Start : De église Saint-Martin van Crupet Afstand : 8 km Bewegwijzering : Geen, op een eindje Grote-Routepad na GPS : N50 20.896 E4 57.650
DE ROUTE :
Aard van de weg Geasfalteerd, af en toe een korte klim. Crupet ligt circa I5 km ten zuidoosten van Namen, dicht bij de E4II, afrit I8 (Assesse) en I9 (Spontin).
Kerk :Kerkdeur de rug toekeren en naar restaurant 'Á l'Abri des Étoiles' --Rue de Dessus--Rue Haute, langs kerk en Sint-Antoniusgrot --Rue Haute verder volgen-- Rue Basse, langs donjon Carondelet--" bij afslag naar 'Les Ramiers' en Grote-Routepad volgen door valleitje van de Crupet--in teruglopende en fel stijgende Rue Pirauchamps --bij Sint-Rochuskapel scherp--in Rue du Comte--Rue Basse-- Crupel oversteken-- bij 'Les Ramiers--' bij bord 'Un des plus beaux villages de Wallonie' en zo langs achterkant kasteel--bij T-splitsing bij Moulin Sainte-Cathérine--50 m verder, smal wegje tussen twee restaurants--" Rue Inséfy tot bij afslag naar rechts naar gehucht Jassogne (eventueel bezoeken en daarna Rue Inséfy verder afdalen)--dwarsweg in--in Rue Basse bij bord 'Un des plus beaux villages de Wallonie'--bij Moulin Sainte-Cathérine en einde bij kerk
Op de route :
--Crupet: fraaie dorpskom met gerestaureerde I8de- eeuwse woonhuizen; de église Seint-Martin met haar 12de-eeuwse toren is, evenals de eeuwenoude linde, beschermd erfgoed;
--grot ter ere van Sint-Antonius van Padua, toeristische trekpleister en bedevaartsoord;
--donjon Carondelet uit de 12de eeuw, eveneens op de lijst van beschermde monumenten;
--schilderachtig kasteeldomein en verschillende oude molens langsheen de Crupet en elders,
--o.a.de moulin Sainte-Cathérine , een geslaagd bouwkundig project waarbij de oude molen een herbestemming kreeg als appartementencomplex;
--Jassogne: kasteel, prachtige boerderij en oude smidse.
--Dichtbij Crupet ligt Yvoir met onder meer de ruïnes van het chäteau Poilvache (2,5 ha, een van de grootste Maaskastelen) (info: tel. 082 6I 22 22) en een natuurreservaat (tel. 082 6I 03 29) met wandelparcours.
--Op korte afstand bevindt zich tevens Spontin met onder meer een kasteel en een molen.
De plaats is een bedevaartsoord en toeristische trekpleister, vanwege de bijzondere grot naast de kerk van Sint-Martinus (Saint-Martin), ingewijd op 12 juli 1903. De grot toont verschillende voorstellingen van heiligenlevens (vooral van Antonius van Padua, met 22 levensgrote figuren en wordt bekroond door spektaculaire rode duivels. De pastoor die zijn leven wijdde aan de vervaardiging van deze grot, Gerard, is zelf eveneens levensgroot afgebeeld, biddend naast het bankje voor de grot
Door het dorp stroomt de Crupet, een zijrivier van de Bocq. Dankzij die rivier kende Crupet in de 19de eeuw een bloeiende industriële bedrijvigheid, zoals de vijf molens van de papierfabriek, de zoutziederij, de olieslagerij, de smederij en de brouwerij aantonen
Start : het plein van Autre-Eglise. Afstand : 7,7 - 9,1 km Bewegwijzering : donkergroene rechthoek GPS : N50 39.805 E4 55.531
DE ROUTE :
R4 wandeling van de glaneurs
De wandeling maakt een lus rond het dorp Autre-Eglise, dat langs twee zijrivieren van de Kleine Gete ligt: De Fagneton en de Frambais.
Wat het erfgoed betreft, is vooral de 18de- en 19de-eeuwse architectuur overheersend.
Er is de Onze-Lieve-Vrouwkerk en de ommuurde pastorie, enkele mooie vierkantshoeven en heel wat kaPellaines en nisjes die getuigen van de geloofsijver van de bevolking.
Vertrekpunt:
het plein van Autre-Eglise. Er doen twee stellingen de ronde over de herkomst van de naam van het dorp. Volgens de eerste zou een oude inscriptie bewijzen dat de heilige Materne, bisschop van Tongeren in de 4de eeuw, de Onze-Lieve-Vrouwkerk ingewijd heeft net na de inwijding van de kathedraalvan zijn stad: ˝ Autre-Eglise porte son nom, en plusieurs,lieux redonde, Car après Tongre, c’est icelle la seconde. ˝
Vrij vertaald luidt het ˝ Autre- Eglise is de naam van de stad, want na Tongeren is dit de tweede grootste. ˝
De tweede hypothese is pragmatischer: de Onze-Lieve-Vrouwkerk zou vroeger ˝ andere kerk (autre église) ˝ geheten hebben, als verwijzing naar de Sint Feuillenkapel, die ouder is en in het oudste deel van het dorp, het gehucht Hédenge, stond.
Archeologische vondsten hier bevestigen in elk geval het bestaan van het dorp in de Gallo-Romeinse periode. In een veld in de buurt van de Kleine Gete lagen heel wat scherven van Romeinse dakpannen.
Bij opgravingen bij de priorij werd een hypocaustum (Romeins verwarmingssysteem)
blootgelegd. Gallo-Romeinse en Merovingische graven werden ten zuidoosten van het dorp ontdekt, in het gehucht Tombois tussen Folx-les-Caves en het bos van Wayaux
Start: kerk Zulzeke Afstand : 8 km Bewegwijzering : ja GPS : N50 47.359 E3 34.197
DE ROUTE :
We steken de straat over en nemen, tussen huisnummer 21 en 25, de kerkwegel. Na ongeveer 200m, slaan we links af, onmiddellijk weer rechtsaf en volgen de straat.We wandelen langs de rand van het Elenebos over buurtweg 14, met rechts van ons een klaterend beekje. Even na het verlaten van het bos krijgen we rechts een prachtig vergezicht op Zulzeke. Het eerste tekstbord laat ons even stilstaan bij de visie van Libbrecht op mystiek en religie. 50m verder slaan we rechts af en komen in het “Kabernol”. Deze kleine asfaltweg loopt over in buurtweg 15, een onverharde landweg. Hier volgen we een stukje de provinciale panorama wandelroute.
Buurtweg 15 slingert zich omhoog en mondt uit in de Smisstraat waar we rechts afslaan. Na een honderdtal meter nemen we nogmaals rechts en komen op het“Pironpad”, buurtweg 21. Wanneer we de rand van het bos achter ons laten kunnen we genieten van een mooi uitzicht op Zulzeke. We steken de Kuitholbeek over en 200m verder ook de Zeelstraat. De Sluipestraat, buurtweg 23, volgen we tot huisnummer 4, en nemen rechts van het huis voetweg 28. Na 50m komen we aan een beekje waar we de bewegwijzering volgen tot aan de Zulzekestraat (BW1). Hier slaan we links af. We volgen, langs de wegberm, de grote baan tot na de bocht en steken de straat over. Voorbij het huisnummer 52 slaan we rechts af. Daar begint buurtweg 16. We volgen de
bewegwijzering tot aan de Beiaardstraat, en slaan rechts af. Ongeveer 100m verder nemen we links de Fonteinstraat, buurtweg 8. Deze geasfalteerde weg gaat na een 200m over in een licht verharde weg. We steken de Beiaardbeek over. Na ongeveer 400m nemen we rechts voetweg 63, daarna buurtweg 45, tot aan de Kalverstraat waar we links afslaan
Na een steile klim kunnen we op de bank van Ulrich Libbrecht genieten van een mooi vergezicht op de dorpskern van Zulzeke, het achterliggend Elenebos en de Koppenberg. Op het tekstbord vinden we een fragment dat verwijst naar deze plek. Uitgerust vervolgen we onze weg, slaan op het einde rechts af en nemen buurtweg 11, de Ter Boeckerstraat. Waar deze, na ongeveer 500m, uitkomt op de Dalstraat (BW 2), nemen we links en een weinig verder slaan we rechts voetweg 26 in.
Deze volgen we tot aan de kerk
Ulrich Libbrecht (Avelgem, 1928) begon als regent wiskunde en ontpopte zich tot professor sinologie en comparatieve filosofie aan de KUL. Hij werkte mee aan de ontwikkeling van een mondiaal bewustzijn door een denkkader te ontwerpen dat ruimte biedt aan de verschillende denktradities uit Oost en West. Hierover schreef hij tal van boeken en gaf hij lezingen voor een zeer ruim publiek. Hij richtte de School voor Comparatieve Filosofie Antwerpen en Filosofie Oost-West in Utrecht op om aan de leek de mogelijkheid te bieden op een degelijke manier geïnformeerd te worden over het denken in andere culturen.
Ulrich Libbrecht en de natuur; Doordrongen van de Chinese natuurfilosofie, zette Ulrich Libbrecht zich daadwerkelijk in voor natuurbescherming en voor het behoud van het landschap van de Vlaamse Ardennen. Hij richtte de Stichting Omer Wattez op (nu MOW) en was lang voorzitter van de Wielewaalafdeling die nu Natuurpunt Vlaamse Ardennen plus is. Naast zijn actieve inzet voor milieuacties, inspireerde hij velen met zijn lezingen en teksten. Zo trachtte hij het groene engagement te wortelen in een filosofische basis en in een spirituele natuurbeleving.
Start : sport- en cultuurcentrum De Klavers (Belsele): Afstand : 7 km Bewegwijzering : Ja GPS : N51 08.859 E4 05.764
DE ROUTE :
met de rug naar sporthal, naar links (Sint –Andriesstraat),daarna;
Mierenneststraat—Mierennest tot op de Waterjufferstraat—tot aan de spoorweg en langs de spoorweg ,de Mierennest—Gavermolenstraat--Heiakker--Kleemstraat--Gouden Leemstraat—Kouterstraat--Koutermolenstraat--Langs de spoorweg—Gavermolenstraat--Start
In mei 1997 dienden we een project in bij het Sinter- klaasfonds voor personen met een handicap. In maart 1998 kregen we een goedkeuring. Onze bedoeling was een wandelroute in het Waasland te maken, die ook toegankelijk is voor rolstoelgebruikers. In samenwerking met het stadsbestuur en de dienst toerisme van Sint-Niklaas werd de route uitgewerkt. Op 16 september 2000 werd deze route ingestapt
Wat valt op aan deze wandeling?
Deze route is uitermate geschikt voor wandelaars en fietsers en is voor rolstoelgebruikers, kinderwagens en inlineskaters.
Ze leidt je langs 4 mooie vlaamse kapelletjes. Bankjes zorgen ervoor dat je even op adem kan komen.
Je komt een rijke boomvariëteit tegen en vogels geven hun beste concert.
Belsele : Sinds de Tweede Wereldoorlog evolueerde Belsele tot een groene, residentiële woongemeente, waarvan het gros van de beroepsbevolking naar Sint-Niklaas en in mindere mate naar Antwerpen pendelt. In 1414 werd er een kapel opgericht, die toegewijd was aan Sint Job. In 1801 werd de kapel een hulpkerk van Belsele. Pas rond 1900 werd Puivelde een zelfstandige parochie.
Bezienswaardigheden
- De Sint-Andreas- en Ghislenuskerk dateert uit de twaalfde eeuw. Het is een herhaaldelijk verbouwde gotische kruiskerk met sporen van Romaanse architectuur in de benedenkerk en de torenbasis. De kerk bezit een rijk patrimonium, voornamelijk uit de zeventiende en achttiende eeuw. Het Van Peteghemorgel is in 1784 gebouwd.
- Naast de kerk staat er ook een standbeeld om gesneuvelden te herdenken uit de oorlog.
- Brouwerij Boelens, een ambachtelijke bierbrouwerij
- De Roomanmolen, een oude molen uit 1862
Brouwerij Boelens Een ouderwetse brouwerij waar ze nog een heelijk streekbier brouwen. Zeker de moeite waard om een bezoekje te brengen. Hier wordt niet alleen bier gebrouwen maar dit is ook een drankhandelaar. Spring eens binnen.
Start : Op de parking van Happyland Afstand : 7 km Bewegwijzering :De wandeling is aangeduid met zeshoekige bordjes GPS : N50 53.660 E4 48.934 Parking Happyland, Melkerijstraat, 3210 Lubbeek
DE ROUTE :
Dit wandelpad brengt je langs holle wegen, oude landhuizen en de plaats in het veld waar de bekende Vlaamse romanschrijver Hendrik Conscience tijdens een veldtocht zou hebben overnacht. In de verte zie je als baken de watertoren van lubbeek.
Vanaf de parking van Happyland gaan we links de Melkerijstraat in,daarna --Driesweg--Paashofweg--Kwadeschuurstraat--rechts een veldweg tot aan Parkdreef --Korte Herendaalstraat—veldweg tot op Ledigheidweg—rechts veldweg tot op Paashofweg--Wilgenakkerweg-- Ledigheidweg-- Ledigheid—Melkerijstraat
Door dicht begroeide onverharde holle weg, de"Waterstraat", oude verbindingsweg van Aarschot naar Jodoigne. Tussen eindeloze akkers en boomgaarden. Langs velden waar het legerkorps van Conscience heeft gevochten en overnacht. De watertoren staat op hoogste punt van Lubbeek.
Deze wandeling is zeker een aanrader tijdens de bloesemperiode.
Lubbeek is vrij heuvelachtig en heeft een gemengd agrarisch-residentieel karakter. Linden verstedelijkt steeds meer omwille van de nabijheid van Leuven, en kent dan ook een groot aantal inwijkelingen, terwijl Binkom nog helemaal het Hagelands karakter vertoont. Het op één na hoogste punt van Vlaams-Brabant ligt in Pellenberg, met een hoogte van 106 meter.
Start : Aan de kerk van Hulsen Afstand : 7 km Bewegwijzering : ja GPS : N51 08.819 E5 06.799 Parking op de Uilebeemden Hulsen
DE ROUTE :
Starten doen we aan de Sint-Hubertus kerk in Balen-Hulsen Daarna :--Ossenberg--Kopberg--links door he bos tot op de N 110 of de Molsebaan-- Greesloopstraat—Grees--Karrestraat--Grees--Schommelstraat--Boonhof--we steken “het oud blok” over--Boonhof--Bergen--Start
De wandeling gaat over het gebied van Grees ten Noorden van het dorpscentrum van Hulsen, een gehucht dat reeds vroeg bewoond was. U wandelt door de mooie bossen van de Volsbergen en zo komt U aan het “Verloren Schaap”. Dit was vroeger een heideachtige streek waar schapen hun voedsel vonden. In de karrestraat, die eens een trajectdeel van de Keulse heirbaan kan geweest zijn, duiden de putten in ’t midden van de weiden of soms ook de eikenbomen de boord aan van de eens twaalf karsporen brede Grote Landsbaan.
Goed begaanbare veld- en andere wegen door bos- en natuurgebied; voor kinderwagens meestal haalbaar
Hulsen : Reeds in de jaren 400-500 n.Chr. ontstond hier een nederzetting, en in 1543 werd op de plaats van de huidige kerk een kapel opgericht, gewijd aan Onze Lieve Vrouw en Sint-Hubertus. Deze werd bediend vanuit de parochie Meerhout. De kapel werd in 1808 verheven tot parochiekerk en in 1842 vergroot. De huidige neoromaanse kerk, gewijd aan Sint-Hubertus, kwam tot stand in 1898 en de architect was Pieter Jozef Taeymans. Het meubilair van de kerk stamt uit omstreeks 1900, maar er zijn ook enkele houten beelden die afkomstig zijn uit de gesloopte laatgotische kapel: Sint-Hubertus (begin 16e eeuw), Sint-Barbara en Sint-Lucia (eind 16e eeuw), Onze-Lieve-Vrouw met Kind (begin 17e eeuw) en Sint-Bernardus (begin 16e eeuw).
De pastorij werd in 1876 gebouwd en in 1951-1952 gerenoveerd.
In Hulsen vond op 22 november 1798 een veldslag plaats in het kader van de Boerenkrijg. Hierbij werden 150 boerenjongens (de zogenaamde brigands) gedood. Een herinneringssteen achter de kerk verwijst naar dit gebeuren.
Ten zuiden van Hulsen bevindt zich de Grote Nete en ten noorden van de plaats vindt men een naaldbosgebied waarin nog enkele zandverstuivingen te vinden zijn.
Vanuit het centrum van Hulsen zijn meerdere wandelingen door de natuurgebieden in de omgeving uitgezet.
Start : Aan de kerk van Bullingen Afstand : 9,5 km Bewegwijzering : Geel kruis GPS : N50 24.471 E6 15.480
DE ROUTE :
Mooie wandeling op het hoogplateau van Belgie
Kirchweg—Vogelsgasse--Am Eischbaum—In der reisbach—Brolsgasse--eerste rechts --Alte achenerstrasse—door het bos tot op Zur Domane—Am Heidborn--Schwarzenbach-- In der reisbach—terug naar start,
Op de route :
--Bullingen --Schwarzenüchel --Tollersheild --Herbricht --Industriezone Faymonville --Monument van 1st divisie infanterie “The big Red One”
Büllingen (Frans: Bullange) is een Duitstalige gemeente in de provincie Luik in België. De gemeente telt bijna 5500 inwoners. Büllingen ligt op ongeveer 570 meter hoogte en heeft bijna 1200 inwoners. De gemeente wordt gerekend tot de streek Belgische Eifel en is met 150,49 km² de grootste gemeente van de provincie
De Amerikaanse 1e Infanteriedivisie, bijgenaamd de Big Red One, is een infanteriedivisie van het Amerikaanse leger. Deze in 1917 opgerichte eenheid is de oudste nog bestaande in het Amerikaanse leger.
De naam Big Red One is afkomstig van de herkenbare schouderpatch, waarop een groot rood cijfer '1' prijkt. Het motto van de divisie is Duty First, maar ook de slogan No Mission Too Difficult, No Sacrifice Too Great wordt vaak gebruikt door leden van het legeronderdeel
Gedenkteken opgericht als herinnering aan de moedige strijders van de 1ste Infantry Division “The Big Red One” die gedurende een maand beletten dat de troepen van het 6de pantserleger hun opmars naar de Maas verder te zetten. Daarna namen ze deel aan de herovering van de regio. (2007-03-18).
Start : parking aan 'T Fonteintje Afstand : 6,5 km Bewegwijzering : rood GPS : N51 04.833 E5 19.161
DE ROUTE :
Een rustige route door bossen en zandduinen
't Fonteintje In het jaar 1827 werd midden op de Kempische heide te Koersel een staakkapel opgericht door Jan Nicolaas Swartebroukx, een landbouwer uit Koersel. De man voldeed zo aan een eerder door hem zelf gedane belofte. Jean Nicolaes was geboren te Heusden. Zijn ouders Joannes Swartebroukx en Catharina Gijbels vestigden zich echter nadien te Koersel meer bepaald op het 'Vliegeneynde'. Het was daar dat zoon Jan Nicolaas later een boerderij annex herberg uitbaatte. Bron : HEEMKUNDIGE KRING CURTICELLA
Het recreatieoord 't Fonteintje in Koersel is gegroeid rond de kapel van O.L. Vrouw aan de Staak, een gekend bedevaartsoord dat ontstond in 1826.
In dit zeer bosrijke gebied staat de uitkijktoren centraal: hij biedt een indrukwekkend panorama op het typisch Kempische landschap, met zicht op de grote vlakte van het militair domein en het mijnbekken.
Het recreatieoord omvat een speeltuin, minigolf, trick-pinbanen, een fit-o-meter en talrijke oergezellige kampeerplaatsen
Vlaams Bezoekerscentrum De Watersnip. In de interactieve tentoonstelling kom je op een prettige manier alles te weten over het natuurgebied “De Vallei van de Zwarte Beek”. Je kan ook kennismaken met dit natuurgebied door één van de bewegwijzerde wandelingen te volgen of door samen met één van onze natuurgidsen op verkenning te gaan. Er zijn verschillende mogelijkheden voor een begeleid bezoek aan het centrum of het natuurgebied. www.dewatersnip.be of +32 11 45 01 91
In het uitgestrekte wandelbos (100 ha) van " 't Fonteintje" te Koersel zijn diverse wandelpaden uitgestippeld.
Het bezoekerscentrum 'De Watersnip' vormt de vertrekplaats van de Kapellekeslus en de boswandeling.
De Beekwandeling loopt gedeeltelijk op het militair domein en is enkel toegankelijk in het weekend en op feestdagen.
Start : Aan de Sint-Petruskerk in Loker Afstand : 7 km Bewegwijzering : GPS :N50 46.940 E2 46.330 Dikkebusstraat, Loker 8950
DE ROUTE :
Landelijke route met prachtige vergezichten ,heuvelachtig
Starten doen we aan de Sint-Petruskerken we gaan rechts door de Dikkebusstraat
daarna ; Gildenstraat-- Galooistraat-- oude Bellestraat—Kalissestraat--Ronsevaalstraat--we volgen rechts het wandelnetwerk tot op de Dikkebusstraat—rechts de scherpenbergweg in ,door het bos naar de Jokweg—kanegemstraat--Ronsevaalstraat--Kemmelbergweg--Smidsedreef--Koenraadstraat--Godschalckstraat--Hofstraat--Galooistraat--Douanestraat naar start
Op de route :
--Sint-Petruskerk van Loker --Scherpenberg --De Baronie --Kemmelberg --Dranouter
De huidige monumentale toren van de Sint-Pieterskerk ontstond wellicht na de oorlogsjaren 1477-1482. Ook het kerschip -met drie beuken een hallenkerk - dateert uit dezelfde periode.
Loker bleef in de 20ste eeuw een landbouwdorp tussen de opkomende toeristische centra in de West-Vlaamse bergen. Het beeld van het dorp met de merkwaardige kerk, genomen vanaf de Rodeberg met zicht op de Kemmelberg is het meest bekende beeld van Heuvelland.
De Scherpenberg is een van de getuigenheuvels in het West-Vlaams Heuvelland, ze ligt tussen De Klijte en Loker. De top ligt op 125 meter. De berg ontleent zijn naam aan het feit dat hij alleen ligt en scherp afgelijnd ligt in het landschap. Vanaf de berg is er uitzicht op het bronhoofd en de diep ingesneden bedding van de Bruilloosbeek die verderop in de Kemmelbeek uitmondt. In de volksmond Klein Zwitserland genoemd.
Bij opgravingen werd op de Scherpenberg een bijltje gevonden van 3.000 jaar voor Christus, uit Bretagne, dit is de meest noordwestelijke vondst uit deze periode.
De helling is in 1972 opgenomen in Gent-Wevelgem. Daarnaast wordt ze vaker officieus beklommen
Echte boswandeling! Je krijgt vooral beukenbomen en eiken te zien. Groen boven bij deze wandeling.Genoemd naar de zomereik tussen Groenendaal en de Grote Hut. Deze eik is een echt natuurmonument van 40 meter hoog, ontkiemd op het einde van de 17e-eeuw.
VERTREK: Op de parking van de GANZEPOOTVIJVER , Duboislaan (Groenendaal), Vanaf de Ganzepootvijver volgen we de Sneppenweg . Bij de wegsplitsing voorbij de vijver blijven we rechtdoor wandelen deze weg heeft de benaming Dennenbos Preumont en volgen nu de houten palen met schuine kop in het ROOD. We blijven verder deze houten palen in het rood volgen tot aan ons vertrekpunt.
Hoeilaart is een plaats en gemeente in de provincie Vlaams-Brabant in België. Inwoners worden Hoeilanders of Doenders genoemd. Het woord Doender komt uit het Hoeilaarts dialect waarin het woord doen vaker voorkomt in vergelijking met andere dialecten. De naam zou van Gallisch-Keltische oorsprong zijn, met name van Ho-lar wat hoog gelegen open plaats in het bos betekent. De oude spelling is "Hoeylaert". De gemeente telt ruim 10.000 inwoners.
Binnen de gemeentegrenzen liggen geen andere kernen, wel een groendomein Groenendaal. Hoeilaart noemt men ook wel eens het glazen dorp vanwege de druiventeelt die er vroeger in de serres gedaan werd.
De gemeente ligt in de landstreek Dijleland en de Druivenstreek.
Bezienswaardigheden -Bosmuseum Jan van Ruusbroec -Neo-romaanse kerk van 1870-1874 -Kasteel de Man, het huidige gemeentehuis. -Serristenvilla's uit de jaren 1920 -Smeyberghoeve -Het oude molenhuis van de Priorij van Groenendaal -Het gemeentehuis van Hoeilaart -Voormalig tramstation van Hoeilaart met het Nero beeld -Sint Clemenskerk
Bekende inwoners De bekendste inwoner van Hoeilaart was Jan van Ruusbroec (1293-1381), één van de grootste mystici van de zuidelijke Nederlanden.
Andere bekende inwoners van Hoeilaart zijn of waren: -Onderzoeker Patrick Hunout (The Social Capital Foundation), -Striptekenaar Marc Sleen (diens stripheld Nero heeft een standbeeld bij het voormalige station en woont sinds het album "De Verschrikkelijke Tweeling" (1991) in Hoeilaart). -Louis Mariën: oprichter van de houtzagerijen Mariën.
Het Zoniënwoud is een overblijfsel van het uitgestrekte Kolenwoud, dat in de 1e eeuw nog gans Midden-België overdekte. Vanaf de 12e eeuw werd het Zoniënwoud het bezit van de Brabantse hertogen, waarvoor het, door de verkoop van hout, een rijke bron van inkomsten en een uitgelezen terrein voor jachtpartijen was. Het woud werd ook de uitverkoren vestigingsplaats van een aantal kloosters: Hertoginnedal (Oudergem), Roo-klooster (Oudergem), Kapucijnenklooster (Tervuren), Priorij van Groenendaal (Groenendaal). Te Groenendaal vestigde zich Johannes Ruusbroec, één van de befaamdste mystieke schrijvers. Hij stichtte er een Augustijnerpriorij.
Start : Sint-Machariuskerk, Dorpstraat, Laarne Afstand : 9,6 km Bewegwijzering : groene luswandeling Het traject van de wandeling valt deels samen met het Ridderpad GPS : N51 01.782 E3 51.038
DE ROUTE :
afwisselend verharde en niet verharde ondergrond. Na regenval kunnen bepaalde delen van het traject modderig zijn, na zware regenval zelfs zeer modderig met grote waterplassen.
Toegankelijk voor rolwagens: niet mogelijk
Kerkweg—Achterstraat--Veldstraat--(veldweg tot aan )Dieststraat—Meerskant--Elsstraat--Bulstraat--Lagen Heirweg--(veldweg tot aan )Brandemanstraat--Heirweg--(veldweg tot aan)Lagen Heirweg—Brandemanstraat--Zandstraat--Reigerstraat--Lepelstraat--Start
Op de route :
--Laarne --De kerk en de pastorij --Meerskant --Dultenpoelhof B&B --E 17 --TC De Heide --Café 't Roosje
De naam van deze wandeling komt uit het archief van de voormalige vierschaar in Laarne en luidde oorspronkelijk “Te Laerne op het Zand zijn de tooveressen verbrand”. In de herfst van 1607 werden 4 vrouwen wegens hekserij veroordeeld tot de brandstapel: Johanne (Janne) Callens, Josyne Celis, Passcheyne Neyts en Willemyne Sveermans. De eerstgenoemde was de meest bekende onder hen.
De gemeente Laarne kan bogen op een ruime diversiteit aan bezienswaardigheden. Van waardevolle natuurgebieden over een beschermde dorpskern en verschillende als monument geklasseerde gebouwen.
Het slot van Laarne heeft ongetwijfeld de meeste uitstraling.
Het bewoond kasteel uit de XIIIe eeuw is eigendom van de v.z.w. “Koninklijke Vereniging der Historische Woningen van België”. Het kasteel is ingrijpend verbouwd in de XVIIe eeuw en gerestaureerd in 1962 en 1991. Uitzonderlijke meubels, wandtapijten en schilderijen en de Europees vermaarde “Zilvercollectie D’Allemagne” zijn een bezoek meer dan waard.
Verder vermeldenswaardig zijn het gemeentehuis van Laarne, de Berlindekapel, de kerkgebouwen van zowel de parochie St-Macharius als de parochie St-Denijs, het landbouwkundig erfgoed van hoeve Kattenheye, Ruytenshof en het boerenhuis in de Schriekstraat, enkele statige herenhuizen, industrieel erfgoed zoals de mouterij en de Aumansmolen, en cafeetjes als In Den Bouw en Den Hert.
Streekspecialiteiten Wat de gastronomie betreft heeft Laarne naast haar eigen Pick-Up en “een Toverhekske” (Heksenbier gebrouwen door de Laarnse brouwerij Walrave) nog een specifieke drank. Het “dotsken” is een gemakkelijk naar binnenlopend drankje op basis van jenever en citroen. In de deelgemeente Kalken kan men genieten van een “Unkerzak”, een Kalkens streekbier.
Start : aan 't Wit Toreke Afstand : 8,5 km Bewegwijzering : Zeshoekig bord met rode opdruk GPS : N50 59.450 E4 48.744 Restaurant 't Wit Toreke, Ter Heidelaan 97, 3200 Aarschot
DE ROUTE :
Meetshovenwandeling Aard van de weg :verhard (betonwegjes), onverhard (veldwegjes) Vertrekkend aan het restaurant gaan we langs de achterkant de Meetshovenstraat in daarna – Mechelbaan—Grotstraat--Nonnenhoefstraat--Meertsels--Hamerstraat--bosweg tot aan Madestraat—Bergstraat--Oude Mechelsebaan—Bloemsehoeve--Mechelbaan--het bos in tot aan Kleine Mechelsebaan—terug het bos in en af naar start
Op de route :
--De gebouwen van 't Wit Toreke aan de vertrekplaats zijn restanten van het oude riddergoed van de heren Meynaerts.
--Langs het Grotteke van Meetshoven, een verzameling van kapellekes met zitplaatsen in theatervorm.
--Natuurgebied Meertsels bestaat uit bossen, weilanden en moerasgebied en wordt door de spoorlijn Aarschot -Lier doormidden gesneden.
--Langs de oude spoorwegbedding Aarschot-Herentals.
Het Grotteke van Meetshoven In 1933 trok Jef Van Dessel uit Aarschot met de fiets naar Lourdes. Hij was zo onder de indruk van de Mariagrot dat hij besloot om een kopie van de Lourdesgrot in het natuurgebied Meetshoven (Aarschot) te bouwen. In 1934 ging Jef van start met de bouw. Het Grotteke werd al snel een gekend begrip in de streek. De bidstonden werden druk bijgewoond en heel wat mensen kwamen op bedevaart. Ook nu kan het Grotteke nog op een grote belangstelling rekenen. Willy Geysels, en familielid van Jef, is de huidige eigenaar. Hij onderhoudt het nog steeds met hart en ziel, maar wordt al een dagje ouder en heeft geen opvolging. Hij gaat nu het Grotteke aan de stad Aarschot schenken om op die manier het behoud te garanderen.
Aarschot nestelt zich aan de Demerboorden, tussen de hellingen van het Hageland. Haar levendige handelscentrum, haar mooie ligging, gezelligheid en culturele rijkdom bezorgden de stad de naam'Parel van het Hageland'. Niet voor niets.
Het is heerlijk vertoeven op het vernieuwde marktplein in Aarschot-centrum. Net zoals in de aanpalende straten, op het Schaluin, op de Bonewijk en in Rillaar-centrum kan je er naar hartenlust shoppen. Waar dan ook, je vindt er een waaier van kwaliteitszaken op een boogscheut van elkaar. Sinds 1462 brengt de wekelijkse markt elke donderdagvoormiddag nog meer leven in de brouwerij.
Meer info? Neem een kijkje op www.toerismeaarschot.be
Start :Op de parking voor de Landcommanderij Afstand : 8 km Bewegwijzering : GPS :N50 50.527 E5 31.168
DE ROUTE :
We vertrekken op de parking recht tegenover het kasteel van Alden Biezen daarna : --Kasteelstraat--Langeweg--Pasbrugpad--verbindingsweg tot Motmolenweg—Lethenstraat—Leten--Leterweg--Leterveldweg--Leten--Koetsweg--Reekstraat--Biesenveldweg--Maastrichterallee--Start
Alden Biesen Alden Biesen is de naam van de vroegere landcommanderij van de Duitse Orde in Rijkhoven, Bilzen en tot 1795 de hoofdzetel van de balije Alden Biesen. Het 56 ha metende domein vormt het grootste kasteelcomplex tussen de Loire en de Rijn. Alden Biesen is uitgebouwd tot een cultuur- en congrescentrum van de Vlaamse Overheid en bovendien een cultuurhistorische en toeristische trekpleister.
De Landcommanderij Alden Biesen in Bilzen werd gebouwd door de Duitse ridderorde. Nu is dit kasteelcomplex een cultuurcentrum van de Vlaamse Overheid.
Als zodanig bouwde Alden Biesen niet alleen een historische en een Europese werking uit, maar is de Landcommanderij tevens een congrescentrum en een cultuurtoeristische trekpleister.
Op die wijze wil ze bijdragen tot de uitwisseling van ideeën en tot de vorming van mensen met een zo ruim mogelijke horizont.
Meer op : http://nl.wikipedia.org/wiki/Alden_Biesen
de Nieuw-Zouw. Dit beekje stroomt vanaf de landcommanderij Alden Biesen door de vallei tot aan de Motmolen.
Motmolen: Tot begin jaren 60 heeft hier een graanmolen gestaan. Reeds in de dertiende eeuw hadden de heren van Grimmerthingen een leengoed op de grens van Bilzen, Hoeselt en Rijkhoven.
Tot dat leengoed behoorde ook de Motmolen. Enkel de fundamenten en de plaats van het molenrad in de Demer zijn getuigen van een rijk cultuurhistorisch verleden.
Natuureducatief Centrum Apostelhuis Wat vroeger de hoofdingang van Alden Biesen was, is nu een natuureducatief centrum. In het Apostelhuis maakt u op een interactieve wijze kennis met het Haspengouwse landschap.
Start : Aan het Schlosshotel Afstand : 4,5 km Bewegwijzering : NR 2 GPS :N50 00.458 E6 17.951 Bitburger Straße 13 54673 Neuerburg, Germany
DE ROUTE :
Een mooie rondwandeling langs het stadje met mooie zichten op de stadskern Deze wandeling is niet ver maar met steile stukken
Vertrek aan het hotel, daarna ;--Pestalozzistr,--langs het kerkhof—de grote baan oversteken en links de bosweg-- we volgen nummer 2 tot boven aan de Kreuzkapelle—naar beneden lans de Kreuzbergstrasse—Herrenstrasse--In het stadje terug links omhoog en dalen tot de Manderscheiderweg—terug naar de startplaats
Neuerburg is een stadje in het district Bitburg-Prüm in Rijnland-Palts, Duitsland. De stad telt 1.530 inwoners
Neuerburg is het bestuurcentrum van de gelijknamige Verbandsgemeinde Neuerburg. Neuerburg kreeg in 1332 stadsrechten van Luxemburg, dat toen nog een graafschap was. Zo volgde het ook de geschiedenis van de Zuidelijke Nederlanden. In de Franse tijd was het een kantonhoofdplaats van het "Belgische" departement van de Wouden. Bij het verdrag van Wenen in 1815 werd het oostelijke deel van Luxemburg aan Pruisen afgestaan.
Bezienswaardigheden -laatgotische Sankt Nikolausker -Burg Neuerburg
Parochiekerk van St. Nicholas De oorsprong van de kerk stichting liggen in het donker. Een Gated bestaan van de kerk is uit een document uit het jaar 1327, betreffende de vaststelling van een Burgmannen door Frederik van New Castle, uit. In een document uit het jaar 1341 wordt gerapporteerd door een synode, gehouden in de kerk. In een ander document van het jaar 1379 een rector van de parochie is vernoemd. Over de klokkentoren zijn er slechts spaarzame records van vroegere tijden. In 1492, bij de voltooiing van de kerk, is een klok genoemd. Voor een grote brand in 1560 werden alle schriftelijke verslagen, en alle rekeningen van de kerk, verloren. Een wetsvoorstel uit 1563 is een kleine hint: "... de leraar trok op de klok en belde het diner bel." 1610, was de toren bauflällig hij moest worden herbouwd. Niveau van de kosten 556 dollar, 27 stuivers Hieronder vallen ook de kosten voor de gelijktijdige herstel van de kerkhofmuur, naast de parochie opgenomen. 115 binnenlandse en 18 buitenlandse mannen in 677 werkdagen, dan is het werk voltooid: de kosten werden toegewezen aan de parochianen in de parochie. Op dat moment de toren was verbonden door een boog met de kerk. 1818 brand verwoest een slechte toren en klokken. Voor de verbouwing was een raming, die werd afgesloten met 709 kronen, is gemaakt. Aangezien het niet afgesproken wie de kosten van de bouw te verhogen, de Koninklijke Regering afgekondigd volgens Fabirkdekret dat de civiele gemeenschap draagt de bouwkosten. De kerk in de stad, maar gaf een subsidie aan de bouwfonds. Jofef Bettingen van New Castle had op dat moment de bouw. Het jaar 1829 laat zien met de initialen JB in de doorgang bij de voltooiing van het werk.
