerhei zich uit van Plasmolen in het zuiden tot aan de stadswallen van Nijmegen in het noorden. Op de heide vond in 1574 de Slag op de Mookerheide plaats.
Honderden kunstenaars vestigden zich vanaf 1900 in de natuur van Plasmolen en omgeving. Jacques van Mourik was een van hen en zijn aanwezigheid deed in de jaren 1900-1940 meer kunstschilders besluiten zich in deze omgeving te vestigen. Van Mourik geldt dan ook als de nestor van de Plasmolense kunstenaarskolonie. Het was de enige kunstenaarskolonie die in de provincie Limburg ontstond. Van een "Plasmolense School" is geen sprake omdat alle kunstenaars, hoewel de meesten de ongerepte natuur als inspiratiebron hadden, werkten in hun eigen stijl en volgens hun eigen voorkeuren.
Tot de belangrijkste vertegenwoordigers van de groep behoren naast Van Mourik: Dirk Ocker, Gerard Cox sr., Julius of Jules Brouwers, Leo Niehorster, Theo Deckers en Jopie van Kampen. Met de dood van Jacques van Mourik, verdween de laatste vertegenwoordiger van de eerste kunstenaarsgroep, maar tot op de dag van vandaag wonen en werken tientallen professionele kunstenaars in Mook en omgeving sint jansberg zicht op groesbeek
pad naar kiekberg sint jansberg richting mookerheide
Een tochtje over de Groene Boulevard, aangelegd op de vroegere stadswallen, is een uitstekende manier om een eerste indruk van Hasselt te krijgen. Op deze stadsring zijn er tal van beelden met een eigen verhaal. Bovendien heb je een goed zicht op de eerder kleine stadskern.
Start : Station, Bampslaan, Hasselt
Afstand : 4.5 km
Bewegwijzering : Geen
> Aard: stadswandeling
> Wegdek: overal verharde wegen
> Toegankelijk voor rolwagens: ja
> Hoe te bereiken: het best kan je zich naar de startplaats begeven met het openbaar vervoer, de vertrekplaats ligt immers aan het trein- en busstation. Gratis parkeerplaatsen voor de auto zijn er niet in de directe omgeving.
ROUTEBESCHRIJVING
Hasselt werd voor ’t eerst vermeld in 1165, toen als Hasluth, een verwijzing naar hazelaren of een
hazelarenbos. Toen was het nog een klein dorpje aan de Helbeek, gelegen op de kruising van twee
wegen. Al in het begin van de 13de eeuw kreeg de stad een vrijheidskeur. Daardoor verwierf ze het
recht om versterkingen te bouwen. In de volgende eeuwen ontwikkelde de stad zich geleidelijk tot het
bestuurlijke en economische centrum van het oude graafschap Loon. In 1839 werd Hasselt
hoofdstad van Limburg. Van op de binnenste stadsring, beter gekend als “groene boulevard”
dringen we het hart van de stad binnen.
1/ Vanaf het station wandel je door de Bampslaan richting centrum. Kruis de “groene boulevard” (hier De Schiervellaan) en stap naar rechts. Een eind verder ben je op het groenste deel van de kleine stadsring, met het indrukwekkende standbeeld van de Boerenkrijg. Ietwat verscholen achter het kunstwerk “Paardenkracht”, met drie steigerende paarden, begint de Nieuwstraat (= Kon. Albertstraat), één van de belangrijkste winkelstraten.
Het standbeeld van de Boerenkrijg, opgericht in 1898, herinnert aan de definitieve
nederlaag van de Boeren tegen de Sansculotten op 5 december 1798 bij het Kapelletje Ter
Hilst, op een paar kilometer van hier
.
Het fraaie kunstwerk “Paardenkracht”, bij de ingang van de Nieuwstraat, is van de hand van
Jan Desmarets, die hiermee de kracht en de energie van de Hasselaren wilde symboliseren.
De naam Koning Albertstraat, ingevoerd in 1935, is nooit aanvaard door de Hasseltse
bevolking. Die heeft het nog steeds over de “Noestroat” (Nieuwstraat), een naam die al in
1309 voorkwam.
2/ Bij het kruispunt met de Toekomststraat en de Sint-Jozefstraat heb je links de grote torens
van de TT-wijk in het vizier, met op de onderste verdieping een winkelcentrum. Net na dat
kruispunt ligt rechts het Virga-Jessecollege en wat verder “het Moederhuis”. Niet veel verder
wacht aan de rechterzijde van de kleine stadsring het sinds kort verlaten klooster van de
Zusters Clarissen.
Op de hoek vande Sint-Jozefstraat en de Guffenslaan staat het bronzen beeld “De
toekomst, de scholier”, een verwijzing naar de onderwijsrijke buurt en de jeugd, die de
toekomst van Hasselt vormt. Bij de ietwat oudere Hasseltenaren is het Virga-Jessecollege
beter gekend als het Sint-Jozefscollege. Sinds 1882 krijgen vele generaties hier een zeer
gedegen humanioraopleiding. Wat verder op de Guffenslaan staat ook zuidpoolreiziger
Adrien de Gerlache te kijken. Hij werd geboren in Hasselt in 1866.
Ontzettend veel Limburgers openden voor ’t eerst hun ogen in “het Moederhuis”, een
materniteit uit 1912 die inmiddels is omgevormd tot een school voor vroedvrouwen.
In Hasselt waren de Zusters Clarissen eigenlijk medestanders van voormalig VRT-weerman
Armand Pien, die liefst mooi weer voorspelde. Talrijk waren de inwoners van Hasselt die met
een mandje eieren (of ander voedsel) kwamen aankloppen bij de zusters in het klooster
(het Monasterium van de Clarissen en Coletinen) met de vraag om te bidden voor mooi weer
op een bepaalde dag. Het “eieren brengen naar de Clarissen” was een Hasseltse traditie bij
uitstek die nu helaas tot het verleden behoort.
3/ Het eerstvolgende belangrijke kruispunt is dat bij het Kolonel Dusartplein. Rechts achteraan
op het plein herinnert een muur, aan de voormalige Kazerne genoemd naar Commandant
Hoebanx, een van de bevelhebbers van het Elfde Linieregiment. De goed ingerichte en
gebruiksvriendelijke Provinciale Bibliotheek staat op het einde van het plein bij de
Badderijstraat.
Van aan de Provinciale Bibliotheek heb je zicht op “het prison”. De gevangenis was in
gebruik sinds 1859 maar nu zijn de 58 cellen leeg. Er zijn plannen om er een afdeling van de
Universiteit Hasselt in onder te brengen, met name de faculteit Rechten!
4/ Wandel links in de Badderijstraat totdat je na twintig meter, net voorbij de Provinciale
Bibliotheek rechts in de Witte Nonnenstraat kunt, waar het Nationaal Jenevermuseum zijn
deuren voor je opent.