Kruizkapel Een juweeltje in de bossen ten oosten van de stad, in de barokke stijl met drie gebeeldhouwde altaren van Meester Hubert Litg, gebouwd tussen 1707 en 1720. Volgens de traditie, hier is een klein gebedshuis in 1619 al zijn geweest.
Kasteel Van Neuerburg Grootste bewaarde kasteel van in het district Bitburg-Prüm. Het oudste gebouw dateert uit de 12e Jh. Eeuwse verbouwingen en uitbreidingen in de 14e, 15e u. 16. 16 u. Jh. statt. Eeuw plaats. Het kasteel was de zetel van verschillende geslacht overheersing: de nieuwe burger, de burger Crone, de Rodemacher dat Virneburg en Manderscheid. De vestingwerken werden op 3 Mai 1692 Opgeblazen door Franse troepen mei 1692. De binnenplaats net zoals de slotkapel (voormalig Ridderzaal) kan worden bezocht.
Zeer mooie stadspark met vijver en uitzicht op de twee indrukwekkende watervallen
Start : Aan Chalet Du Pont De Belleheid in Sart-Station Afstand : 3,7 km Bewegwijzering : GPS :N50 30.507 E5 57.553
DE WANDELING :
De wandeling gaat langs de Hoëgne
Op vraag van Carlijn van Tijen en haar gezin ; Heeft u een korte (minder dan 5 km) wandeling door de ardennen voor mij, geschikt voor ouders met kleuters zonder wandelwagen?
Misschien in het dal van de hoegne?
Vertrekkende vanuit Pont de Belleheid is het een korte wandeling met heel veel bruggetjes en water
De Hoëgne is een rivier in de Belgische provincie Luik. Ze is een zijrivier van de Vesder en heeft een lengte van 30 kilometer. De Hoëgne behoort tot het stroomgebied van de Maas.
De Hoëgne ontspringt op de hoogte van Mont Rigi in Sourbrodt, een deelgemeente van Waimes. Het riviertje draagt er de naam Rû de Polleur en neemt na een vijftal kilometer de Rû de Herbofaye op, die ontspringt in de buurt van de Baraque Michel.
Vanaf dan draagt de rivier de naam Hoëgne en stroomt ze verder langs de dorpen Hockai, Solwaster (waar de Statte uitmondt) en Polleur. Net voor Theux mondt de Wayai, die door Spa vloeit, uit in de Hoëgne. Het riviertje stroomt verder door de dorpskern van Theux en mondt tenslotte nabij Pepinster uit in de Vesder.
We hebben de wandeling nog diezelfde dag gelopen, hij was prachtig en perfect voor onze dreumes. Zonder jouw tip hadden we hem nooit gevonden. We gaan hem vaker lopen, heel erg bedankt!
We hebben wat foto’s meegestuurd, die mag u op de site verwerken als u deze wandeling ook zou opnemen. Hij is dus heel erg geschikt voor kleuters, maar niet voor wandelwagens.
Start: Aan de kerk van Opoeteren Afstand : 12,5 km Bewegwijzering : GPS : N51 04.141 E5 39.284 Kerkplein Opoeteren
DE ROUTE :
--Kerkplein--Ridderpadstraat--”bospad”--De zavel—bospad over de Oudsberg—Heerstraat--Bergerweg--Duinenstraat--Zavelstraat--Kattebeekstraat--Kasteelstraat--Weg naar As--Lochstraat--Sjouwenkapelstraat--Driepaalweg--Fortstraat--Dorpermolenstraat
Op de route :
--Opoeteren --St-Dionysiuskerk --Kapel Opoeteren --Oudsberg --Kasteel De Schans --Sjouwekapel --Dorpermolen
Opoeteren (Limburgs: Opotere) is sinds 1977 een deelgemeente van Maaseik, Belgisch Limburg. Net zoals Neeroeteren dankt Opoeteren haar naam aan een van de beken die door beide deelgemeenten stroomt, namelijk de Oeter - die officieel Bosbeek heet - op het Kempens Plateau. Opoeteren bestaat uit meerdere gehuchten en woonkernen waarvan het Dorp en Dorne de belangrijkste zijn. Dorne vormt zelfs een aparte parochie
De Sint-Dionysiuskerk van Opoeteren, toegewijd aan Dionysius van Parijs kreeg zijn huidige neo-gotische vorm in 1905. De fundamenten van het oorspronkelijke 9e-eeuwse gebouw werden in september 1973 blootgelegd. De doopkapel en de toren in mergel op een sokkel van arduin, werden in 1571 toegevoegd. In 1905 werd bij de verbouwing de toren met 6 m verhoogd.
De kerkklokken werden door de Duitse bezetter op 16 juni 1944 uit de toren gehaald, stukgeslagen en meegenomen. Ze werden in 1954 vervangen
Kasteel De Schans is gelegen in een fraaie, bosrijke omgeving in Belgisch Limburg op ca. 20 kilometer van Maaseik (B) en Weert (NL). Het nabijgelegen dorp Opoeteren ontleent zijn naam aan de bosbeek De Oeter, die enkele kilometers voorbij het kasteel ontspringt. De beek slingert zich over het kasteelterrein en ververst daar het water van de vijvers. Het kristalheldere water stroomt ook langs de twee zweethutten en biedt de deelnemers desgewenst verkoeling.
Het kasteel zelf wordt sinds 1994 bewoond door een woongemeenschap, waarvan ook diverse trainers deel uitmaken .
Het werd rond 1540 gebouwd door Philips de Montmorency, beter bekend als de erfgraaf van Hoorne. In 1568 werd hij samen met de Graaf van Egmont op de Grote Markt in Brussel onthoofd. Hij was een invloedrijk man, onder meer Ridder van het Gulden Vlies, admiraal en lid van de Raad van State. Bij de Spaanse koning Philips II viel hij in ongenade toen hij samen met Egmont en Willem van Oranje verzocht om de gevreesde kardinaal Granvelle te ontheffen van zijn functie als bewindvoerder over de Nederlanden. Een gebeurtenis die bijdroeg aan de Tachtigjarige Oorlog en de deling van de Nederlanden.
De Dorpermolen is een watermolen gelegen op de Bosbeek, in het centrum en nabij de kerk van Opoeteren in de Belgische provincie Limburg. Het nu bestaande gebouw is het resultaat van verschillende bouwfasen. Deze onderslagmolen werd reeds vernoemd in 1407 en herbouwd in 1530. Tenslotte werd dit korenmolengebouw in 1859 herbouwd in steen. De molen is sinds eind 19de eeuw in het bezit van de familie Cornelissen.
Start :Aan het recreatie en natuurpark “Keiheuvel” Afstand :8 km Bewegwijzering :Ja GPS :N51 10.902 E5 12.752
Mostpad Parcours: Bos- en duinwegen, niet geschikt voor rolstoelen en kinderwagens
DE ROUTE :
De wandeling loopt doorheen het domein "de Most". Die naam houdt verband met het natuurlijk milieu, namelijk een zeer moerassige streek met allerlei waterplanten en struiken in het laaggelegen gebied van de Grote Nete en de Hoofdgracht.
Op de route : --Recreatie en Natuurpark Keiheuvel --Keiheuvel Aerodrome --Gerheide --De Most --Camping GT --Taverne De Kei
De Most bestaat voor het grootste gedeelte uit landbouwgronden. Op het Gewestplan Herentals-Mol zijn grote delen ingetekend als natuurgebied en waardevol agrarisch gebied. Zelfs geldt het als ‘speciale beschermingszone’ in het kader van de Europese Habitatrichtlijn.
Karakteristieken Herstel van de vroegere, natuurlijke topografie met zijn plassen, grachten en afwateringen is hier nu één van de belangrijkste doelstellingen. Nog geen tien jaar geleden werd dit gebied genivelleerd. Dat betekent dat er nog voldoende aanwijzingen zijn van de vroegere conditie van het gebied, ook dat er voldoende mogelijkheden zijn om die te herstellen.
Openstelling Het gebied is toegankelijk voor wandelaars (niet geschikt voor rolstoelgebruikers en kinder- wagens). Een aanrader is het 8 km lange Mostpad dat u doorheen het domein leidt.
Het Vlaamse Gewest is sinds 1980 eigenaar van 104 ha van het domein, dit gedeelte werd voor passieve recreatie opengesteld. Het kasteel en het omringende park is daarentegen NIET voor het publiek toegankelijk.
Ons wandelpad loopt over mooie wandelpaden, langs vijvers en waterlopen en langs de enige waterval van Balen (niveauverschil 1,30 m). In het aangrenzende gebied Keiheuvel maakt de wandelaar kennis met de typische dennen en stuifzandduinen.
Start : Aan de kerk van Lierop Afstand :7,6 km Bewegwijzering : GPS :N51 25.181 E5 40.920
DE ROUTE :
Offermansstraat--Lijestraat--Vaarsehoefweg--Phillipsbosweg--verbindingsweggetje tot aan Lieopsedijk-- verbindingsweggetje tot aan Slieverstraat--Varendonkweg--verbindingsweggetje tot aan Doetersedijk—Laan ten boomen—Somerenseweg
Horeca : --Cafe-Cafetaria 't Jagershuis --Cafe De Babbelaar --Bakkerij van Mill --Herberghe De Coeckepanne
Lierop is een dorp in de Nederlandse gemeente Someren, provincie Noord-Brabant. Op 1 januari 2009 telde Lierop ± 2148 inwoners. Tot 1935 was Lierop een zelfstandige gemeente. In het jaar 2001 waren er plannen om heel het grondgebied van Lierop ten noorden van de A67 bij Helmond te voegen. De actiegroep 'Handen af van Lierop' en de val van het kabinet Paars II hebben dit verhinderd.
De abdij van Postel bewerkstelligde vele ontginningen. Er werden hoeven gesticht te Moorsel, Boomen, Ter Hofstadt, Ten Berge, en Ten Eijnde, de Stipdonkse hoeve met de Stipdonkse Watermolen op de Aa, en het Slotje.Ook de Hertog van Brabant had veel invloed. In 1328 kende Hertog Jan III van Brabant gemeenterechten toe aan Lierop, waarbij men schepenbank werd ingesteld om recht te spreken
De neogotische koepelkerk uit 1892 is een schepping van Carl Weber. Ze is gewijd aan de Heilige Naam van Jezus, wat terugkomt in de naam: Heilige Naam Jezuskerk. De wijding geschiedde in 1895. De kerk heeft nog een bijzonder gaaf neogotisch interieur, en ze bevat tevens enkele kerkschatten uit voorgaande tijden. De twee zuidelijke torens waren oorspronkelijk hoger dan de twee noordelijke.
Buurtschap Boomen, ten oosten van Lierop, bezit een aantal fraaie langgevelboerderijen. Ook vindt men daar, op Boomen 14, de Marialinde uit 1640. Na de Tweede Wereldoorlog is in deze boom een Mariabeeld geplaatst uit dank voor het feit dat in Lierop geen oorlogsslachtoffers zijn gevallen. De boerderij op nummer 31 dateert uit 1880. De buurtschap bestond voor 1741 uit slechts één boerderij. Dat aantal is uitgegroeid tot vijf aan het begin van de 19e eeuw. Na de ruilverkaveling in 1955 is een aantal boerderijen verdwenen, maar er zijn plannen om op dezelfde plek nieuwe boerderijen neer te zetten in ongeveer dezelfde stijl
In het zuiden vindt men de Kleine Aa, waaraan een aantal waardevolle vochtige natuurgebieden liggen, waaronder Oeterd, wat een schraalgrasland omvat, en De Vlerken. Men vindt onder meer Bosanemoon en Slanke sleutelbloem.
De Somerense Vennen Verscholen in de rustige en uitgestrekte bossen in het grensgebied van de Peel en de Kempen, op een van de mooiste plekjes in Noord-Brabant ligt camping “De Somerense Vennen”. Op deze camping die vanaf oktober 2005 door een gestarte herstructurering enorm positief is veranderd, waar u en uw gezin een fijne vakantie kan doorbrengen in een bosrijke omgeving
Start : op het dorpsplein van Cassel Afstand : 14 km Bewegwijzering : GPS : Cassel, Nord, Nord-Pas-de-Calais, France
DE ROUTE :
-Rue du mal foch—Route d'Hazebroeck—Chemin Saint-Pierre—Wyt straete--Route de Borre—Route du Chateau d'eau—Chemin de Terdeghem—Route du Grand Bruxelles--Route de la Roome—Route de la Haute Roome—Rue des Freres Patteyn—Standaert Straete—Route Nationale—Sentier de Kerck Of—Chemin du Chapitre--
Op de route :
--Notre Dame --Coq de Paille --Terdegem --Eglise Saint Martin --De molens van Steenvoorde --Le moulin de la Roome --Het kerkhof van Cassel --Standbeeld van Marechal Foch
Kassel (officieel: Cassel) is een stad in het Franse Noorderdepartement, gelegen in de Franse Westhoek en Frans-Vlaanderen. Ze heeft ongeveer 2500 inwoners op een oppervlakte van 13,13 km².
Kassel is gelegen op de 176 meter hoge Kasselberg (met daarnaast de Wouwenberg die men ook Recollettenberg noemt, 141 meter), het hoogste punt van de Westhoek. Het is een kleinstedelijk centrum (kantonhoofdplaats, onderwijsinstellingen) met dagtoerisme.
In de gemeente ligt spoorwegstation Cassel.
Bezienswaardigheden -- Het 16e-eeuwse Landshuys in renaissancestijl (thans historisch en volkskundig museum)
-- De gotische hallenkerk Onze-Lieve-Vrouw van de Crypte met fraai interieur. Op het einde van de 10e eeuw stond hier een parochiekerk die aan Onze-Lieve-Vrouw was gewijd. Ze werd in 1290 heropgebouwd en in 1300 ingericht als kapittelkerk met 12 kanunniken. Op het einde van de 16e eeuw werd ze geplunderd en in brand gestoken door de geuzen. De kerk werd achtmaal tot puin herleid en telkens weer heropgebouwd. Tijdens de Franse Revolutie diende ze tot paardenstal, gevangenis, hospitaal en tempel van de Rede. Het orgel dateert uit de 17e en 19e eeuw. De kerk is sterk verwaarloosd, maar wordt momenteel gerestaureerd.
-- De voormalige Jezuïetenkerk (barok - 17e eeuw)
-- De Ariënpoort (Porte d'Aire)
-- Marktplein met huizen uit de 17e en 18e eeuw.
-- Het Musée de Flandre
Le moulin de la Roome Houten molen op een as (16de eeuw) die in 1927 neerstortte en tussen 1995 en 1999 heropgebouwd werd. De molen werd gebouwd langs een van de 7 Romeinse heirwegen die vanuit Cassel vertrekken, meerbepaald de heirweg die via Steenvoorde naar Brugge loopt. De molen "la Roome" torent uit boven het dorpje van Terdeghem; het uitzicht is er fantastisch. Tijdens uw bezoek kan u op een video de verschillende bouwfasen van de molen zien. Bij uw vertrek krijgt u een zakje bloem.
--Gooik met de dorpskerk --afspanning “de groen poort” --Café de Cam --Café Den Haas --Woestijn en zijn kapel --Drie-Egypten
We wandelen in ‘de parel van het Pajottenland’, Gooik. Niet alleen bekend om zijn volksmuziekfestival Gooikoorts en zijn Muziekmozaïek, het Impulscentrum voor folk en jazz, maar ook voor zijn rust en natuurschoon. Zodra je de drukkere wegen verlaat, beland je in een landelijk en glooiend landschap waar je op een zonnige dag volop zult genieten van het mooie Pajotse landschap met zijn holle wegen, molens, hoeves, akkers en weiden. Op het eind is het even klimmen geblazen
Gooik ligt in Vlaams-Brabant, in het heuvelachtige Pajottenland, dat de overgang vormt tussen de valleien van de Dender en de Zenne. De gemeente wordt doorkruist door de weg van Asse naar Edingen, die het tracé volgt van een Romeinse heirbaan en de N28 Ninove-Halle. De voornaamste economische activiteit is een vorm van gemengde landbouw en bescheiden fruitteelt. Er is een beperkte industriële activiteit. De groene omgeving biedt uitstekende wandel- en fietsmogelijkheden.
Historisch De geschiedenis van Gooik gaat terug tot de Romeinse tijd. Langs de heirbaan van Bavai naar Asse verrezen verschillende woonkernen. Ook in de buurt van Gooik werden enkele villae gebouwd. Op deze Romeinse resten ontstond het latere dorp. Door haar ligging op de grens van het graafschap Vlaanderen, het hertogdom Brabant en het graafschap Henegouwen was Gooik regelmatig het toneel van verwoestingen. Het eigendomsrecht van de abdij van Nijvel ging in de loop der tijden over naar Brabantse edelen. De prachtig gelegen kapel in het gehucht ‘De Woestijn’ herinnert aan een eeuwenlange verering van het Heilig Kruis.
De Drie Egypten --Ook deze plek wordt volgens vele lokale publicaties in verband gebracht met de tocht naar Santiago de Compostela. We menen echter dat hier zeker geen sprake was van een belangrijke passage van pelgrims naar Santiago. De enige belangrijke passageplaats in het Pajottenland was de stad Halle. Om daar te komen liep men meestal over Brussel. Regionale bedevaarders naar de Woestijnkapel vonden hier in de Drie Egypten wel onderdak. --De mooie afspanning met zijn trapgevels dateert uit 1642 en daarmee is het zowat het oudste burgerlijk gebouw van Gooik. De naam '3 Egypten' is wat vreemd. Waarschijnlijk refereert het naar een oude benaming voor zuiderse zigeuners, herkenbaar nog in het Engelse woord 'Gypsies' en afgeleid van de landsnaam 'Egypte'.
Woestijn --Vreemde benaming voor dit gebiedje op het eerste zicht maar eigenlijk is het dat niet. De benaming is een afgeleide van 'wastine', een braakland, onontgonnen gebied in de vroege middeleeuwen en wellicht begroeid met grassen, heide, struiken en bomen. Herders hoedden er overdag hun kudde. Tot voor enkele eeuwen waren er overal in Vlaanderen en Brabant zulke uitgestrekte wastines.
Woestijnkapel --Volgens de legende gingen rond 1280 op deze plaats de honden van een herder wild aan krabben en graven. Er kwam uit de grond een geelkoperen kruisbeeld te voorschijn. De pastoor bergde het op in de Gooikse kerk maar de volgende morgen lag het kruis terug op zijn oorspronkelijke plaats, een duidelijk signaal dat het hier moest blijven. Al snel werd het miraculeuze kruis vereerd met een kapel die gelovigen aantrok. Paus Bonifacius verleende in 1300 aflaten aan wie hier op bedevaart kwam en zo ontstond een belangrijke toeloop van pelgrims. Het kruis zou nog steeds bestaan maar wordt om veiligheidsredenen niet langer in de kapel bewaard. Dat mooi versierde kruis is wellicht echter jonger dan de legende verhaalt en werd waarschijnlijk geschonken door de Brusselse familie Taye toen die de heerlijkheid Gooik opkochten in 1430.
--Een deel van het kapelgebouwtje dateert nog van de 14de-15de eeuw maar het huidige uitzicht kwam vooral tot stand rond 1600. Binnenin is van het oorspronkelijke interieur niks bewaard. Het stucwerk is van 1758 en het portaal werd in 1970 nog grondig onder handen genomen.
--De kapel 'Heilig Kruis van de Woestijn' heeft altijd een grote aantrekkingskracht uitgeoefend, er waren processies en vroeger was er zelfs een zondagse mis. Nog steeds vindt er jaarlijks op de tweede zondag van november een Sint-Hubertusviering plaats. Het zijn echter vandaag vooral de talrijke wandelaars en fietsers die de plaats van de pelgrims hebben ingenomen.
--De Sint-Jacobsschelp naast de ingangsdeur werd ingehuldigd op 23 juli 2010 door wandelaars van het Genootschap van Santiago de Compostela, die een 650 km lange tocht ondernamen door Vlaanderen langs alle Sint-Jakobskerken en plaatsen die met de pelgrimage naar Compostela hadden te maken.
Start :Aan de kerk van Jesseren, Afstand : 11 km Bewegwijzering : GPS : N50 48.361 E5 23.467
DE ROUTE : Jesseren,deelgemeente van Borgloon in de provincie Limburg. Achter de kerk is er een ruime parkeerplaats.
Het gebied tussen Gors, Zammelen en Jesseren is een groene schatkamer van natuur. Natte natuur met poelen en orchideeënweiden wisselen met prachtige hellingbossen en fruitgaarden. De wandeling loopt langs verschillende natuurgebieden.
Jesserenstraat—Kreelovenstraat--Pastoorstraat--links en direkt rechts—op de x rechts—op de Y links—we komen op de Bellingstraat en gaan schuin links in de Groenstraat—nu 2 maal rechts—Daelbroekstraat--op de x rechtdoor—rechtdoor tot in het natuurgebied Zammelen en hier de rode driehoekjes van de Zammelse landschapswandeling en je zal deze bewegwijzering volgen tot in Zammelen. Boven verlaat je weer het holle pad door een sluis en je stapt nog even rechtdoor tussen fruitgaarden. Op een brede kiezelweg sla je linksaf, tussen de fruitgaarden. Bij een huis met nummer 17 ga je rechtsaf in een volgende kiezelweg.Deze brengt je op rijweg. Rechtsaf over de Jesserseweg.--Herkeihofweg--Jessensstraat--Broekstraat--Kreelovenstraat-Start
Jesseren Bezienswaardig is de kerk van de Heilige Kruisverheffing uit 1723 in vroeg-classicistische stijl die in 1919 werd uitgebreid met zijbeuken. Het interieur is sober maar waardevol met de geschilderde kruisweg van de Luikse schilder M. Aubé.
Een ander gebouw is het kasteeltje met vierkante toren en het stationsplein met het enige bewaard gebleven station in de fusiegemeente Borgloon. Aan het station van Jesseren was vroeger de "Grande Siroperie Limbourgeoise" gevestigd. Buiten een vage naam op de gevel van het gebouw is hiervan niets overgebleven.
De spoorwegzate is nu een fietspad geworden en brengt de fietser door het Haspengouwse landschap.
In Jesseren is slechts één horecagelegenheid te vinden, een café (in de Broekstraat) waar men na een wandeling of fietstocht kan rusten.
Station Jesseren is een voormalig spoorwegstation langs spoorlijn 23 (Drieslinter-Tongeren) in Jesseren, een deelgemeente van de stad Borgloon.
Bij de opening van de lijn in 1879 was er enkel een spoorweghalte. Rond de eeuwwisseling kreeg Jesseren een volwaardig station. Na de sluiting van de spoorlijn werd het gebouw ingericht als een café. Tegenwoordig is het een woning.
Het goederenstation bediende de stroopfabriek "Grande Siroperie Limbourgeoise" die aan het stationsplein gevestigd was. De fabriek werd in 1999 afgebroken, het goederenstation is nog steeds aanwezig.
Je kan ook vertrekken aan de kerk van Achterbos die een straat verder staat dus; Jozef Calasanzstraat—Braandkuilstraat--Bruggeske--Koekenberg--Hannesblok--Rollekens--door het bos tot op Sint-Theresiastraat—Mastenstraat--Blokstraat--binnendoor naar de 15 kapellekes—Processieweg--Kruisberg--Sterrenstraat--bospad tot op Bietenstraat—Lijsterdreef--Karrekietstraat--Kerkebossenstraat--Hoekstraat--door een weidepad tot op Feyenend—Oude bleken—door het bos tot Goorstraat--Grootkapellen--Akkerstraat--aankomst
Niet voor niks inspireerde deze omgeving een hele school schilders waarvan Jakob Smits en Dirks Baksteen de bekendste namen zijn. Blikvangers langs deze wandeling zijn de Vijftien Kapellekens, een heuse kruisweg in de bossen. En je kan niet om de aanwezigheid van het Studiecentrum voor Kernenergie heen. Al meer dan een halve eeuw is deze spitstechnologie hier aanwezig.
Achterbos is één van de twaalf gehuchten van Mol (België). Op 31 december 2005 telde Achterbos 3805 inwoners, het op één na hoogste cijfer in de gemeente (Mol-Centrum telt 6551 inwoners). Het gehucht bevindt zich in een bosrijk gebied dat, net als zijn bewoners, vaak vereeuwigd werd in de etsen en schilderijen van Jakob Smits (1855-1928) en diens leerling Dirk Baksteen (1886-1971). Beide kunstenaars zijn begraven op het kerkhof van Mol-Achterbos. In de bossen van Achterbos bevinden zich de '15 kapelletjes', een uitbeelding van de vijftien staties van de kruisweg van Jezus.
Jakob Smits (Rotterdam, 9 juli 1855 - Achterbos (Mol), 15 februari 1928) was een Nederlands-Vlaams kunstschilder. Hij werd geboren als zoon van een ondernemer-decorateur. Jakob studeerde in Rotterdam aan de academie en hielp zijn vader in het decoratiebedrijf. Van 1873 tot 1876 volgt Jakob academische studies in Brussel, en nadien studeert hij ook nog in München (1878-1880), Wenen (1880) en Rome (1880). Jakob Smits, in 1902 Belg geworden, was Ridder in de Leopoldsorde (1903), Officier in de Kroonorde (1919) en Commandeur in de Kroonorde (1927).
Mol is een plaats en gemeente in de provincie Antwerpen. De gemeente telt ruim 32.500 inwoners.
Mol bestaat uit 12 gehuchten: Achterbos, Centrum, Donk, Ezaart, Ginderbuiten, Gompel, Heidehuizen, Millegem, Rauw, Sluis, Wezel en Postel.
Hier vestigde zich de eerste nucleaire installatie in België. Aanvankelijk bedoeld als proefreactor, later uitgebreid tot Studiecentrum voor kernenergie.
Binnen de gemeente ligt de Abdij Postel. Ontginning van Kempisch wit zand deed waterputten ontstaan, die thans één van de attracties vormen van het provinciale recreatiedomein Zilvermeer.
Een van de grotere werkgevers van Mol is de Mora fabriek waar circa 200 personen werkzaam zijn.
Studiecentrum voor kernenergie (SCK) is de naam van de campus in Mol waar zich de eerste in België gebouwde kernreactor bevindt. Deze kernreactor, die de naam BR1 kreeg, werd gebouwd als een proefreactor, dit wil zeggen met oog op het uitvoeren van wetenschappelijke experimenten, niet voor de commerciële uitbating van het opwekken van energie. Behalve de reactor en de bijhorende technische gebouwen, bestaat het SCK ook uit labo's, leslokalen, administratieve gebouwen en een woonwijk, inclusief sport- en recreatieinfrastructuur, die gebouwd werd om het personeel van het centrum te huisvesten. In 1952 werden Jacques Wybouw en Jacques Thiran als architecten aangesteld voor de bouw van de campus. De laatste van deze twee was evenwel slechts vier jaar bij dit project betrokken.
De 15 Kapellekens De kapelletjes werden in 1815 opgericht als bedevaartsoord door pater Helsen uit Geel, dienstdoend geestelijke in Achterbos. Ieder kapelletje bevat een afbeelding van de kruisweg. De grootste kapel –de kapel van de Heilige Kruysberg- stond er al in de 18e eeuw. De kapel was de ideale rustplaats voor reizigers.
Millegem is een gehucht van Mol.
Millegem vroeger: Nieuwe kerkDe naam Millegem is afgeleid van 'mille' wat lichte aarde, fijn stof, zand betekent. Millegem werd voor het eerst vermeld in de 8e eeuw, toen de H. Odrada naar Millegem op bedevaart kwam naar het kapelleke van de moeder Gods. Tijdens de 12e eeuw woedde er een hevige strijd tussen de Berthouts, Heren van Geel, en de Molse voogd om hun gebied uit te breiden. De Mollenaars hebben hier klaarblijkelijk het onderspit gedolven met als gevolg dat Millegem een Geelse uitbreidingsenclave werd binnen Mol. Millegem werd in de Middeleeuwen een parochiegehucht van de Vrijheid en de Heerlijkheid Geel en verkreeg daarna een semi-onafhankelijke positie. Sedert 1818 is Millegem een gehucht van Mol. Het landelijke kerkje uit 1858 werd in de jaren zestig afgebroken en vervangen door een nieuwe kerk.
Millegem nu: Eén van de grootste wijken van Millegem is de Europese wijk, waar van oorsprong vooral veel villa's opgetrokken werden voor de ambtenaren van de nabijgelegen vestigingen van Euratom, Eurochemic en het Studiecentrum voor kernenergie (SCK). Sinds 1960 bevindt zich in Millegem ook de Europese School (Mol). In 2006 is Millegem "cultureel ambassadeur" van de gemeente Mol.
Start :Aan de kerk van Ename Afstand : 9,5 km Bewegwijzering : GPS : N50 51.291 E3 37.923
DE ROUTE :
Een route die het verleden en het heden verbind
Starten aan de kerk van Ename,daarna --Paardemarktstraat--N441 oversteken—Sint-Laurentiusstraat--Kapellestraat--Schatakker--Braambrugstraat--Boskant--Kleistraat--Sint-Amelbergastraat--Ruiterstraat--Wolvenberg--Rekkemstraat--N46 Wijnendale—Voor Eine—Sint-Salvatorstraat--Abdijstraat--Enameplein
Op de route :
--Ename --Het bos van Ename --Natendries --Dolage --Wolvenberg --Brouwerij Liefmans --De Schelde --De ruines van de Sint-Salvatorabdij
Opgravingen van Ename Men heeft steeds geweten dat over een oppervlakte van 11 ha. de restanten liggen van het vroeg middeleeuws dorp Ename, zijn burcht en kloosterabdij. De restanten lagen juist onder de graslaag, men heeft nooit de grond deftig kunnen bewerken omwille van de overblijfselen die in de grond aanwezig waren. In 1941 tot '46 heeft men een gedeelte van de burcht opgegraven en van de grote abdijkerk. Daarna is alles terug dicht gegooid.
In 1982 werden de gronden gratis ter beschikking gesteld door een privépersoon. Dan is men begonnen aan de opgravingen. In samenwerking met de provincie Oost-Vlaanderen, heeft men een archeologisch park uitgebouwd. Alle opgegraven muren en dergelijke worden verstevigd en het zaalkerkje zou worden heropgebouwd. Zodanig dat iedere leek dit park nuttig kan komen bezoeken, en zich een idee vormen hoe het er vroeger uitzag. Het Kijkvenster is hiervan reeds een goed voorbeeld. Dankzij deze multimediale kijk en de aanwezige infoborden is het zelfs voor een leek gemakkelijk om zich een beeld te vormen van de abdij van toen.
De ambities zijn er wel maar er is hier duidelijk iets misgelopen. De kijkvensters zijn zelden geopend aan de opgravingen zelf en het metalen grote gebouw dat je op de achtergrond ziet zou het museum moeten worden. Het gebouw van de provincie is afgewerkt en kost handenvol geld om het te onderhouden maar er gebeurt niets. Niemand weet of het museum er zal komen en hoe het er zal uitzien. Het zoveelste blundergebouw.
Provinciaal museum t'Ename Naast de kerk bevindt zich het provinciaal museum t'Ename. Op een moderne manier krijg je een voorstelling van het leven in de periode van het jaar 1000. Dit is een echte aanrader! Een uitgebreide beschrijving kan je vinden op hun website, www.ename974.org
Wandeling door het bos t'Ename In Ename ligt een uniek natuurgebied dat in 2002 de Vlaamse Monumentenprijs mocht ontvangen. Alle informatie over dit natuurreservaat en de wandeling kan je vinden op de website van het Provinciaal Museum
Een paar historische gegevens:
974 :Het Duitse Rijk laat hier een burcht oprichten, ter verdediging tegen het Frankische Rijk.
1033 : Inname van de burcht en het havenstadje, alles wordt vernield en achtergelaten.
1063 : Een monnik van de St.Vaastabdij van Arras sticht in de burcht een abdij, met de steun van de Graaf van Vlaanderen. Ze bouwen een Benidictijnerabdij St.Salvator.
1139 : De abt bouwt een basiliek aan de abdij, ter vervanging van het uitgebreide zaalkerkje.
1400 (ongeveer) : Het klooster wordt afgebroken en vervangen door een ruimer opgevat complex, o.a. de uitbreiding van de ziekenzaal.
1578 : De abdij wordt door de Spanjaarden gedeeltelijk gesloopt, als de rust is teruggekeerd worden ze grotendeels hersteld en uitgebreid, o.a. de abtswoning wordt serieus vergroot. Dit nieuw gebouwen gedeelte is te herkennen aan het feit dat toen al bakstenen werden gebruikt.
1794 : De abdij wordt afgeschaft en door de Fransen openbaar verkocht.
Start en parking in de Burgemeester Heymansplein,vandaar naar
--Melkerijstraat--Genebroekstraat--Reservorenstraat--de spoorweg over en direkt links het bospaadje in—Groenhoekstraat--Wurvennestraat--Heidestraat--binnenpaadje tot op Kroonstraat—Steeg--Pijlstraat--Wittevennestraat--Vossenhoek--Pijlstraat--bospad tot op Drie Gezustersstraat—Genemeerstraat--Eggestraat--Korspelsesteenweg--Poelakkerstraat--Driehoekstraat--naar start
Beverlo (Limburgs: Bejêvel) is een deelgemeente van de stad Beringen, in de Belgische provincie Limburg.
Het historische Beverlo omvatte eveneens Heppen en een uitgestrekte heide tussen Heppen en Hechtel. Op deze heide is kort na de Belgische onafhankelijkheid een belangrijk militair kamp opgericht, waarrond in 1850 de gemeente Leopoldsburg is ontstaan. Dit kamp wordt nog steeds het Kamp van Beverlo genoemd. Ook Heppen werd een zelfstandige gemeente in 1850.
Groot-Beverlo maakte samen met Oostham en Kwaadmechelen deel uit van de heerlijkheid Ham. Deze gemeenten werden bij de fusies van 1977 echter niet opnieuw samen gevoegd. Beverlo werd integendeel opgenomen in de gemeente Beringen, waar het historisch gezien geen enkele band mee had.
Over de herkomst van de naam Beverlo zijn de specialisten het niet altijd eens. Het 2de lid van de naam, lo of loo, is algemeen bekend: beboste plaats.
Bever zou afstammen van het Germaanse woord bibara, dat te maken heeft met water en waterlopen.
Volgens J.Lindemans in Plaatsnamen, een Keltische studie (1925) is Beverlo een Keltische naam. Bibara betekent gewoon: water, verwant met het latijnse bibere (drinken). De diernaam bever is hier ook mee verwant.
In het dialect zegt men: Bjèvel en in oudere geschriften treft men de volgende schrijfwijzen aan: Beverloe, Beverlee, Beverle, Beverloo.
De Salische Franken kwamen in de vijfde eeuw naar onze streken en waarschijnlijk heeft er een stam zich gevestigd in ons dorp. De driehoekige vorm van het dorpsplein verwijst hiernaar. In het midden van het plein was er een drinkpoel gelegen.
De Taxanders waren reeds in de Kempen aanwezig omstreeks 77 na C. De naam Tessenderlo zou betekenen: bos van Taxanders.
Tessenderlo is gelegen op een 10tal km. van Beverlo.
Start : aan de kerk van Sourbrodt (Bôsfagne) Afstand :8,8 km Bewegwijzering : GPS : N50 28.561 E6 07.828
DE ROUTE : Een prachtige wandeling in en door de Hoge Venen
--Rue des Censes—links en direkt terug links –Rue des Etangs—Rue des Trientales--Rue du Cimetiére—Rue Clair Chêne—Rue des Tourbieres—we nemen links het pad door de hoge venen (de Fagne)--Auf Dem Hau—terug door de venen tot je Sourbrodt Propeller WWII tegenkomt—Rue du coin du bois—Rue de bosfagne--Start
Op de route :
--De kerk St.Wendelin in Sourbrodt --La Rour --Hoge Venen --Russisch kruis --Munument uit de tweede wereldoorlog
Sourbrodt Niet ver van Weismes en Robertville, is dit dorp ideaal gelegen op de Hoge Venen. Het biedt tal van wandelingen en bezienswaardigheden. Mis het station van Sourbrodt niet, een gebouw in Duitse stijl, enig in België.
In de omgeving Het beroemde Signal de Botrange, het hoogste punt van België (694 meter), ligt op 10 minuten. Zoals het geheel van de Hoge Venen, is deze plaats een droom voor liefhebbers van wandelingen en natuur (te voet, per MTB …). Om u te ontspannen kunt u aan het meer van Robertville vissen, minigolfen, kanovaren, kajakken, fietsen of tennissen.
Noteer tenslotte dat u op slechts een half uur bent van de zeer aangename stad Spa.
De Hoge Venen (Duits: Hohes Venn; Frans: Hautes Fagnes) vormen als onderdeel van grotendeels de Ardennen en voor een kleiner deel van de Eifel een hoogvlakte en natuurreservaat in noordoostelijk België plus een stukje aangrenzend Duitsland. Het gebied ligt in het Natuurpark Hoge Venen-Eifel en is ongeveer 4500 ha. groot. Zoals de naam al zegt, bestaat een groot deel van de regio uit hoogveen-afzettingen. Een deel hiervan is nog actief, wat wil zeggen dat er nog steeds veenvorming optreedt.
Start : Aan het Fort van Ecaussinnes Lalaing (Parking) Afstand :8,5 km Bewegwijzering : GPS : N50 34.146 E4 10.618 Château fort 1, rue de Seneffe 7191 Ecaussinnes Lalaing
DE ROUTE :
Vanuit het Fort links --Rue de la Grande Ronce—Rue de Seneffe—Rue de Payelle—Rue de Hubersart—Rue de Triboureau—veldweg tot op Rue de Ronquiéres—Rue de L'Hayette—veldweg tot op Rue de la foillier-- Haute Rue—Rue Maurice Canon—Rue de Place--start
Écaussinnes (Waals: Les Scåssenes) is een gemeente in de Belgische provincie Henegouwen. Ze telt ruim 10.000 inwoners. De gemeente is in 1977 ontstaan uit de fusie van drie kleinere gemeenten, alle met Écaussinnes in naam; vandaar dat men in het taalgebruik soms van "des Écaussinnes" spreekt. De gemeente wordt doorkruist door het riviertje Sennette. In het oosten loopt het Kanaal Brussel-Charleroi. Het industriegebied van Feluy langs dit kanaal, ligt voor een groot gedeelte op het grondgebied van Ecaussines.
Kasteel van Ecaussinnes-Lalaing De geschiedenis van dit kasteel keert terug tot de 12e eeuw, toen op deze plek een burcht werd gebouwd die de Hertog van Henegouwen moest helpen om zich tegen de Graaf van Vlaanderen en tegen de Brabanders te beschermen.
Kasteel van la Follie Het kasteel in zijn huidge vorm gelijkt niet meer op het kasteel uit het begin van de 16e eeuw. Nochtans zijn bepaalde muren, elementen van het interieur, en vooral de opgravingen uit 1928 verricht Heer Pierre de Lichtervelde bewijzen van een oude geschiedenis. Het is bezezen dat het huidge kasteel grotendeels werd opgebouwd op de basis van het 16e eeuwse kasteel.
Destijds was de brucht van la Follie geflankeerd door 4 ronde hoektorens, verbonden met 3 meter dikke muren. Dit gaf een vierkant grondplan, wat eignelijk nog steeds het geval is. Rond het kasteel was een slotgracht die met water gevuld was, met een ophaalbrug.
De hertog van Lichtervelde is de huidige eigenaar.
Start :Aan de kerk van Doomkerke Afstand :8,5 km Bewegwijzering : Ja GPS :N51 04.225 E3 21.389 Brandstraat 22 - 8755 Ruiselede-Doomkerke
DE ROUTE :
Vertrek bij kerk Doomkerke (Ruiselede) door/langs Galatosbossen, De Vorte Bossen, Gemeentebos Parochieveld, Ruiseleeds Veld en Gulke Putten. Stuk voor stuk pareltjes .
Na het vertrek (met de rug naar de kerk-rechts),het eerste paadje rechts ingaan daarna tot op Krommekeerstraat—veldweg en bospad tot op Kruisbergstraat— terug bospad –Planterijstraat—Maria-Aalterstraat met gelegenheid tot terrasje-Predikherenstraat—Veldkapellestraat--(bospad)--Oude veldstraat--Start
Parochieveldwandelroute De Parochieveldwandelroute in de bosrijke omgeving van Ruiselede overschrijdt de provinciegrenzen van West- en Oost-Vlaanderen. Je vertrekt in de deelgemeente Doomkerke en wandelt er langs rustige voetwegen naar het natuurreservaat De Vorte Bossen. Via het Parochieveld, een gemeentelijk bosdomein, stap je richting Wingene. Daar volgt een korte verkenning van het oude Sint-Pietersveld. De veldwegen brengen je ten slotte terug naar het vertrekpunt.
Leuk om weten: Sint-Pietersveld is een driehoekige strook onvruchtbare zandgrond. In de 13e eeuw was de Sint-Pietersabdij in Gent eigenaar van dit woest en moerassig heidegebied.
Carolus Borromeus kerk en kerkhof De kerk wordt ook "kathedraal te lande" genoemd. Opgetrokken in een Frans-Duitsgerichte neogotiek uit de rijpere periode van de architect Jan-August Clarysse. Gaaf neogotisch totaalconcept, zowel aan buiten- als aan binnenzijde. De plattegrond ontvouwt een driebeukige kerk met basilicale opbouw, vierkante toren ten noorden en sacristie ten zuiden van het koor. Koor met vijfzijdige apsis. In de oksels van zijbeuken en transept aansluitende kapellen. Opgetrokken in lokaal gebakken baksteen, leien bedakingen. Toepassing van witte natuursteen voor de roosvensters, neogotisch maaswerk van de vensters en beeldhouwwerk. Arduin is gebruikt voor de plint, afzaten, dekplaten en deuromlijsting van het portaal.
Start : Aan de kerk Afstand : 8,5 km Bewegwijzering : C2 GPS : N50 02.504 E6 35.436
Deelstaat Rijnland-Palts District Bitburg-Prüm Verbandsgemeinde: Kyllburg Coördinaten 50°02'N 06°35'E
DE ROUTE :
Van de kerk gaan we rechtdoor in de Hochstrasse, daarna richting camping,aan de camping de brug over de Kyll oversteken en rechts omhoog klimmen naar hotel Werbusch, zo komen we in de Wilseckerstrasse,deze volgen we tot ja aan de linkerkant via trappen de Wilsecker Linde bereikt,bij deze historische linde naar rechts afslaan,voorbij de schuilhut, en ongeveer 150 meter het pad naar rechts nemen. Daarna de Taubenberg--Malberg--Kyllburg
Tien kilometer ten noorden van Bitburg, waar het Kylldal tussen Gerolstein en de Moezel op zijn mooist is, ligt de Kyllburger Waldeifel, het kleine Kneipp-kuuroord.
In 1239 liet aartsbisschop van Trier, Theodorich von Wied, een grote burcht bouwen als bescherming tegen de toen machtige heren van Malberg. Van de burcht is alleen nog het tot uitkijktoren verbouwde belfort behouden.
De Stiftskirche is met zijn kruisgang en kapittelhuis een van de kostbaarse gebouwen uit de Gotiek in het Rheinland. Zeer waardevol zijn de drie glasramen uit 1534, waarop verschillende scenes uit het leven van Chritus zijn uitgebeeld.
Start :Aan de kerk Afstand : 9.5 km Bewegwijzering : GPS : N50 54.237 E3 39.257 Kerkplein Zingem
DE ROUTE :
Starten aan de kerk en we gaan richting Peperstraat, daarna--Kerkhofstraat--rondpunt rechts aanhouden op de steenweg—we slaan rechts het paadje in naar de molen en volgen een aantal veldwegeltjes—Dijkstraat--Damstraat--Nederzwalmsesteenweg naast de schelde—Weistraat--Speelstraat--langs een veldweg naar de Nagelstraat—Omgangstraat--Veldstraat--Alfred Amelotstraat—naar de sportvelden—Sportstraat--Kruiskesstraat naar de start
Op de route :
--Zingem en de Sint Bavokerk --Café “in de klok” --het kerkhof --Meuleke 't Dal --De Schelde --De Mesureput --Brug over de Moerbeek --KSK Zingem
Sint-Bavokerk Zingem
De Sint-Baafskerk was eigendom van de Gentse Sint-Baafsabdij die er het patronaatsrecht over uitoefende.
Oorspronkelijk stond hier een kleinere Romaanse kerk uit de 10e of 11e eeuw. De westelijke middengevel, in onregelmatige Doornikse hardsteen, de oostelijke toegemetselde Romaanse rondbogen boven de absis van het koor en de kloeke stoel van de vieringtoren zijn er de overblijfselen van. In 911 bevestigde koning Lotharius de Sint-Baafsabdij in het bezit van tien hoeven, met de kerk en andere bijhorigheden.
De gotische zijbeuken zijn even hoog als de middenbeuk en dateren van circa 1500. Het transept is enkel in de daken merkbaar. De kerk had het uitzicht verkregen van een kusthallenkerk maar dan wel, voor het grootste gedeelte, opgetrokken in Balegemse zandsteen.
Na de verwoesting door de Gentse Geuzen in 1578, werd de kerk hersteld van 1593 tot 1645. In 1635 kreeg de toren zijn huidig uitzicht. Het is een hoge, elegante, achthoekige, naaldvormige toren met vier siertorentjes op het massieve, vierkante klokkenhuis.
Meuleken 't Dal
Alfred Amelotstraat 60, Zingem
Deze kleine, open staakmolen, op hoge teerlingen, is ongetwijfeld een van de oudste en tevens kleinste molens van Oost-Vlaanderen. Het bouwjaar situeert zich vermoedelijk in de eerste helft van de 14e eeuw. Het jaar 1154, zoals soms vermeld, is nogal twijfelachtig. De houten standaardmolen maakte deel uit van de bezittingen van de Sint-Baafsabdij te Gent en werd reeds in 1388, naar aanleiding van een herstelling, vermeld. In 1566 werden hagepreken gehouden door protestanten op de molendam. De molen is beschermd sinds 1944, het molenaarshuisje, een typische kleine en lage woning, sinds 1982. Teneinde de nog overblijvende windvang te vrijwaren, werden de omliggende percelen als landschap beschermd sinds 1977.
Start :Aan de kerk van Meldert Afstand : 9 km Bewegwijzering : wit zeskante bordje met rode driehoek bewegwijzerd in twee richtingen GPS :N50 59.896 E5 08.500
DE ROUTE :
We starten vanop de parking aan de kerk in Meldert en steken de grote baan over daarna komen we in de Zelemsebaan; daarna --Holstraat--Bijgaerdstraat--de Venusbergstraat-- Langeheidestraat--bospaadjes tot de oversteek met de Melderdsebaan—Eekhoornstraat--Gyzevonnenstraat--Lievevrouwkesbosstraat--Ottenbergstraat--we steken de Zelemsebaan over en omdat het nogal nat was gingen we links en volgden de oranje markering waardoor we terug op de zelemsebaan kwamen en rechts terug naar de kerk ,de dorst gelest in de Nachtmis,die ook overdag open is
Op de route :
De naam Meldert stamt deels uit het Germaans en deels uit het Latijn. Meldert verwijst naar het woord melde (soort wilde spinazie + achtervoegsel aarde). Zo zou Meldert dus melde-akker kunnen betekenen. Malen klonk in het oud-Germaans als mellen. Erd of ert betekent aarde, plaats of veld. Meldert zou dan betekenen: plaats waar een molen staat. In de gewesttaal noemt men de molenaar de maalder of de mulder. De "u" klinkt op vele plaatsen als een doffe "e". Het volk voegt bij sommige woorden een "d" of "t" voor de welluidendheid. Ook bij het woord mulder (klink als melder) wordt een "t" toegevoegd en muldert betekent dan eenvoudig bij de molenaar of bij den mu(e)ldert. Deze laatste uitleg stemt overeen met de vondsten die men hier is tegengekomen. Men heeft fundamenten gevonden van een zeer oude watermolen op de Zwarte Beek, niet ver van de dorpskom. Zo zou de betekenis van Meldert dus zijn: bij de molenaar, of zoals men hem in de gewesttaal noemt, bij den mu(e)ldert.
Sint-Willibrorduskerk De Sint-Willibrorduskerk werd gebouwd in 1365, later in de 17e eeuw werd de kerktoren er bij aangebouwd.
Op vrijdag 7 juli 2006 nadat herstellingswerkers het gebouw verlieten stortte de toren van de kerk in. Als bij wonder is hier niemand gewond geraakt.
De Venusberg is een Diestiaanheuvel in de gemeente Lummen, gelegen in de Belgische provincie Limburg.
Deze getuigenheuvel, gelegen te Meldert, bevindt zich op ongeveer 60m boven de zeespiegel en was een zandbank van de Diestiaanzee die zich 7 miljoen jaar geleden terugtrok. De 'berg' dankt zijn naam aan de vele vennen op de heuvel. Al in 1665 werd van Venderberch gesproken. De vele prehistorische vondsten in de omgeving maken duidelijk dat de Venusberg al in de prehistorie een drukbezochte plaats was.
De heuvel wordt gekenmerkt door een uniek landschap met een hoge ecologische waarde. Naast de droge heide treft men ook natte heide aan. De natte biotopen op die hoogte zijn uniek en zijn ontstaan door de ondoordringbare ijzerzandsteen ‘kwelbronnen’ die er ontspringen op de flanken. De top van de Venusberg biedt een weids panorama over de vallei van de Zwarte Beek.
In juni 2008 werd op en rond de Venusberg een nieuw wandelgebied geopend.
Start :Aan het rond punt aan de kerk van Tremelo Afstand :11 km Bewegwijzering : GPS : N50 59.466 E4 42.219
DE ROUTE :
Een wandeling door het mooie Tremelo met veel groen en prachtige villa's
Vanaf de parking ga je rechts naast de parking de Hilstraat in,op de eerste T ga je rechts het paadje in en zo kom je in de Basdongenstraat,daarna : --Rwandadreef--Ruandadreef--door het bos tot in de Mmami Mutaradreef--Bollostraat--kruisheide--Nieuwstraat--Leeuwerikweg--Vijstraaten--Heidebergstraat--Leemkuilenstraat--Barbarastraat--Pater Damiaanstraat—Aan het water links de Beverlaak in-- Pater Damiaanstraat—Boterstraat--Basdongenstraat--Helskensstraat--Door het bos en paadjes tot op de Werchtersebaan—Bruggenlandenstraat--Veldonkstraat –terug naar start
Op de route :
--Standbeeld van “De Messentrekker” --Voetbalveld --Kruis --Ninde --Muzeum van Pater Damiaan --Rusthuis --Dijle --Boomkwekerij --Tremelo
Tremelo maakt deel uit van het Hageland, een gebied dat zich uitstrekt tussen de universiteitsstad Leuven, de Demerstad Aarschot, de Oranjestad Diest en de suikerstad Tienen. Onder toerisme vind je een overzicht van ons recreatief aanbod. Tremelo is bovendien het geboortedorp van onze Grootste Belg en heilige Pater Damiaan.
Pater Damiaan In Ninde en Tremelo zijn heel wat kunstwerken rond Damiaan te vinden. We zetten ze even op een rijtje: Damiaanmuseum Het geboortehuis van Pater Damiaan in Ninde waarin het museum gevestigd is, is de belangrijkste en grootste bezienswaardigheid. borstbeeld aan Damiaanmuseum Aan het geboortehuis vindt u een bronzen kop van Damiaan. Het werk is van André Verbruggen, familielid van Damiaan. Het werd onthuld op 4 oktober 2009 tijdens de viering naar aanleiding van de heiligverklaring van Pater Damiaan. beeld in kerk Ninde In de kerk in Ninde bevindt zich op het hoogkoor het 2 meter grote beeld van Aloïs De Beule. Het Damiaanbeeld stond indertijd in het ‘Paviljoen van het Kerkelijk Leven' op de wereldtentoonstelling van Brussel in 1935. Het werd later aangekocht door de paters Picpussen en kreeg een ereplaats in het toenmalige klooster. In 1988 schonk de geriatrie het aan de parochie van de Zalige Damiaan De Veuster. schilderij in kerk Ninde In de kerk in Ninde hangt ook een groot schilderij van Rafaël Gorssen, die Damiaan als de barmhartige verzinnebeeldt. glasraam in kerk Ninde In de kerk van de Zalige Pater Damiaan in Ninde kan u ook een glasraam bewonderen van de hand van Daniël en Daan Theys, glazeniers uit Holsbeek. Het glasraam werd ingehuldigd op 3 januari 2010 (Damiaans geboortedag). beeld in kerk Tremelo In de doopkapel van de kerk in Tremelo-centrum waar Damiaan op 3 januari 1840 werd gedoopt, staat sinds 1994 een houten beeld van hem. Voor de realisatie van het werk deed men beroep op kunstenaar Leo Cambré uit Herentals.Het beeld is vervaardigd uit eikenhout uit de streek. Cambré inspireerde zich op het wandtapijt dat zich in het Damiaanmuseum bevindt en de levensloop van Damiaan weergeeft. We zien in de doopkapel een forse Damiaan met Hawaiiaans kindje op de arm. Een haarbles valt over zijn voorhoofd. Toch is de aantasting door lepra reeds licht zichtbaar. Damiaan is een stukje van zijn oor kwijt! schilderij in kerk Tremelo In diezelfde doopkapel van de kerk in Tremelo hangt een schilderij van de jonge Damiaan, gemaakt door de Gentse schilder Rudall. glasraam in kerk Tremelo In de kerk van Tremelo zijn twee glasramen gewijd aan Pater Damiaan. Het eerste glasraam in de linkerbeuk toont ons Damiaan bij zijn wijding door Mgr. Maigret op pinksterzondag 1864 in de kathedraal van Honolulu. Het draagt als opschrift: ‘Pater Damiaan ontvangt het missiekruis.' Damiaan draagt het zwarte kleed van zijn orde. In zijn rechterhand houdt hij een wimpel waarop Molokaii staat geschreven. Het raam werd geschonken door Mevrouw Uytterhoeven.
Het glasraam in de rechterbeuk werd door de parochie zelf aangekocht. We zien een slanke jonge priester, in de fleur van zijn leven. De jonge Damiaan is gekleed in een zwarte soutane met wit schoudermanteltje. Hij legt zijn linkerhand beschermend om de schouder van een melaatse, die naar het kruis in Damiaans rechterhand kijkt. beeld op gemeenteplein Tremelo Tussen de kerk van Tremelo en het gemeentehuis staat sinds 1963 een standbeeld van Damiaan. Het is in brons gegoten, naar een origineel van Jan Boedts. De kunstenaar liet zich inspireren door het werk van Constant Meunier, dat zich naast de St.-Jacobskerk in Leuven bevindt. De onthulling van het standbeeld gebeurde door Mevrouw Stephanie Eraly-De Veuster, achternicht van Pater Damiaan, in november 1963.
Damiaan wordt voorgesteld met aan zijn voeten twee melaatse kinderen. De missionaris is een jonge man met een hoofd dat wat buiten verhouding is tot de kleine gestalte. Er is in het geheel geen overeenkomst te vinden met fotomateriaal dat van Damiaan bekend is. De beide lepralijders ogen erg westers. Ze zijn in lompen gehuld. Hun ganse houding is bewogen en krampachtig. Eén van de kinderen is zelfs stervende. beeld in gemeentehuis Tremelo In de inkomhal van het gemeentehuis staat een buste van Damiaan, vervaardigd door Tremelonaar Flor Hermans
Start : Aan de sporthal van Halen Afstand : 7,5 km Bewegwijzering : Geel GPS : N50 56.729 E5 06.787
DE ROUTE :
Deze wandeling gaat voor een groot deel over de oude spoorwegbedding,omgebouwd in 1994 en omgedoopt in “De Ijzerenweg”
Met de rug naar de ingang gaan we links de Sportlaan uit naar de Sint-Barbaraplein daarna nemen we over een aantal kilometers de oude spoorwegbedding tot we naar links de Bosstraat ingaan,daarna-- --Bosstraat--Corneliusstraat--Ertsenrijkstraat--Holakenstraat-- Ertsenrijkstraat--Firmin Jacobslaan--Raubrandplein--Sporthal
Halen is een stad in de provincie Limburg in België. De stad telt ruim 9000 inwoners en behoort tot het gerechtelijk kanton Hasselt 2 en het kieskanton Herk-de-Stad. De Sint-Petruskerk van HalenTijdens de Eerste Wereldoorlog vond hier in 1914 de Slag der Zilveren Helmen plaats waarbij de Belgen een overwinning boekten op de Duitse cavalerie. In de gemeente vind je een museum dat herinnert aan die slag.
De Gete en de Velp stromen door de gemeente. De graanwatermolen Rotemse molen op de Velp werd in 1646 gebouwd in opdracht van de cisterciënzerinnen van de abdij van Rotem, een gehucht van Halen. Deze molen is samen met een poortgebouw uit 1669 en een hoeve alles wat er nog rest van de abdij.
Halen behoort tot het Hageland en maakte tot voor de Franse bezetting deel uit van het Hertogdom Brabant. Net zoals Zoutleeuw was Halen een middeleeuwse vestingstad die de verdedigingslinie vormde tegen aanvallen van het Graafschap Loon en het Prinsbisdom Luik. In Halen vloeien de Gete, Velp en Herk in de Demer. Tijdens de Middeleeuwen was Halen een overslagplaats waar de lading van de grotere binnenvaartschepen overgeladen werd op kleinere binnenvaartschepen die als bestemming Zoutleeuw, Tienen of Sint-Truiden hadden.
Te Halen was de lakenhandel de grootste economische activiteit. Op de locatie van het huidige gemeentehuis stond in de Middeleeuwen de Lakenhal.
De verdediging van Halen bestond uit een slotgracht met een ringmuur gebouwd uit ijzerzandsteen.
De kerk van Halen dateert uit de 11e eeuw. Het bovenste gedeelte van de toren werd na de Eerste Wereldoorlog bijgebouwd.
De Ijzerenweg Op 21 september 1837 werd de nieuwe spoorlijn Leuven-Tienen ingereden. Op 2 april 1838 nam men de lijn Tienen-Waremme in gebruik . In de loop van de 19de eeuw werden ook de lijnen Tienen-Hoegaarden-Geldenaken-Namen en Tienen-Diest-Mol tot stand gebracht. Voor de opkomende Tiense industrie had het spoorverkeer een aantal belangrijke voordelen. De reisduur werd immers aanzienlijk ingekort, de transportonkosten werden gedrukt en voor de eerste maal in de geschiedenis kon men op een vrij gemakkelijke manier grote hoeveelheden goederen vervoeren.
Start :Aan het Vissershuis in Zammel-Geel Afstand : 7,3 km Bewegwijzering : GPS : N51 05.640 E4 56.695
DE ROUTE :
We starten aan café het Vissershuis en nemen de Veerleseweg of de N127 richting De Nete .Op de brug zie je dat de Nete en de Laak tesamen komen We verlaten de Veerleseweg die op dit punt overgaat in de Grote Steenweg en gaan rechts de Westelseweg in;daarna --Goorbeek--Kaaibeek--Kaaibeeksedijk--Verlorenkost--Sint-Lambertusstraat--(we steken de Merodedreef over)--Rodekruisstraat--Goorken--Zoggestraat--Guldensporenlaan--Zoggestraat--Goorakker--Breerijt--(we steken de N19 over)--Smallerijt--Start
Op de route:
--De Nete en de Laak --Houtzagerij --Kippensoorten --Grote Boerderij --Rusthuis --Het Gildenhuis --Vrije Sint-Lambertusscholen --Voetbalclub Westerlo en speelvelden --Kleine Industriezone --Brouwerij Fisser
Zammel is een dorp in de Belgische provincie Antwerpen. Het dorp ligt in het uiterste zuiden van de stad Geel, bij de Grote Nete.
Sint-Laurentiuskerk te ZammelIn Zammel stond vanaf de middeleeuwen een aan Sint-Laurentius gewijde kapel, en deze werd in 1536 verheven tot parochiekerk. In 1795 werd ze gesloopt wegens bouwvalligheid en in 1847 herbouwd in vroege neogotiek, naar een ontwerp van Eugeen Gife. De toren kwam in 1864 gereed en was een ontwerp van J. van Gastel. In 1998 kwam een restauratie gereed. De kerk bezit neogotisch meubilair uit 1846 en een eiken preekstoel in barokstijl uit omstreeks 1630 van de hand van E. Verbuecken.
De Sint-Dimpnakapel bevindt zich aan de Sint-Gerebernusstraat tussen Zammel en Oosterlo. Volgens de legende verbleef Dimpna hier in een kluizenaarshut totdat zij door haar vader werd ontdekt. Hier ontstond dan ook een bedevaartsplaats met een kapel en een Sint-Dimpnaput, aan het water waarvan miraculeuze krachten werden toegekend. Bij het kapelletje werd in 1627 een linde geplant. In 1697 werd een grotere kapel met strodak ingehuldigd. Ze werd vernieuwd in 1780, waarbij een leien dakbedekking werd aabgebracht. Omstreeks 1870 werd de kerk verbouwd en na de Tweede Wereldoorlog werd er een rechterportaal aan toegevoegd. In 1990 werd de kapel gerestaureerd.
De kapel bezit een geplychromeerd kruisbeeld uit het begin van de 18e eeuw en een Sint-Dimpna altaar van gemarmerd hout uit 1711 dat geschonken werd door Anthoon Hendrickx.
Ne Flierefluiter In 1982 broeide er iets bij Peter Vissers, hij was al 13 jaar biersteker, en voelde in z’n rug dat er nood was naar iets nieuws.
Volgens Peter was er nood aan een pittig blond bier dat iets straffer was dan de gewone pilsbieren. Van streekbieren was er toen nog geen sprake, er zijn er naderhand wel veel gevolgd, maar bij de eerst was hij toch weer. Peter ging op zoek naar een recept en naam. Via NDDB (nat. Dienst voor de debiet van bier) later BSB (Belg. Dienst voor de serveerkunst van het bier) waar hij een voortrekkersrol in speelde, maar dat is een ander verhaal, kwam Peter in contact met Theo Vervloet van brouwerij De Smedt uit Opwijk, bekend van Affligem, Postel, ed. Deze zag wel een markt voor dit bier en samen kwamen ze tot een akkoord. De Smedt ging voor Peter zijn bier brouwen. Maar toen moest er nog een naam komen. Peter was een getogen Westelnaar en ging dus op zoek op eigen bodem. Zo kwam hij via Pros Leemans bij de oude spotnaam van de westelnaren FLIEREFLUITER terecht.
In Mei 1982 was het zover, NE FLIEREFLUITER werd officieel boven de doopvond gehangen en geboren was deze. Aanvankelijk was het een blond “doordrinkbier” van 7 % vol alc, afgevuld in flesjes van 25cl. Sinds 2003 is deze levensgenieter gegroeid, het is een volwassen degustatiebier geworden, van het tripeltype, met een alcoholgehalte van 8,5 % vol. Alc. En afgevuld in 33 cl. Of 75 cl. Flessen. Sindsdien verdient, meer dan terecht, dit bier de titel van een rasechte blonde tripel. Deze tripel van hoge gisting heeft een heel aangenaam boeket van fijne aromatische hopbloemen waardoor je in de royale afdronk vooral een typerende hoppige bitterheid smaakt. De hergisting op de fles geeft aan Ne Flierefluiter die extra dimensie waardoor het echt genieten wordt van dit zijdezacht mondgevoel.
Starten doen we op één van de parkings van de “Halve Maan” We gaan richting Leopoldvest,( richting station)de eerste weg rechts waar we de “Grote Beer” op de Demer in diest overgaan ,onmiddelijk rechts en daarna links het pad volgen Het pad loopt langs de buitenvisvijvers “De Fossé” van het domein. Daarna volgen—Halve Maanplaats—Wijngaardstraat--steken de N2 over—Bevrijdingsstraat--Kloosterbergstraat--rechts langs het rusthuis—eerste veldweg rechts—langs de woonwijk tot op de Fabioalaan—Tulpenstraat--Emile Vanderveldestraat—Speelhofstraat--Ringweg N29 oversteken—Kautershoek--Hasseltsestraat--Wolvenstraat--Graanmarkt--rechtdoor de ingang van”De Warande”--we lopen het park rond tot we terug komen aan de ingang ,daarna rechts Sint Jansstraat—Koestraat--Grote markt—Zoutstraat--Brouwerijstraat--Michel Theysstraat—Schaffensestraat--Begijnstraat--door de grote poort naar start
Op de route :
--Grote Beer op de Demer --Halve Maan --Lindemolen --Rusthuis --Winkelstraat --Warandepark --Oorlogsmonument 1914-1918 --Kunstwerk “De Smid” --Lakenhalle --Sint-Sulpitiuskerk --Stadhuis --Refugehuis Abdij van Tongerlo --Standbeeld “De Bierproever” --Gevel van “Brouwerij Cercle” --Ziekenhuis --Brouwerij “De Loterbol” --De kromme Toog --Begijnhofpoort --St Catharinakerk --Het Begijnhof
Diest Was een graafschap van het Karolingische rijk. De stad dankte haar opkomst aan haar gunstige ligging: Diest lag langs de handelsweg Brugge-Keulen en aan de rivier de Demer. In 1229 kreeg Diest stadsrechten van Hendrik I, hertog van Brabant.
In de 14de en 15de eeuw leefden de inwoners in grote welstand door een drukbezochte landbouwmarkt, graan- en veemarkten, maar vooral door de lakennijverheid en -handel. Het Diestse laken was op bijna alle grote West-Europese markten te koop.
Oranje-NassauIn 1499 kwam Diest door ruil in het bezit van Engelbrecht II van Nassau, graaf van Nassau. Een van zijn opvolgers, René van Châlon, voerde ook de titel Prins van Oranje. Zo bleef Diest eigendom van het huis Oranje-Nassau tot 1795, toen de Zuidelijke Nederlanden bij Frankrijk werden aangehecht. De oudste zoon van Willem van Oranje, Philips Willem, ligt er begraven in de Sint-Sulpitiuskerk. Heden ten dage voert koningin Beatrix der Nederlanden nog steeds de adellijke titel Barones van Diest.
Het begijnhof van Diest is een historische stadswijk in het noordoosten van de oude binnenstad van Diest waar vroeger de begijnen woonden. Dit begijnhof rekent men tot het stadstype, hetgeen betekent dat de huizen langsheen straten staan (zoals in een 'ministad') en niet rondom een groot centraal plein.
Het Diestse begijnhof werd in 1253 gesticht door Arnold IV, heer van Diest.
De Sint-Sulpitiuskerk te Diest is een gotische parochiekerk aan de Grote Markt , waar in 1618 Philips Willem, oudste zoon van Willem van Oranje en diens eerste vrouw Anna van Buren, bijgezet werd. De kerk ontleent zijn naam aan de heilig verklaarde Sulpitius (7e eeuw).
De Lindenmolen is een standerdmolen in de Belgische stad Diest. Deze molen, die vanaf 1742 maalde op de Doodsberg te Schaffen, werd door de nieuwe eigenaar Petrus Alen verhuisd naar Assent waar ze in 1887 in bedrijf werd gesteld.
In 1953 werd de molen stilgelegd en maalde men een tijd verder op elektriciteit. Felix Alen schonk de molen aan de stad Diest, hierin gesteund door de toenmalige stadsarchivaris Van Der Linden, naar wie de molen werd genoemd. Sinds 1960 staat ze op de stadswallen, dichtbij de ingang van het domein Halve Maan.
De molen is sedert 2005 opnieuw in bedrijf; de nieuwe molenaar is iedere eerste zondag van de maand actief.
Start :Kerk van het Onbevlekt Hart van Maria Oud-Turnhout Afstand :9 km Bewegwijzering : GPS : 51.308093 NB / 5.011905 OL
DE ROUTE :
Een aardige wandeling met natuur en een blik op de mooie buitenwijken van Oud-Turnhout (België). Kapitale villa's komt u onderweg tegen. Zo groot dat je je afvraagt waarom een normaal gezin zoveel ruimte nodig heeft. Dat zal voor een normaal mens wel niet te vatten zijn. De route gaat over goed begaanbare paden en rustige wegen. Onderweg komt u horeca tegen.
We starten deze route bij de Kerk van het Onbevlekt Hart van Maria in Oud_Turnhout (België). Op een doordeweekse dag is daar voldoende parkeerplaats. De start van de wandeling ligt tegenover de kerk. Bij het oversteken van de drukke weg even goed uitkijken. Je kan er gebruik maken van de handbediende verkeerslichten om het oversteken veiliger te maken.
Daarna hebben we -- We steken de N18 over –Witte Bremlaan—Oude Arendonkse Baan—Guldenweg-- Torfveld—Vlinderweg--Lintbekelaan--Staatsbaan--Engelstraat--Jagersstraat--Rhoode-- Steenweg op Mol—Overheide--Bos en veldweg—Blijkerstraat--Kromme Schoutstraat-- Grote Schoutstraat—Echelstraat--Schoutenhoefstraat--Staprijk--Langs de Maria grot terug naar start
Op de route :
--kerk van Zwaneven --Kapel de Lint --Alta Ripa II --Oorlogsmonument --op kruispunt Jagersstraat - Rhoode staat een tweede oorlogsmonument sinds 18 september 2010. --Restaurant “De Lint” --Ruiterskuil --Maria Grot
Kerk van het Onbevlekt Hart van Maria De kerk is ingezegend in 1956 en parochiekerk van het Zwaneven sedert 1966. Zij is toegewijd aan het Onbevlekt Hart van Maria, Koningin der Wereld. Kerk Onbevlekt Hart van Maria. Moderne eenbeukige kerk met transept en rechth. koor, van 1934, naar afwijkend ontwerp van F. Van den Daele (onder meer zonder toren en met één schiptravee minder dan voorzien).
Opgetrokken uit gele baksteen op een sokkel van bruine baksteen en afgedekt door leien zadeldaken met op de kruising moderne dakruiter. Z.O.-puntgevel gemarkeerd door een rechthoekig ingangsportaal (circa. 1981), drielicht en bekronend kruis. Schip van twee traveeën, bestaande uit per drie gekoppelde rechthoekige vensters, geritmeerd door steunberen. Bepleisterd en witbeschilderd interieur met houten spitstongewelf.
Oorlogsmonument Op 11 juli 1941 maakte de Wellington 1c (R1184 BH-C) van het 300 Poolse squadron gelegen in Swinderly (GB) een crash landing op deze plaats. Gelukkig overleefde de hele bemanning deze crash, maar was hun ontsnapping minder succesvol. De rest van de oorlog bleef de bemanning in gevangenschap.
Ruiterskuil De naam van Hoeve Ruiterskuil verwijst naar een oude kuil achter de hoeve. Tijdens een ruilverkaveling is de kuil drooggelegd en als weiland in gebruik genomen.
Met dank voor de reaktie en aanvulling van Hubert Michiels Werkend lid Heemkundekring Corsendonca Oud-Turnhout
Start : Aan het VVV kantoor van Baarle Nassau Afstand : 12 km Bewegwijzering : GPS : N51 26.614 E4 55.709
DE ROUTE :
Dit is nu een wandeling die alle kanten uit kan,en daarmee wil ik zeggen dat je er zowel een stadswandeling ,als een korte of een middenlange van kan maken want deze wandeling heeft maar liefst 3 lussen
We vertrekken aan de kerk in Baarle-Nassau,waar ook het VVV kantoor te vinden is, Met onze rug naar de kerk gaan we rechts naar de Chaamseweg,daarna ;
--Belslijntje--kerkstraat--Pastoor de Katerstraat—Akkerstraat--Heimolen--Eikenlenbosch--veldweg of pad tot op Gorpeind—terug op de Heimolen—rechts op het bospad tot in Tommel--Parallelweg—Belslijntje--Kerkstraat--Pastoor van Herdegomstraat—Amalia van Solmstraat--N119—Kapelstraat--Klokkenstraat--Oosteinde--Sint-Annaplein--terug naar start
Op de route :
--Baarle Nassau --Belslijntje --BiB --Loveren --Bromfiestsloperij --Herberg De Swaen in Loveren --Kasteel en natuurcamping “De Heimolen” --Eikenlenbosch --Gorpeind --Tommel --Standbeeld van “De Smokkelaar” --Gemeentehuis en het Sint-Annaplein
Baarle-Nassau Is een gemeente in de provincie Noord-Brabant, ongeveer 15 kilometer ten zuiden van Tilburg. Baarle-Nassau vormt samen met de Belgische gemeente Baarle-Hertog het Kempense dorp Baarle.