Vanaf de 17de eeuw werd jenever een populair drankje in de Lage Landen. Met zijn vele
stokerijen en bijhorende activiteiten speelde Hasselt hierin een hoofdrol. Het hoogtepunt van
de jeneverindustrie situeerde zich net na het midden van de 19de eeuw, toen er in Hasselt
26 jeneverstokerijen waren. In één ervan, jeneverstokerij Stellingwerff is nu het Nationaal
Jenevermuseum gehuisvest. Je kunt er het productieproces van volgen en diverse jenevers
proeven. Regelmatig wordt hier nog jenever gestookt in authentieke apparatuur.
5/ Aan het kruispunt met de Demerstraat volg je deze naar links. Mocht je rechtdoor stappen
dan beland je bij het Modemuseum. Een van de bakkers waar je de lekkere echte Hasseltse
speculaas kunt kopen is gevestigd op het nummer 57, in het “oud huis Werner Grauls”
.
De huidige gebouwen van het Modemuseum dateren uit 1868, maar al sinds 1626 werd er
hier aan ziekenverzorging gedaan. Sinds 1995 heeft mode er de bovenhand, met zowel
permanente als tijdelijke tentoonstellingen.
6/ De Walputstraat rechts brengt je naar de achterzijde van het Stadhuis. Voor het gezellige
gebouw ga je links naar de Lombaardstraat, die je naar links volgt.
Het Hasseltse Stadhuis werd in de 17de eeuw opgetrokken in Maaslandse reniassancestijl;
ongeveer anderhalve eeuw later werd het in gerenoveerd in laatclassicistische stijl. De
Dienst Toerisme ligt om de hoek.
7/ Kruis de Demerstraat naar de Botermarkt. Op het kruispunt beneden, met links de
Zuivelmarkt en haar gevarieerde horeca-aanbod, loopt je route rechts naar de Fruitmarkt en
de Sint-Kwintenskathedraal.
De Sint-Quintinuskathedraal kreeg haar huidige uitzicht in de 15de en 16de eeuw, maar de
oorsprong ligt ergens in het midden van de 13de eeuw. Onder de kunstwerken dienen zeker
vermeld: koorgestoelte uit 1549, een koorlezenaar uit 1536, heiligenbeelden vanaf de 15de
eeuw, tal van kunstwerken vanaf de 16de eeuw. De belangrijkste kerkschat is de oudste
torenmonstrans ter wereld (uit 1286), maar die wordt tentoongesteld in het Stadsmus (hoek
Guido Gezellestraat en Maastrichterstraat).
8/ Loop op de Fruitmarkt voorbij de hoofdingang van de kathedraal, maar niet verder rechtdoor
naar de Grote Markt. Stap naar links om de kathedraal heen via de Kortstraat (ingang
Beiaardmuseum) naar de Vismarkt. Volg de Maastrichterstraat, met of zonder drankje in de
Kleine Hal (op nr. 30) totdat je op het nummer 38 links in de Kadetjessteeg kunt. Op dit
binnenhof (Kadetjesplein) wandel je net voor Het Kookpunt rechts via een doorgang naar de
Maastrichterstraat, die je naar rechts volgt naar de Kleine Maastrichterstraat. Op de hoek
daarvan, tevens een kruispunt, wacht het Borrelmanneke. Rechtdoor brengt dit gezellige
winkelstraatje je naar de Grote Markt.
Een vertegenwoordiger van de jeneverindustrie ontbreekt niet in het lijstje bekende
Hasseltenaars: het Borrelmanneke zit hier op een os. De aanwezigheid van dit dier is niet
vreemd: de pulp van het tot jenever gestookte graan werd eeuwenlang aan ossen
gevoederd.
De Grote Markt van Hasselt is één van de grootste terrassen van Vlaanderen. Je wordt er
opgewacht door Hendrik en Katrien, het eerste inwonerspaar van Hasselt, gezellig zittend op
een bankje.
9/ In de overstaande hoek, naast de apotheek ondergebracht in ’t Sweert, het oudste huis van
de stad, vervolg je de wandeling door de Kapelstraat, die vaak beschouwd wordt als de wat chiquere winkelstraat omwille van de duurdere modezaken. Plots sta je bij de Virga Jessebasiliek, met op het pleintje een standbeeldje van een zittende “Langeman”.
De Virga Jessebasiliek dateert uit 1729; ze wordt vooral bezocht omwille van het
miraculeuze beeld van de Virga Jesse uit 1345. Je moet het op het pleintje stellen met een
bronzen beeldje van de Langeman, een werk van de befaamde Hasseltse kunstenaar
Robert Vandereycken, want de échte Langeman is moeilijker te vinden. Die komt slechts
naar buiten om de 7 jaar, tijdens de Virga-Jessefeesten. Deze historische reus (15de eeuw)
in volle wapenuitrusting deelt dan erwtensoep uit op dit pleintje; een traditie die mogelijk
steunt op het feit dat er vroeger behoorlijk wat erwtenteelt was rond Hasselt.
10/ Tegenover het kerkpleintje loop je door de Onze-Lieve-Vrouwstraat en rechtdoor in de
Zwanestraat, vervolgens links in de Lombaardstraat en dan spoedig rechts in de
Schrijnwerkersstraat. Het straatje mondt uit tegenover de Minderbroederkerk, veel beter
gekend als “de kerk van het Heilig Paterke”.
In een populariteitspoll zou zelfs een bekend hedendaagse politicus het moeten afleggen
tegen Valentinus Paquay (1828-1905), zalig verklaard in 2003 en beter gekend als het Heilig
Paterke. Hij kan bezocht worden links vooraan in de Minderbroederkerk.
11/ Wandel links omlaag in de Minderbroederstraat en rechtdoor in de Dorpsstraat naar een
pleintje, waar je opgewacht wordt door Hendrik van Veldeke, jaar in jaar uit zittend op een
koude steen in een parkje op het pleintje met de mooie Hasseltse naam Reddelberg.
Hendrik Van Veldeke, de “vader der Dietsche dichters altegader”, werd rond 1140 geboren
in Veldeke, een gehucht van de Hasseltse deelgemeente Spalbeek. Zijn belangrijkste werk is
de Sint-Servaaslegende, geschreven in versvorm in de taal van het volk, het Diets. Een
ander gekend werk van zijn hand is de ridderroman “Eneïde”, neergepend in het Nederduits.
12/ Je wandeling over de Groene Boulevard vervolgt over de Thonissenlaan, naar links. Het
grote bruine bakstenen gebouw wat verder is de “Kunstzaal Onder de Toren”, bekend uit de
beginjaren van de kleinkunst, maar nu ook deels bevolkt door de Politie.
Wat er tussen 1950 en 1970 in “Zaal onder de Toren” gebeurde lag eigenlijk in het
verlengde van wat Van Veldeke deed, die trouwens ook minstreel was. In die periode waren
hier herhaaldelijk optredens en opnames (voor Radio Limburg) van Miel Cools, Jos Ghysen
en Louis Verbeeck. Ook Jacques Brel maakte hier zijn eerste opnames.
13/ Even voorbij deze zaal met een verleden stap je links in Thonissenlaan 9b, zoiets als een
privé-parking met bankje: de Ossekopsteeg (naambordje aanwezig). Laat je even verder niet
tegenhouden door het metalen hekken links, dat doet vermoeden dat je hier op privé-terrein
bent. Stap dit binnenplein over.
Volg de Dr. Willemsstraat naar rechts totdat je rechts, tegenover modewinkel Helsen, in de Diesterstraat kunt.
Je bent weer op de Groene Boulevard en bemerkt wat verder naar links aan de overzijde de Bampslaan.
MET DANK AAN REISROUTES.BE
Boerenkrijgmonument café "de witte non" De botermarkt Hasselt
De enige bergrivier van België, de Ninglinspo, stroomt door een gebied dat sinds 1949 geklasseerd is. Het is een plaats die haar schoonheid puurt uit het wilde karakter ervan. Waarschijnlijk één van de meest aantrekkelijke plaatsen van Hoog-België. De natuur is er uitzonderlijk, er is de mogelijkheid om te baden en je kan er genieten van prachtige uitzichten. De loop van de Ninglinspo is ca. 3,5 km lang en heeft een gemiddeld verval van 7,5%.
De wandeling langs de Ninglinspo is ongeveer 6 km lang en vertrekt vanaf de parking van ‘Vallon de Ninglinspo’, waar je makkelijk uw auto kwijt kan. Vanop de parking loop je in de richting van het bos waardoor het bergriviertje zich een weg naar beneden baant. Je doorwaadt het zijriviertje Vieux Chera (of neemt het houten bruggetje) en volgt verder de weg die een 300m verderop de Ninglinspo kruist. Je volgt het gemarkeerde pad langsheen het riviertje. Na een tijdje kom je aan de waterval ‘La Chaudière’. Deze laat je links liggen en je vervolgt je weg langsheen de waterloop.
Af en toe kan je, om je tocht nog gevarieerder te maken, de rivier eens oversteken. Her en der kom je tijdens je wandeling langs waterbekkens, die namen kregen als ‘Bad van het hert’ en ‘Bad van Diana’ (godin van de jacht). Dit laatste is bijna bovenaan de top van de heuvel gelegen.
Je wandelt verder in de richting van ‘La Fourchette’ en dan na ‘La Fagne de la Porallèe’, een heidegebied dat bezaaid is met moerassen, heideplanten en hier en daar een oude boom. Dit dorre plateau contrasteert sterk met de groene vallei waardoorheen het grootste stuk van de wandeling loopt. Blijf hier goed op de hoofdweg en volg de wegmarkeringen.
Je kruist opnieuw de rivier en komt aan een prachtig uitzichtpunt ‘Drouet’.
Even verder verbreedt de weg. Je daalt naar rechts en passeert achter een schuilplaats voor dieren. 200m verderop kom je terug aan de parking waar je enkele uren voordien vertrok.
Alvorens in te stappen kan je je dorst lessen of honger stillen in de nabijgelegen ‘Auberge de Ninglinspo’.
Openingsuren
Het hele jaar.
Adres
Point de départ: le parking situé le long de la N633 Aywaille-Trois Ponts (route appellée Sedoz). Nonceveux (Aywaille) Province de Liège Tel.: +32.43843544 Op aanvraag van : Jef Houben
Start : Aan de sportterreinen van Boortmeerbeek in de Meerbemdweg
Afstand : 9 km
Bewegwijzering :
GPS : N50 59.207 E4 34.654
DE ROUTE :
De route loopttussen de gemeenten Boortmeerbeek – Rijmenam – Keerbergen en Haaght
de Hooiberg is een zandige donk, welke een oude duin is. Het ontstond door rivierafzettingen van de Demer na de ijstijd. De bovenste grondlagen wordt vlug uitgedroogd. Daarom is er een verschil tussen de vegetaties van de Hooiberg en van de omliggende valleigronden. We vonden de bos op de Hooiberg want de bomen hebben lange wortelen om water te kunnen zuigen vanuit de diepte van de grond. Gras met zeer korte wortelen groeien niet op de Hooiberg. Daarnaast zagen we veel weilanden, veel broekbossen en zandige hoogtes
Zepperen is de naam voor een stuk zandleemgrond van duizend hectaren in Vochtig-Haspengouw, gemeente Sint-Truiden, provincie Limburg, deelstaat Vlaanderen, land België. In zijn Latijnse vorm Septimburias of Zeven Koten wordt het al vermeld in de 8ste eeuw. In het Ancien Régime was Zepperen een bank van het Sint-Servaaskapittel te Maastricht en het begaardenklooster van 1425 werd hoofdklooster van deze beweging in de Nederlanden. Tot 1976 was Zepperen een zelfstandige gemeente ten noordoosten van de stad Sint-Truiden. Vanaf dan is het één van de grotere deelgemeenten die bij Sint-Truiden zijn gevoegd in het kader van een bestuurlijke schaalvergroting. Er wonen nu een drieduizendtal mensen, meestal pendelaars. Fruitteelt en onderwijs zijn de belangrijkste werkgevers in het dorp zelf. De gehuchten en wijken zijn : Dries, Dorp, d'Oye, Terstok, d' Eygen, Dekken, Roosbeek,Gippershoven en Tereyken.
Rechts het oude gemeentehuis, tegelijk ook hoofdonderwijzerswoning, uit 1866, een ontwerp van de Sint-Truidense architect Denis. Tegenover het gemeentehuis zie je de lemen herberg Mommen. De weg leidt naar het kerkplein en verder door naar het station van Ordingen. In de verte komt de lemen herberg "In de Dry Gezusters" met de grote notenboom tot vlak tegen de straat.
Zepperen is een deelgemeente van Sint-Truiden in Belgisch-Limburg.
De nederzetting groeide in vochtig Haspengouw bij de Melsterbeek, die ruim 15 kilometer zuidelijker ontspringt nabij de taalgrens van Vlaanderen met Wallonië en aan Geetbets in de Gete vloeit.
Sporen van prehistorische en Romeinse aanwezigheid werden langs deze beek en de Eigenbeek in het noorden van Zepperen aangetroffen.
De eerste vermelding van het dorp, in zijn Latijnse vorm "Septimburias" of zeven koten, dateert uit het einde van de 8e eeuw. In de levensbeschrijving van de heilige Trudo, stichter van de nabijgelegen stad Sint-Truiden, verhaalt men hoe de heilige hier op nachtelijke bedevaart kwam naar de heilige Genoveva van Parijs en er omstreeks 650 zelfs de interim-bisschop Remaclus ontmoette om hem om raad te vragen over zijn roeping. In die tijd was er in Zepperen al een basilica of kerk.
Tot op het einde van de 18e eeuw was het dorp een eilandje van het Maastrichtse Sint-Servaaskapittel binnen het Prinsbisdom Luik. De volksbedevaart tot de zogenoemde "Drie Gezusters" zette dit kapittel wellicht aan tot de bouw van een omvangrijk bedehuis. Van een romaanse kerk die in de 12e eeuw werd gebouwd rest nog slechts de versterkte westertoren. Gedurende vrijwel de hele 15e eeuw werd ter vervanging van de romaanse kerk aan een kerkschip gebouwd in de toen moderne laatgotiek.