Het grondgebied van beide gemeenten loopt met name in de kern van Baarle flink door elkaar. Er zijn 22 exclaves van Baarle-Hertog in Baarle-Nassau en acht exclaves van Baarle-Nassau in Baarle-Hertog. Een aantal van deze Nederlandse exclaves vormt weer enclaves binnen de Belgische enclaves in Nederland
Baarle-Nassau had vroeger twee stations welke onderdeel uitmaakten van het Bels lijntje. Een in het dorp zelf en een bij het gehuchtje Baarle-Nassau Grens.
Naar aanleiding van de RTL-4 uitzending besluiten acht ex VN militairen die op 29 maart 1993 uit Bosnië-Herzegovina terugkeerden om op 1 april 1993 een ludieke actie te houden in Baarle-Hertog. Zij richten op de Singel tussen de kerk en huis Bax een VN-Checkpoint in compleet met 8 blauwhelmen en 2 VN-vlaggen. Zij controleren daarbij de Nederlandse auto's die Baarle-Hertog binnenrijden. De Nederlanders mogen doorrijden als ze beloven geen acties te ondernemen die kunnen leiden tot annexatie van Baarle-Hertog door Nederland.
Bels Lijntje
Is de naam voor het Nederlandse deel van Spoorlijn 29 tussen Tilburg en Turnhout.
Tot 1865 werd het hele gebied tussen Turnhout en Baarle-Nassau beheerst door uitgestrekte heidevelden. In dat jaar werd gestart met de aanleg van de spoorlijn tussen Turnhout en Tilburg en werd het station Weelde-Merksplas (ten zuiden van de Steenweg op Zondereigen) gebouwd. De spoorlijn werd aangelegd en uitgebaat door de "Grand Central Belge", waardoor de spoorlijn in de (Brabantse) volksmond "Bels lijntje" werd genoemd.
In 1989 werd over de bedding een fietspad aangelegd van Tilburg (Oude Warande) naar Turnhout. Tot 1993 ontbrak er een stuk fietspad tussen Baarle en de grens. Maar vervolgens verdwenen ook aan de Nederlandse kant van de grens de rails en werd in 1993 het fietspad doorgetrokken. Bij de aanleg werd een grote hoeveelheid grond verplaatst van de aansluiting met het fietspad op Belgisch grondgebied naar het terrein tegen de Zevenhuizenbaan. Alleen bij Alphen kon er een stuk fietspad niet over het spoortraject aangelegd worden, doordat er reeds bebouwing was gerealiseerd.
Bohnengasse—Bachstrasse--Haus Waldfrieden—door het woud tot de L24-- Heidehof tot op K52—rechtdoor langs de vulkangarten—Waldstrasse--start
We wandelen ook door het bosgebied van “Heidenkopf “ en “Weidesch-Berg”
Landgasthof Steffelberg
Dit hotel in Steffeln wordt beheerd door een gezin en ligt in het hart van de Vulkaneifel. Het is omgeven door vulkanen en vulkanische meren. Het is een prima keuze voor een actieve vakantie in een prachtig landschap.
De comfortabele kamers van het Vulkanhotel Steffelberg bieden u alle moderne faciliteiten, zoals gratis draadloos internet en een kluisje.
In de omgeving kunt u heerlijk wandelen, fietsen en paardrijden. Als u een eigen paard meeneemt, kunt u gebruikmaken van de stallen van het hotel.
Ook kunt u gewoon heerlijk ontspannen op het terras van dit hotel.
In het restaurant van het Vulkanhotel Steffelberg kunt u genieten van regionale, creatieve cuisine. Er zijn maaltijden met een vulkanisch thema en ook de drankjes en het decor in die stijl zorgen voor een uniek diner.
Aan het einde van de dag kunt u nog een drankje doen in de gezellige bar van het hotel.
Start : Aan de kerk van Weismes Afstand : 10 km Bewegwijzering : GPS : N50 24.898 E6 06.702
DE ROUTE : Vertrekken aan de kerk --> Rue du centre—Rue d'Eupen—Rue du Vivier—Rue du Moulin—Route de la carriere—Route de Hotteux—Route des Aminces—links het bospad tot op Route de Waimes-- rechts heyt bospad tot op Route de Gihaster—Chemin de Fréneux—Rue des Hétres—Rue du Bac Over het rond punt naar het vertrekpunt
Weismes (Frans: Waimes, Duits: Weismes) is een plaats en faciliteitengemeente (voor de Duitstalige minderheid) in het arrondissement Verviers in de provincie Luik in België. De gemeente telt ruim 6500 inwoners en wordt tot het gebied van de Oostkantons gerekend.
Weismes ligt ten oosten van de bekende plaats Malmedy. Het noordoosten van het gemeentelijk grondgebied grenst aan Duitsland en bevat en belangrijk deel van de Hoge Venen. Het is de hoogstgelegen gemeente van België, de heuveltoppen bereiken hoogtes van meer dan zeshonderd meter, onder andere met het Signaal van Botrange (694 meters). Door de gemeente stromen de rivier de Amblève en de riviertjes de Warche en de Warchenne. De Roer vind ook zijn bron op het gebied van de gemeente, naast het Signaal van Botrange.
Weismes herbergt onder andere het Meer van Robertville (Lac de Robertville, een stuwmeer) en de Burcht Reinhardstein op haar grondgebied. Deze twee plus de bijbehorende plaatsjes Robertville en Ovifat maken deel uit van het natuurreservaat de Hoge Venen.
Start :Aan de kerk van Melin Afstand : 8,5 km Bewegwijzering : groene rechthoek GPS : N50 44.375 E4 49.643
DE ROUTE :
Ontdek het dorpje Mélin, de wieg van de Gobertangesteen,en het gehucht Sart-Mélin, op het plateau tussen de Grote Gete en de Dijle.
Bewonder het rijke erfgoed van gebouwen, opgesmukt met de witte plaatselijke stenen. Laat je betoverendoor de kapellekes, hoevetjes en grote vierkantshoeven langsheen de wandeling.
Geniet van de mooie holle wegen of uitzichten over het bouwland.
Veel wandelplezier!
Je vind de volledige routebeschrijving op onnderstaande link
Start: Bij de kerk van Ohain in Waals-Brabant. Afstand: 12 km Bewegwijzering : GPS :N50 41.664 E4 28.178
DE ROUTE :
Lasne bevindt zich in het midden van Waals-Brabant en is fusiegemeente van Couture-Saint-Germain, Lasne-Chapelle-Saint-Lambert, Maransart, Ohain en Plancenoit. Lasne was in 2004 de rijkste gemeente van België en kampt met een enorme residentiële druk van rijke burgers en van sterren die een fiscaal gunstige omgeving zoeken.
Het dorpsplein van Ohain is een van de mooiste van Waals-Brabant en is omgeven met oude huizen. Vele kunstenaars, schilders, schrijvers en muzikanten kwamen in Ohain inspiratie zoeken. Onder andere de charmezanger Marc Aryan ligt er begraven. Verder is in Ohain ooit een belangrijke afspraak gemaakt: industriёlen en vakbondslui zouden er in 1941 afgesproken hebben om, als de oorlog voorbij zou zijn, de betrekkingen tussen werkgevers en loontrekkenden te normaliseren en ze zouden er de basis gelegd hebben voor de sociale zekerheid. Dit moest in het geheim gebeuren want de Duitsers hadden het Bestuurcomité van de Nationale Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Werkloosheid ontbonden.
De naam van het riviertje de Lasne zou van Keltische oorsprong zijn en “rivier met kalm water” betekenen. Bij Couture-Saint-Germain hebben we zicht op de prachtige meanders die het riviertje maakt.
We lopen langs de enorme muren van de vroegere abdij van Aywiers. Die muren zijn gebouwd met een ijzerhoudende steen uit de streek en van het mortel wordt gefluisterd dat het zijn weerstand te danken heeft aan een basis van roggemeel. De Heilige Lutgardis, patroonheilige van de blinden en zwangere vrouwen en van de Vlaamse Beweging, leefde veertig jaar lang in de cisterziënzerinnennabdij. Omdat ze geen abdis wilde worden, kreeg ze van Onze Lieve Vrouw de gunst om nooit Frans te moeten leren. Van de abdij blijft niets meer over: na de Franse revolutie werd ze afgebroken en steen voor steen verkocht. Wel zien we binnen de muren een kasteel uit de achttiende eeuw omgeven met een park en Engelse tuinen. Tegenwoordig wordt wordt het domein twee maal per jaar opengesteld voor het feest van de planten en de tuin.
Onderweg in de weidse velden krijgen we een mooi zicht op de leeuw van Waterloo: opgericht ter herdenking van de Slag bij Waterloo die hier plaatsvond en waarbij Napoleon verslagen werd. Op deze wandeling komen we trouwens, ergens verscholen tussen een groepje bomen, nog een herdenkingsmonument tegen ter ere van een Pruissich heer die hier viel.
Maar wat ons eigenlijk naar Lasne lokt is het labyrint van kleine paadjes over velden, door bossen, door weiden, langs beken en langs achtertuinen. Alle zijn ze bewegwijzerd met hun toenaam en met hun nummer uit de atlas der buurtwegen. Het bewaren en onderhouden van dit netwerk hebben we te danken aan de vereniging Lasne Nature, die ijvert voor de bescherming en verdediging van het milieu, de natuur en de levenskwaliteit in Lasne en omgeving. Lasne Nature geeft verschillende publicaties uit, waaronder een prima topografische kaart met daarop alle paden.
Start : Aan de kerk van Alveringem Afstand : 7 km Bewegwijzering : GPS :N51 00.706 E2 42.643 Dorp Alveringem
DE ROUTE :
We starten nogmaals in deze gemeente maar nu gaan we de andere kant verkennen
Vanaf de kerk ga je naar de Sint-Rijkersstraat,daarna
--Dolfijnstraat--Burgmolenstraat--Lindemolen--Klarewal--links een zandwegeltje tot Schooldreef—Nieuwstraat oversteken en links de Oude Fortemstraat in terug naar start
Op de route :
--Alveringem --Gemeentehuis (vroeger Hof van Wyckhuize) --Sint-Rijkers
De gemeente Alveringem is een relatief dunbevolkte gemeente, waarvan de bevolking de laatste decennia nog terugloopt. Op het uitgestrekte grondgebied bevinden zich negen deelgemeenten, alle landelijke dorpen. De grootste deelgemeente is Alveringem zelf, de hoofdgemeente, dat in het noordoosten van de gemeente ligt.
In 1971 werden bij gemeentelijke fusies de dorpjes Hoogstade, Oeren en Sint-Rijkers aan Alveringem toegevoegd.
In 1977 kwamen er ook de toenmalige gemeentes Leisele en Stavele bij. Tot Leisele behoorden sinds 1971 ook de dorpjes Gijverinkhove en Izenberge; aan Stavele was dat jaar ook Beveren-aan-de-IJzer gehecht.
De nieuwe fusiegemeente telde sinds 1977 zo negen landelijke deelgemeentes. Net ten oosten van de dorpskern van Alveringem ligt het gehucht Fortem aan de Lovaart.
Oorlogsmonumenten Van 1914 tot 1918 was de Westhoek het toneel van Wereldoorlog I. Honderdduizenden soldaten van meer dan 20 nationaliteiten sneuvelden. Vandaag dragen de talloze militaire begraafplaatsen, oorlogsmonumenten en sites een vredesboodschap uit.
Alveringem Het natuurstenen standbeeld voor de kerk stelt een frontsoldaat uit de Eerste Wereldoorlog voor die wijst naar het IJzerfront. Het monument is opgericht door de gemeente ter nagedachtenis van haar gesneuvelde helden "1914 - 1918".
Cyriel Verschaevegraf Aan de zuidzijde van de kerk bevindt zich het graf van Cyriel Verschaeve (1874-1949), dat op 7 oktober 1973 na een indrukwekkende kerkdienst plechtig werd ingewijd.
In mei 1987 werden rond het graf van C. Verschaeve 8 Vlaamse oudstrijders verenigd. Het project maakt deel uit van de herschikkingswerken waaraan deze begraafplaats onderworpen werd.
Start : op het Drongenplein in Drongen Afstand : 7 km Bewegwijzering : GPS : N51 03.021 E3 39.865
DE ROUTE : Een heel mooie wandeling langs de Leie met zijn romantische hoekjes
Starten doen we op het Drongenplein waar er parking is en gaan richting Leie We steken de brug over en gaan rechts de Asselsstraat in,dan volgen we het pad naast de Leie
--Drongen --Abdij van Drongen --De Leie --Afsnee --St Jan-Baptistkerkje
Drongen was een oude heerlijkheid, en behoorde oorspronkelijk toe aan de Graaf van Vlaanderen. Vanaf de 11de eeuw viel het onder het huis van Aalst, later onder de heren van Kortrijk. Graaf Jean-Baptiste d'Hane-Steenhuyse werd in 1786 de laatste bezitter van de heerlijkheid.
Ook het nabijgelegen Baarle heeft een geschiedenis die tot de middeleeuwen teruggaat. Op 22 januari 1805 werd bij keizerlijk decreet Baarle afgeschaft als zelfstandige gemeente. Het stuk op de rechteroever van de Leie werd bij Drongen aangehecht, het stuk op de linkeroever bij Sint-Martens-Latem. De parochie bleef echter zelfstandig.
Het gebied bleef lang relatief geïsoleerd. In 1823 werd de Drongensesteenweg aangelegd, die de eerste en enige rechtstreekse verbinding van het dorp met het stadscentrum van Gent vormde. De weg werd tolvrij in 1889. In 1838 werd in oost-westelijke richting de spoorlijn Gent-Brugge aangelegd, en vormde een belangrijke nieuwe verkeersader. Enkele bedrijven vestigden zich in Drongen. In 1950 werd de autosnelweg E5, de latere A10/E40, aangelegd. De autosnelweg ontsloot Drongen definitief en hielp verdere bevolkingsaangroei. Nabij Baarle werd naast de snelweg een industrieterrein aangelegd. De Gentse Ringvaart kwam er in 1969, net ten noorden van Drongen.
Op 1 januari 1977 verloor Drongen zijn zelfstandigheid, en fusioneerde het met Gent.
De Oude Abdij van Drongen is een abdijcomplex, gelegen aan de Leie in Drongen, een deelgemeente van de Belgische stad Gent. Het hele domein, met inbegrip van de tuin, is sinds 1998 als monument beschermd. De abdij herbergt thans een bezinningscentrum, een communauteit van (bejaarde) jezuïeten en enkele gezinnen. De na een brand heropgebouwde abdijkerk uit 1734, achtkantig, in witte steen met een busvormige, kleine koepel, doet dienst als parochiekerk van Drongen-Centrum als Sint-Gerolfkerk.
Traditioneel is de Leie bekend om zijn vlaswerken. Het water van de Leie is arm aan kalk en ijzer, en daardoor erg geschikt voor het roten van vlas. De rivier dankt er haar bijnaam aan: de Gouden rivier, naar de kleur die het roten veroorzaakte. In 1943 echter werd de vlasindustrie in het Leie-stroomgebied volledig verboden om de milieu-aantasting die er het gevolg van was de kop in te drukken.
Wel even vermelden dat we aan KP 120 rechtdoor gaan tot in Scherpenheuvel
Vanaf de spellehut (parking) steken we de straat over (voorzichtig) en gaan naar KP 283,daarna Klottebergstraat—Weg Messelbroek—Wezelbaan--Egelstraat--Spitsmuisstraat--Heidebosstraat--Haegenveld--Lobbense Molenweg—Rozenstraat--Noordervest--Rozenkranslaan--Zichemseweg--Leistraat--””veldweg””--””het rond punt””--Reyndersveldweg--Hamerstraat--Van Thienwinckelstraat—Eksterstraat--Spechtstraat--punt 283
Op de route :
--Rusthuis : ONZE LIEVE VROUW STER DER ZEE te 3270 SCHERPENHEUVEL --Scherpenheuvel --Don Jon Zichem
In het noorden van de provincie Vlaams-Brabant ligt de fusiegemeente Scherpenheuvel-Zichem. Sinds kort moet je zelfs stad zeggen. Ze grenst aan de provincies Antwerpen en Limburg. Haar landelijk karakter en het ontbreken van zware industrie charmeert heel wat toeristen.. Fietsers, wandelaars en natuurliefhebbers voelen zich aangetrokken door de talrijke bossen en ongeschonden natuurgebieden zoals de Kloosterbeemden en het Vierkensbroek. De alombekende basiliek van Scherpenheuvel, de Maagdentoren in Zichem en de Abdij van Averbode zijn namen die heel wat bezoekers lokken. Het heuvelachtig landschap zorgt voor mooie vergezichten en om uit te rusten met een hapje en een tapje is er keuze te over. Een bezoek aan de geboortstreek van schrijver Ernest Claes die "de Witte" van Zichem tot leven riep, is beslist de moeite waard.
Van heinde en verre trokken en trekken de bedevaarders naar Scherpenheuvel. Velen doen het nog te voet. Vanuit Testelt vertrekken regelmatig kleine groepjes te voet naar O.L.Vrouw. Eenmaal ze de Demer hebben overgestoken en ze over De Dijk stappen, begint een "voorlezer", paternoster in de hand, de rozenkrans te bidden. Natuurlijk gaat men niet over de drukke wegen, maar neemt men kleinere wegen: de bedevaartwegen. Misschien dat je in deze weg wel een groep tegenkomt.
Kasteel in Scherpenheuvel Iedereen die wat groter woonde op de buiten, woonde voor de dorpelingen in het kasteel. Al moeten we zeggen dat dit een uit de kluiten gewassen optrekje was. Voor ons is dit gebouw interessant omdat het nu als tehuis voor oude van dagen dienst doet. Het peekeshuis voor de mensen hier. We kijken er alleen maar naar en we blijven er zolang mogelijk uit weg.
Start : Op de parking voor het kasteel van Domein van Kiewit Afstand : 9,3 km Bewegwijzering : rode driehoekjes GPS :N50 57.622 E5 22.469
DE ROUTE :
Jarenlang waren de domeinen Kiewit en Bokrijk van elkaar gescheiden door een groot privaat bosgebied. Nu kan er tussen beiden domeinen vrij gewandeld worden. Vanaf het kasteeltje van Kiewit vertrekken verschillende gemarkeerde wandelpaden die tot aan de speeltuin van Bokrijk lopen.
Tijdens de wandeling bots je op heel wat verrassingen: heb je al eens oog in oog gestaan met een Schots grazer of over een poel gelopen zonder natte voeten te krijgen
In Bokrijk heb je 2 startplaatsen: de Bucksenrake route van 4 km(geel), en de Parkdreven route van 3 km(blauw). Op domein Kiewit heb je 3 startplaatsen: de wijer route van 6 km(oranje), de Haringsvijver route van 1,5 km(groen) en de Wildernis route van 4 km(blauw).
Daarnaast heb je nog 2 routes vanuit beide startplaatsen: groene hart route van 9,5 km(rood) en de Snelle verbinding Bokrijk - Kiewit van 3,8 km(bruin).
Op de route :
--Domein van Kiewit --Kasteel --De Wijers --Domein van Bokrijk --Kasteel van Bokrijk --Koetshuis --Molen --Arboretum --Muzeum
Domein van Bokrijk Openluchtmuseum Van 1 april tot en met 30 september stap je in het Openluchtmuseum letterlijk en figuurlijk in het verleden. Met meer dan 100 historische gebouwen, heropgebouwd in hun oorspronkelijke staat. Zelfs het meubilair, het landbouwgereedschap en de huisraad zijn authentiek. Maar, het Openluchtmuseum leeft.
In Bokrijk gaat het leven zijn gangetje, op het ritme van de natuur. De ochtendzon priemt doorheen het weelderig groen bladerdak en tovert een kleurrijk lichtspel op het Kempens plein. De kerkklokken luiden en de windmolen komt traag op gang. De pastoor maakt zich klaar voor de donderpreek. En terwijl de boer en de boerin zich opwarmen aan het haardvuur patrouilleert de champetter met waakzame blik door het dorp. De heerlijke geur van versgebakken brood bij de lokale bakker doet de kinderen, op weg naar school even talmen. Benieuwd wie de strenge onderwijzer vandaag de ezelsoren zal opzetten?
Openluchtmuseum Bokrijk Het Openluchtmuseum van Bokrijk werd op 12 april 1958 officieel geopend. Een honderdveertigtal authentieke gebouwen vormen de kern van de erfgoedcollectie. Naast deze gebouwen bestaat de collectie verder uit gereedschappen en alledaagse gebruiksvoorwerpen. In het totaal omvat dit 30 000 stukken kwetsbaar erfgoed en getuigen van het dagelijkse leven van de 17e eeuw tot 1950. Het Openluchtmuseum werkt naar een interactieve en dynamische ontsluiting van haar erfgoedcollectie.
Domein Kiewit het stedelijk natuurcentrum van de stad Hasselt, is een openbaar toegankelijk natuurdomein met een oppervlakte van meer dan 100 ha.
Start : Aan taverne “Het Meulezicht” in Retie Afstand : 9,6 km Bewegwijzering : GPS : N51 14.647 E5 03.126 Watermolen 10
DE ROUTE :
Een landelijke wandeling met overheerste verharde wegen
Vanaf het “Meulezicht” rechts naar de watermolen, de straat noemt ook –Watermolen--> Molendijk--Begijnenstraat--Brasel--Avoortstraat--Molenhei--“door het veld”--Zandstraat--doorsteken naar Meierend—Bosend--N118 oversteken--Wildeman—doorsteken naar Wenen--Duinkerken--Watermolen
Retie Oorsprong van de naam Volgens een legende reed Sint-Martinus in een ver verleden te paard door de lucht. Sommige mensen in Retie keken toevallig naar boven en zagen hem. Anderen kwamen echter te laat om het wonder te zien en vroegen ongelovig: “Reed ie?”. De plaats van dit gebeuren bleef de naam Retie behouden.
Vanuit historisch standpunt is de naam Retie afgeleid van het Latijnse ‘retus’.
Deze naam duidt op het gebied dat vroeger eigendom was van een zekere Retus, ooit de voornaamste grondbezitter van Retie.
De Watermolen Op de Witte Nete bevindt zich een schilderachtige, maalvaardige graanwatermolen.
Hoewel de oudste vermelding pas uit 1633 dateert, bestond deze molensite wellicht al in de 14e eeuw. Het huidige bakstenen molenhuis dateert uit 1765 en vervangt een houten constructie uit 1658. Juridisch was het een zogenoemde banmolen. Zulke molens stonden onder toezicht van de dorpsheer; elke onderdaan was verplicht er zijn graan te laten malen en een gedeelte van het meel als belasting in natura aan de soevereine heer af te staan. In de middeleeuwen straalden molens derhalve een zekere macht en invloed uit.
De watermolen is van het onderslagtype. Dit type was het meest aangewezen op de traag stromende waterlopen in de Kempen. Om de drijfkracht en de snelheid van het water op te voeren, bouwde men een stuw- en sluiswerk. Ter hoogte van het onderste kwart van het rad creëerde men een artificiële stroomversnelling. Zowel de binnen- als buiteninstallatie van deze watermolen is volledig intact.
Bezoekers kunnen de molen elke laatste zondag van de maand aan het werk zien. Van hieruit start ook een mooi kanotraject.
Sint-Maartenpotje Dit typisch Kempens gerecht is genoemd naar de patroonheilige van Retie.
De belangrijkste ingrediënten zijn kalkoenblokjes, spekjes, aardappelen en verse groenten. Het Sint-Maartenpotje wordt geserveerd in Taverne ’t Meulezicht (Watermolen 10).
Sint-Maarten is de patroonheilige van Retie en dat wordt dan ook gevierd. In de voormiddag trekken de kinderen van deur tot deur en zingen ze het
Sinte-Mettelied terwijl ze geld en snoepgoed inzamelen. Reeds weken van tevoren zijn de inwoners van de gehuchten bezig met het verzamelen van hout om een zo groot mogelijke brandstapel te maken. Na het invallen van de duisternis worden de vuren in
de verschillende wijken en gehuchten ontstoken en worden er wafels en warme chocolademelk uitgedeeld.
Vanaf het beukenhof iets langs de grote weg en dan links
--Je komt op de Leeuwerkstraat --De Laks --Ruitersportcentrum Manege Taverne't Groenhof --Eetgelegenheid Burcht Hertog Jan --Langs het kanaal Turnhout-Antwerpen --De Overzet Oud Turnhout-Ravels --Kanaaldijk --Grote Baan --Oude kleiputten --Geleg --Zwaaikom --Visvijver de Snoekbaars --Werkendam
Oud-Turnhout is een gemeente in het noordoosten van de Belgische provincie Antwerpen. De Kempense gemeente telt iets meer dan 12.800 inwoners. Oud-Turnhout wordt in het zuiden doormidden gesneden door de E34.
Oud-Turnhout bezit zeven geklasseerde monumenten: Landschap De Liereman (1940), Sint-Bavokerk (1957), Priorij Corsendonk (1970), Hofke van Chantraine (1999), Sint-Antonius-Abtkerk (1999), Hoeve Kuilend (1999) en het gemeentehuis (1999
Kanaal Turnhout-Antwerpen Dit kanaal wordt ook wel het kanaal Dessel-Turnhout-Schoten genoemd. De Kempense kanalen werden niet alleen gegraven als transportweg tussen de Maas en de Schelde. Het kanaal heeft een lengte van 63,3 km en is gemiddeld 20 meter breed. De diepte is gemiddeld 2,5 meter. Met de aanleg van het kanaal is gestart in 1844. Tegen 1875 was men helemaal klaar.
Een belangrijke functie was het aanvoeren van straatmest uit Antwerpen om dit hier te gebruiken om de zandgronden een beetje vruchtbaarder te maken. Een andere functie was het bevloeien van de arme Kempense zandgrond met het kalkrijke Maaswater.
Toen tijdens het graven klei werd gevonden was dit de start van een bloeiende tijd van vele steenbakkerijen. Deze tijd is ook terug te zien in de vele kleiputten die overal rondom het nabij gelegen Beerse te zien zijn. Later werd het kanaal gebruikt voor het transporteren van "wit zand" uit Lommel en stenen en pannen.
kanaal Dessel-Schoten te Ravels Foto : Wimboermans
Start : Aan de kerk van Wolfsdonk Afstand : 10 km Bewegwijzering : Wandelknooppunten “De Merode” GPS :N51 01.738 E4 54.970
DE ROUTE :
187-262-155-416-92-269-270-187
Op de route :
Wandelnetwerk de Merode is ontwikkeld op initiatief van de vzw Kempens Landschap en verbindt vijf belangrijke bosgebieden binnen het domein de Merode met elkaar: Beeltjens en Kwarekken, Hertberg, Varenbroek en Helschot. Het netwerk is bewegwijzerd met de beproefde methode van de knooppuntbordjes, witte rechthoekige bordjes met rode opdruk.
De wandelpaden gaan van Tongerlo tot Scherpenheuvel-Zichem, en dan rechts richting Hulshout en Aarschot of links naar Tessenderlo. Op het Nationaal Park in Limburg na wordt dit het grootste, aaneengesloten natuurgebied in Vlaanderen.”
Meestal verharde weg,een paar boswegeltjes en een kasseistrook We hebben een kleine lus gewandeld in dit groots gebied,wel erbij vertellen dat nog niet alles tot in de puntjes is afgewerkt en hier en daar ofwel nog bordjes of een wandelpad ontbreekt,vandaar de verharde versie van het ogenblik
Start : op het W.Binckplein Afstand : 13 km Bewegwijzering : GPS : N51 29.069 E4 57.209 Heuvelstraat/W.Binckplein
DE ROUTE :
Vanaf het Plein met kiosk gaan we links naar Zandstraat daarna :
--tot we in een bocht links het bos ingaan --we komen aan de vijver 't Zand --We gaan rond de vijver --We komen langs de camping met dezelfde naam --komen op de Maastrichtsebaan,links --even verder oversteken en langs het bos --Komen op de Chaamseweg,oversteken --de Turfbaan,rechts --derde pad rechts --komen op de Ulicotensebaan,links --tweede pad rechts --Komen op de Kwaalburg,rechts --Hooispoor --Hofstade --Hoge Dries/Molendries --De Hoogt --Willibrordstraat en plein --Baarleseweg --Heuvels --W. Blinckplein
De gemeente Alphen-Chaam heeft alles wat voor de toeristen de moeite waard is: een rijke historie, water, bossen en heide. Bezoekers kunnen heerlijk dwalen door uitgestrekte bosgebieden.
Pestkerkhof, Alphen Tijdens de pestepidemieën van 1604 en 1625 stierven meer dan 500 inwoners aan deze gevreesde ziekte. Het aantal inwoners van Alphen in die tijd was nog geen 1000. Uit angst voor besmetting moesten op last van de schout de doden buiten het dorp begraven worden, in plaats van in of rond de kerk. Daartoe werd op een heideveld, dat behoorde aan de Abdij van Tongerlo, een zogenaamd pestkerkhof ingericht. De sporen verdwenen in de loop der eeuwen, maar nog tot in de vorige eeuw werd de plek door de bewoners gemeden. In 1934 werd door de heemkundige, Pastoor W.C.J.Binck, het kerkhof teruggevonden. Ter herinnering aan het vreselijk gebeuren werd een monumentje opgericht. De twee kruisen werden geplaatst ter nagedachtenis aan de twee priesters uit Tongerlo, Adr. Adriaensen en Joh.van den Heuvel, die bij hun begeleiding van de pestlijders, eveneens het leven lieten.
Je vertrekt via de Kirchstrasse,waarna je rechts de Oberkailerstrasse in gaat
Deze weg volgen tot aan Hof Eulendorf,
Hier ga je naar boven waar je rechts en direkt daarna naar links gaat
Je daalt het Kailbachtall in en gaat tot aan de A 60
Vanaf de autostrade en via de oversteek bij de L 46 terug naar Gransdorf
Gransdorf is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Gransdorf telt 304 inwoners
In de omgeving van het bosrijke Gransdorf in de Kyllburger Eifel wandel je naar hartelust. Je kan hier ook genieten van heel wat culturele bezienswaardigheden. De Moezelvallei is maar 35 km verwijderd. Gewoon zalig niets doen kan hier uiteraard ook.
Start : paar honderd meter van Failon Afstand : 8 km Bewegwijzering : GPS :N50 20.269 E5 17.260
DE ROUTE :
Vanaf een kleine parking (zie GPS) richting Failon ,de N938 en dan rechts
--La Chavéé oversteken—links een bospad tot op de Chemin de la foulerie—rechts volgen—Rue de la Foulerie—door het bos—Route de Ramazée—voor het bos rechts—Rue du Chalet—terug naar start
Op de route :
--Failon
--Little octagonal house (Kleine achthoekige huis)
--Château de Ramezée
--Barvaux-Condroz
Failon is een gehucht van het dorp Barvaux-sur-Condroz, deelgemeente van Havelange.
Het is een groene en agrarische streek en de meeste dorpjes hebben hun charme van weleer weten te behouden.
De ‘Valleien van smaken en geuren’ danken hun naam aan de grote verscheidenheid in producten van eigen bodem: ambachtelijke bieren, amandelkoekjes, honing, kaas, aardbeien en nog veel meer lekkers van de boerderij.
Failon heeft een restaurant met streekkeuken en oude gerechten.
Deze wandeling loopt grotendeels door bossen langs weerszijden van de Somme, een zijriviertje van de Ourthe dat ontspringt rond Barvaux-sur-Ourthe.
Regelmatig moet er op deze tocht geklommen worden. Als we even uit de bossen komen, genieten we van prachtige uitzichten. We komen in de buurt van het Château de Ramezée, een uitzonderlijk sprookjesachtig kasteel uit de 17de eeuw, volledig gerestaureerd.
Start : Aan de kerk van Ronquiéres Afstand : 8,2 km Bewegwijzering : GPS :N50 36.531 E4 13.278
DE ROUTE :
--Place de Ronquiéres—Rue d'Henripont—links met een pad evenwijdig met het kanaal-- Rue du Plad d'Eau—volgen rechts een wandelpad tot aan de Rue Arthur Brancart ,links-- Rechts achter een woningrij en daarna het bos in—Rue Maurice Brancart—de bocht na de kruising met de Rue mon Plaisir links het bos in—Charly du Bois—door de landweggetjes --terug naar het centrum van Ronquiéres
Op de route :
--Ronquiéres --Het hellend vlak --Notre Dame à Fauquez --Le pont qui grimpe vers l'eglise Sainte-Lutgarde --Bois de la Houssièr
Ronquières is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse stad 's-Gravenbrakel. Het dorp is vooral bekend omwille van zijn hellend vlak. Het hellend vlak van Ronquières is een scheepslift nabij het Belgische dorpje Ronquières. Het is een hellend vlak op het Kanaal Charleroi-Brussel.
Op 9 maart 1957 stemde de Belgische regering in met een plan om een aantal grote vaarwegen te moderniseren en geschikt te maken voor vaartuigen tot 1.350 ton. Het Kanaal Charleroi-Brussel werd ook in de plannen opgenomen. Bij de plaatsen Ronquières, Arquennes en Seneffe nam het bochtige kanaal een hoogteverschil van meer dan 60 meter. In de 19e eeuw waren hier 16 sluizen aangelegd om dit hoogteverschil te overbruggen. Het passeren van al deze sluizen, over een afstand van circa twee kilometer, kon tot twee dagen oplopen. Modernisering van het kanaal eiste een oplossing voor dit probleem in de vorm van een soort scheepslift.
Het hellend vlak werd na een bouwtijd van zes jaar op 1 april 1968 opgeleverd. Het vlak is 1.400 meter lang en overbrugt een verval van 68 meter, met een helling van bijna 5%. Er zijn twee scheepsbakken van elk 85,50 meter lang en 11,60 meter breed. De bakken rijden als wagons over rails en worden met kabels voortbewogen. Elke bak heeft een eigen contragewicht, dat op rails onder de bak doorgaat. De bakken kunnen zo onafhankelijk van elkaar werken, wat van belang is voor het onderhoud en bij eventuele storingen. In zulke gevallen werkt het vlak gewoon door, maar met beperkte capaciteit. De totale kosten voor het werk bedroeg ongeveer 3,1 miljard Belgische Frank, ongeveer tweemaal meer dan bij de start van de bouw werd gedacht.
Van dit hellend vlak wordt wel eens gezegd dat het tot de grands travaux inutiles behoort, omdat het gebruik van het kanaal na de opening van het hellend vlak stelselmatig afnam. De sluiting van de Waalse steenkolenmijnen was hier zeker een reden voor. In het laatste decennium is er een stijging genoteerd tot het topjaar 2006 toen 5.215 schepen werden versast.[1] In 2008 was dit aantal echter gedaald tot 3.815 versaste schepen.
Het vlak voorziet in z'n eigen energie. Naast de helling ligt een buis waardoor water stroomt dat een turbine aandrijft, die de elektrische energie voor het kunstwerk levert.
Le pont qui grimpe vers l'eglise Sainte-Lutgarde De Glazen Kapel Arthur Brancart was een meester-glasblazer en een geniale uitvinder. Het gehucht dankt haar rijkdom aan hem. Tijdens de eerste wereldoorlog vond hij het Marbrite uit. De 'Verreries de Fauquez' met om en bij de 800 werknemers verkochten dit .... glas over de hele wereld.
Arthur Brancart liet een groot deel van het dorp bouwen, evenals de school, de filmzaal, de feestzaal, de winkels en, als kers op de taart, ook de Kapel. Ze werd zowel aan de binnen- als aan de buitenkant bedekt met marbrite. Ze werd gebruikt voor kerkdiensten en tentoonstelling tot 1977. Momenteel wordt ze gebruikt voor woonruimtes, als toneelzaal, als herdenkingsplaats van het industriële erfgoed en voor een Bretoens pannenkoekenhuis.
Het Bos van La Houssière is een ideale plek voor ontspanning, voor wandelaars van alle slag. Vele van de paden zijn bewegwijzerd en didactische borden informeren u over de fauna en flora die er te bewonderen valt. Het arboretum telt een zeer omvangrijke verzameling boomsoorten en de sportievelingen kunnen het « pad van het oude tramspoor » volgen aan de hand van een fitometer.