Opvallend is het langgerekte grondgebied met het kerkplein aan de zuidwestrand. Gehuchten als Roosbeek, Gippershoven, Tereyken en d'Eygen liggen meer oostelijk en noordelijk. In het midden van het grondgebied lag vroeger het Ekhout of Dekken, al vermeld in 1244. Op deze gemeenteweide tussen Eigenbeek en Bergbeek lieten de dorpelingen hun vee grazen en het rijke gemeentebestuur teelde er populieren. In de loop van de vorige eeuw werd het Dekken tot akkerland omgevormd en sinds onze vijftiger jaren verkavelen de overheden dit terrein geleidelijk voor woningbouw.
Door de ligging vlakbij het commerciële hart en dienstencentrum Sint-Truiden, waarmee Zepperen in 1977 werd samengevoegd, werd het dorp de laatste jaren immers een woongebied voor pendelaars. Door het invullen van de percelen tussen bestaande woningen kreeg het dorp zijn monotone lintbebouwing. De huidige veldweg die Sint-Truiden-Brustem verbond met Wellen-Borgloon via de hoger gelegen Honsberg ten zuiden van de dorpskom is van middeleeuwse, mogelijk romeinse oorsprong.
Zepperen lag vanaf de 19e eeuw in de noordoostelijke hoek van Sint-Truiden tussen de nieuwe steenwegen naar Tongeren (1817) en naar Hasselt (1839) en de spoorlijnen naar Hasselt (1847) en Tongeren (1879). Nieuwe lokale verbindingen werden aangelegd rond 1900 (de directe weg van het kerkplein naar het vlakbijgelegen station van Ordingen) en in 1936 (de weg van het centrum naar het station van Kortenbos, één van de eerste betonwegen in deze streek. Recent wordt het dorp ook ten noorden ontsloten door de expressweg Sint-Truiden-Kortenbos en ten westen door de verbindingsweg Melveren-Ordingen.
In de Sint-Genovevakerk vallen vooral de laatgotische muurschilderingen (1509) en de retabelluiken op uit dezelfde periode. Kort bij de kerk liggen de kerkhofpoort (1765), de kapelanie (1907), de pastorie (1779), het huis van "'t Mesterke" (1904) en de Ouwerxhoeve (deels 1665). Het vermaarde Sint-Aloysiusinstituut groeide op de plek van het vroegere Begaardenklooster, gesticht bij de Melsterbeek in 1425 en nog in die eeuw het hoofdklooster in het bisdom Luik. In de 19e-20ste eeuw verbleven ook de families de Pitteurs, d'Astier en Loyaerts op deze plek. Zepperen, Begaardenklooster. In de 15de eeuw de hoofdvergaderplaats van deze orde. Later tijdelijk kasteel van de lokale baron en uiteindelijk: schoolgebouw.
-Afspraak aan het aloude Recreatiepark Zoet Water, ten zuiden van Leuven. tussen het Heverleebos
en het Meerdaalwoud.
De naam van het gemeentelijk recreatiepark heeft alles te maken met de vier vijvers van het Zoet Water, aan de andere kant van de Maurits Noëstraat. de verbinding tussen Oud-Heverlee en Vaalbeek. Rond 1600 werden ze aangelegd in de vallei van de Vaalbeek.
-Je wandelt in de richting van Vaalbeek om tussen de Hertsvijver - de derde - en de Geertsvijver - de vierde - rechts af te slaan, de Kapellendreef.
Die brengt je tot bij de O.-L.-Vrouwkapel van Steenbergen. Mooie barok in baksteen met versieringen in witte zandsteen. Voor de kapel gebouwd werd, hing er een Mariabeeld tegen een boom. Rond 1600 zouden mensen hier mirakuleus genezen zijn van 'hete koorts' waarna de pastoor van Oud-Heverlee een kapel liet bouwen.
Aan de kapel draai je rechts af om na 750 m de Waversebaan te bereiken. Die volg je richtingWaver tot de eerste zijstraat rechts, de Reigerstraat. Inslaan, de spoorweg Leuven-Ottignies oversteken en verder volgen tot de brug over de Dijle.
Aan de overkant van de Dijle sla je linksaf. Iets meer dan anderhalve kilometer volg je de Dijle stroomopwaarts, tot de Neerijsebaan. Vanaf dat punt wandel je verder de Dijlevallei in, maar op de andere oever.
De Dijle heeft haar bron in Houtain-le-Val (Waals-Brabant) en vormt in Rumst samen met de Nete de Rupel.
Op het einde van deze weg draai je rechtsaf, nog altijd op dezelfde oever, richting Sint-Agatha-Rode. Op de andere oever vervoegt de Lane de Dijle. Zo'n dertig meter voorbij huis nr. 390 sla je links een veldweg. Na honderd meter volg je naar rechts. .
Je wandelt voorbij een serie kleine vijvers waarachter een grote vijver ligt, het Grootbroek, Voor vogelaars is dit een interessante plek, zeker tijdens het trekseizoen, Fuut, wilde eend en kuifeend broeden hier, Tijdens de trek is de visarend hier een regelmatige gast, Links verruigd nat hooiland
Je bereikt opnieuw de Dijle die je verder stroomopwaards volgt tot de rue de Rhocle. Linksaf. Je wandelt door hel gehucht Pécrot, aan het station voorbij en je volgt verder de weg die scherp naar rechts draait. Honderd meter voorbij deze bocht draai je linksaf, de rue Arthur Snaps, omhoog. Na ongeveer zeshonderd meter wordt dit een kasseiweg. Twintig meter verder sla je links een zand- wegje in. Na driehonderd meter kom je op een T. Rechtsaf en honderd meter verder linksaf, tot aan de kerk van Nethen. Voor de kerk volg je de roe de Bossut, zo'n tweehonderd meter naar links om dan rechts de eerste kasseiweg te nemen. Die volg je tot net voor de poort van kasteel Savenel, in een vorig bestaan een karmelietenklooster. Linksaf, de Chemin de Savenel. Na een halve kilometer, net voorbij de omheiningsmuur, rechtsaf. Even opletten nu. Na zo'n 150 m sla je links een zandweg in. Ongeveer een halve km verder stap je de eerste bosweg rechts voorbij, maar nog geen honderd meter verder moet je rechts de rechtse van twee kleine boswegen steil omhoog. Boven kom je op een kruispunt van boswegen. Rechtdoor en je komt in de Herculesdreef. Drie kilometer verder ben je terug bij de O.-L.-Vrouwkapel van Steenbergen. Een lange weg rechtdoor. Om die lijn even te breken stellen we voor dat je pal tegenover de gebouwen van het scoutsdomein De Kluis rechtsaf slaat. Je komt dan bij de Paddenpoelvijver.
Inderdaad, een vijver met padden en kikkers. Waterkiekens en een wilde eend laten zich hier meestal ook zien. Voorbij de vijver neem je links de Pierensweg. Vervolgens weer linksaf, waarbij je het brongebied van de Paddenpoel dwarst. Je klimt de vallei uit door een bos met vooral grove den en Amerikaanse eik. Op het einde linksaf en aan een kruispunt even verder rechtdoor, tot in de Herculesdreef. Rechtsaf, tot aan de kapel en het recreatiepark Spaans Dak, Zoete Waters, Oud-Heverlee
-Start via de Neerstraat, links van de kerk bergaf. Voorbij de hoge platanen kies je de Hoogkouterstraat naar rechts.
Al na zo'n 10 m krijg je een prachtig uitzicht op de Scheldevallei dat echter wel door de domi- nerende elektriciteitscentrale van Ruien wordt verstoord. Naast de koeltoren zie je het grijze Romaanse kerktorentje van Waarmaarde en op de achtergrond het Kluisbos en Kwaremont.
-Waar de Vredestraat rechts in de Hoogkouterstraat uitmondt, neem je het kerkwegeltje, links naast het huis met nr. 19, naar beneden. Het weggetje draait bijna onmiddellijk scherp naar rechts en nu de centrale je gezichtsveld minder beheerst, kun je genieten van de Scheldevallei naast je. Links naast het kerkwegeltje ligt een klein grachtje en duikt overal de typische smeerwortelplant op. Je dwarst een grindweg en blijft de kerkwegel volgen. Het grachtje is intussen verdwenen, net als de smeerwortel die wel van natte voeten houdt.
De kerkwegel loopt uit op de Kaankouter, maar er valt geen straatnaambord te bespeuren. De villa met laat je achter je en je wandelt naar links.
Bij huisnr 27 moet je opletten, want je moet daar vlak voor de grote poort een ander kerkpaadje vinden dat naar rechts door de velden loopt. In de bermen groeien planten wals vlier, witte dovenetel en speerdistel. Het weggetje wordt breder, maar je kunt de typische brede tegels van het kerkpaadje naast de kiezelweg blijven volgen tot in de Sterrestraat. Rechtsaf hier, waarbij je rechts even uitzicht krijgt op het hoger gelegen centrum van Tiegem.
Wandel nu niet verder tot op de grote weg, maar kies de Bieststraat naar links. Op het einde van deze straat ga je naar rechts en dan opnieuw naar rechts de Zonnestraat in langs de fabrieksgebouwen Bruyneel. Je komt uit op de verbindingsweg Ingooigem- Tiegem, een vrije drukke weg die je moet dwarsen. Dit kan het veiligst als je eerst even langs de gevel links van je verder wandelt, tot je aan de overkant het straatje (met het verbodsteken voor vijftonners) ziet.
Voorzichtig oversteken dus en dan de Hellestraat in. Rechts duikt een torentje op en links ligt een prachtig, waardevol bosbiotoopje dat echter niet toegankelijk is. De weg wordt een holle weg, met bermen vol kruiden. De klim naar het hoger gelegen Tiegem begint al aardig door te wegen. De Hoogstraat laat je rechts liggen en je wandelt langs de boomgaard verder. Met de stenen molen in zicht wandel je naar rechts de Bergstraat in en even verder neem je bij de splitsing rechtdoor de Meulebergstraat. Het hoekhuis draagt de naam 'De Sisse', een verbastering van de vroegere herbergnaam 'De Française'. Waar je nu links d'Oude Meulenhoeve vindt, stond vroeger het huis van dorpsfilo- soofT orie Mulders bij wie Streuvels vaak op bezoek kwam. In het bosje rechts ligt de motte van de afgebrande houten molen.
Bij het waterwinningsterrein moet je beslist even halt houden, want je krijgt hier een prachtig uitzicht op de Scheldevallei rechts en de Leievallei links. Rechts staat het huis Ten Berge waar Stijn Streuvels ook dikwijls te gast was. Vóór je staat links de nu afgesloten uitkijktoren . Het eerste wandelpaadje laat je rechts liggen, maar dan wordt het even opletten bij de vangrails rechts van de weg. Daar moet je een wandelwegje vinden dat flink naar beneden het bos in duikt en uitkomt op de weg Tiegem-Anzegem. Daar wandel je langs deze drukke weg naar rechts om zo vlug mogelijk de weg over te steken naar de parking bij het Sint-Arnolduspark . Als je zin hebt, kun je hier uiteraard eerst het park bezoeken.
Over de parking wandel je naar herberg Het Fonteintje toe, waar je links de Doornstraat indraait. Voor je liggen de dorpen Anzegem en Gijzel- brechtegem. De zandleembodem bezorgt de landbouwers hier vruchtbare akkers. Zowat 300 m verder sla je een brede kiezelweg, de Heie- straat, naar rechts in. Het grindpad loopt uit op de Hollendries, die je nu naar links volgt. Deze kronkelende Hollendries voert je langs een klein kapelletje en een rij knotpopulieren. Onmiddellijk voorbij de hoeve 't Hof ter Wilgen sla je rechts de Bassegembosstraat in die je uiteraard langs het Bassegembos leidt. Ook dit bosje, een prachtbiotoop, is privé.
Voorbij het bos sla je rechts de Tweehoevenstraat in. De eerste hoeve is het hof"t Steenen Goed' dat reeds in de 13de eeuw werd vermeld, terwijl de schuur uit de 17 de eeuw dateert. Voorbij de tweede hoeve, "t Hof ter Meere', bereik je de Kolstraat, die je links volgt tot aan het kapelletje in de bocht. Daar lonkt alweer een zalige kerkwegel! Deze wegel komt uit in de Arnolduslaan die je even rechts inslaat. Dan neem je de Kapellestraat rechts, naar de kerk van Tiegem toe.
WEETJES
1 Tiegem bereik je onder meer via de E 17 uitrit 5 Waregem en dan de N382 via Anzegem; of uitrit 6 Deerlijk en dan de N36 richting Ronse via Vichte en Ingooigem. Vanuit Oudenaarde neem je de N8 richting Kortrijk en Avelgem en sla je in Kerkhove rechts af op de N36, richting Deerlijk en E 17.
2 Waarschijnlijk bestond er al vrij vroeg een kerkje in Tiegem. De huidige Sint-Arnolduskerk is een driebeukige hallenkerk waarvan de onderbouw van de vierkante toren met achtzijdige bovenbouw dateert uit de 13de eeuw. Toren, koren en noorderzijbeuk zijn laatgotisch, maar werden rond 1895 ingrijpend verbouwd. Het meubilair is vooral uit de 19de eeuw afkomstig en er stonden ooit vijf altaren.
3 De oorspronkelijke stenen 'Bergrnolen' of'Stampersmolen' dateerde uit 1880 en was geklasseerd. Deze grondzeiler die eerst als oliemolen en sinds 1916 als korenmolen diende, werd in 1936 buiten gebruik gesteld. Volgens de eigenaars waren de grondvesten van de molen echter niet stevig genoeg en vormden deze een bedreiging voor het Woonhuis dat te dicht bij de molen was opgetrokken. De molen werd dus afgebroken en praktisch op dezelfde plaats heropgebouwd, waarbij de oorspronkelijke bouwstijl volledig werd gerespecteerd.