Het Bos van La Houssière, grotendeels op het grondgebied van ‘s Gravenbrakel, reikte ooit tot aan het Zoniënwoud (ten zuiden van Brussel), maar door houtkap en zandwinning werden de twee van elkaar gescheiden. Het werd geklasseerd in 1940, om te verhinderen dat het voorgoed zou verdwijnen. Foto : Wikipedia
Start : Aan de kerk van Alveringem Afstand : 7 km Bewegwijzering : GPS : N51 00.728 E2 42.632
DE ROUTE : De start van deze landelijke wandeling is aan de kerk van Alveringem Er is rond deze prachtige kerk parking genoeg,
Daarna vervolgen we naar ;
--Lovoetweg- Hoogstraat—Fortem--naast de Lovaart—Westover-- --Oerenstraat--Kwellemolenstraat--Sint Rijcerstraat—Appelstraat-- --Kaatsspelstraat--Dorp
Op de route :
-Alveringem -Lovaart -Oeren met de St,Appoloniakerk en het -Militair kerkhof -Gemeentehuis van Alveringem, het vroegere Hof van Wyckhuize
De gemeente Alveringem is een relatief dunbevolkte gemeente, waarvan de bevolking de laatste decennia nog terugloopt. Op het uitgestrekte grondgebied bevinden zich negen deelgemeenten, alle landelijke dorpen. De grootste deelgemeente is Alveringem zelf, de hoofdgemeente, dat in het noordoosten van de gemeente ligt. In 1971 werden bij gemeentelijke fusies de dorpjes Hoogstade, Oeren en Sint-Rijkers aan Alveringem toegevoegd. In 1977 kwamen er ook de toenmalige gemeentes Leisele en Stavele bij. Tot Leisele behoorden sinds 1971 ook de dorpjes Gijverinkhove en Izenberge; aan Stavele was dat jaar ook Beveren-aan-de-IJzer gehecht. De nieuwe fusiegemeente telde sinds 1977 zo negen landelijke deelgemeentes. Net ten oosten van de dorpskern van Alveringem ligt het gehucht Fortem aan de Lovaart.
In het dorp zijn verschillende fietsroutes en musea, zoals het Mout- & Brouwhuis De Snoek, het "museum van dorst" in Fortem.
De kerk en parochie van Alveringem-centrum zijn genoemd naar Sint-Audomarus. De laatgotische Sint-Audomaruskerk uit de 16de-17de eeuw werd na beschadiging in de Eerste Wereldoorlog hersteld en is een beschermd monument sinds 1971. De driebeukige hallenkerk heeft een 46 meter hoge toren. De Vlaamse priester Cyriel Verschaeve ligt rond de kerk begraven, evenals de Brusselse socialistische ex-minister Hendrik Fayat.
Het gemeentehuis werd eveneens zwaar beschadigd in de Eerste Wereldoorlog. Na de oorlog werd het afgebroken en werd er een nieuw gebouw opgetrokken, ontworpen in Vlaamse neostijl door architect C.Van Elslande. Het werd geopend en 1922 en deed dienst als gemeentehuis tot de fusies van 1977. Nu doet het gebouw dienst als openbare bibliotheek. Op de bovenverdieping zijn de kantoren van het OCMW gevestigd.
Alveringem gaat prat op zijn gerestaureerde hoeves en enkele historische gebouwen zoals het Hof van Wyckhuyse (Je vindt er o.a. de dienst voor toerisme!). Op verschillende boerderijen kan je heerlijke hoeveproducten kopen, eigen productie dus: vers, (h)eerlijk en van een uitstekende kwaliteit!
De Lovaart De Lovaart is een verbindingskanaal tussen Veurne en IJzer en werd omstreeks de 12de eeuw gegraven. Langs beide zijden van de Lovaart komt een gevarieerde beplanting. Op de linkeroever werd het bestaande jaagpad extra aantrekkelijk gemaakt voor wandelaars en fietsers.
Oeren Rondom de kerk ligt een Belgisch militair kerkhof van 1914 - 18 met 510 personen, een aantal onder hen zijn onbekend gebleven.
Heldenhuldezerkjes Heldenhuldenzerkjes van Vlaamse gesneuvelden zijn nog terug te vinden op de militaire kerkhoven van Oeren, Hoogstade en op de kerkhoven van Alveringem en Beveren.
Deze heldenhuldenzerkjes met een Keltisch kruis, een meeuw of Blauwvoet en de letters AVV-VVK (Alles Voor Vlaanderen, Vlaanderen Voor Kristus) is door frontsoldaat, schilder en tekenaar Joe English ontworpen.
Isabellapolderroute Aartshertogin Isabella van Oostenrijk is nog opvallend aanwezig in deze regio. Onder haar bewind kreeg dit waterrijke gebied immers zijn huidige vorm. Als dank lieten de bewoners haar naam luiden als een klok.
We wandelen door de Isabellapolder, langs het Isabellakanaal en de Isabellahoeve.
De dijken getuigen van de felle strijd die de boeren moesten aangaan met de zee, die geen kans onbenut liet om terug te slaan.
Nu nog is het een landbouwstreek bij uitstek.
Boekhoute is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeenten van Assenede. Boekhoute ligt nabij de grens met Nederland, in het Meetjesland. Het was een zelfstandige gemeente tot eind 1976. Het heeft een oppervlakte van 16,27 km² en telde op 1 april 2006 2029 inwoners.
Het vissersverleden In het begin van de 20e eeuw leefde 700 Boekhoutenaren van de visvangst. De Braakman, de verbinding tussen de vissershaven en de zee verzandde compleet in 1952. De vissersvloot van bijna vijftig schepen kon niet meer uitvaren. Voor een groot deel was dat te wijten aan niet uitgevoerde baggerwerken tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een vissersboot in het dorp herinnert nog aan het vissersverleden en de in september gehouden garnaalfeesten.
Boekhoute is bij wet nog altijd een officiële vissershaven. De boten liggen nu (2008) in Terneuzen of Breskens en zijn te herkennen aan het opschrift BOU (naar de oude schrijfwijze Bouchaute).
--Abdij van Affligem --Koeweidelos kapelleke --Kravaalbos --Meldert kapel --Meldert dorp
De abdij van Affligem mag beschouwd worden als de meest imposante abdijstichting van de benedictijnen in de Lage Landen. Als huisabdij van de hertogen van Brabant werd ze Primaria Brabantiae (de voortreffelijkste van Brabant) betiteld. In de rijmkroniek van Sinte-Lutgarde (circa 1200) wordt ze Spiegel voor alle abdijen genoemd.
In 1870 slaagde men erin het kloosterleven te Affligem nieuw leven in te blazen, namelijk binnen het statige Bisschoppenhuis, het laatste overblijfsel van de laatbarokke bouwwerken. Dit werd tussen 1920 en 1970 uitgebreid met een vleugel met monumentale kruisgang en een nieuwe abdijkerk. Pas heropgericht, ondernam Affligem reeds in 1892 de stichting van de abdij van Merkelbeek (sinds 1923 abdij Sint-Benedictusberg te Vaals bij Aken). Van hieruit zouden de Affligemse benedictijnen de Duitse kloosters van Kornelimünster en Siegburg herstellen. Sinds 1910 neemt Affligem ook deel in de missie van Pietersburg in Zuid-Afrika. Het is binnen de Liturgische Beweging befaamd met de uitgave van het Volksmisboek (1915) en het Tijdschrift voor Liturgie (1919)
Voorplein van de abdij Affligem De huidige Abdijstraat loopt dwars door de oude abdij waarvan slechts drie gebouwen overgebleven zijn. Vroeger was ze omringd met muren, en in het dal met een wal waarachter de visvijvers lagen. De aanleg van het huidige voorplein onder het abbatiaat van D. Franco de Wyels (+1962) dateert grotendeels van 1951. Toen werd de Benedictuspoort onder leiding van kunstschilder F. Coppens uitwendig gerestaureerd en verbonden met het Bisschoppenhuis. Het barokke wapenschild in de verbindingsmuur, getopt met twee kromstaven, zou kunnen verwijzen naar de tweevoudige waardigheid van aartsbisschoppen-abten. De kerktoren, opgericht in 1954, is gedeeltelijk het werk van architect Th. Vijverman van Denderleeuw.
Kravaalbos Het Kravaalbos is een bos dat grotendeels op het grondgebied van Meldert (Aalst) en Asse ligt en een klein deel op het grondgebied van Mazenzele. Het bos is ten noordwesten van Brussel gelegen. Het is nog een deel van het vroegere Kolenwoud. De oppervlakte bedraagt ongeveer 80 hectare. Er ligt ook een grote vijver tussen het ongestoorde en verstoorde bos van ongeveer 1,5 hectare groot, ontstaan door de winning van Balegemse zandsteen. Het landschap vertoont duidelijk tekenen van het heuvelland tussen Aalst en Brussel. Zo ligt het hoogste punt om en bij de 80 meter boven zeeniveau, en is er een hoogte-interval van ongeveer 50 meter.
Een gedeelte van het bos is nog ongestoord. In dit gedeelte komen elzen en wilgen voor met als onderbegroeiing o.a. zeggen en bittere veldkers.
In het verstoorde gedeelte zijn boomsoorten aangeplant, zoals de tamme kastanje, de es en de Amerikaanse eik. Wel komen nog resten van de oorspronkelijke ondergroei voor met onder andere valse salie, lijsterbes, dalkruid, kamperfoelie, lelietje-van-dalen, bosanemoon. Op plaatsen waar de oorspronkelijke ondergroei werd weggehaald komen nu braam, gladde witbol en adelaarsvaren massaal voor. Daarnaast komt tussen de adelaarsvarens nog de wilde hyacint voor.
In de twaalfde eeuw werd op initiatief van de abdij van Affligem steengroeven geëxploiteerd en die in de zestiende eeuw waren uitgeput.
In het bos kan men ook vele wilde dieren aantreffen, zo leven er konijnen, fazanten, vossen, buizerds en uilen.
Start : Aan het kasteel van Gaasbeek Afstand : 11 km Bewegwijzering : geen GPS : N50 47.990 E4 12.265 Kasteelstraat Gaasbeek
DE ROUTE :
Recht tegenover de Afspanning Oud Gaasbeek de weg ingaan Zo maken we een tocht rond het domein van het kasteel met prachtige bossen en vijvers tot we terug op de kasteelstraat uitkomen Links en vervolgens rechts de groenstraat en nog eens rechts de Groeneweg in volgen door bossen en velden tot we de Brusselsestraat oversteken de Eksterstraat in, Tweemaal rechts volgen tot we op een punt komen waar we zicht hebben op de Pedevallei en ST Gertrudis Pede,rechts de Appelboomstraat in,dan Kothemstraat en links de Lenniksebaan waar we komen aan Brouwerij Lindemans Rechts de Kwadewegenstraat in tot de Konijnestraat links,eerste rechts tot aan de Postweg,rechtdoor de Schreinstraat in,rechts de Kleine schreinstraat-de Schaliestraat zijn nu in Vlezenbeek—Dorp--Beevaartweg--rechts het veldpaadje tot Laudinnenstraat --Reuzestraat tot einde dan rechtdoor het bospad in tot Kamstraat links tot de Lourdesgrot rechts—Inkendaalstraat voorbij ziekenhuiskomplex Inkendaal,De Bijltjes --Smidsestraat links—Kasteel van Nerderloo links—Postweg paadje rechts—Konijnenstraat links—door het park en langs kasteel Groenenberg terug naar ons vertrekpunt
--Kasteel van Gaasbeek --Brouwerij Lindemans --Vlezenbeek --ziekenhuiskomplex Inkendaal --Kasteel van Nerderloo --kasteel Groenenberg
Kasteel van Gaasbeek Het kasteel ligt strategisch op een helling en vertoont een onregelmatige, polygonale aanleg binnen een omwalling. Het huidige uitzicht is hoofdzakelijk het resultaat van de restauratiewerken uit 1887-1898, achtereenvolgens onder leiding van architect Charles-Albert en de Franse letterkundige E. Bonafé. De gevel aan de grachtzijde benadrukt het robuuste, weerbare karakter van de burcht. Hij bewaart een onderbouw van lokale breuksteen uit de 13e-15e eeuw. Het oorspronkelijke metselwerk erboven werd waar nodig hersteld of opnieuw opgebouwd tot aan de kroonlijst. Vensters en erkers kregen daarbij een neogotisch tintje. Het poortgebouw heeft een monumentaler uitzicht. Tijdens de restauratie werd de bakstenen donjon gebouwd met een spietoren en de Brabantse Leeuw in het boogveld. De toren van (Sint-Pieters-)Leeuw werd heropgebouwd en werd opgevat als een muurtoren met een trapgevel.
Het kasteel is een erkend museum met een rijke kunstcollectie (kostbaar meubilair, wandtapijten, schilderijen, beelden en edelsmeedwerk). In 20 zalen geven de inrichting en het meubilair van de vroegere bewoners een indruk van het vroegere kasteelleven.
Brouwerij Lindemans Zeven generaties geleden, in 1809, exploiteerde de familie Lindemans een boerderij in Vlezenbeek, aan de rand van Brussel. Om tijdens de wintermaanden iedereen aan het werk te houden, werd besloten een klein lambiekbrouwerijtje op de boerderij in te planten.
Door het groeiende succes van de lambiek werd het brouwen stilaan belangrijker met als gevolg dat de landbouwactiviteiten werden stopgezet in 1950. Vanaf dat ogenblik begon de familie Lindemans volop Geuze en Kriek te produceren.
Door de nog steeds groeiende vraag naar lambiekbieren was de capaciteit van de verouderde brouwzaal te klein geworden om de productie te volgen. In 25 jaar tijd groeide de productie van 5.000 Hl naar 50.000 Hl. Om de lambiek te vrijwaren voor een kwaliteitsdaling ten gevolgen van overproductie, werd in 1991 besloten om naast de oude brouwerij een nieuwe brouwzaal op te richten, met een capaciteit die drie keer hoger lag.
In 1995 werd er opnieuw creatief met lambiek geëxperimenteerd, en zag een ongewoon bier het licht: het Tea Beer, een bier met een verrassende citroenzuur -zoete smaak.
Park Groenenberg - Gaasbeek Twee parken. Twee kastelen. Plus honderden paleizen die de natuur bouwde. Eén gestrekt groen domein in het hart van Vlaams-Brabant. Welkom in Gaasbeek-Groenenberg.
Ervaar als een echte kasteelheer de pracht en de rust van beide domeinen. Gaasbeek, het trotse slot, nauw verbonden met onze geschiedenis. Groenenberg, een elegant buitenverblijf, droomhuis van rijke burgers. Tientallen eeuwenoude bomen, paleizen voor honderden dieren. Gaasbeek, het trotse slot, nauw verbonden met onze geschiedenis.
Het park van Groenenberg, een levend schilderij, honderd jaar geleden vakkundig ontworpen door landschapsarchitect Edmond Galoppin. Een park vol verfijnde vista's en bloemenperken, in alle seizoenen zinderend van kleur en leven.
Het park van Gaasbeek, een ode aan bos en water, een boek vol herinneringen aan mensen die in dit landschap eeuwenlang de natuur naar hun hand zetten. Een park met verrassende vergezichten en intieme hoekjes, een juweel uit vroegere tijden.
Beide parken worden zorgvuldig gerestaureerd en onderhouden door het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, AMINAL, afdeling Bos & Groen.
Start : aan de St.-Janparochie in Kuringen Afstand : 11.5 km Bewegwijzering : rode driehoek GPS : N 50.956109 - E 5.327289 parochiecentrum Sint-Jan, Nieuwstraat 126 in Kuringen.
Het is toegestaan om de hond mee te nemen tijdens deze wandeling
Het 100 ha grote natuurgebied de Platwijers strekt zich uit op het grondgebied van de gemeenten Zonhoven en Hasselt (Kuringen). Reeds in de middeleeuwen stelde men vast dat de aldaar stromende Roosterbeek zeer geschikt was om viskweekvijvers te bevoorraden. En zo werden hier honderden vijvers en vijvertjes gegraven.
Dit reservaat is nu echter vooral gekend voor zijn grote vogelrijkdom. Talrijke soorten vinden hier een geschikte pleister- en broedplaats. De meeste binnenpaadjes zijn dan ook afgesloten voor het publiek omdat de vogels anders te veel gestoord zouden worden. Vogelaars zou ik dus willen aanraden hun verrekijker niet te vergeten.
Wandelgebied wordt ‘Platwijers’
“Het landschap in het natuurgebeid wordt bepaald door honderden vijvers,” “Bovendien bieden de natuurreservaten Platwijers en Kolberg een perfecte aanvulling op Wijvenheide. De natuurliefhebbers kunnen vertrekken vanuit Zonhoven of Hasselt.
Vanuit Zonhoven (startplaats Camping Heidestrand), kan je de rode of oranje route volgen, die je dwars door Wijvenheide loodsen. Je komt hier de vreemdste dieren tegen, zoals de roerdomp, wouwaap of het minuscule boomkikkertje.
In Hasselt is het vertrek voorzien aan Parochiecentrum Sint-Jan in Kuringen-Heide, waar de wandelaars kunnen kiezen uit 5 routes, variërend van 4,5 km tot 12,5 km. Ook hier kom je langs tal van vijvers, die vroeger gebruikt werden voor de viskweek. De Roosterbeek loopt als rode draad door het gebied en vult de vijvers aan met water”.
Lint is een van de kleinste gemeente in de provincie Antwerpen met haar 557 hectaren.
De gemeente ligt zeer gunstig op de as Brussel – Antwerpen en ook de provinciesteden Lier en Mechelen liggen vlakbij.
Kontich station
Station Kontich is een spoorwegstation langs spoorlijn 25 (Brussel - Antwerpen) in de gemeente Kontich. Vroeger heette dit station Kontich-Kazerne omwille van de nabijheid van een legerkazerne. Langs de vroegere spoorlijn 61 (Antwerpen - Aalst) lag het station Kontich-Dorp.
Vanuit dit station is een aftakking naar spoorlijn 13 richting Lier.
Op 21 mei 1908 reed een trein, wegens een verkeerde wisselstand, in het station Kontich in op een stilstaande reizigerstrein. Drie rijtuigen werden vernield en er vielen 40 doden.
De naam Kontich komt waarschijnlijk van het Romeinse woord Condacum, wat zoveel betekent als "de plaats bij de samenvloeiing". Dit duidt op de samenvloeiing van de Rupel en de Schelde. Dit grondgebied was veel groter dan de huidige gemeente Kontich en omvatte ook de huidige gemeenten Aartselaar, Rumst, Hemiksem, Niel, Schelle en Lint. Sporen van bewoning uit de Romeinse tijd zijn gevonden op verscheidene punten van het huidige Kontich: urnen, houten waterputten, Romeinse tegels, munten en scherven.
Kernen Naast Kontich zelf ligt in de gemeente nog de deelgemeente Waarloos. Waarloos in het zuiden ligt nog enigszins in landelijk gebied. Kontich zelf in het noorden is als gebied in de rand van Antwerpen sterk volgebouwd geraakt met woonwijken. Centraal ligt daar Kontich-Centrum. Ten oosten ligt Kontich-Kazerne, dat vergroeid is met buurgemeente Lint en ook met het centrum verbond geraakt. In het westen ligt nog het kleine gehuchtje en parochie Sint-Rita.
Start : Aan het Station van Valkenburg Afstand : 11 km Bewegwijzering: geen GPS : N50 52.175 E5 49.913
DE ROUTE : Deels over verharde wegen en deels op bospaden Als je voor het station staat ga je links de baan van de parking helemaal te einde zodat je op de Paralelweg komt ,rechts de sporen oversteken en je bent op de route
Op de route :
Paralelweg-Napoleonstraat-Dorbeekweg-Emmaberg oversteken-nieuweweg-Hekerweg-links het bos in-Emmabergweg-Groeneweg-onder de A79-rondpunt oversteken Diepestraat-Heihofweg-Putweg-Kleingenhouterweg-Ravensboschstraat-Bosstraat-Haasdalermolenweg-Hoekweg-we maken een kleine lus langs de hoeve en de boomgaard-Door het Ravensbos-Bosstraat-Over de A79-Aan de Krombunder-Parallelweg terug naar het station
--Het station van Valkenburg --Emmaberg --Rotondes bij Hulsberg --Kapel Ravensbos --Kasteel de Bockenhof --Ravensbos
Station Valkenburg is het spoorwegstation van Valkenburg in de Nederlandse provincie Limburg. Het station is gelegen aan het traject Maastricht - Heerlen en geldt als het oudste nog bestaande van Nederland.Het mergelen gebouw werd ontworpen door Jacobus Enschedé en werd geopend op 23 oktober 1853. Enschedé liet zich inspireren door het paleis van koning Willem II in Tilburg. In 1890 werden twee vrijstaande gebouwtjes aan de zijkanten gesloopt om plaats te maken voor langere vleugels.
Het gebouw, dat geklasseerd is als rijksmonument, is nog steeds als station in gebruik. In 2005 werd het station verpacht en in oude staat teruggebracht. Sindsdien is er een restauratie, een kiosk en een modeltreinenwinkel in gevestigd. In 2009 werden de ruimtes van de modeltreinenwinkel heringericht met een expositie over toeristisch Valkenburg, over de geschiedenis van de Heuvellandlijn en over de ZLSM. Eind 2009 is het contract opgezegd en zijn de modeltreinenwinkel, de kiosk van de ZLSM en de restauratie gesloten.
Aanvankelijk lag het station aan de lijn Aken - Maastricht, later kreeg het station aansluitingen naar Heerlen en Kerkrade (Miljoenenlijn). Alleen Heerlen – Maastricht is nu nog in reguliere exploitatie. De stations Houthem-Sint Gerlach en Schin op Geul aan deze lijn behoren ook tot de gemeente Valkenburg aan de Geul.
Emmaberg (Limburgs: D'n Emmaberg) is een gehucht in de gemeente Valkenburg aan de Geul. Het plaatsje is gelegen tussen Hulsberg en Valkenburg, aan de provinciale weg N298. Emmaberg maakte tot de gemeentelijke herindeling van 1982 deel uit van de voormalige gemeente Hulsberg, welke deels opging in de gemeente gemeente Nuth en deels in de gemeente Valkenburg aan de Geul.
Emmaberg en zendmastHoewel officieel een gehucht, bestaat Emmaberg vooral uit villa's en wordt het vaak gezien als een dure buitenwijk van Valkenburg. In Emmaberg staat ook de 150 meter hoge zendmast van waaruit de radio-uitzendingen van de publieke omroep, de regionale omroep L1 en de commerciële radiostations 100% NL en Radio 538 worden uitgezonden. Deze zendmast is landelijk bekend als 'Zender Hulsberg' genoemd naar de voormalige gemeente waar deze zendmast stond opgesteld.
Kasteel de Bockenhof Het complex bestaat uit een herenhuis, de Obbendorf, en een pachtboerderij. Onder een schuur bevinden zich nog twee tongewelven die wijzen op een nog ouder gebouw. Bij een verbouwing in 1848 is dit gebouw verdwenen. De pachthof ligt aan de weg Groot-Haasdal. Het kasteel, dat via een weggetje langs de hof bereikbaar is, is een witgepleisterd, uit twee lagen opgebouwd bakstenen gebouw, met hardstenen deur- en vensteromlijstingen. Aan de noordzijde heeft het een krulgevel. Het vierkante torentje uit 1677 is voorzien van een tentdak met daarop een koepeltje en een spits in de vorm van een doorgesneden ui. Op deze ui staat een windvaan uit 18e eeuw, voorzien van het familiewapen van Von Bock.
De rechthoekige kasteelhof is gedeeltelijk gebouwd in mergel. De twee grote rondboogpoorten aan het binnenplein hebben randen uit baksteen. Een van de bakstenen muren van de schuur is gelardeerd met mergelstenen speklagen. De hof heeft een grote voluutgevel met in de top twee uilengaten.
Start :Aan Hotel Schneeberg Afstand : 10,5 km Bewegwijzering : C4 GPS :N50 05.589 E6 33.924
Waldhaus Schneeberg St. Thomaser Straße 5 in 54657 Neidenbach
DE ROUTE : Een mooie wandeling door het woud naar het onderliggende St Thomas waar een pracht van een klooster te bezichtigen is en dat tegen de spoorweg gelegen is en waar je de dorst kan lessen om dan terug de blimming aan te vatten naar het vertrekpunt
Het voormalige klooster van St. Thomas is nu bevestigd als een Romaanse kerk met een barokke kloostergebouwen. Hier is de pastorie van het bisdom Trier. Attracties in de buurt van de kerk is de ruime tuin.
In de tuin van het klooster begint de verschillende aard kilometer lange pad dat leidt langs de kreek afgunst.
Ter ere van de vermoorde in 1170 en 1173 heilig verklaarde aartsbisschop van Canterbury, Thomas Becket, is in Kylltal in 1185 een cisterciënzer klooster (de oudste in Duitsland) werd opgericht. Het oudste deel van het klooster kerk werd ingewijd 1222e In 1802 de nonnen werden verdreven door de secularisatie van het klooster. Een brand in 1742 verwoestte de Abdij, alleen de kerk overleefde. Het klooster werd gebouwd in 1744 in barokke stijl. Vandaag het klooster wordt gebruikt als Bisschoppelijke priesters huis en trainingscentrum voor kerkdiensten
Kloster St. Thomas Annenberg 2 54655 St. Thomas
Ontdek de natuur op het natuurpad St. Thomas
In het beschermde gebied tussen de overspanningsbeveiliging en Kyll vindt u een natuurpad van een soort te vinden op een lengte van 2,5 km bewegwijzerde wandelroute leidt door het prachtige St. Thomas Heilenbachtal. Vanaf het dorpsplein van Sint-Thomas in het klooster van St. Thomas Bacher benijd je wandeling naar de watervallen. Veel informatie borden en Aktivstationen geven u tips en suggesties over het natuurpad bewust ervaring ". Families met kinderen, maar ook groepen scholieren die willen bewust ervaren en actief de natuur komen, op uw kosten. Een reizende stille cabine nodigt u uit om te rusten en een picknick, maar het kan ook gebruikt worden als een openlucht klaslokaal. Toegankelijk, het natuurpad met de trein! Op verzoek van de Bosbouw Bureau Bitburg gidsen, niet alleen voor kinderen maar ook voor geïnteresseerde volwassenen. Informatie, contact opnemen met het kantoor bos Bitburg, Kleist Strasse 5, 54634 Bitburg, telefoon, 06561 tot 94690.
Start :aan de kerk van hulsonniaux Afstand : 7,5 km Bewegwijzering : geen GPS :N50 12.106 E4 56.881
DE ROUTE : Voor de kerk naar links afdalen en dan rechts tot einde pad ,door het veld naar de beek , de rest zijn goed begaanbare wegen
Hulsonniaux is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Houyet. Hulsonniaux ligt in de provincie Namen.
Vroeger was het dorp voornamelijk agrarisch: was geteelde tarwe, spelt, haver, aardappelen, suikerbieten en voederbieten. Gelegen in de stad, een prachtige kapel gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Genade, in de schaduw van eeuwenoude linde, en twee andere kapellen, een gewijd aan Saint Roch en de andere aan St. Barts.
Op het huidige grondgebied van deze stad was ooit het landhuis van Chaleux waarvan de oorspronkelijke naam moest zijn Calaus. deze plek als geciteerd uit de vijftiende eeuw en de documenten die zij schrijven: Chaloy en Chaleux Challux. Deze term komt uit de Keltische radicale eeltplek die verschillende namen en locaties van het water gelegen op rivieren gaf.
Chaleux, gelegen in een bocht van de rivier de Lesse, is beroemd om zijn prehistorische grot. De grot, gelegen aan een bocht in de rivier de Lesse, 18 meter boven de rivier, heeft meer dan 30.000 bewerkte vuursteentjes van menselijke handen, menselijke en dierlijke beenderen, zandsteen platen, en .. .. mammoet ellepijp.
Op vele plaatsen zijn er prachtige uitzichten, met name om de vallei van de Lesse
De geklasseerde site Chaleux, met zijn kalkstenen kliffen, bekend als naalden Chaleux gedomineerd door de rotsachtige kaap die het kamp werd opgericht Romeinse Furfooz, is prachtig.
Hulsonniaux bewaard tot de laatste oorlog, heel typische oude huizen van modder, die het een zeer origineel karakter geeft. Het wordt ook gebruikt om Hulsonniaux, jukken, en deze manier van reizen was noodzakelijk gezien de beperktheid van de vele sites is ontoegankelijk voor voertuigen. Er was eens een brug naar de Lesse Chaleux en werd verloren door een ineenstorting van ijs aan het einde van de XIXe eeuw.
Op 15 augustus 1914, na een bombardement bezetten de Duitsers het dorp, en nemen de priester als gijzelaar mee,
Start : Op de parking iets van de kerk van Virginal-Samme Afstand : 9 km Bewegwijzering : Geen GPS :N50 38.520 E4 12.669
DE ROUTE :
Mooie wandeling langs landwegen en bossen
wandelen langs het kanaal en de papierfabriek
--Virginal-Samme --Kanaal Brussel-Charleroi
Bezienswaardig:
--de dolmen”Table des Sorcières”, --kleine kasteeltjes, --de St-Laurentkerk (11eeeuw) in Haut-Ittre, art nouveau --vensters in glas van Fauquez in de St-Pierrekerk in Virginal, --het Smederijmuseum, --de typische vierkantshoeves van de streek.
Virginal-Samme is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Itter. Virginal-Samme ligt in de provincie Waals-Brabant
Start : Parking, Damse Vaart-Zuid, 8340 Damme Afstand : 7 km Bewegwijzering : geen GPS : N51 14.923 E3 16.618
DE ROUTE :
stads- en groene luswandeling Wegdek: afwisselend verharde en niet verharde ondergrond Toegankelijk voor rolwagens: moeilijk
Op de route :
--Damme --Damse Vaart --Schipdonkvaart
Damme is een plaats en stad in de Belgische provincie West-Vlaanderen. De stad is een toeristische trekpleister met veel oude gebouwen. Deelgemeenten ingegrepen telt het bijna 11.000 inwoners.
De stad profileert zich sinds een aantal jaren als boekenstad.
De oorsprong van de vlag en het wapenschild van de stad vinden hun oorsprong in een legende. Damme heette vroeger Hondsdamme, dat eigenlijk van "honte" komt. Honte is een oud woord voor een modderig gebied aan een monding. Aan de verbastering tot "hond" werd achteraf een legende gehangen. De duivel zelf zou in de gedaante van een hond in Damme heel wat schrik aangejaagd hebben bij de bewoners. Na drie dagen vol gehuil ontstond er een storm die een bres in de dijk veroorzaakte. De dijkbouwers joegen op de hond, maakten hem af en stopten de bres dicht met het duivelse dier. De duivel was verslagen en het gat was dicht. De duivel en het oprukkende water waren verslagen, Damme was gered
Bezienswaardigheden Het middeleeuwse stadhuis, een mooi voorbeeld van Brabantse gotiek De middeleeuwse Onze-Lieve-Vrouwekerk waarvan de bouw in de dertiende eeuw in vroeggotische stijl werd opgestart. Door het toenemend belang van Damme werd in de volgende eeuw de huidige hallenkerk aangebouwd. In 1578 werd de kerk geplunderd door de geuzen. Herstelling volgde tussen 1621 en 1626. Transept, zijbeuken en middenbeuk werden in 1725, samen met de bouwvallige spits afgebroken omdat het onderhoud onbetaalbaar werd. Men moest hiervoor wel toelating vragen aan de Grote Raad van Mechelen. De kerk werd opnieuw gerestaureerd, eerst tussen 1890 en 1895 en later tussen 1902 en 1904. Het pleister werd van de baksteen verwijderd.
Het standbeeld van Jacob van Maerlant voor het stadhuis. Hij ligt begraven in een blinde zerk in de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Niet hij zou er onder liggen, alleen zijn lijk, zo redeneerde hij
Damse Vaart (Jan. 2006)De Damse Vaart, afgelijnd met bomen, verbindt Brugge met Damme en loopt verder naar Sluis. Het werd onder Napoleon uitgegraven. De vaart heeft nu geen enkele economische betekenis meer. De boot Lamme Goedzak, naar een karakter uit de roman over Tijl Uilenspiegel, brengt toeristen van Brugge naar Damme. Wanneer de vaart in de winter dichtvriest, is het mogelijk van Brugge naar Sluis te schaatsen wat dan ook door vele toeristen wordt gedaan.
Het Uilenspiegelmuseum brengt 5 eeuwen Uilenspiegel in beeld. Sinds de 17de eeuw heeft Damme een sterke Uilenspiegeltraditie. Als symbool van de Vlaamse volksziel, ontembare geus en fratsenmaker, dwaalde hij er met Nele en Lamme Goedzak rond. In het museum kan men aan de hand van kopieën van handschriften, 16de-eeuwse drukken, schilderijen, bibliofiele uitgaven, prenten, beeldhouwwerken, geplaatst in hun cultuurhistorische context, met deze verschillende gezichten van Uilenspiegel kennismaken.
Lange rechte weg langsheen de zuidelijke oever van het Schipdonkkanaal, vanaf de Oude Sluissedijk en de Platheulebruggen ten westen tot in Moerkerke en verder oostwaarts op grondgebied van Oost-Vlaanderen (Maldegem). Tracé daterend uit de tweede helft van de 19de eeuw, na de aanleg van de evenwijdig lopende Leopold- en Schipdonkkanalen, resp. in 1843 en 1855-1856; e.g. om het water vanuit de polder ten noorden van het Meetjesland af te voeren, l.g. als afleidingskanaal van de Leie. Weg omzoomd met populieren; schaarse hoevebebouwing lagerliggend dan de weg.
Start : Aan de kerk van Edelare Afstand : 12 km Bewegwijzering : ja GPS : N50 50.048 E3 37.367 Edelareberg, 9700 Edelare
DE ROUTE : Met de naam van de Bierbrouwer wandelroute kan je alle kanten uit. Het traject loopt door de mooiste plekjes van Oudenaarde, brouwersstad bij uitstek. Je passeert zelfs een aantal brouwerijen. Onder andere Roman, die fier boven op een heuvelrug de omgeving de kerk van Edelare die ligt aan een ieniemienie doodlopend straatje Wat verderop geparkeerd dus en te voet richting kerk
Op de route :
--Edelare --Volkegem --Maarke-kerkem --Sint-Vincentiuskapel en Sint-Pieterskerkje
Edelare Historisch gezien maakte het onderdeel van de baronie Pamele uit en gold als één eenheid met de dorpjes Volkegem en Leupegem, die samen onder de voogdij van de abdij van Ename stonden. De naam Edelar duikt voor het eerst op in 1110, toen de altaren van de drie dorpjes officieel aan Ename geschonken werden. Dit vormt meteen een bewijs dat het Sint-Martinuskerkje er toen reeds gestaan moet hebben: tussen 1300 en 1400 bevond zich op de flank van de heuvel een kapel die geleidelijk tot kerk is verbouwd. In de 19de eeuw was deze kerk echter zeer bouwvallig geworden; ze was daarenboven grondig verbouwd. De lokale priester maakte ze opnieuw bruikbaar. In 1973 brandde ze af en diende grotendeels gerestaureerd te worden.
Boven op de Edelareberg, grenzend aan Mater, bevindt zich het gehucht Kerselare. Dit is een bedevaartsoord, dat medio 15de eeuw ontstond nadat de dochter van de baron van Schorisse op miraculeuze wijze genezen zou zijn door toedoen van een Mariabeeld. Daar dit beeld oorspronkelijk aan een kersenboom hing, werd die plek Kerselare genoemd. De baron bouwde er uit dankbaarheid een kapel. Nog volgens de overlevering zou de baron tijdens een bedevaart naar het Heilige Land in Egypte door een krokodil aangevallen zijn, en door interventie van Maria gered. Deze krokodil in kwestie werd vervolgens gebalsemd en in de kapel gehangen. De krokodil, of een replica ervan, werd evenwel samen met de kapel door een brand verwoest in 1961. De nieuwe modernistische kapel is een betonnen constructie die nooit volledig afgewerkt werd. In Kerselare grijpt elk jaar een kermis plaats waar men een lokaal soort snoepje verkoopt, bekend als de lekkies.
Onder het oppervlak van de Edelareberg bevindt zich een uitgebreid militair bouwwerk, het Kezelfort. Het fort is tijdens het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden als verdediging tegen Frankrijk opgericht en maakte deel uit van de zogenaamde Wellingtonbarrière: het diende om mogelijke Franse aanvallen vanop de heuveltop af te slaan en de Schelde in de gaten te houden. Na de oprichting van België werden de militaire uitkijkposten afgebroken; het gangennetwerk is daarentegen bewaard gebleven. Het fort is nu een zeer belangrijke overwinteringsplaats voor vleermuizen.
De familie Thienpont bouwde daarenboven in de late 19de eeuw een neogotisch landhuis op het terrein. Vermits het gebied tot op heden in de handen van deze familie is, is het fort niet vrij toegankelijk.