Vroeger werd er tijdens de kermis een tent opgetrokken rondom de molen.
4 In' d'Oude Meulenhoeve' woonde ooit Torie Mulders, dorpsfilosoof en inspiratiebron voor Stijn Streuvels. Op het hoogste punt van de hoevegrond stond vroeger een houten molen. Toen het boek Het kwade oog van Herman Teirlinck verfilmd werd, stak men bij de opnames de molen in brand. Als repliek en protest tegen deze vernielende brand schreef Streuvels zijn boek De terechtstelling van een onschuldige.
5 Huis ten Berge werd gebouwd door kunstschilder Valerius de Saedeleer, die hier van 1908 tot 1914 verbleef. Nadien werd het bewoond door kunstschilder Staf Stientjes en nu door dichter Dirk Dennen.
6 De uitkijktoren staat thans binnen de ornheiningvan een villa. Vroeger genoten de parkbezoekers hier van een machtig uitzicht over de Leie en de Scheldevallei. In zijn boek De VlaamscheArdennen schreef Omer Wattez, naar wie in de Vlaamse Ardennen nu een natuur- en milieuver- eniging is genoemd, dat hier in 1913 een houten 'belvédère' of uitkijktoren stond en dat de bezoekers een verrekijker ter beschikking kregen. Begin 1900 zag Omer Wattez aan de gezichtseinder 'de torens van Doornijk, Kortrijk en Tielt, het uurwerk der nader staande torens van Tiegem en Ingooigem, naar het Zuidoosten toe Kluisberg en Quaremont, naar het noorden toe de hoogte van Wortegem en Bouveloobosch met de kerktorens van Gijselbrechtegem en Ansegem. Naar het oosten toe zien we Kaster.'
7 Het Sint-Arnolduspark, dat onder impuls van de familie Vital Moreels werd aangelegd, is nu nog 6 ha groot. Oorspronkelijk maakte het deel uit van een bosgebied van 60 ha waar volgens de volksmond zelfs vossen leefden . Sinds 1962 wordt het park beheerd en onderhouden door enkele paters redemptoristen van wie er nog drie ter plaatse verblijven.
8 Op de biologische herwaarderingskaart staat het Bassegembosje als waardevol aangeduid. Dit gemengde loofbosje is echter niet toegankelijk voor het publiek. In de middeleeuwen maakte het deel uit van een bosgebied dat zich ver op het grondgebied van Tiegem en Kaster uitstrekte. De heerlijkheid Bassegem waarvan de hoofdhoeve nu nog in Kaster is terug te vinden, behoorde eeuwenlang toe aan de familie van Caloen de Basseghem. Door zijn kleiachtige en dus weinig doorlaatbare bodemstructuur werd het bosje niet zoals de omliggende gedeelten ingepalmd voor landbouwontginning. De Molen van Tiegem Tiegem : het dorp
Start : voormalig gemeentehuis te Dworp - Alsembergsesteenweg
Afstand : 9.5 km
Bewegwijzering : houten palen met schuine kop in blauwe kleur.
GPS:N50 43.844 E4 17.917
DE ROUTE :
Met deze Dworpwandeling hebben we er naar gestreefd aan de wandelaar zoveel mogelijk van Dworp te laten zien op een zo kort mogelijke afstand.
We vertrekken aan het voormalig gemeentehuis. Hier stond vroeger een Romaanse kerk die in 1900 gesloopt werd, omdat ze bouwvallig en te klein was. In 1901 werd een aanvang gemaakt met de bouw van het gemeentehuis.In 1902 werd het plechtig ingehuldigd.
Naast het gemeentehuis rechts, staat de Dworpse schandpaal, daterend uit omstreeks 1650.
We steken de Alsembergsesteenweg over en volgen de Gemeentehuisstraat. We komen aan het Gildenhuis , daterende uit het jaar 1516.
Hier slaan we rechts de Kerkstraat in. Aan het einde van de Kerkstraat nemen we links een voetpad. Meteen ligt de oude dorpskom van Dworp achter ons en bevinden we ons in het groene valleitje van de Steenputbeek. Het gebouw bij het begin van het voetpad is wat overblijft van het Hof te Steen of het Steynen Hof.
Hendrik Consciencepad Het voetpad dat we nu volgen kreeg de naam Hendrik Consciencepad. Verschillende episoden uit Consciences roman "Eene verwarde zaak" (1874) spelen zich immers af te Dworp.
Na een 300-tal meter komen we aan de Steenputbeek. Aan de overkant van het brugje volgen we ze verder stroomopwaarts. De Steenputbeek dankt haar naam aan een steengroeve in het Hallerbos, waar ze ontspringt. We volgen de loop van de Steenputbeek tot aan de Winkelaar, waar we rechts nemen.
Halverwege de helling moeten we achter huisnummer 4 rechts een voetpad inslaan dat de naam Heidebloem draagt.
Aan de Krabbosstraat gekomen, steken we die over en volgen de Prins Boudewijnlaan.Links van deze weg bevindt zich het scoutskamp "La Fresnaye" waar wijlen koning Boudewijn als prinsje af en toe padvinder kwam spelen. Ter hoogte van de Y-wegsplitsing slaan we, rechts, een voetpad in dat ons enkele meters lager bij een kruispunt van zes wegen brengt.
We volgen de Bronweg. Een eindje verder stappen we een beekje over.
Uit het bosje gewandeld, kijken we uit over de vallei van de Molenbeek met zijn beboste noorderhelling. We wandelen verder tot aan het Hof te Wouweringen, één van de oude hoeven van Dworp. Vervolgens komen we aan de Alsembergsesteenweg die we oversteken. Aan de overkant volgen we de Oude Vijverweg om 50 meter verder de Molenbeek over te steken en via de Hanenbosweg aan een kapel te komen.
De kapel van Onze-Lieve-Vrouw ter Nood dateert volgens een opschrift boven de ingang uit 1822. Voorbij de kapel nemen we links en stappen de heuvelrug op. We wandelen weldra naast het Hanenbos. Op de hoogste plek in het bos komt nogal wat bruine ijzerzandsteen in de bodem voor. De plek heeft er haar naam "Bruineput" aan overgehouden. De weg buigt rechtsaf en opnieuw krijgen we een mooi vergezicht. Ook verder voorbij een langgevelwoning wacht ons een panorama, deze maal op het dorpscentrum van Dworp.
Enkele meters vóór de Lotsesteenweg slaan we rechtsaf om 250 meter verder toch nog aan de steenweg te komen, hem over te steken en linksweg de Wortelenberg in te slaan. Ook langsheen de Wortelenberg krijgen we enkele gezichten op Dworp. Via een voetpad komen we verder aan de rand van het Begijnenbos, waar we nu gaan doorwandelen. De rode kleur waarmee de bewegwijzeringspaaltjes gekopt zijn wijst erop dat hier ook de Kesterbeekwandeling langs komt. Op het plateau splitst de weg zich maar we houden rechts aan. Aan de rand van het bos gekomen, wandelen we rechtsaf.