Volkegem Aan het dorpsplein bevindt zich het oude romaanse Sint-Martinuskerkje, waarvan de geschiedenis misschien reeds tot Merovingische tijden teruggaat, en waaraan gotische zijbeuken zijn toegevoegd. In de kerk hangt een barok schilderij van Simon De Paepe.
Op het dorpsplein staat tevens een herdenkingsmonument voor de gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog.
Volkegem heeft twee steile hellingen die onder wielertoeristen populair zijn: de Volkegemberg en de Wolvenberg. Deze laatste heeft een klimming van 19%, en leidt verder naar Mater.
In Volkegem bevindt zich een natuurreservaat, dat onderdeel van het Bos t' Ename en eigendom van de Vlaamse Gemeenschap is. Er komt een zeldzame soort kamsalamander voor.
Start :Gemeentelijk park 't kasteel in Keerbergen Afstand : 11,4 km Bewegwijzering : GPS :N51 00.028 E4 38.089
DE ROUTE :
--Keerbergen --Gemeentelijk park 't kasteel --Broekelei --Hansbrug --bos van blaasberg --de dijlemeander --Ninde --Villawijk van Keerbergen
Gemeentelijk Park 't Kasteel bereik je vanuit Brussel door de E19 te verlaten bij afrit 12-Vilvoorde en de N21 tot Haacht te volgen. Daar moet je tweemaal links om in Keerbergen te geraken. Het park ligt links bij het naderen van het centrum. Vanuit Antwerpen verlaat je de E19 bij afrit 9-Mechelen Noord en je volgt de N15 richting Heist-op-den-Berg tot wegwijzers je rechts naar Bonheiden en verder naar Keerbergen leiden. Aan de rotonde in het centrum volg je rechts de richting Brussel-Leuven-Haacht. 't Kasteel bevindt zich 400 m verderop aan de rechterkant.
PARKEREN Parkeerterrein voor en achter het bijbehorende restaurant.
Keerbergen ligt net aan de grens van de provincie Vlaams-Brabant met Antwerpen. Zo komt het dat Keerbergen twee straten, de Grens- en de Bakestraat, deelt met de Antwerpse gemeenten Bonheiden (Rijmenam) en Heist-op-den-Berg (Schriek). Dit wil zeggen dat de inwoners van één straat in een andere gemeente én provincie kunnen wonen dan hun buur of overbuur. Waar bij de Grensstraat de grens door het middel van de weg loopt, loopt de grens bij de Bakestraat veel grilliger. Het gaat slechts om een klein stukje van de Bakestraat dat behoort tot Rijmenam terwijl de rest Keerbergs grondgebied is. Keerbergen deelt ook een grens met de Vlaams-Brabantse gemeente Haacht, die gevormd wordt door de Dijle, die overbrugd wordt door twee bruggen, met name de Oude en Nieuwe Hansbrug. De grens met Tremelo loopt door de Tremelobaan. Ook hier is ongeveer een kilometer lang een deel van de baan Keerbergen, terwijl de overkant deel uitmaakt van Tremelo. Tevens wordt Keerbergen tot de landstreek Dijleland gerekend
Keerbergen had van 1932 tot 1963 een eigen vlieghaven, waarop vooral het bedrijf Cogea actief was. De Duitse bezettingsmacht zou van de infrastructuur gebruikmaken. Er is ook een onderaardse gang van de gebouwen die de Duitsers toentertijd bezetten - nu gebouwen van het Koninklijk Atheneum Keerbergen - naar het vliegveld. Het vliegveld verdween echter en door de uitgraving van de zandgrond ontstond het huidige meer van Keerbergen, dat 12 hectare groot is.
Broekelei Ten westen van de dorpskom van Keerbergen ligt een gebied dat op een ietwat gedetailleerde kaart opvalt door zijn cartografische bijzonderheden: een zeer lage afgevlakte zandheuvelrug (de Duivebergen) is volledig ingesloten door een waterloop (de Spuibeek) in een lager liggende, een paar honderd meters brede, waterrijke strook waarvan begin en einde samenkomen in de Zeept, waar de Spuibeek uitmondt in de Dijle.
De Oude Hansbrug of Hansbrug is een gietijzeren ophaalbrug over de Dijle op de grens van de gemeenten Haacht en Keerbergen. De brug bestaat uit een vaste overspanning van 16,1 m en een beweegbare overspanning van 7,9 m. De breedte bedraagt 4 m. De brug is alleen geschikt voor fietsers en voetgangers.
In Tremelo-Ninde staat het geboortehuis van pater Damiaan. Jozef De Veuster (1840-1889), de apostel der melaatsen op Molokaï-Hawaï. Het Pater Damiaanmuseum is er in ondergebracht. Het is een Kempische woning van ca.1800 die in haar oorspronkelijke toestand bewaard bleef en sinds 1952 beschermd is. Het klooster van de paters brandde in 1934 af maar werd in 1946 tot 1951 herbouwd naar een ontwerp van architect V. Broos. In 1975 werd dit klooster omgebouwd en vergroot tot medisch-psychogeriatrisch instituut. De oude neogotische kloosterkapel van 1910 is sinds 1960 de parochiekerk van Sint-Jozef Arbeider.
Meteen na het vertrek bemerk je aan je linkerzijde enkele zanderige bulten in het landschap. Deze poederige landduinen, die nu bijna overal bebost zijn, vormen een fel contrast met de ruwe steilrand van het Kempens Plateau. In vogelvlucht ligt die maar een paar kilometer oostwaarts.
Waar de oranje wandeling naar links buigt, zijn langs het wandelpad enkele heidestoppels te zien. Oorspronkelijk was heel dit gebied bedekt met heide. Die werd nagenoeg volledig verdrongen door naaldbossen en akkers. De typische heideplanten kunnen nog spontaan tot ontwikkeling komen in wegbermen of in brandgangen die vrijgehouden worden.
Je blijft rechtdoor aanhouden. Aan je linkerzijde duiken grotere heidepartijen op. Je mag het gebied echter niet betreden omdat de natuur te kwetsbaar is.
De zandverstuivingen komen opnieuw aan de oppervlakte.
Via een dreef bereik je een slagboom. Je betreedt hier een natuurreservaat. Het gaat om het uitzonderlijke natuurreservaat van de Oudsberg.
Die Oudsberg vormt de hoogste landduin op het Kempens Plateau. Hij stijgt 30 tot 40 m boven het plateau uit. Rond deze duinen ontwikkelt zich de typische heide en duinplantengroei. Je merkt dat wandelen en klimmen in mul zand best vermoeiend is. Samen met de omliggende bossen en heidegebieden is dit het grootste aaneengesloten natuurgebied van Vlaanderen.
De Oudsberg is erkend als staatsnatuurreservaat.
Je wandelt verder over een bultig reliëf tot je opnieuw het vertrekpunt bereikt. De zandduinen maken weer plaats voor bossen, die het stuifzand vasthouden. Het typische duinenuitzicht is er wel verdwenen.
Opglabbeek is een woongemeente in Midden-Limburg ten noorden van de vroegere Limburgse mijnstreek, aan de weg van As naar Bree. De belangrijkste toeristische troef van de gemeente zijn de zowat 1000 ha bosgebied. De economische terugval na de sluiting van de mijnen werd gedeeltelijk opgevangen door de inplanting van nieuwe industrieën.
De Sint-Lambertuskerk van Opglabbeek is genoemd naar de 7de eeuwse bisschop van Maastricht en Tongeren. De oudste gedeelten van de kerk dateren echter van de 14de eeuw. Het patronaatsrecht over de kerk behoorde tot de vroege 19de eeuw toe aan de abdij van Averbode. Deze bouwde er ook de 18de-eeuwse pastorie. De bloei van de gemeente na de Tweede Wereldoorlog was te danken aan de mijnindustrie. Het herstel van de streek na de sluiting van de mijnen is een werk van lange adem.
Start :Aan de kerk van Noorderwijk Parking rechtover de kerk achter het vroegere gemeentehuis Afstand : 8,6 km Bewegwijzering : ja GPS : N51 08.453 E4 50.433
DE ROUTE :
Noorderwijk is een dorp in de Belgische provincie Antwerpen en een deelgemeente van de stad Herentals. Noorderwijk was een zelfstandige gemeente tot einde 1976. Op dat moment had Noorderwijk een oppervlakte van 13,16 km² en telde ze 3609 inwoners.
Wat komen we tegen
Noorderwijk, kerk : De neogotische Sint-Bavokerk (1872-1873), met toren die uit het begin van de 15de eeuw dateert In het gehucht Onze lieve Vrouw op het Zand staat een gelijknamige kapel; de bouw van deze kapel begon in 1667 en eindigde 8 jaar later, in 1675
Hogewegmolen : In het gehucht Schravenhage, op de Hoge Weg, staat de Hogewegmolen, een standaardmolen (houten windmolen), op deze plaats opgericht in 1841 Ontdek de windmolen die hier in Nooderwijk, bij Herentals in de Antwerpse Kempen (Belgie), gebouwd werd rond 1840. Maar waarschijnlijk is hij zelfs ouder. Het is een standaardmolen die gebruikt werd voor het malen van graan.
De molen is in bedrijf gehouden door de oude maalder tot november 1960, toen de man gestorven is.
Servaas Daems : Het klooster naast de kerk is het geboortehuis van de dichter Servaas Daems (1838-1903) nobertijnere kanunnik.
Schrijver, historicus en volksfiguur, geboren in Noorderwijk in 1838. Later werd hij Norbertijner kanunnik van de Premonstratenzer abdij van Tongerlo. Zijn gedichten zijn vooral sober en bondig, afwisselend vroom en grappig. Tot zijn prozawerk behoort: 'Voor twee vaders' (1868), 'Blinde Agnes' (1874) en onder het pseudoniem Peeter Klein 'De kruiwagens' (1869). Zijn vastenmeditaties genoten een zekere faam. Lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Letterkunde.
Het kasteel van Noorderwijk. Het kasteel is door de verbouwing verdwenen en vervangen door een groot herenhuis met een Grieks geveldak. De poort en de driedubbele lindendreef mag je zeker niet links laten liggen.
De Schranshoeve uit 1630, in Lakum en de Hogewegmolen in het gehucht Schravenhage
De Zandkapel : De oorsprong van deze kapel gaat terug tot de vinding van het miraculeuze Lieve-Vrouwbeeldje op 26 april 1652. De huidige Zandkapel werd gebouwd tussen 1667 en 1685. Vanaf haar ontstaan was de Zandkapel een Mariaal bedevaartsoord, maar vanaf de tweede helft van de 19de eeuw trad het verval in en vanaf de WO II is de Mariadevotie aan de zandkapel zo goed als onbestaande
Start :Aan het kerkje van Woffelsbach Afstand :7,7 km Bewegwijzering : nummering GPS : N50 37.577 E6 22.988 Wendelinusstr.
DE ROUTE :
Het is een pracht van een streek die je zeker eens moet verkend hebben,en dat doe je niet op één weekend Er zijn hotels en campings genoeg om je vakantie in door te brengen aan schappelijke prijzen
Vanaf de kerk van Woffelsbach NR 12 tot aan de kerk van Ruhrberg Daarna NR 5 langs het meer Waar we overgaan op NR 4 om terug te keren naar Woffelsbach Aan te raden is wel een wandelkaart bij te hebben want de bordjes met de nummers durven wel eens te mankeren of niet goed zichtbaar te zijn
Woffelsbach is een plaats in de Duitse gemeente Simmerath / Ekelig, deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen.Rurberg en de Rursee
In de uitlopers van het Nationalpark Eifel ligt de Rursee. Een van de schilderachtige plaatsjes aan de Rursee is Rurberg.
Monschau, beroemd geworden door zijn stoffenindustrie, biedt een onvergetelijke aanblik van een middeleeuwse stadskern waar de tijd is blijven stilstaan. Het was een rijke stad, waar de vele herenhuizen en vier kerken vandaag het bewijs van zijn. Monschau ligt in het smalle dal waar de Rur doorstroomt en trekt veel bezoekers. Vooral tijdens de zomermaanden hangt er een gezellig drukte. Door de aanleg van stuwmeren onderging het landschap in het noordelijk deel van de Eifel sterke veranderingen. De Rursee, het grootste stuwmeer van Duitsland, heeft een behoorlijk grillige vorm en nodigt uit tot een nadere kennismaking.
Ons Hotel aan het vertrekpunt Het kerkje van Woffelsbach Zicht op de Ruhrsee
TAVERNES OP PARCOURS: Cafetaria tenniscentrum Molenbos, na 4 km. Tel: 03/481 69 77
Ons vertrekpunt in gelegen aan het parochiecentrum “Den Heerd” aan de kerk in deelgemeente Bevel. We wandelen weg van de kerk in zuidelijke richting, met het parochiecentrum dus aan onze rechterkant. Onmiddellijk bereiken we de Laarstraat, die we rechts inslaan. Rechts van ons ligt een nieuwe woonwijk. We bochten met de Laarstraat naar links en even verder weer naar rechts. Op het einde van de straat gaan we rechtsaf en even verder linksaf, de Rooiestraat in. We zitten nu volop in een landbouwgebied met links een zicht op de vallei van de Grote Nete.
Een eerste boerderij “Witte Hoeve” vinden we aan onze rechterzijde op de grens van Bevel en Kessel. Wat verder, in een bocht naar rechts, bemerken we links de hoeve “De Hel”, welke al werd vernoemd in geschriften uit het jaar 1425. Het huidige gebouw zou ongeveer uit 1630 stammen. We vervolgen onze weg naar rechts en even verder steken we de Nieuwe Bevelsesteenweg over, de Helleweg in. In een bocht aan een bosje zien we rechts een nieuwbouw op de plaats waar vroeger de eeuwenoude hoeve “Het Vagevuur” stond. We volgen verder deze asfaltweg en steken wat verder schuin links de Oude Bevelsesteenweg over en wandelen de Hemelweg in. We volgen dit betonbaantje en zien het eerste huis rechts op de plaats waar voorheen hoeve “De Hemel” stond.
We vervolgen onze weg tot op het einde waar we rechts afslaan, de Legebaan. Even verder bereiken we de Bevelsesteenweg. We steken deze over en volgen deze baan naar links gedurende enkele tientallen meters. Aan restaurant Molenhuis slaan we rechts het Molenbos in. We wandelen langs tenniscentrum “Molenbos”. We volgen de zandweg rechtdoor. Deze weg leidt ons door een typisch heidelandschap. Aan een kruispunt van zandwegen (rustbank) gaan we rechtsaf richting bos. Een tiental meter in dit bos nemen we de eerste aardeweg links, welke weldra rechts wegdraait. Aan het volgende kruispuntje van wegen nemen we het meest linkse pad, dat we volgen tot aan de betonbaan, de Legebaan. Linksaf en volgen tot aan het volgende kruispunt (met kapelletje). Hier rechtsaf. We bereiken opnieuw een landbouwgebied met in de verte de bossen van Herenthout.
We kruisen de Bevelsebeek (grens tussen Nijlen en Bevel) en volgen de betonbaan even verder naar rechts. Vanaf de bocht blijven we deze verharde nog volgen over een afstand van 300 meter tot we rechts een nieuw asfaltbaantje bemerken (Hoekstraat), dat we opgaan. Zo bereiken we de Nijlensesteenweg. Hier rechtsaf langs de grote baan. Niet voor lang echter, want naast woning met huisnummer 101 slaan we links een aardeweg in en bereiken alzo een nieuwe woonwijk. Op het einde van deze straat (Bloesemhof) slaan we rechts Binnenhof in. 50 Meter verder (even voor het einde van de straat) slaan we links een voetpad in.
Dit pad volgen we steeds rechtdoor tot het, na een bocht naar rechts, uitmondt in Kontersland. We gaan linksaf en nemen het voetpad naar een nog recentere woonwijk (Akendoren). We nemen de eerste straat links (eveneens Akendoren) tot ongeveer op het einde. Hier bemerken we rechts een kerkpad, dat we opgaan tot aan de grote baan. Even naar links en we bereiken opnieuw de kerk van Bevel, O-L-Vrouw-ten-Hemel-Opgenomen. Ze werd in 1856 herbouwd en vergroot. De toren en middenbeuk dateren uit einde 13de eeuw. Het koorgestoelte is in Renaissancestijl. Een biechtstoel met beelden van St.-Pieter en H. Magdalena en een predikstoel dateren uit 1703. De kerk werd in 1940 opgeblazen tijdens W.O.II en later heropgebouwd in haar huidige vorm.
Start : Aan de kerk van Jezus – Eik Afstand : 6,5 km Bewegwijzering : blauw GPS : N50 47.607 E4 28.987
DE ROUTE :
Deze wandeling neemt je mee door het Zoniënwoud, de groene long van Brussel. Op verschillende plaatsen kom je voorbij 'flossen' of kleine vijvertjes.
Vertrekpunt: Aan de kerk van Jezus – Eik. U houd de kerkdeur aan uw rechterhand en wandelt verder tot u aan de eerste straat links komt, dit is een éénrichtingsstraat. Hier gaat u in en verderop komt u een bordje tegen met “Flossendellewandeling” op. Voor de rest van het parcours volgt u de paaltjes met blauw afgeschuinde kop.
De wandeling: Het Zoniënwoud: In het zuidoosten van Brussel, op een steenworp van de beroemde Grote markt, ligt een bos van meer dan 5000 hectare: het Zoniënwoud, met aansluitend nog enkele bosparken en privé-bossen. In feite is het één groot beukenbos met zijn eigen klimaat en zijn eigen fauna en flora. Zijn ligging vlakbij een grootstad, de verkeerswegen die er doorheen lopen en het feit dat het bijna volledig omgeven is door residentiële wijken, maken dat het Zoniënwoud uiteenlopende functies dient te vervullen (ecologische, sociale, educatieve, economische). Die zijn niet altijd gemakkelijk te combineren zijn. Een plek met een geschiedenis. Het Zoniënwoud staat bekend om het kathedraalachtig uitzicht van zijn beukenbestanden. De oudste bomen die nu gekapt worden, zijn nog aangeplant in de Oostenrijkse periode, meer dan 200 jaar geleden. Sommige plekken, zoals het Rode Klooster uit de XIVde eeuw, vertellen ons dat in het Zoniënwoud ook toen reeds een zeer grote bedrijvigheid heerste. De drie Gewesten die het gebied beheren hebben hun deel van het bos inderdaad voorgedragen als "Bijzonder Beschermd Gebied", wat inhoudt dat er speciale beschermings- en beheersmaatregelen gelden.
Eindoordeel: Mooie boswandeling voor wie een namiddagje rustig een boswandeling wil doen. Is vrijwel voor iedereen toegankelijk.
Algemeen
Om de barokgevel van de kerk van Jezus-Eik in zijn vroegere glorie te herstellen zijn in 1970 de honderd jaar eerder opgerichte klokkentoren en het voorplein opnieuw verwijderd.
Maar Jezus-Eik staat vooral bekend voor zijn boterhammen met "plattekeis" (plattekaas, kwark) waaraan men zich na een wandeling tegoed doet, liefst vergezeld van een of ander bier op basis van lambiek.
Het zou ook een ideale bekroning van deze rondwandeling kunnen zijn, de enige die dit deel van het Zoniënwoud aandoet (noordelijk van de E411 en ten oosten van de ring).
Het is opnieuw een mengeling van kleine valleitjes en plateaus met hoogstammige bomen. De Onze-Lieve-Vrouwdelle en de Kleine Flossendelle zijn echter geen droge, door gletsjers uitgesleten relicten uit de IJstijd, maar echte, open valleitjes met weilanden, een beek en waterplanten, o.a. de gele lis (iris), het symbool van Brussel.
Praktisch
Bewegwijzering: korte ronde paaltjes met een blauw snijvlak duiden het begin van het pad aan, meestal aan de rechterkant.
Slechts in één richting te volgen.
De aanduidingen zijn zeer degelijk, betrouwbaar en goed onderhouden.
De paden zijn doorgaans zeer goed begaanbaar.
De kerk van Jezus-Eik
In de 17de eeuw ontstond het dorp Jezus-Eik toen een beeldje dat opgehangen was aan een eik mirakels teweeg bracht. Algauw werd een kapel, later een kerk, gebouwd. Mensen kwamen van heinde en ver op bedevaart. Dit verleden heeft zijn sporen achtergelaten. De kerk van Jezus-Eik bezit een hele reeks votiefschilderijen. Het zijn schilderijen geschonken aan de kerk naar aanleiding van een genezing, verkregen na een bedevaart
de teut, zonhoven, holsteen, houthalen, tlupt, Ten Haagdorn, Holsteen, Waard, Aan de Wolfsberg
De teut
is een gebied in het park Midden Limburg. Grote hobbels (teut) en heidelandschap met hier en daar een ven en dennenbossen. Dat is de teut in al zijn herfstrust ware het niet dat de autostrade bij de Genaderse Watermolen duidelijk aanwezig is. Het is een zeer gevarieerde route met als eindpunt de holsteen of zijn het holstenen. Hier was het goed eten in het nabijgelegen restaurant
Tips: Bezoek aanbevolen als de hei in bloei staat.
Zonhoven
is een gemeente in de provincie Limburg (België). De gemeente is gelegen ten noorden van Hasselt waaraan ze grenst. Verder grenst Zonhoven aan Houthalen-Helchteren, Genk en Heusden-Zolder. Zonhoven is een verstedelijkte woon- en werkgemeente en is een stedelijke randgemeente van Hasselt.
De Holsteen
is de verzamelnaam voor acht grote, prehistorische zandstenen in de Belgische gemeente Zonhoven. De zandstenen zijn voorzien van grillige gaten en de meest noordelijke steen is daarnaast ook voorzien van groeven en een polijstvlak. Deze laatste steen is de enige vaste prehistorische polijststeen van Vlaanderen. Het terrein is sinds 1967 beschermd als landschappelijk erfgoed.
De Vlaamse natuurreservaten De Teut in Zonhoven en Ten Haagdoorn in Houthalen-Helchteren vormen samen het grootste heidegebied van Midden-Limburg. Je vindt er met meer dan 2000 hectare heide met beekdalen, vennen, duinen, bossen en voormalige landbouwgronden.
Wat valt er te beleven?
De talrijke vennen herbergen een specifieke flora en fauna, gebonden aan de veeleer zure watermilieus. Er komen veel libellensoorten voor en in sommige van de vennen is er veenvorming, met o.a. planten als veenmossen, lavendelheide en veenbes.
Al meer dan 20 jaar begrazen schapen het reservaat. De kudde graast een tijd lang op één plaats binnen een verplaatsbare omheining. Als er voldoende gegraasd is, wordt de omheining verplaatst en kan de kudde een nieuw stuk heide beheren. Dankzij deze begrazing en het afplaggen (het wegnemen van de plantenresten met de bovenste grondlaag) wordt een grote oppervlakte oude landbouwgrond omgevormd tot heide.
Start : Aan de kerk van Onkerzele, deelgemeente van Geraardsbergen
Afstand : 16 km
Bewegwijzering :
GPS : N50 46.940 E3 54.650
DE ROUTE :
Onkerzele is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van de stad Geraardsbergen. Het dorp ligt in Zandlemig Vlaanderen, aan de Dender, in een golvend landschap dat varieert van 15m tot 95m. Geschiedenis Onkerzele wordt voor het eerst in 1149 vermeld als Unchresele. Het eerste deel blijft duister, maar het tweede is duidelijk afgeleid van het Germaans "sali", of "hoevetje waar de mensen en de dieren in één ruimte (een zaal) samenleven". De parochie behoorde tot aan de Franse Revolutie tot het kerngebied van de Baronie van Boelare, in de kasselrij en het Land van Aalst. Ze vormde samen met het naburige Nederboelare een vierschaar. Bezienswaardigheden De Sint-Maartenskerk uit 1842 werd opgetrokken in vroege neogotiek; het interieur bewaart enkele stukken uit de oude kerk.
Onkerzele ligt in de vallei van de Dender. Het provinciaal domein De Gavers ligt vlakbij en dat zorgt gedurende de zomermaanden voor nogal wat drukte in de vallei.
Ten zuiden van Onkerzele strekt zich echter het stiltegebied Dender-Mark uit.
Door zijn jachtige levensstijl heeft de moderne mens meer dan ooit behoefte aan momenten van rust en stilte. Het grote aantal geluidsbronnen zorgt er echter voor dat het aantal plaatsen in Vlaanderen waar je deze rust kan vinden als zeer schaars geworden zijn. In Vlaanderen is er geen specifieke wetgeving over stiltegebieden. Wel zijn stiltegebieden al sinds verschillende jaren opgenomen in het leefmilieubeleid van de Vlaamse Regering. De ontwikkeling van stiltegebieden wordt als één van de prioriteiten naar voor geschoven. In 1994 werd door de Vlaamse milieuadministratie een globale screening gedaan naar stiltegebieden. Stilte betekent hier niet de totale afwezigheid van geluid maar wel een aangenaam geheel van geluiden. Het eerste concrete project rond stiltegebieden was het pilootproject Dender-Mark. Dit project heeft in de loop van de jaren geleid tot een groot aantal acties, niet enkel op het vlak van leefmilieu maar ook op heel wat andere terreinen zoals plattelandsbeleid, cultuur, vorming, onderwijs,...
Onderweg op de wandeling zullen je de bordjes van het ‘Stiltepad’ opvallen. Wat soms ook opvalt is dat quads en vliegtuigen zich niets aantrekken van het stiltegebied. Een groot deel van de tocht is bebost. Je loopt door het Moerbekebos, het Raspaillebos, het Karkoolbos en het Kluysbos. Deze bossen liggen alle op de flanken van de Bosberg, de wereldberoemde passage uit de Ronde van Vlaanderen. Het Raspaillebos en het Kluysbos zijn aankoopprojecten van Natuurpunt. Het Moerbekebos en het Karkoolbos zijn grotendeels eigendom van de Afdeling Bos en Groen van de Vlaamse overheid. Het Moerbekebos en het Raspaillebos zijn dooraderd met wandelpaden, geliefkoosde zondagswandeling bij de lokale bewoners. Het Kluysbos is slechts 12 ha groot maar heeft veel van zijn oude eigenheid mogen bewaren. In dit bos loopt geen bewegwijzerd pad, wel een prachtig verborgen pad. In het Karkoolbos wordt een nietsdoenbeheer toegepast, wat betekent dat bomen mogen sterven, vallen en blijven liggen als ze daar zin in hebben. Onder andere wegens de veiligheid legde de overheid de toegankelijkheid voor het grote publiek in 2008 aan banden. Sindsdien lopen er geen officiële wandelingen meer door het bos, maar de paden worden nog steeds gebruikt door avontuurlijke recreanten. We beschrijven het parcours door het Karkoolbos wegens zijn pracht, maar de wandelaar is zoals steeds verantwoordelijkheid voor de wettelijkheid van zijn gedrag en dient de plaatselijke signalisatie te repecteren. Voor alle zekerheid wordt een alternatief voor de passage door het Karkoolbos beschreven. Wie deze wandeling op een weekdag doet, moet zeker een bezoek brengen aan het natuurcentrum De Helix. De Kerkuil heeft een vaste stek in de Helix. Buizerd, Sperwer, Wespendief, Torenvalk en Bosuil hebben hun horsten binnen het bos. In de knotwilgen erbuiten broeden Ransuil en Steenuil. De beboste hellingen tussen de valleien van Dender en Mark zijn bovendien een belangrijk richtpunt voor tienduizenden vogels op hun trek naar het zuiden.
Raspaillebos
Op de steile hellingen van de Bosberg ligt het Raspaillebos. Bronbeekjes hebben er een mozaïek van scherpe ruggen, valleitjes en verzakkingen geboetseerd. Omwille van zijn uitzonderlijke ecologische en culturele waarde werd dit bos beschermd als landschap. In het voorjaar kan je hier genieten van de kleurenpracht van boshyacinten, bosanemonen, daslook en sleutelbloemen. De bronbeekjes zijn het leefgebied van de zeldzame vuursalamander. Op de open plekken fladdert de kleine ijsvogelvlinder van bloem naar bloem en wie vroeg uit de veren is, kan langs de bosranden reeën bewonderen. Op de top van de Bosberg kan je genieten van schitterende vergezichten over de Dender- en Markvallei. Een weids panorama met tientallen kerktorens strekt zich uit tot aan de torens van Brussel.
De Helix
De Helix, een natuur- en milieueducatiecentrum van de Vlaamse overheid, wil een stimulerende ankerplaats zijn voor al wie begaan is met natuur en milieu. Het centrum wil je dichter bij de natuur brengen en je op een boeiende en creatieve manier aanzetten tot milieuvriendelijk gedrag.
De Helix biedt een brede waaier aan educatieve pakketten, themawandelingen met gids, activiteiten voor gezinnen, geïnteresseerde groepen, scholen, jeugdbewegingen, … Er is voor elk wat wils.
Start : Sint-Jansbergklooster in Zelem Afstand : 7 km Bewegwijzering : Zeskante bordjes met oranje en gele kleur GPS : N50 58.206 E5 05.529 Sint-Jansbergstraat 9 B-3545 Zelem-Halen
OP DE ROUTE :
Een eeuwenoud klooster met een verhaal
Glooiende heuvels, groene bossen, grazige weiden. Als onaangeroerd door de tijd ligt het Sint-Jansbergklooster in zijn goddelijke omgeving. Ver van de wereld en toch slechts op een boogscheut van de A2 Lummen-Leuven en de E313 Hasselt-Antwerpen.
Ooit vonden de Kartuizers, een middeleeuwse monnikenorde, hier het evenwicht tussen lectuur, studie en handenarbied. Ze leefden er vele eeuwen. Toen zij verjaagd werden door de plunderingen, veranderde het stille, vrome klooster in een Hof de Plaisantie, een riant oord voor rijke, adellijke feesten. Tot de zusters Dominicanessen de gewijde stilte weer terugbrachten.
Vandaag zijn ook de Domicanessen verdwenen. En gewijd is de stilte ook niet meer. Maar het klooster staat er. Met zijn prachtige 4ha grote park, zijn oude boomgaard, middeleeuwse omwalling, met zijn 15de eeuwse kapittelzaal.
Tutterkapel Deze in oorsprong gotische kapel, in zijn huidige vorm daterend uit de 16de of 17de eeuw, is gebouwd op het vroegere kruispunt met de wegfstand naar het dorp. In de kapel wordt het beeld van“Onze-Lieve-Vrouw ten onrust” vereerd. Nog altijd offeren moeders fopspenen, schoentjes, een kledingstuk om kalmte af te roepen over hun onrustige kinderen. Vandaar namen als ‘tutterkapel’ of ‘schreeuwkapelletje’. Vanaf de kapel ga je naar de betonbaan en sla je linksaf. Na 300 m, voor de brug, kies je voor het volledige spatiamentum of ga je, door de poort, rechtstreeks naar de Sint-Jansberg.
Mont Saint-Jean In de 19de eeuw werd hier een nieuwe toegang tot het adellijke domein aangelegd. Zo arriveerde de bezoeker rechtstreeks in het ‘klein pand’ van het voormalige klooster. Het Zwart Water werd omstreeks 1560 gegraven als afwateringskanaal voor het Schulens Broek. Het moest een oplossing bieden voor de terugkerende overstromingen van de Demer. Met dezelfde bedoeling werd de loop van de Demer meermaals verlegd. Tot aan de Franse Revolutie lag de heerlijkheid Zelem op de ‘staatsgrens’ tussen het graafschap Loon en het hertogdom Brabant. Aan Loonse zijde, in een meander van de oude Demer, lag de waterburcht van Zelem, waarvan de geschiedenis teruggaat tot devroege middeleeuwen. In 1439 was de burcht al zo vervallen, dat hij niet meer bewoond kon worden. De ruïne bleef zichtbaar tot in de 17de eeuw. Tijdens een noodopgraving in 1997 vond archeoloog dhr. Creemers sporen van langgestapelde ijzerzandsteen en puin van bouwmaterialen: kalkmortel, leien, keramiektegels en dakpannen.
Het dorpje Zelk In Zelk vormden de watermolen, het Sabelshof en hoeve Vogelsanck de kroonjuwelen van de van de Zelemse kartuizers. De rijke gronden leverden een hoge opbrengst. Het huidige 18de-eeuwse kerkje werd gefinancierd door het kartuizerklooster. Het was eeuwenlang een bedevaartsoord met een put, gewijd aan de heilige Gertrudis. Zieken die leden aan het “halve wiel van Catharina” (zona) probeerden er verlichting te vinden. De molen wordt vermeld in de 15de eeuw maar is allicht ouder. Inwoners van Zelk waren verplicht hun granen in deze molen te laten malen,wat telkens opnieuw conflicten gaf met de stad Halen, die ook drie molens telde. Je merkt links en rechts van het Middeleeuwse pad bakstenen zuilen, veel te zwaar om de hekkens te dragen die de toegang tot de ‘vetweides’ afsluiten, maar wel een duidelijk teken van de welstand van de pachter…Het dorpje Zelk
Oude kerk Langs de oevers van het Zwart Water stond de eerste kerk van Zelem. Het verhaal dat de heilige, moeder van de heilige Trudo, er zou begraven zijn in het jaar 647, is allicht verzonnen,maar het wijst wel op de ouderdom en het belang van de kerk. Ze werd afgebroken in de 17de eeuw en de cultus werd overgebracht naar het huidige dorpsplein, wellicht omdat de dorpskern zich in de loop der eeuwen eveneens verplaatst had. Aan de betonbaan slaan we rechtsaf en komen we terug aan de ingangspoort van de Sint-Jansberg.
Artesische put De ‘getuigenheuvel’ Sint-Jansberg vormt de geologische grens tussen de lemige Demervallei en de zandige Kempen. Akkers, wijngaarden, ijzerzandsteengroeven bepaalden vroeger het landschap. Het huidige domeinbos werd in de 19de eeuw aangelegd. In 1844 slaagde dhr. C. Blariaux, een Henegouws puttenbouwer, er in om hier een artesische put te boren. Tot in de jaren 1960 voorzag de put het hele domein van vers water.
IJzerzandsteengroeves Op een kaart van 1602 worden een grote en kleine wijngaard vermeld op de zuiderhelling van de Sint-Jansberg.De toenmalige perceelsgrenzen zijn nog herkenbaar in het huidige kadaster. Het belang van de wijnbouw wordt geïllustreerd door de bijzonder zware straffen die op het betreden van een wijngaard en op het stelen van druiven stonden. Lager in de zuiderhelling bevonden zich 16 diepe ijzerzandsteengroeves. Deze groeves lagen dicht bij de Demer, ideaal voor het vervoer van zware vrachten. Wellicht zijn tientallen kerkelijke en burgerlijke gebouwen in de buurt opgetrokken uit Zelemse ijzerzandsteen.
Geheime Leger Op 29 juni 1944 vielen Duitse troepen de villa op de Sint-Jansberg aan. De leiders van het Geheime Leger hadden er toevlucht gezocht, na hun ontsnapping uit de gevangenis van Hasselt. De villa werd in brand geschoten en slechts twee verzetslieden konden ontsnappen. Zes anderen werden ter plaatse doodgeschoten en de overigen werden gevangen genomen en naar concentratiekampen gebracht.
Hoeve Oude Pastorij Deze hoeve, vandaag ook ‘Donkelhoeve’ genoemd, was één van de vier Zelemse pachthoeves van de kartuizers. De huidige eigenares herinnert zich nog een balk met het jaartal 1523. De schuur (links) heeft een ingenieuze dakconstructie in een L-vorm zonder ondersteuning. Je kan een kortere terugweg nemen naar het vertrekpunt door de boomgaard.
Paenhuys Het brouwerijhuis bezat een brouwketel en het noodzakelijke brouwersmateriaal. Er zijn geen aanwijzingen dat er een vaste brouwer woonde, dus gaan we ervan uit dat iedereen, mits betaling aan de gemeente, hier zijn bier kon komen brouwen. In 1656 werd in ‘t ‘Panis’ een belangrijk juridisch akkoord gesloten tussen de gemeente Zelem en het kartuizerklooster. Het Paenhuys had blijkbaar genoeg prestige om als neutraal terrein te dienen voor de beide partijen.
Oude vijvers Zelem was in die mate een watergemeente dat een commissaris van het Franse bestuur onder Napoleon, zich er over beklaagde dat in de winter het centrum van de gemeente alleen per bootje bereikbaar was. De visvangst op leijtgrachten, vijvers en beekjes was sinds de late middeleeuwen voorbehouden aan de kartuizers, die geen vlees maar wel vis mochten eten.