Bij het T - kruispunt nemen we daarna opnieuw rechts. Aan het einde van de Begijnenbosweg is het wegenkruispunt gemarkeerd door een stenen kruis onder een knotwilg en een oude eik. Het kruis is 1768 gedateerd en herinnert er ons aan dat ene Egidius De Blaeser hier verongelukte door van een kar te vallen.
Tegenover het herdenkingskruis wandelen we rechtuit om enkele meters verder rechtsaf de Dikkemeerweg te nemen. Nog een vijftigtal meter verder moeten we linksaf de Duvelsborreweg volgen. Voorbij de hoeve kunnen we genieten van een gezicht over de vallei van de Molenbeek. Aan het einde van de weg wandelen we door een bosje . Weldra komen we aan de Steenput.
Rechts van de beek volgen we nu de Sint-Laureinsborreweg.
Weldra komen we terug in de oude dorpskern van Dworp met de gebouwen van de voormalige brouwerij Winderickx en verschilIende andere 19de-eeuwse woningen. Ter hoogte van huisnummer 4 in de Molenbeekstraat wandelen we over de Molenbeekbrug om daarna via enkele trapjes aan het voormalig gemeentehuis te komen.
Bron : Toerisme Vlaams-Brabant
zicht op het dorp Dworp : op de rand v/h Hallerbos
We beginnen deze wandeling op het dorpsplein van Molenstede.
Aan de oostkant van dit plein bevindt zich het neoclassicistische DORPS KERKJE. De kerk was eeuwenlang toegewijd aan Onze-lieve-Vrouw, maar nadat Molenstede in 1977 bij Diest werd gevoegd, kreeg de parochie de heilige Jozef als patroon. De stad had immers ook een O.-L.-Vrouwparochie. Het schip en de ingebouwde westertoren dateren van 1838, terwijl de kruisbeuk en het koor in 1859-60 werden gebouwd.
We verlaten het dorpsplein aan de noordkant en steken via het "Minnebrugje" het Zwart Water over.
Deze beek komt 3 km verder oostwaarts tot stand door de samenvloeiing van de Grote en de Kleine Beek en mondt, omgedoopt tot Hulpe, te Zichem in de Demer uit. Haar naam te Molenstede heeft waarschijnlijk te maken met de donkere kleur van het water, die afkomstig was van de veengronden in de vallei.
Een bredere brug werd op 1 2 mei 1 940 door het Belgisch Leger gebombardeerd met de bedoeling de Duitse invaller in zijn opmars te hinderen. De watermolen, die ooit aan de oorsprong lag van de dorpsnaam, verdween reeds in de 16de eeuw.
Aan de overkant van de beek slaan we rechtsaf en volgen daarna de weg, links van de witgeschilderde woning.
We klimmen naar het Molenveld, een zevental meter hoger. De weg, die nog gedeeltelijk zijn hol karakter heeft bewaard, is afgezoomd met enkele inlandse eiken
Bij de Y-wegsplitsing nemen we rechts.
Eerst wandelen we voorbij een aanplanting van fijnspar, door elkeen wel gekend als de "kerstboom". De randbegroeiing bestaat uit inlandse eik. Aan onze rechterkant kijken we uit over akkers en een eikendreef.
Vervolgens komen we links voorbij een perceel met Corsikaanse den en Amerikaanse eik. Een gedeelte van dit bos perceel is afgeboord met meidoorn, een struik die vroeger veel werd aangewend voor hagen. De meidoorn draagt in mei-juni witte bloemetjes die na bevruchting in de herfst rode bessen voortbrengen.
Aan een Onze-Lieve-Vrouwkapelletje gekomen, slaan we linksaf, wandelen voorbU het Molenveldkasteeltje en komen bij de Ramacxhoeve.
Het was een pachthoeve die in 1765 werd aangekocht door ene Martinus Ramacx, naar wie ze nu nog steeds wordt genoemd.
Vóór deze hoeve nemen we rechts de Bosmansstraat en wandelen tot voorbij huisnummer 9. We verlaten nu de asfaltweg en volgen, linksaf, een voetweg
door weiden en verruigde hooilanden. Even verder steken we een leigracht over.
Dit gebied is vochtig en wordt gedraineerd door verschillende grachten.
We wandelen naast zo'n gracht tot aan een betonweg, die we linksaf volgen.
Het is een drukbereden weg, zodat we wel even moeten uitkijken.
Vijftig meter verder nemen we rechtsaf de Stalstraat daarna nogmaals rechtsaf.
We steken de Turnhoutsebaan - voorzichtig! - over en volgen verder de Stalstraat.
Bij de T -wegsplitsing nemen we vervolgens links om onmiddellijk daarna, rechts, de Prin- sendreef in te slaan.
Dadelijk laten we de woningen achter ons en krijgt de wandeling een bosrijker uitzicht. Zo bevindt er zich aan de rechterkant van de straat een heidegebied waarop een pioniersvegetatie tot ontwikkeling is gekomen met vooral berk, eik, Amerikaanse vogelkers en grove den.
We komen aan het kruispunt met de Witte Weyerstraat gemarkeerd door een kapelletje dat toegewijd is aan Onze-Lieve-Vrouw van Banneux.
We volgen verder de Prinsendreef, hier nog een zandige weg die overwegend is afgezoomd met berken en waar we ook gaspeldoorn aantreffen.
De gaspeldoorn is een struik die vooral groeit op zandige en meestal ook zure gronden. In het vroege voorjaar draagt hij talrijke gele bloempjes en die ontluiken reeds vóór de fijne, scherpe bladeren verschijnen.
Op het einde van de zandweg nemen we links.
Door een landschap van weiden en kleine boom partijen wandelen we tot aan de Kiewithoeve.
Dit café-restaurant, met minigolf en kleine kinderspeeltuin, ligt net over de Brabants- Limburgse provinciegrens op het grondgebied van Engsbergen-Tessenderlo.
Dat is ook het geval met de Asdonkstraat, die we vanaf hier volgen.
Ze is genoemd naar de plaats Asdonk. Een donk is een lichte, zandige verhevenheid in
een moerassige streek. Deze drogere plaatsen werden vaak voor bewoning uitgekozen en in dit geval gaat het om een landhuis en een hoeve.
Zo dadelijk wandelen we voorbij "GROOT ASDONK", een fraai park dat in het begin van de 1 9de eeuw aangelegd werd rondom het gelijknamige landhuis. Het bevindt zich rechts van de weg en bestaat eigenlijk uit een grote vijver met verschillende eilandjes, beplant met beuken, eiken en rododendronstruiken, en onderling verbonden met sierlijke bruggetjes.
Voorbij dit parkgedeelte krijgen we een doorkijk naar het landhuis met hoeve.