Rothbroek De beemden tussen de Zwarte Beek en het Zwart Water, oorspronkelijk hooilanden die jaarlijks overstroomden, vormen vandaag een aaneengesloten natuurgebied. Jaar na jaar vinden nieuwe soorten (of moeten we zeggen: teruggekeerde oude soorten) hier een foerageergebied: roodborsttapuit, ijsvogel, watersnip, witte zilverreiger. Ook de boomvalk, de buizerd en de sperwer voelen er zich thuis. De echte koekoeksbloem, pinksterbloem, dotterbloem, gele lis, blaasjeskruid, gele plomp trekken de aandacht van de attente wandelaar. Met herwaarderingsprojecten creëert en herstelt het Agentschap voor Natuur en Bos biotopen die de diversiteit nog kunnen vergroten. Bruggetje Fischbach Omstreeks 1860 bouwde baronburgemeester Fischbach een bruggetje over het Zwart Water. Het gaf de inwoners van Zelem, over de dijk van de Demer, een kortere voetweg naar Diest. Het bruggetje heeft de tijd doorstaan, maar de opstaandemuren zijn ernstig beschadigd door landbouwmachines.
Eksterhoeve De Eksterhoeve was één van de oude pachthoeves van het klooster, omarmd door het Zwart Water. Oppervlaktevondsten in de omgeving tonen aan dat hier reeds mensen woonden tijdens het laat-mesolithicum (pijlpunten, krabbers, werktuigen van ca 11000 jaar oud).
Kapel van de Weerstand Onmiddellijk na wereldoorlog II richtte de bevolking van Zelem dit kapelletje op met de namen van de verzetslieden, gesneuveld bij de overval op hun hoofdkwartier. Op 1 februari 1329 deed Gerard, heer van Diest, in Zelem een schenking aan de kartuizerorde voor de stichting van een nieuw klooster, om “met het oog op het hiernamaals, zekere verdiensten (te) verwerven en alzo hun zielezaligheid te bevorderen…” Na een eerste bloeiperiode werd het klooster in 1582 in brand gestoken door soldaten van Willem de Zwijger, uit schrik dat de Spaanse troepen het klooster zouden gebruiken als uitvalsbasis om Diest aan te vallen. Het duurde bijna een eeuw voor het klooster terug zijn oude glorie kende. Tijdens de Franse revolutie werd het klooster afgeschaft en, in 1798, verkocht. De inboedel werd te gelde gemaakt, de kerk afgebroken en steen per steen verkocht. De rijke kloosterbibliotheek was al overgebracht naar Maastricht en verdween in de Cartoucherie als hulzen voor Franse geweerkogels… In de 19de eeuw werd het klooster omgebouwd tot kasteel met lusthof. Aan de Eupense familie Fischbach de Malacord danken we het park met de prachtige bomen. Vandaag is het hele domein geklasseerd als landschapsmonument. Na wereldoorlog I werd het korte tijd een vakschool, later werd het bewoond door de Dominicanessen en sinds 1993 is Sint-Jansberg een centrum voor seminaries, feesten en evenementen. Je kan het elke zondag vrij bezoeken. De kartuizermonniken leefden, meestal met niet meer dan 12 of 13, in strikte afzondering op hun kloosterdomein, elk in zijn eigen kluis, afgesloten door hoge muren. Om die eenzaamheid te kunnen dragen, maakten ze elke week een fikse wandeltocht buiten de kloostermuren, het zogenaamde spatiamentum. Onderweg mochten ze geen contact zoeken met gewone mensen en zeker geen huis of herberg binnengaan…
Deze huidige kartuizerwandeling is geïnspireerd door dit eeuwenoude ritueel.
Deze kleine maar pittige wandeling met klimmen en dalen gaat dwars door de Voerstreek langs het domein Altembroek en door het Schophemerbos naar Schophem. Dan klimt u omhoog naar het Bois de Groenendal. Via de Steenboskapel en ketten loopt u weer terug. Als u halverwege wilt pauzeren, neem dan een dekentje mee, de zitbanken zijn hier schaars.
Een lang lint van enkele kilometer lang, slechts twee huizenrijen breed, dat was 's-Gravenvoeren tot het begin van deze eeuw. De mensen hadden toendertijd weinig keuze om zich elders te vestigen, want nergens in de omtrek was grondwater op een redelijke diepte bereikbaar. Dus zat er niets anders op dan vlak bij het riviertje, de Voer, te gaan wonen. Maar watervervuiling bestond klaarblijkelijk ook al in de vorige eeuw. De kwaliteit van het water ging zo sterk achteruit, dat het gemeentebestuur eind vorige eeuw enkele bronnen in het buurdorp Sint-Martensvoeren kocht en van daaruit een waterleiding liet aanleggen.
Op diverse plaatsen in 's-Gravenvoeren kun je nog de pompen zien, waar de mensen emmers en kruiken met helder bronwater konden vullen. Later werd het systeem uitgebreid, met kraantjes in elk huis. Toen ging het dorp zich ook in de breedte ontwikkelen. De Voer is een snelstromend riviertje met helder water. Door het grote verval kan het water veel zuurstof opnemen en bezit het een hoog zelfreinigend vermogen. Dat is wel nodig want de riolering, voor zover ze al bestaat, komt rechtstreeks in de waterloop uit. Bij sommige huizen mondt de afvoer van de wc meteen in de Voer uit, zonder dat er zelfs een sceptische tank tussen is geplaatst! Voor veel Voerenaars vervangt de Voer klaarblijkelijk ook de huisvuilophaaldienst.
Het grootste Voerdorp telt ongeveer 1350 inwoners. Hier vind je de meeste winkels en diensten, zoals het gemeentehuis en het VVV-kantoor. Er is ook een (lagere en middelbare) school voor de kinderen die in het Nederlands les volgen. Sommige huizen in de dorpskom zijn nog altijd boerderijen, met erf en schuur in de schaduw van de kerktoren. Zulke dorpen vind je overal in Haspengouw, de vruchtbare leemstreek aan de andere kant van de Maas. 's-Gravenvoeren en ook Moelingen sluiten daar duidelijk heel dicht bij aan.
In het oosten van de Voerstreek liggen de boerderijen buiten de dorpskom, elk te midden van hun eigen landerijen. Dat is typisch voor het Land van Herve. Wat nu het kerkplein is, was vroeger het kerkhof. Het oorspronkelijke dorpspleintje heet de 'pley' en ligt tegenover het oorlogsmonument, in de richting van de Voer. Aan het vroegere kerkhof herinneren nog de talrijke grafkruisen uit de 17de en 18de eeuw tegen de kerkmuur. Vanuit het dorp langs de Voer lopen holle wegen naar de weilanden en akkers op de hellingen. De bekendste is de Koetsweg. Deze weg dankt zijn naam aan het feit dat in de Oostenrijkse tijd (van 1690 tot 1790) de postkoets Luik-Aken er langs reed. De paarden werden uitgespannen in De Zwaan, de herberg aan het pleintje van Kinkenberg.
Ook een posthoorn in de gevel van het andere dorpscafé (Wynants) herinnert aan die periode. De jonge Mozart moet hier in 1763 gepasseerd zijn toen hij met zijn vader op reis was naar Brussel. De weg van Voeren langs Snauwenberg en vandaar naar Terlinden en Gulpen is van romeinse oorsprong en verbond de 'villae' - later de Frankische paltsen - van die twee plaatsen. Al in 1314 vinden we dit domein vermeld als een Dalhems leenhof, eigendom van de familie van Broek. Het 'kasteel' is een amalgaam waarvan het oudste deel uit de 18de eeuw stamt.
Rond 1900 werd het uitgebreid en kreeg het zijn huidige uitzicht. De boerderij 'Molenhoeve', net buiten het kasteeldomein, was vroeger de watermolen van het domein. Meer informatie over het kasteel vind je op de site van Wim Claessen, de eigenaar en bewoner van dit schitterende domein
Start :Ofwel aan de kerk van Zammel, of Oosterlo Afstand : 8,3 km Bewegwijzering : Oranje GPS :N51 05.930 E4 56.919 aan de kerk van Geel-Zammel
DE ROUTE :
De route gaat voor de helft langs de Nete, dus bij nat weer zeker laarzen aandoen
In de vallei van de Grote Nete, helemaal in het zuiden van Geel, tussen Zammel en Oosterlo, ligt het Zammelsbroek. Een enorm natuurgebied dat zowel gekenmerkt wordt door talloze vijvers en moerassen als door droge zandgronden. Het Zammelsbroek ik ook de ideale broedplaats voor tal van vogelsoorten zoals de kleine karekiet, het blauwborstje en de ijsvogel. De hoger gelegen Kalvarieberg, een immense zandduin, is dan weer een woonplaats voor steenuilen, sperwers en verschillende spechtensoorten.
Het gebied Zammelsbroek is erg gevarieerd, er zijn duinen, weiden, bosjes, beken en de Nete. Het Zammels Buitenbroek wordt als biologisch zeer waardevol gecatalogeerd door het voorkomen van moerasvegetaties naast schrale, kruidenrijke hooilanden en verschillende types van struwelen en hakhoutbosjes. De plassen en sloten met hun rijke begroeiing dragen daartoe bij. Meer informatie kan u vinden bij Natuurpunt Geel - Meerhout
Zammelsbroek
In het Zammelsbroek werden al meer dan 180 soorten vogels waargenomen. De blauwborst, waterral en ijsvogel verkiezen de moerassige delen. Op de hoger gelegen Kalvarieberg voelen de steenuil en de sperwer zich thuis en hoor je spechten hameren op de bomen. In de vijvers en moerassen vind je ook tal van planten en boeiende waterdiertjes. Op bepaalde plaatsen bleef hier lang geleden de bodem langdurig onder water staan. De hoge waterstand in het gebied sloot afgestorven plantenresten van de lucht af. Zo ontstond een veenlaag. Onze voorouders groeven op verscheidene plaatsen de veenlagen af. Gedroogde turf was dikwijls de enige vorm van brandstof. Tot 1940 werd er ook moerasijzererts ontgonnen. Beide activiteiten lieten grote plassen na.
Wij raden u aan een volle dag uit te trekken om optimaal te kunnen profiteren van deze prachtige wandeling van 21 km, die door een gevarieerd landschap kringelt. Ze is vooral bestemd voor sportief ingestelde wandelaars. Bij regenachtig weer is het raadzaam om waterdicht schoeisel te voorzien.
Het Domein van Virelles dateert met hoge waarschijnlijkheid uit de 8e eeuw. Wanneer u het dorp bezoekt,dan zult u sporen vinden van de geschiedenis van de twee heerlijkheden van Virelles. De eerste, ‘Virellescomté’,hing net zoals het dorp Vaulx af van Beaumont. De tweede heerlijkheid, ‘Virelles-principauté’,kwam in handen van verschillende families, waaronder de Croy en Jacquier. In 1445 voegde de hertog van Bourgogne het gebied toe aan de heerlijkheid Chimay.
Links van het vertrekpunt ontdekt u een vierkant huis in breuksteen uit 1749 en iets verder het kasteel van Virelles (1), gebouwd in baksteen en kalksteen. Het dateert uit 1714 en was de residentie van een meestersmid.
Het plateau van Longtemchamps (de oorsprong van het woord is vermoedelijk lointains champs of verafgelegen velden) bestaat uit een schistvlakte met een lengte van ongeveer 1700 m en een breedte tussen 300 en 400 m. Op deze grond die aan de gemeente toebehoorde, lieten de prinsen van Chimay een golfterrein met 9 holes aanleggen.
In het noorden van de stad bevindt zich het gehucht Beauchamp (2). Het kasteel van Beauchamp werd in 1845 gebouwd door prins Alphonse de Chimay. Het heeft een uitgestrekt en heuvelachtig park. In augustus 1914 heeft de Duitse invaller het kasteel geplunderd en nadien in brand gestoken. Het werd herbouwd tijdens het interbellum, maar opnieuw vernietigd in 1940.
Het Bois Robert beslaat het hele noordoosten van het grondgebied van Chimay, tot aan de gemeentegrenzen van Froidchapelle en Virelles. Het bos hoorde gedeeltelijk toe aan de prinsen van Chimay.
Links van de heuvelkam met de naam ‘Terre à Crayats’ (3) en in de nabijheid van de ferme de la
Grande Ferrière, zou het Apollobeeld gevonden zijn dat in 1873 werd opgegraven. Het bronzen beeldje van 6 cm hoog dateert uit de Romeinse periode. Het vond onderdak in het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis in Brussel. Samen met het beeldje werden ook geldstukken en potscherven ontdekt.
L’Aquascope (4) is een hoogst interessant natuurreservaat. In 1983 hebben 3 verenigingen voor natuurbescherming (AVES, RNOB en WWF) hun krachten gebundeld om deze indrukwekkende site te beheren. Wandeling nr. 5 voert u rond het meer. Voor geïnteresseerde natuurliefhebbers zijn er rondleidingen.
Het gehucht La Fagne (richting Rance), was aanvankelijk een domein dat werd uitgebaat door de prinsen van Chimay. Rond 1850 werd het gebied van ongeveer 1300 ha door de erfgenamen verkocht aan een vastgoedmaatschappij uit Luik. De kopers maakten er een groot landbouwcentrum van. De gronden werden ontgonnen en vanuit een centraal punt (La Parapette) werden wegen aangelegd. Vervolgens bouwde men een kerk, een school, boerderijen en woningen. Een herbebossing isoleerde de laatste overgebleven landerijen. Sporen van een gelijkaardige operatie zijn vandaag nog terug te vinden bij Villa Lamarche, de Rotonde (nabij de Abdij van Scourmont) en de wegen die stervormig uitwaaieren naar enkele boerderijen uit die periode.
Wandelcode
- Tijdens de jachtperiode is deze wandeling niet altijd mogelijk. Respecteer de data van de jacht en de borden die de toegang tot bepaalde zones verbieden.
- Blijf op de wegen en paden die toegankelijk zijn voor wandelaars en/of verkeer. Maak gebruik van de zebrapaden wanneer u de openbare weg oversteekt.
- Motorvoertuigen zijn uitsluitend toegelaten op ‘open’ wegen.
- Respecteer flora en fauna. Neem uw afval mee. Vermijd om de bomen te beschadigen.
- Houd honden aan de leiband.
- Kamperen in de bossen is niet toegestaan. Steek geen vuren aan.
- Ook de rivieren zijn biotopen vol leven. Vermijd om ze te vervuilen.
Deze wandeling start aan de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren, één van de twaalf trappistenabdijen in België. Dit uitgesproken landbouwgebied maakt van oudsher deel uit van de hoppestreek rond Poperinge. Het landschap is licht glooiend en de wandelroute maakt gebruik van kerkwegels, graspaden en landelijke wegen. Het parcours gaat door een lappendeken van bossen, hoppevelden, akkers en weiden.
wandeling nabij de beroemde abdij in Westvleteren te maken. Het landschap in deze bosrijke streek is er heerlijk rustig en landelijk. Een aangename korte wandeling waarbij er zeker geen bezoek aan het Claustrum mag ontbreken. Het Claustrum is een informatieruimte in het ontmoetingscentrum 'De Vrede', recht tegenover de abdij, want de abdij zelf is niet toegangkelijk. Hier bieden de monniken van de Sint-Sixtusabdij u een inkijk in hun kloosterleven aan. In dat zelfde centrum kunt u ook genieten van 's werelds beste bier, met name de 'Westvleteren 12'. Er is ook nog een '8' en een blonde '5,8' die ik persoonlijk het lekkerst vind. Je kunt er ook wat streekproducten kopen. Geniet, maar met mate!
Toen de nieuwe abdij gebouwd werd in 1831, hadden de bouwvakkers wettelijk recht op twee glazen bier per dag. De paters besloten om de drank zelf te brouwen, dit om geld uit te sparen. Dit bier was echter niet de Westvleteren van vandaag, maar een variant met een alcoholpercentage van amper 2 procent. Later begonnen de paters trappist te brouwen om in hun levensonderhoud te voorzien. Omstreeks 1900 schafte de brouwerij zich zelfs een vrachtwagen aan voor de verdeling.
Naast de abdij ligt een klein bos met een vrij toegankelijke Lourdesgrot die werd ingewijd op 28 mei 1922 als dank voor de bescherming tijdens de oorlog.
Net voor de abdij ligt het Ontmoetingscentrum In de Vrede het enige café dat bier van de abdij mag afnemen. Naast een hapje en een drankje kan men daar ook terecht voor een interactieve tentoonstelling over het abdijleven en de geschiedenis van de brouwerij. Ook de folder van de Sint-Sixtus wandelroute (7,1 km) is hier verkrijgbaar.
Abdij Sint-Sixtus
De oudste vermelding van deze religieuze plaats gaat waarschijnlijk terug tot het jaar 806: de "cella Beborna", afhankelijk van de abdij Sithiu (St.-Omaars).
In 1260 stichten "Gertrude en de monialen van het huis Sint-Sixtus te Westvleteren" een zusterklooster en in 1355 verhuizen zij naar Noord-Frankrijk.
In 1610 vestigen drie kluizenaars zich bij de "kapel van Sint-Sixtus" en stichten in 1615 een Birgittijnenklooster, dat zal bestaan tot in 1783.
In 1831 wordt een priorij van de Trappisten gesticht,
die in 1871 tot de huidige Sint-Sixtusabdij wordt verheven. In 1836 wordt een oude brouwerij aangekocht en ingericht binnen de kloostergebouwen: hiermee neemt het brouwen van het Trappistenbier Westvleteren een aanvang. De huidige abdij en brouwerij zijn niet toegankelijk voor het publiek. Wel kan je een bezoek brengen aan de "oude kapel" of via de bosdreef een wandeling maken naar de "Lourdesgrot" vermaard bedevaartsoord. De Lourdesgrot gelegen in de nabijheid van de Sint-Sixtusabdij, werd opgericht uit dankbaarheid voor de bescherming van de Abdij tijdens WOI en ingewijd op 28 mei 1922.
Hou het nummer van de kentekenplaat van uw auto bij de hand, er wordt ernaar gevraagd aan de telefoon. U krijgt een afspraak om het bier te komen afhalen met de auto met deze kentekenplaat, dit om files aan de abdij te vermijden. Hou er wel rekening mee dat het een tijdje kan duren voordat u aansluiting hebt op de bierofoon, dit door de vele aanvragen!
• Museum Claustrum
Een kennismaking met de abdij en brouwerij kan gebeuren in het "CLAUSTRUM" van het O.C. De Vrede. Hier wordt nader kennis gemaakt met het abdijleven via interactieve middelen. Tevens wordt de geschiedenis van de brouwerij en het bierproces nader voorgesteld. Ingang via O.C. de Vrede. Bezoek gratis van 14 tot 17 uur . Groepen enkel op afspraak, in de voormiddag van 10 tot 12 uur tegen betaling (2 € p.p.).
Donkerstraat 13, 8640 Westvleteren.
Openingsuren: het museum is iedere dag open van 14 tot 17 uur, groepen enkel in de voormiddag, op afspraak en tegen betaling (2 € p.p.).
Sluitingsdag op vrijdag, tijdens de maanden oktober t./m. maart ook op donderdag.
Verlofperioden: de eerste helft van januari, de krokusvakantie en de tweede helft van september. Telefoon: 057/40 18 84, gsm: 0479/65 06 47, claustrum@sintsixtus.be, www.sintsixtus.be
De Sint-Sixtusabdij is bereikbaar met de belbus vanaf het station van Poperinge. Reserveer de belbus minstens 2 uur op voorhand op tel. 059/56 52 56 (op zaterdag van 9 tot 18.45 u, op zondag van 10 tot 18.45 u., op weekdagen van 7 tot 19.45 u.)
Er is parkeergelegenheid bij het O.C De Vrede.
• De Sint-Sixtus wandelroute (7,5 km.), te bekomen bij de toeristische dienst en in het O.C. De Vrede, start aan de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren. Zij verkent de rustige omgeving. Het is een uitgesproken landbouwgebied dat van oudsher deel uitmaakt van de hoppestreek rond Poperinge. Het landschap is lichtglooiend en de wandelroute maakt gebruik van kerkwegels, graspaden en landelijke wegen. Het parcours gaat door een lappendeken van bossen, hoppevelden, akkers en weiden. Een brits militair kerkhof herinnert aan de Eerste Wereldoorlog. Folder bij O.C De Vrede en Toerisme Vleteren. de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren De dorstigen laven
De wandeling wordt gekenmerkt door een lange lus omheen het centrum van Nederbrakel, die ons uiteindelijk langs buurtwegen en goed begaanbare voetwegen – ( er is één stuk aardeweg midden de kouters) – brengt naar twee hoge uitzichtpunten, nl. de Valkenberg, aan de ene zijde, en de Toepheuvel met de Toepkapel, aan de andere zijde. Daarna dalen we terug af naar het centrum, het Marktplein. Hou wel rekening met het feit dat er wekelijks op woensdagvoormiddag markt is. Het erkend toeristisch info-kantoor is gevestigd naast het gemeentehuis op het Marktplein. De startplaats van deze wandeling is aan het startpaneel dat zich bevindt tussen de kerk en het monument van de oorlogsslachtoffers.
De Toepkapel is een getuigenheuvel met daarop een Sint-Jozefskapel met dezelfde naam in de Vlaamse Ardennen gelegen in Brakel in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen.
Het woord Toep is een dialectnaam voor top of hoogste punt.
We verlaten het "Marktplein" via de Serpentestraat. Aan onze rechterkant zien we de dekenij met haar evenwichtige gevelverdeling. We slaan het eerste straatje links in dat uitgeeft op de Wielendaalstraat, steken deze straat over en nemen vervolgens het "Abeelpad" dat ons langs de Zwalmbeek weldra in de open ruimte brengt. Rechts voor liggen de Rijdtmeersen. We gaan over een klepstuw dat de overloop regelt van de aangelegde Rijdtmeersvijver en volgen nu het rustige wandelpad dat ons in een brede lus rond de vijver leidt. Deze vijver is voorbehouden voor stille recreatie, vnl. hengelsport; het schiereiland wordt voor natuureducatieve doeleinden uitgebouwd in samenwerking met het Wereldnatuurfonds.
We verlaten de wandelweg en de Rijdtmeersen en komen in de "Meerbeekstraat" die we rechts volgen tot aan de eerste straat links: in de "Kouterstraat" wordt het eventjes klimmen. Voorbij de laatste huizen nemen we schuin rechts de veldweg en wandelen dwars door een prachtige kouter en komen aan de Kouterbeek, die te midden van een breed dal loopt. Aan de ruilverkavelingsweg slaan we rechts af en wandelen tot aan de "Kerkhofstraat". We gaan links de "Kerkhofstraat" omhoog tot aan de driesprong met de kapel van Treezeke, reeds in de 18de eeuw vermeld. De huidige kapel, zoals de naam het zegt, toegewijd aan de H. Theresia, is van relatief recente datum en werd in 1989 grondig opgeknapt. De plaats hier waar de drie straten samenkomen is de dries van de Valkenberg, in de volksmond ook wel eens "den ondersten dries" genoemd.
We volgen rechts de "Kunnenbergstraat" en direct daarop links de "Schoolstraat", een mooie holle weg, die steil klimt naar de "Valkenstraat". Achter ons ligt Nederbrakel inderdaad "neder" in de diepte. Aan de "Valkenstraat " gekomen slaan we rechts af. Deze straat ligt helemaal boven op een heuvelkam (93 m hoog), zodat we van hier aan beide zijden van de weg een breed panoramisch zicht krijgen: de lintbebouwing evenwel heeft, helaas, dit prachtig vergezicht voorgoed onmogelijk gemaakt. De "Valkenstraat" afdalend slaan we op het einde rechts de "Neerhofstraat" in, waar een nieuw breed panoramisch zicht ons verrast. Aan de linkerkant van de weg bemerken we achter een oude hoeve in de verte van het Kasteel van Lilare met de Kasteeldreef, alsook de Sint-Antoniuskapel, aan onze rechterkant torent de kerk van Nederbrakel boven het landschap uit. Op het einde van de straat komen we aan de herberg Moriaan, misschien voor sommige wandelaars een welgekomen verpozing. Onze wandeling loopt nu een eindje op het grondgebied van Sint-Maria-Oudenhove. We volgen links de weg Brakel-Zottegem om een 50-tal meter verder rechtsaf de "Zwalmbeekweg" in te slaan.
Weldra wandelen we te midden van glooiende kouters. Na een paar honderd meter slaan we weer rechts af, het mooie rustige wandelpad in. De eenzame grote woning hier op de hoek wordt Hemelhuis genoemd en dankt deze naam aan een protestantse vrouw. Ze adopteerde er tijdens en ook na Eerste Wereldoorlog verwaarloosde kinderen en wezen. Gedurende de laatste oorlog richtte ze er zelfs een veldhospitaal in op. Zowel gewonde als verminkte soldaten, als vluchtelingen en wezen konden er terecht. De vrouw overleed in 1960. Het wandelpad -mijnwerkerspad genoemd – op de oude spoorwegbedding Zottegem-Ronse aangelegd, voert ons dwars doorheen een dal waarin de Zwalm loopt die hier de grens vormt tussen Nederbrakel en Sint-Maria-Oudenhove. Aan de "Molenhoekstraat" gekomen verlaten we het wandelpad en slaan we links af. We steken de Zwalm over. Ze was eens de onbezoedelde inspiratiebron voor talrijke schrijvers en dichters: denken we maar aan Omer Wattez, Herman Teirlinck en Theo Brakel. We zijn in de "Oude Blekerijstraat" aangekomen, die we rechts volgen. In de laatste bocht van de weg zien we een kapel, opgedragen aan O.-L.-Vrouw van Rust, gebouwd in 1904 om een genezing te bekomen.
We steken de "Brusselsestraat" over ( opgepast: drukke weg) en komen in de "Kokerberstraat" die verder gaat stijgen: we zijn hier opnieuw in een hoog gedeelte van Nederbrakel beland, zij het helemaal aan de andere kant. Een paar tientallen meter voorbij de "Vossenbroekstraat" bemerken we rechts een groot wit hek: hier hebben we een mooi zicht op het Topkasteel in de diepte. We wandelen verder langs de "Toepkapelstraat" op de Toepheuvel. De firma Inexco-Top Bronnen bezit hier, rechts van de weg, een fraai domein van ± 30ha, met park, vijvers, boompartijen en grasvelden. Dit Toppark, letterlijk een toeristisch hoogtepunt van Nederbrakel, vrijwaart de bronnen van alle ongewenste insijpelingen. Het domein is privaat en enkel op aanvraag te bezoeken.
Eigenaardig is wel dat de onuitputtelijke bronnen ontspringen op de 100 meter hoge heuvel. Dit fenomeen xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />kan verklaard worden door de bijzondere gelaagdheid van de ondergrond: deze bestaat immers uit een afwisseling van zand- en kleilagen: de kleilagen zijn ondoordringbaar, waardoor op de contacten van de lagen talrijke bronniveaus voorkomen. De bronnen worden commercieel geëxploiteerd onder de merknaam Top bronnen. Wat verder zien we aan onze linkerkant de Toepkapel. De 26 treden leiden ons naar de mooie Sint-Jozefskapel, na de Eerste Wereldoorlog uit dank opgericht door de Brakelse bevolking ter ere van Sint-Jozef, daar de omgeving van hevig artillerievuur gevrijwaard bleef. Rond de kapel is er een ommegang met zeven afbeeldingen van Jozefs smart en vreugd, terwijl op een hoog kruisbeeld de namen staan gegrift van de Brakelse gesneuvelden der beide wereldoorlogen. Van hier kan men genieten van een indrukwekkend zicht over Nederbrakel. We vervolgen nu onze wandeling langs de "Toepkapelstraat" en slaan het eerste paadje rechts in. Deze "Toepweg" leidt ons langs de zijkant van het toeppark en loopt rechtdoor naar de "Warande" die we na te hebben overgestoken een paar tientallen meter rechts volgen. Dan nemen we links het "Zavelpad", waar we van een laatste mooi vergezicht kunnen genieten. Aan de "Tenbossestraat" gekomen slaan we rechts af. Zo komen we langs het "Stationsplein" en de "Hoogstraat" terug op het "Marktplein", aan ons vertrekpunt. Een fris streekbiertje vinden is hier geen probleem, gezien de talrijke plaatselijke herbergen.
Totale afstand is 10 km, doch kan opgesplitst worden:
A door Meensel = 4,5 km
B door Kiezegem = 6 km
Bewegwijzering :Vierkante houten paaltjes met de Tielt-Wingse kleuren: rood, wit, groen geven de wandelrichting aan.
GPS :
Kapellekensweg 30/2 –3391 Meensel-Kiezegem
DE ROUTE :
Wandeling A : door Meensel - 4,5 km
We starten aan het Ontmoetingscentrum rechts en
volgen hetzelfde parcours tot op de Statiestraat, waar
we links de Keelstraat ingaan en zo opnieuw aan het
Ontmoetingscentrum komen.
Wandeling B : door Kiezegem - 6 km
We starten aan het Ontmoetingscentrum links, volgen
de Keelstraat tot in de Statiestraat en wandelen hier
links. Vandaar volgen wij de hoger uitgestippelde route.
We verlaten de parking en gaan rechts. Langs de Keelstraat wandelen we links een veldweg in
(parallelweg van de Kapellekensweg) door de boomgaarden. Van hieruit hebben wij een prachtig
vergezicht op o.a. de Jachttoren en de kerk van Meensel.
Op de Binkomstraat gekomen vervolgen we onze weg naar rechts en gaan links de Attenrodestraat in. Hier nemen we links een pad welke ons langs de Jachttoren leidt. Aan het einde van het pad gaan we rechts de Heibosstraat in en slaan even verder links af. Deze weg leidt naar de oude tramroute die wij links bewandelen tot aan het Pleintje. Even verder maken we een ommetje rond de kerk. Wandelend langs de witte zerken komen wij op het kerkhof met de grafkelder van de familie Kenes. De omgeving rond de kerk, het groot wit huis (destijds woning van de familie Kenes)
en de pastorie werden recent een geklasseerd dorpsgezicht.
Wij wandelen nu terug naar het Pleintje volgen daar ongeveer één km de Statiestraat en nemen dan links de Zilverbergstraat. Langs deze verkavelingsweg staat de hoeve «Hof te Zilverberg». Komend op de Tieltsestraat bemerken we aan onze linkerzijde het geboortehuis van wielerlegende Eddy Merckx en aan de rechterzijde het voetbalveld van FC Meensel-Kiezegem.
We volgen de Tieltsestraat links, steken de Glabbeeksesteenweg over, gaan naar de ingang van
de St. Pieterskerk en wandelen even over het kerkhof. We volgen rechts de Kerkstraat tot aan het kruispunt met de Keelstraat. Linksaf vervolgen we deze weg ± 300 m. en gaan dan opnieuw links. Wat verderop zien we ‘de Bemt’.
Wij nemen echter de weg langs de boomgaarden en klimmen zo naar de watertoren.
We dalen tot aan de Kapellekensweg en wandelen even verder links een straatje in naar de kapel van Spikdoorn. We keren terug, nemen links de Kapellekensweg en komen zo aan ons begin- en eindpunt: «Het Ontmoetingscentrum».
Meensel-Kiezegem telt 1.260 inwoners.
De naam Meensel komt van «mene + zele» = gemeenschappelijke nederzetting, terwijl Kiezegem komt van «Kiso-inga-heem» = woonplaats van de Kiso (?)
Op 1 december 1824 werd Meensel-Kiezegem één gemeente bij besluit van Willem, koning der Nederlanden Het heuvelend landschap met holle wegen heeft ijzerzandsteenlagen welke aan de oppervlakte komen.
In Meensel ontspringt de Wingebeek.Het hoogste punt van het dorp ligt op 93 m.
Meensel-Kiezegem heeft een oppervlakte van 625 ha.; waarvan 160 ha voor fruitteelt, zijnde 25,6 % van de totale oppervlakte. De jonagold (appel) en de conférence (peer) waren de grondleggers van de wereldwijde export. De verhouding van de fruitteelt is hier 2/3 appelen en 1/3 peren.
De Jachttoren
werd tijdens W.O. 2 gebouwd op een hoogte van 84 m., als jachthuis van de toenmalige jachtheer, tegen het stropen en voor de jacht. De toren wordt nu uitgebaat voor plattelandstoerisme, biedt plaats aan max. 4 personen en heeft 2 verdiepingen. Vanop de 2de verdieping heeft men een
prachtig uitzicht op de omgeving.
De tramroute
was vroeger de verbindingsweg Aarschot – Tienen en loopt door het Kleisebos, waar men een grote verscheidenheid aan planten (o.a. gele dovenetel) en struiken (o.a. Gelderse roos) aantreft. Hier loopt ook de fietsroute van de provincie: de
Hagelandse Heuvelroute.
De St. Mattheuskerk
werd in de 14e eeuw oorspronkelijk als een kapel gebouwd. Op de plint uit ijzerzandsteen werd meermaals herbouwd. De kerk bezat vroeger een houten beeldje van St. Elooi, welke veel vereerd werd te Meensel. Dit beeldje stond nog tot vóór enkele jaren in de nis van witte steen boven de oude ingang van de kerk.
Het Pleintje
Dit was van 1897 tot 1957 een goederenstation langsheen de tramroute.
Het Hof te Zilverberg
werd reeds in 1530 vermeld als ‘het Hof te Silverberge‘ en vanaf 1708 als ‘Ierse pachthoeve‘. Het huidige gebouw is uit de tweede helft van de 18de eeuw.
Momenteel is hier een gemengd bedrijf gevestigd van 35 ha. groot.
De watertoren
is 35 m. hoog en werd in 1967 gebouwd op de Mannenberg. De toren staat 91 m. boven de zeespiegel.
Kapel van Spikdoorn
aan deze kapel is een legende verbonden welke doet denken aan de ontstaangeschiedenis van de O.L.Vrouw van Scherpenheuvel.
Een herder van het Hof te Silverberge die naar gewoonte zijn kudde ging hoeden in de nabijheid van de plaats «Spikdoorn» genaamd, heeft daar op zekere dag een Mariabeeld gevonden. De herder
nam het beeld mee naar huis, doch de volgende dag lag dit opnieuw op dezelfde plaats onder de Spikdoorn. Het was een duidelijk teken dat het hier wou vereerd worden. In 1655 werd het kapelletje van Spikdoorn gebouwd. Achter een deur met blauw geschilderd traliewerk bewaart deze witte veldkapel een beeld van O.L.Vrouw ter Koortse.
Tip: Bij deze wandeling bezoek je het Jakob Smitsmuseum.
Indrukwekkend! Anders kun je deze wandelingen niet noemen. Meteen na het vertrek kom je in een uniek coulissenlandschap waarvan de landschappelijke waarde niet te onderschatten is. Unieke kanalenkruispunten, Baileybruggen uit WO ", waterplassen die overgebleven zijn na de industriële ontginning van wit- zand en spriet.. .je komt het allemaal tegen.
En eet eens een boterhammetje aan de legendarische Steen der Zeven Heerlijkheden.
Volgens de legende kaartten de bestuurders van deze heerlijkheden voeger op deze steen voor goederen en...vrouwen.
We vertrekken op de parkeerplaats aan de achterkant van de kerk. Daar volgen we een smal kerkepaadje achter het parochiecentrum tot in de Diepestraat. Die steken we schuin links over, passeren het kerkhof en draaien dan rechts om na 50 m weer links te gaan. We volgen het Berkenpad tot aan de vakantiewoningen en -villa's rond zandwinningsplas Miramar. Hier draaien we rechts tot we weer aan de Diepestraat komen. We steken schuin links over en volgen de grove kiezelweg tot aan de waterwinning van PIDPA. Voorbij dit gebouw volgen we de zandweg door het unieke coulissen landschap tot we aan een betonweg komen.
De 8 km gaat hier voor de kanaalbrug rechts, de andere afstanden links en die volgen het jaagpad langs het kanaal.
Eenmaal over het kleine wipbruggetje draaien we rechts omhoog om via de brug met de leuke naam 'Brug 0' het unieke kanalen kruispunt over te steken. Beneden aan deze brug gaan we pal rechtdoor de bossen in, om er aan de Maat weer uit te komen. Hier gaan we rechts over de drukke weg naar Postel naar de dubbele Baileybrug.
De 15 km steekt hier de brug over.
Wie voor 25 km gekozen heeft, gaat 100 meter voor de brug links door het schitterende natuurreservaat Den Diel, waar
de natuur bewees dat zij zelfs zware industriële ingrepen kan herstellen.
Ter hoogte van Sas 2 komt men bij een bunker uit WO II uit. Lateraal met de kanaaldijk stapt men hier nog ruim 500 m verder, om aan de grens tussen Mol en Lommel links af te slaan en de weg te vol- gen naar de mysterieuze Steen der Zeven Heerlijkheden.