De hoeve werd in de tweede helft van de 1 8de eeuw gebouwd door Arnold Cox, voormalig drossaard te Diest. Hij had het domein in 1753 aangekocht van de meierij Kaggevinne-Kempen. De drossaard was de hoogste rechterlijke en administratieve ambtenaar in de stad. Het landhuis dateert uit de 19de eeuw.
Op het einde van de Asdonkstraat nemen we rechts de Steenovenstraat.
Op de plek waar de geasfalteerde Steenovenstraat naar links afbuigt, blijven wij naast het bos rechtdoor wandelen tot aan een weide. Hier nemen we rechts een beukendreef.Samen met enkele andere dreven in "Groot Asdonk" werd ze nog aangelegd door drossaard Cox. Deze beuken zijn dan ook meer dan tweehonderd jaar oud. Halverwege de dreef krijgen we een gezicht op de zuidkant van het landhuis "Groot Asdonk."
Aan het einde van de beukendreef slaan we linksaf en komen 250 meter verder voorbij de voormalige 19de-eeuwse hoeve "Klein Asdonk".
De omgeving van deze hoeve was op het einde van de 1 9de eeuw het werkterrein van de landbouwkundige Denis Verstappen uit Diest (1837-1902). Die voerde hier experimenten uit i.v.m. groenbemesting, waarvan het de bedoeling was de schrale, zanderige Kempengrond vruchtbaarder te maken. De aanplanting van lupinen, een vlinderbloemige plant waarvan de wortelknolfetjesbacteriën de grond met extra stikstof verrijken, leek hem daartoe een geschikt middel. Denis Verstappen mocht zich verheugen in heel wat belangstelling uit landbouwmiddens en werd ook zeer gewaardeerd voor zijn opzoekingswerk.
We vervolgen onze wandeling en komen weldra aan een vijf- sprong van wegen.
We kiezen de richting van de huisnummers 47 en 47/1 en wandelen tussen aanplantingen van grotendeels inlandse eik en grove den met een onderbegroeiing van Amerikaanse vogelkers.
Het Bolhuiskapelletje is onze volgende halte. Het dateert uit de tweede helft van de I8de eeuw en achter een smeedijzeren luikje kregen verschil/ende heiligenbeelden een plaatsje. Eén van die
J ten pater. die in 1888 door paus Leo XIII heilig werd verklaard. op 13 maart 1599 te Diest werd geboren en de nabije BoIhuishoeve eigendom was van de grootvader van Jan.
Vanaf het kapelletje hebben we trouwens uitzicht op deze hoeve. gelegen aan de rand van de vallei waarin Kleine en Grote Beek samenvloeien tot het Zwart Water.
Achter het kapelletje vervolgen we de wandeling rechtsaf tot aan de Asdonkstraat. maar nu op het grondgebied van Molenstede.
We volgen de Asdonkstraat in zuidwestelijke richting en blijven langs bos- en weideland wandelen
Aan de wegsplitsing met de Witte Weyerstraat blijven we rechtdoor wandelen. Daar wandelen we langs de zuidelijke voet van de Eikelenberg. die als woongebied werd verka- veld. en bereiken na ongeveer 600 meter de Turnhoutsebaan. Ook nu kijken we goed uit bij het oversteken van deze drukke weg.
Aan de overkant ervan nemen we een voetweg. die ons door het struikgewas en langs akkers naar het Mariakapelletje bij de eikendreef op het Molenveld leidt.
Hier wandelen we rechtdoor en komen voorbij het Molenvéldkasteel. waarvan we tussen het parkgroen een blik kunnen opvangen. Dit landhuis werd gebouwd in 1909 door Dr. Henri Verstappen. zoon van voornoemde landbouwkundige.
Voorbij het bos buigt de weg naar links af en leidt ons terug naar het Dorpsplein van Molenstede.
Het vertrekpunt van deze wandeling bevindt zich in het oude centrum, gelegen aan de andere kant
van de drukke weg Lanaken - Maaseik, op weg naar Stokkem.
-Vertrek op net parkeerpleintje aan de Oude Kerkstraat.
De gotische kerktoren, uit de 16de eeuw, staat er nog alleen, de kerk zelf werd ca. 1910 afgebroken. Bemerk de oude kerkhofmuur en het brouwershuis uit 1712.
-Volg het bewegwijzerd wandelpad dat je langs de Maas en de Oude-Maas voert. Na de Oude Kerkstraat, links de Vissersstraat in en voorbij de oude Kapelanij uit 1746. Dan, net vóór het bruggetje over de Oude Maas, het asfaltweggetje links (1).
Je passeert het armenhuis uit 1700, aan je rechtetkant de Oude Maas. Op de T ga je rechtsaf.
Blijf deze weg volgen tot aan de Maas. Onderweg zie je links een oude, volgelopen, grindput en rechts de Oude Maas, met in de verte de kerk van Stokkem.
Steek een binnendijk over. Aan de Maas ga je rechtsaf, over de Hoogbrug, waaronder de Oude Maas in de Maas stroomt (2).
Juist voorbij het bruggetje, zien we nog een oude grenspaal, nr: 119 om precies te zijn.
We gaan de Maas nu een heel stuk volgen. Aan de overkant ligt Nederland, wij blijven in België wandelen.
Na een flink stuk stappen, zien we aan onze rechterkant een grote waterplas, die ontstond door net ontginnen van grind. Achter de plas, een bedrijf dat nog in werking is en de kerk van Stokkem.
Aan de overkant zien we weldra het Nederlandse dorp Obbicht. Hier werd de kerk ooit door een overstroming weggespoeld.
Daarna zien we in de Maas een soort stroomversnelling en nemen dan de eerst grindweg rechts (3). Vanaf dit punt kunnen we in de verte het veer 'Hoal euver' zien. Zover gaan we dus niet, we volgen gewoon de grindweg tot aan de binnendijk en volgen deze naar rechts. Hier is het mooi wandelen, links van ons akkers, rechts, eerst een kreek, later de Oude Maas.
In Stokkem nodigen de terrasjes van de tavernes 'Oude Maas' en 'De Kaai' uit tot een verfrissend drankje. We blijven nog steeds de dijk volgen en wandelen bij het buitenkomen van Stokkem opnieuw langs de grote waterplas, die we daarstraks reeds langs de andere kant passeerden.
In het gehucht Boyen, zien we, links tussen de weiden, een kapelletje staan.
Het is de neogotische bakstenen kapel van O.-L.-Vrouw van de 7 Smarten, uit 1887 en gerestaureerd in 1978.
We verlaten de dijk en draaien, na huis nr. 9, linksaf, een smal asfaltweggetje in (4).
We bochten met het weggetje naar rechts en nemen dan, na ca. 50 m, het asfaltwegje naar links. Aan de enige wegsplitsing die we tegen komen, aan net laatste huis dat tegen komen, vooraleer we de open vlakte intrekken, houden we links aan. Nu is het gewoon nog rechtdoor wandelen tot aan het kruispunt. Oude maasarm Mariapark - oude kertoren
.JPG)
.jpg/800px-Pfarrkirche_Deudesfeld_(2).jpg)