We steken hier het Postelvaartje over en volgen de Miel Ottenroute in rechtse richting over zowat 600 m. Dan draaien we rechts een brede zandweg in met daarnaast een druk bereden toeristisch fietspad.
Uiteindelijk komen we weer op asfalt uit. We kiezen voor links en bergop en we gaan maar liefst over twee bruggen om evenveel kanalen over te steken. Maar dan is er ruimschoots gelegenheid om uit te blazen.
We vertrekken naar links en nemen aan de rechterkant het wandelpad tussen de bomen dat ons voorbij Sas 1 weer op het jaagpad langs het kanaal brengt. Dit vol- gen we tot op Sas 3, waar we even voorbij de verkeerslichten aan de Baileybrug, links het kasteelpark De Maat indraaien. Hier komt de tocht samen met de 15 km.
Het is aangenaam stappen door de 'Twaalf uren dreef' (pal zuid georiënteerd) tot aan de Postelsesteenweg. We steken deze over en volgen de Zilvermeerlaan. Even voorbij de hoofdingang van het vermaarde Provinciaal domein Zilvermeer zien we aan de rechterkant een kleine scheeps- werf.
We steken de brug over het kanaal over en net boven gebruiken we de ietwat steile bermweg om onder de brug door te gaan. Hier komen we terug samen met de 8 km. Even het jaagpad volgen en dan rechts de Dijkstraat indraaien. Deze gaat naadloos over in de Meergorenbaan.
Aan het einde van de Meergorenbaan draaien we links en we volgen dan de Vlemincksloop stroomafwaarts (naar rechts) tot aan de Brandstraat. Deze steken we over en via enkele gezellig-smalle kerkepaadjes komen we weer aan het vertrekpunt.
Ongelofelijk mooie wandeling in één van de mooiste streken van vlaanderen. Vooral in de maand april wanneer de bloesems open staan is het er prachtig!
Eigenlijk is de ideale periode van het jaar om naar Haspengouw te trekken de lente.
De peren-, appel- en kersenbomen staan dan allemaal in bloei.
Haspengouw kleurt in deze periode helemaal wit van de bloesems die er te vinden zijn in de verschillende boomgaarden. Het enige minpunt in deze periode is dat heel vlaanderen bijna verhuist naar deze streek om er te genieten van de panorama's. Het eerste stuk loopt door een stuk groen waar aan gewerkt werd, de bomen waren gekapt en er werd prikkeldraad gespannen naast het pad. In de verte waren de boomgaarden al te zien, het zicht was prachtig! Al snel wandelen we door de boomgaarden, het was prachtig, de witte bloempjes van de appelbomen en de gele paardenbloemen op de grond.
We komen nu op een weg uit en een eindje verder moesten we een weggetje inslaan naast een voormalig treinspoor. Hier werd het wat drukker, de weg was geasfalteerd en het reed er vol fietsers wat het bij momenten een beetje gevaarlijk maakte.
Naast de weg, lazen we op een infobord, was het dassengebied.
We wilden er wel eens eentje spotten, en er was langs de kant van de weg een platform gemaakt om over het dassengebied te kijken, maar tevergeefs.
We zetten onze weg verder om uit te komen bij een prachtig gerenoveerde vierkantshoeve
Via een weggetje wet trapjes kwamen we in een grote boomgaard, die we doorsteken om aan de overkant van de weg een licht stijgend pad te nemen van waar we een prachtig zicht hadden over de streek. Hier hebben we even gerust op een bankje en genoten van de omgeving.
Nog een klein stukje bergop restte er om terug op onze startplaats te komen.
Met dank aan: wandelsite.be
Natuurgebied Zammelen
Het 'Natuurreservaat Zammelen' is een indrukwekkend stukje natuur. Het is gelegen in de vallei van de Mombeek. Het riviertje heeft zich diep in het leemplateau ingesneden. In de steile helling komen daardoor krijtlagen aan de oppervlakte, iets wat eerder ongewoon is in onze streken. Waar de kalk via bronnen aan de oppervlakte komt, wordt het afgezet als een soort kalkkorst. Men noemt dit kalktuf of travertijn. De combinatie van water, leem, kalk, zand trekt heel wat zeldzame plant- en diersoorten aan. De das heeft in dit gebied een vaste stek gevonden.
Vanuit het pittoreske dorpje Zammelen vertrekken verschillende landschapswandelingen. Historische kerkwegels leiden je doorheen een sterk heuvelend landschap. Op de wandeling maak je kennis met een grote variatie van natuur: hellingbosjes, poelen, hoogstamboomgaarden, ...
Oud station van Jesseren
Een ander gebouw is het kasteeltje met vierkante toren
Een wandeling van 7,5 km met vertrek aan bibliotheek-informatiecentrum de Gasthuishoeve. Je volgt de blauwe pijl en wandelt achtereenvolgens door het dorp en het Uilenbos, langs het militair domein en langs het Hof.
We vertrekken vanop de parking van “De Gasthuishoeve”, nu bibliotheek, infocentrumen kantoor voor “Toerisme Wuustwezel”.Deze hoeve die al vermeld wordt in de 13de eeuw werd door de gemeente aangekocht en volledig gerestaureerd.De naam: gasthuis, herinnert ons aan het vroegere St. Elisabethgasthuis van Antwerpen, nu OCMW. Sinds de 13de eeuw bezit 'het Gasthuis' aan weerszijden van de dreef, uitgestrekte landerijen met boerderijen.De twee hoeven langs de Gasthuisdreef dateren uit het begin van deze eeuw.
We wandelen de Gasthuisdreef in en lopen haar bijna door tot het einde waar we links het Uilenbos inlopen.Dit domein behoort ook toe aan het OCMW van Antwerpen en wordt door het gemeentebestuur gehuurd.We volgen de blauwe pijltjes door het bos.
Bij het verlaten van het bos, komen we op de randweg van het militair schietveld.Hier slaan we links af.We verlaten deze weg niet.Het schietveld is verboden terrein en bovendien gevaarlijk.De waterplas waar U langs gaat is ontstaan door zandwinning voor de aanleg van de E 19.
We steken de weg naar Brecht over en lopen rechtdoor, dan links de Vloeikensstraat in enrechts de Wippenbergstraat in.Zo zitten we nu in de wijk Achterbrug.We volgen de pijltjes en komen zo over de loopbrug over de “Kleine Beek”. Deze beek vormt na de samenvloeiing met de Grote Beek de Aa of Weerijs. Deze waterloop voert ons water naar Nederland.Vlak over de beek gaan we naar rechts via een paadje langs het water.
(Wie zijn wandeling wil verkorten, gaat hier naar links, aan de Akkerstraat rechtdooren komt zo via Hofdreef aan het gemeentehuis. Indien u wil kan u hier even een wandeling maken door het prachtige park. Daarna vervolgt u via het voetpaadje naar het Achter d'Hovenplein. U kruist dit plein, slaat linksaf en komt zo terug op het vertrekpunt.)
We volgen hier de GR 5. Als we op de Akkerstraat komen voorbij de nieuwe wijk Hofakker, gaan we naar rechts. We trekken nu rond Het Hof.Voor 1750 stond op een eilandje midden in het water een kasteel.Daarna verhuisde het naar een plaatsje voor de vijver.Het kasteel werd tijdens de jongste wereldoorlog door een V-bom verwoest.De bijgebouwen bleven gespaard.De woning in het midden vervangt het vroegere hoofdgebouw.Langs de achterkant heeft men een mooi zicht over De Spiegel (dit is de naam voor de vijver).Het Kanaal aan de andere kant van de weg diende om het water in de Spiegel op peil te houden.
Langs het Lang Paadje komen we terug op het Hofakker. In het Gemeentepark (1ste weg links) merken we ook nog een gedenkplaat op het woonhuis van de overleden jeugdschrijver Aloïs Blommaert. Nu trekken we door het prachtige gemeentepark met het Vlaams-gotische gemeentehuis (1911) dat in 1999 volledig werd gerestaureerd terug in de richting van de Kloosterstraat. Via een voetpaadje komt u op het Achter d'Hovenplein. U kruist dit plein, slaat linksaf en komt zo terug op het vertrekpunt: de Gasthuishoeve.
Met dank aan VVV Wuustwezel Wuustwezel - gemeentehuis
Je verwacht het niet echt, maar in het centrum – het verstedelijkte centrale hart van de gemeente - verstopt zich een groene long die het bekijken en bewandelen meer dan waard is: het Galbergenpad.
Kapellestraat – Berkenstraat – Don Boscostraat – Heidebloemstraat – Dennenstraat – De Meert – (een bospad) – Brandstraat – Sluis – Pastoor Wuytsstraat – over de galbergen – Tulpenstraat – Violetstraat – Kapellestraat – Singellaan – Vekeblok
Ginderbuiten is één van de 12 gehuchten van de Belgische gemeente Mol. Het gehucht telt 3180 inwoners (31 december 2007) en ligt ten noordoosten van het centrum van de gemeente.
Ginderbuiten is vooral bekend van de jaarlijkse lichtstoet die er elke derde zaterdag van september plaatsvindt. Dit is een optocht van met meer dan 100.000 gloeilampjes versierde wagens die door middel van mankracht worden voortgeduwd. De tocht vind uiteraard plaats na het invallen van de duister.
Geschiedenis
Ginderbuiten was één van de zes oude gehuchten van Mol. Aanvankelijk ontwikkelde het gehucht zich rond twee driehoekige pleinen. Er werd al vrij vroeg een kapel, afhankelijk van de centrumkerk, gebouwd in het gehucht. Ginderbuiten ontwikkelde zich langs de weg naar Lommel. De lintbebouwing langs deze weg zorgde ervoor dat Ginderbuiten al vanaf het einde van de 18e eeuw stilaan zou vergroeien met het centrum.
Het uitgestrekte Ginderbuiten verloor een groot deel van zijn grondgebied aan de in 1889 opgerichte parochies Sluis (in het noorden) en Rauw (in het oosten) die zich sneller ontwikkelden dan Ginderbuiten dankzij de inplanting van verscheidene industrieën in de buurt van deze kernen. De ontwikkeling van Ginderbuiten volgde pas later. De eerste sociale wijk werd hier gebouwd in 1922. Het gehucht zou zelf pas een parochie worden in 1961.
Vanaf de jaren tachtig kwamen er verscheidene woongebieden bij met nieuwe woningen zodat de bevolking snel toenam maar sinds het midden van de jaren negentig stagneert het bevolkingsaantal. Dit is deels te wijten aan de aanleg van de zuidelijke ringweg rond Mol waardoor Ginderbuiten zich niet meer verder kan ontwikkelen in zuidoostelijke richting.
Bezienswaardigheden
De jaarlijkse lichtstoet
De jaarlijkse Halloween-happening waarbij alle inwoners hun huizen versieren
De Sint-Jozef Ambachtsmankerk uit 1967
Tuinwijk Toemaathoek uit 1922 De Galbergen (foto Bieke)
Het wandelnetwerk van de Kempense heuvelrug is schitterend gelegen: een lange landduinrug die zich vrijwel parallel langs de Kleine Nete uitstrekt tussen Herentals en Retie.
Je bepaalt zelf waar je vertrekt en hoe lang je wil wandelen. Begin bv bij het pittoreske begijnhof van Herentals, beklim de Toeristentoren (bij helder weer kan je het Atomium zien) en laat je verrassen door het Netepark, Hidrodoe en de wielerschool. Je bent hier immers thuis bij Rik van Looy, “de Keizer van Herentals”.
Keizer Karel heeft deze streek trouwens ook nog verkend en z’n naam leeft nog voort in het “Goudblonde en het Robijnrode Keizer Karelbier”.
De Swaen
In deze gezellige bistro in het hart van de Kempen, schuin tegenover het begijnhof, geniet je van de heerlijke Keizer Karelbieren.
Begijnhof (gesticht in 1266. In de 15e eeuw verbleven hier 300 begijnen. Het werd verwoest in 1578 door de beeldenstormers maar later heropgebouwd, met gotische kerk (1599–1614), 17e-eeuwse huizen (Fondatiehuis, Infirmerie) en poortgebouw uit 1622
De oudste kern van Herentals, nabij de huidige St.-Waldetrudiskerk, behoorde tot het klooster van Ste-Waudru van Bergen (Henegouwen). Een tweede nederzetting, aan de Kleine Nete, werd in 1209 gesticht door hertog Hendrik I van Brabant en verkreeg stadsrechten.
Ze verwierf in 1303 een vrijheidskeur en groeide snel uit tot een centrum van economische welvaart. Het belang van de stad blijkt ook uit de vestiging van verschillende religieuze instellingen: gasthuis (ca. 1253), begijnhof (voor 1266), norbertinessenklooster Besloten Hof (1410), minderbroederklooster (1472) en een augustijnerklooster in 1613. Deze religieuze stichtingen hebben mede het aanzicht van de stad bepaald.
Aanvankelijk was noordelijk Herentals sterker ontwikkeld dan zuidelijk Herentals. Zo werd in 1253 het gasthuis opgericht aan de Nete, en vóór 1266 werd daartegenover, op het Nieuwland, een begijnhof gesticht. Bij het begin van de zestiende eeuw woonden er op het begijnhof ongeveer driehonderd begijntjes, en daarmee was het een van de grootste van het hertogdom.
Deze prachtige wandelroute start te Sibbe - Ijzeren en doet zo als de naam al laat vermoeden de Cauberg aan, deze "berg" ligt te Valkenburg - aan - de Geul. De Cauberg is een helling in Valkenburg in de Nederlandse provincie Limburg. De Cauberg is vooral bekend uit de wielersport, de helling werd en wordt in het parcours van diverse wedstrijden » Amstel Gold Race opgenomen...
Na het verlaten van Sibbe - Ijzeren wandel je richting het "Sint - Jansbos". Via het Kasteel "Schaloen" wandel je verder naar de Kapel de Kluis, welke op de top van de "Schaelsberg" gelegen is. Hier bevindt zich ook een kruisweg. De "Kruisweg" die ten oosten van de voormalige kluis ligt, werd in 1843 gesticht door past. Loomans.
De kruisweg bestaat uit 13 staties van het model 'ovenkapel met nissen' voorzien van schilderingen door leden van de Kunstkring Henri Jonas uit 1999. De kapellen zijn gegroepeerd om het symbolische graf van Christus met daarin een houten kist en bovenop een kruis met de 'Arma Christi', de gereedschappen, waarmee Christus aan het kruis geconfronteerd werd...
Na het verlaten van de "Schaelsberg" wandel je verder via het "Kasteel - Oost" richting Valkenburg - aan - de - Geul waar men naast het Kasteel van Valkenburg (Ruiine) loopt. Het is meteen ook de enige hoogteburcht die Nederland kent. Via de "Romeinse Catacomben" wandel je dan verder richting de Cauberg, hier staat je een heuse beklimming te wachten, welke gevolgt wordt door een vrij lange trap...
Eens boven op de "Cauberg" dan wandel je dwars doorheen het bungalowpark "Landal de Cauberg" richting de Steenkoolmijnen "Daelhemergroeve", welke het hele jaar door toegankelijk zijn voor het publiek. Via de Heunsberg, waar de "Wilhelminatoren" staat (Deze toren, gebouwd in 1906, biedt u een magistraal panorama zoals u deze nergens anders tegenkomt in ons land...
Als een levensecht schilderij biedt dit uitzicht u ongerepte schoonheid : een niet te missen blik over het Limburgse landschap. Bij helder weer kunt u zelfs tot voorbij de grens met België en Duitsland kijken), wandel je dan verder richting het eindpunt van deze wandelroute te Sibbe - Ijzeren...
Let op... Terwijl je deze wandelroute wandelt, wandel je regematig door (zeer) kwetsbare natuurgebieden, gelieve hier de gedragscode te respecteren en de rust te bewaren a.u.b.... Kasteel Schaloen (1375). Oud-Valkenburg
Door tijdgebrek en het nog niet weten van de schoonheid van het gebied hebben we deze korte wandeling toch
Nog gedaan en het is achteraf gezien één van de mooiste geweest.
Kort, ja ,want amper 5 km ,wel op een snikhete dag ,maar onder het bladerdek van de bomen en het afkoelend geruis van de Prum.
Je zou deze fantastische wandeling wel in je zondagse klederen kunnen doen
Vanaf de parking de weg oversteken naar de brug toe en daar volg je het nummer 5.
Eerst even klimmen en dan langzaam dalend naar Prumzurlay , onderweg,en je zult het moeilijk kunnen geloven, kwamen we een hopplantage tegen.
We keren op de Prumzurlaybrug en klimmen even naar boven waar een kasteel staat .
Rechts komen we het nummer 10 tegen en volgen dit nummer langzaam dalend terug naar de parking,onderweg
genietend van de wondermooie natuur.
Als je in de buurt bent moet je deze wandeling absoluut doen
Irrel, Duitsland
Ligging: in het zuidwesten van Duitsland
Landschap: een glooiend landschap met veel bossen
Bezienswaardig: Irreler Wasserfälle
Activiteiten: gezonde lucht opsnuiven in dit luchtkuuroord, wandelen
Irrel is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Irrel telt 1.399 inwoners[1].
Kerk
Van de oude kerk rest alleen nog de toren die iets verder in dezelfde straat staat. De nieuwe kerk werd gebouwd begin jaren zestig van de vorige eeuw. Omwille van problemen met funderingen werd de toren apart gebouwd en enkele voorwerpen uit de oude kerk staan nu in de nieuwe, zoals het altaar.
De Irreler Wasserfälle liggen in de rivier de Prüm net boven (stroomopwaarts) van het dorpje Irrel.
Afslag Irrel nemen en het dorp binnenrijden. In het dorp neem je de afslag Prumzurlay, het bordje "Wasserfalle" staat net aan de verkeerde kant van de weg zodat je het alleen direct ziet als je van de andere kant zou komen. Na 3 kilometer kom je rechts een grote parkeerplaats aan de bosrand tegen. Daar parkeren. Links in het bos loopt een wandelpad helemaal langs en om het mooie stukje wildwater.
Prümzurlay is een plaats in de Duitse deelstaat Rijnland-Palts, en maakt deel uit van het district Bitburg-Prüm. Prümzurlay telt inwoners.De plaats is een Ortsgemeinde en maakt deel uit van de Verbandsgemeinde Irrel
Start : Aan het stationneke van het toeristentreintje
Afstand : 7.5 km
Bewegwijzering : rode rechthoek
GPS : N50 15.324 E5 35.844 (Parking)
DE ROUTE:
De wandeling vertrekt waar men ook de oude tramlijn ziet lopen die nu nog gebruikt wordt voor de
Toeristen en loopt omhoog langs de rivier de sansinri.
We vertrekken door het bos van 330 meter boven de zeespiegel tot op het bovenste punt en draaipunt dat op 550 meter boven zeespiegel ligt , waarna we stilaan afdalen allemaal langs onverharde wegen
Amonines (Waals: Monene) is een dorp in de Belgische provincie Luxemburg en een deelgemeente van Erezée. Amonines heeft een oppervlakte van 10,91 km².
Het dorp is gelegen in de Ardennen aan de Aisne. Zowat de helft van het heuvelachtige gebied bestaat uit bos. Aan de Aisne zijn er moerassige weiden. Ten noorden van het dorp, langs de N841 naar Erezée, ligt nog het gehucht Blier.
De Sint-Lambertuskerk uit 1824, heropgebouwd uit de eerste kerk van 1738. De kerk liep schade op tijdens de Tweede Wereldoorlog en werd in 1957 volledig hersteld en gerestaureerd. treinstation Forge à La PlezTramway Touristique de l'Aisne
De Sansinri (beek) loopt gewoon over de weg. Laarzen aangeraden
Een Beetje een heuvelachtige wandeling door het bos en langs de oevers van het meer
Bütgenbach wordt terecht gezien als een belangrijke toeristische trekpleister van de Oostkantons. Aan de oevers van het meer vindt u de infrastructuur om verschillende sporten en andere activiteiten te beoefenen: zwemmen, tennis, waterfietsen,... Een mooie wandeling rond dit prachtige meer.
In Bütgenbach is er rond het stuwmeer een recreatiepark gebouwd met logies- en eetmogelijkheden: Worriken Center. Je kan er allerlei watersporten beoefenen, er is zelfs een sporthal en zwembad. Het meer is wel niet afgeschermd en is bereikbaar voor de wandelaars
de wegwijzertjes volgen, een wit plaatje met in het midden een gele rechthoek, daarop een pijltje vergemakkelijkt de richting die te volgen is.
Deze wandeling is een echte aanrader voor iedereen die in de buurt komt of is, wel een belangrijke tip, neem zeker wat te eten en te drinken mee want je kan er niets vinden onderweg. In geval van nood kan je natuurlijk nog altijd van het meer drinken, leeg krijg je het toch niet, de vissmaak zul je er wel moeten bijnemen.
Ook wanneer deze streek zware sneeuwval kent, blijft de wandelweg rond het meer (11 km) bijna altijd begaanbaar, vooral omdat hij rondom volledig nieuw werd aangelegd. Met zijn uitzichten biedt hij een belevenis, die men zich in geen geval kan ontzeggen.
Het Meer van Bütgenbach is een Belgisch stuwmeer op de rivier de Warche. Het meer ligt op het grondgebied van de gemeente Bütgenbach en heeft een oppervlakte van 120 hectaren (of 1,2 km²).
De dam werd aangelegd van 1929 tot 1932 en heeft een hoogte van 23 m. De centrale kan 2,2 miljoen kWu leveren en wordt uitgebaat door Electrabel.
Het meer bevindt zich in de Belgische Oostkantons, op de rand van het plateau van de Hoge Venen. Het is een toeristisch trekpleister voor watersporters. Men kan er zeilen, windsurfen, kajak varen, waterfietsen, zwemmen, sportvissen ... Motorboten zijn niet toegelaten.
In de herfst van 2003 liet men het meer bijna volledig leeglopen voor onderhoud aan de stuwdam. Dit onderhoud werd in 2004 uitgevoerd. Het meer werd in de loop van dat jaar opnieuw gevuld.
WORRIKEN *
Onze camping, aan de rand van het meer van Bütgenbach, biedt u standplaatsen van 100 m² met elektriciteit, drinkbaar water en afvalwater. Ons restaurant biedt à la carte menu's en meeneemgerechten. In de Worrieclub organiseren we animaties voor kinderen van 12/07 tot 13/08. Ontdek het nieuwe strand met het aquapark, speelveld en beach volleyterrein. Neem een duik in ons overdekt zwembad, ga tennissen of squashen. Bij ons kunt u ook activiteiten beoefenen zoals swingolf, boogschieten, kajak, oriëntatietochten of avonturenparcours.
Afstand : ongeveer 11.5 km (ruim 2.5 uur wandelen)
Bewegwijzering : plaatjes met BU1
GPS : N50 06.400 E6 31.047
DE ROUTE:
Burbach gemeente in de Duitse deelstaat Noord-Rijnland-Westfalen, gelegen in het district Siegen-Wittgenstein. Burbach telt 14.641 inwoners
Rondwandeling Bu1:
Burbach - Golfterrein - johannsbach - Katzenbach - Neustrassburg - Auf der Hardt - Burbach
Vanaf de parking in de Hilistrasse, bij de kerk, stap je de Fleischstrasse in en wandel je voorbij de kerk.
Daar circa 200 meter voorbij, via een landbouwweg naar de Golfplatz wandelen.
Op de L33 links aanhouden en weer amper 200 meter verder rechtsaf gaan in de richting van Wawern.
ln de eerste scherpe bocht, via een bospad over 4 à 5 km door het bosgebied nim Kesselnwandelen. De L32 over steken en langs de vijvers naar de L33 toe wandelen om van daaruit via Neuenweiher en de Weiherstrasse in Neustrassburg uit te komen.
Het kruispunt oversteken en enkele 100 meters verder links ingaan, voorbij de grillhut en via de zandweg, met prachtige panorama 's op Burbach en Neustrassburg terug naar Burbach wandelen. Door de Heldstrasse kom je terug bij de parking, vlakbij de kerk, waar je bent vertrokken.
Starten aan de abdij van Tongerlo vanwaar we langs het hof van Overwijs en het Boshuis
Met zijn Kabouterbos en speeltuin de Beeltjes verkennen en rond de abdij een paar verassende ontdekkingen tegen komen
De Abdij van Tongerlo is een norbertijnenabdij bij het dorp Tongerlo in de Belgische gemeente Westerlo.
De abdij werd gesticht rond 1130, toen een aantal norbertijnen van de Sint-Michielsabdij te Antwerpen zich vestigden op het landgoed van heer Giselbert van Castelré. De abdij is tot in de 13e eeuw enige tijd een dubbelklooster geweest waarin ook norbertinessen woonden.
Tot ver in de 16e eeuw had de abdij van Tongerlo uitgebreide bezittingen in het hertogdom Brabant. Van 1559 tot 1590 viel de abdij onder het bisdom 's-Hertogenbosch. In 1590 wist de abdij dit bestuur af te kopen door de meeste bezittingen in het huidige Noord-Brabant af te staan. Na de val van 's-Hertogenbosch in 1629 vluchtten de norbertijnen tijdelijk naar hun refugehuis in Mechelen.
De abdij speelde in 1789-1790 een rol in de Brabantse Omwenteling tegen het Oostenrijkse bewind door het ronselen en bewapenen van troepen. Na het neerslaan van de opstand werden de bezittingen van de abdij in beslag genomen. In diezelfde periode bood de abdij tijdelijk onderdak aan het bronnenmateriaal van de Bollandisten. In 1796 kwam aan de abdij een voorlopig einde, wanneer Franse revolutionairen de norbertijnen uit het complex verdreven. Hierna werd de abdij verkocht en werd een deel van de gebouwen gesloopt, waaronder de kerk. Pas in 1838 werd de orde heropgericht om twee jaar later terug te keren naar Tongerlo.
De abdij trekt het hele jaar door veel gelovigen en toeristen. Inkomsten worden gehaald uit onder andere een boekhandel, een bakkerij en het Tongerlo abdijbier dat voor de abdij gebrouwen wordt door brouwerij Haacht, en door de entree op de bezichtiging van een getrouwe kopie van Het Laatste Avondmaal van Da Vinci die onder toezicht van Da Vinci door zijn leerlingen zou zijn gemaakt. Het hoofd van Jezus en van Johannes zou door Da Vinci zelf geschilderd zijn.
Op 23 december 2009 raakte bekend dat de Vlaamse minister van Onroerend Erfgoed Geert Bourgeois N-VA een premie van 723.042 euro toekent voor de restauratie van de Norbertijnenabdij in Tongerlo. Deze premie zal aangewend worden voor de restauratie van de omwalling, die kampt met funderings- en stabiliteitsproblemen.
Bezienswaardigheden
--Poortgebouw, bestaande uit een 14e-eeuwse onderbouw in romaanse stijl en een 16e-eeuwse bovenbouw in gotische stijl.
--Kerk in neogotische stijl uit 1852, ontworpen door architect Paul Stoop.
--Bisschopshuis: in gemengd gotische- en renaissancestijl, ontworpen door Rombout II Keldermans.
--Abtshuis:, een paleis uit 1728, ontworpen in classicistische stijl door de Antwerpse architect Kerrickx (1682 - 1745).
--Da Vinci-museum: museum rond een getrouwe replica uit 1545 van Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci
--De lourdesgrot op de wandelweg achter de abdij
Het Boswachtershuis :
De jeugdherberg van Westerlo is, zoals de naam doet vermoeden, een oud boswachtershuis. Het gebouw werd gemoderniseerd en voorzien van alle comfort zonder de oorspronkelijke charme ervan aan te tasten. De schitterende ligging aan de rand van het bos maakt deze jeugdherberg zeer geschikt voor bosklassen. Afwisselende landschappen: bossen, moerassen, waterlopen, landbouwgebieden en rustige dorpskernen zorgen voor een uitgebreid gamma van interessante wandelingen en fietsroutes. Er is een grote speelweide met speeltuin. de abdij van Tongerlo
Start : parkeerplaats van Staats Bosbeheer aan de Postelseweg hoek Bredasebaan in Eersel.
Afstand : 10.6 km
Bewegwijzering :
GPS :
Cartierheide, 5527 Hapert, Bladel, Noord-Brabant, Nederland
DE ROUTE :
Deze route is vernoemd naar de gelijknamige Cartierheide, een gebied met fraaie heideterreinen met droge en vochtige delen. Door het terrein loopt het Dalemstroompje, waar de route voor een groot deel langs voert. Onderweg komt u met een beetje geluk grazende Bedaïze koeien tegen.
In de Eerselse bossen passeert u boerderij de Heestert. Deze gerestaureerde boerderij dateert waarschijnlijk uit het einde van de 16e eeuw.
Omschrijving
Deze wandelroute voert u door een prachtig landschap van bos en heide met droge en natte delen.
De Cartierheide is een natuurgebied dat onderdeel uitmaakt van het Natuurgebied De Kempen en dat zich bevindt in de gemeente Bladel. Het gebied is 172 ha groot.
De naam van het gebied is ontleend aan baron Emile de Cartier de Marchiennes.
Deze kocht in 1863 het nabij deze heide gelegen Duizels Hof en gebruikte de heide als jachtterrein. Hieraan is het te danken dat het gebied in de jaren '30 van de 20e eeuw niet werd ontgonnen. Aan de baron herinnert ook het zeldzame berkenlaantje, een beschut pad langs het ven, van waaruit hij ongezien op de eenden in de vennen kon jagen.
Sinds 1932 is het gebied eigendom van Natuurmonumenten, maar tegenwoordig wordt de Cartierheide beheerd door Staatsbosbeheer. De zoon van de baron, die eveneens Emile heette, heeft toen zijn gebied aan Natuurmonumenten geschonken.
De Cartierheide wordt doorstroomd door het Dalems Stroompje en men vindt er dan ook veel vochtige heidegebiedjes, berkenbroek en gagelstruweel. De bovenloop van het Stroompje werd in 1994 hersteld. Direct ten westen van de Cartierheide ligt de Palts en Kroonvense Heide.
In het gebied groeien onder meer Ronde zonnedauw en Klokjesgentiaan.
Reptielen als Gladde slang, Levendbarende hagedis en Hazelworm leven hier.
Ook de Heikikker kan men er vinden.
Door het gebied zijn wandelingen uitgezet.
De Cartierheide
Het natuurgebied heeft veel planten- en diersoorten. Het is een ideaal gebeid voor natuurliefhebbers, vogelaars en wandelaars. Vindt hier onder meer struikheide, dopheide, ronde zonnedauw, wilde gagel en klokjesgentiaan. De aanwezige vogelsoorten zijn rijk gesorteerd. U vindt er de blauwborst, tapuit, klapekster, kruisbes en kokmeeuw. Zelfs reptielen als de gladde slang, de levendbarende hagedis en de hazelworm leven hier, naast amfibieën als de heikikker, de groene kikker of salamanders. Op stille momenten kunt u op de Cartierheide zelfs reeën, hazen of vossen tegenkomen.
Baron De Cartier
De oorsprong van de naam Cartierheide ligt bij baron De Cartier De Marchiennes, die het ernaast gelegen Duizels Hof in 1863 kocht. Zoon Emile schenkt het terrein in 1932 aan Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten. Staatsbosbeheer probeert de heide te bewaren door te plaggen, maaien en te laten begrazen. Dit leidt tot een mooie, afwisselende heide. De Bazadaise koeien grazen er van voorjaar tot najaar en geven de heide een extra natuurlijk uiterlijk.
Bezoekers kunnen het gebied dat zo’n 172 hectare groot is te voet, met de fiets of per rolstoel doorkruisen.
Tips!
Zorg voor goed passend schoeisel
Neem voldoende drinken en eten mee voor onderweg.
Wandel op drukke wegen altijd tegen het verkeer in, u ziet zo voertuigen aankomen.
Wijk niet af van de aangegeven routepaden.
Sommige routes bevatten trajectdelen die niet toegankelijk zijn voor honden.
Informeer daarom altijd van tevoren.
Indien toegestaan, gelieve uw hond aan de lijn te houden, tenzij het een speciaal honden-losloop-gebied betreft
hapert - De Pan Cartierheide: het groene tapijt aan het begin van de zomer.
Afstand : De lengte van route A = 8 KM, route B = 10,5 KM C= 7 KM
Bewegwijzering : geen
GPS : N51 27.737 E5 08.354
Dorpsstraat 2, Esbeek
DE ROUTE :
Het is ook mogelijk op andere punten te vertrekken b.v. bij Horeca of station N.S.
Verklaring van de Waypoints
1 Gasterij Schuttershof, Dorpsstraat 2, Esbeek
2 Schaapskooi
3 Het Landgoed, Lage mierdseweg 3, Esbeek
4 Kampeerboerderij De Kievit, Prins Hendriklaan 4, Esbeek
5 In Den Bockenreyder , Dunsedijk 3, Esbeek
RP-1 Routepunt A-B
RP-2 Routepunt A-B
RP-3 Routepunt B-C
RP-4 Routepunt B-C
Esbeek is een dorp in de Nederlandse provincie Noord-Brabant en vanouds behorend tot de gemeente Hilvarenbeek. Het dorp heeft ongeveer 1.100 inwoners.
Het dorp is ontstaan uit een kransakkerdorp, waarvan ook tegenwoordig de structuur nog goed te herkennen is. Naast Esbeek omvat het de buurtschappen Groenstraat en Hoogeind. De akker is gelegen op de westeoever van het Spruitenstroompje, een beek die 5 km ten noorden van Diessen in de Reusel uitmondt.
Pas in 1889 werd Esbeek een eigen parochie en ontstond er rondom de in 1890 ingewijde kerk een kleine dorpskern. Ook kwam er omstreeks deze tijd een stoomtram die van Tilburg naar Poppel reed, en waarvan de Oude Trambaan, een brede dreef die de bossen van de Rovertsche Heide en Landgoed de Utrecht scheidt, nog getuigt. Voorts kwam er bedrijvigheid in de vorm van een steenfabriek. De baksteenindustrie begon omstreeks 1900 door de familie Zeebregts, een geslacht van metselaars en aannemers. Vanaf 1923 echter kwam er een steenfabriek die op grotere schaal werkte, en de grootste werkgever van Esbeek werd. In 1994 werd er nog in geïnvesteerd, maar in 2008 kwam het bericht dat de fabriek, die inmiddels tot het Wienerbergerconcern behoorde, ging sluiten, omdat het bedrijf haar productie op een kleiner aantal locaties ging concentreren. De 16 werknemers werden ontslagen of moesten verhuizen.
Ondertussen kreeg Esbeek vanaf 1980 een eerste nieuwbouwwijk en een bedrijventerrein, "De Mierbeek" geheten.
Bezienswaardigheden
De Sint-Adrianuskerk werd gebouwd naar een ontwerp van de Osse architect H.R. Hendriks en werd ingewijd in 1890. Daartoe werd in 1889 de parochie Esbeek afgesplitst van die van Hilvarenbeek. In de kerk bevindt zich een gepolychromeerd houten beeld van de Heilige Cornelius. Dit is gerestaureerd in 1984.
In 1937 werd bij de kerk een buitenkapel gebouwd door architect J.C. van Buytenen in de traditionele baksteenstijl zoals gepropageerd door Alexander Kropholler. De kerk bezit sinds 1900 een reliek van Cornelius. In de kapel bevindt zich een kleiner Corneliusbeeld dat uit 1957 stamt.
De Pastorie.
Natuur en landschap
Esbeek ligt op aan de rand van een akkercomplex nabij het Spruitenstroompje. Ten zuiden van het dorp stroomt vanuit Landgoed de Utrecht de Hoogeindse Beek, via enkele vennen zoals de Broekeling, naar het noordoosten om bij Groenstraat in het Spruitenstroompje uit te komen.
Niet alleen Landgoed de Utrecht, dat ten zuiden van Esbeek is gelegen, maar ook de Rovertsche Heide, ten westen van Esbeek, zijn uitgestrekte bos- en natuurgebieden.
In Esbeek wonen veel nakomelingen van hen die een eeuw geleden de heide ten zuiden van het dorp ontgonnen hebben. Het prachtige, 2700 hectare grote, landgoed ‘De Utrecht’ is ideaal voor wandelaars en fietsers. Het is een schitterend voorbeeld van een gevarieerd ontginningslandschap, dat ongemerkt in het oude landschap verglijdt. ‘De Rovertse Heide’ en het landgoed ‘Gorp en Rovert’, sluiten zich hierop aan en voeren u tot ver over de grens met België.
Oude Kempische boerderijen liggen in het groen verscholen. Aan de rand van de ‘Rovertse Heide’ komt u een klein huisje tegen met de naam ‘Schuttel’. Deze naam verwijst naar de Rotterdamse kunstenaar Andreas Schotel (1896-1984), die deze hut tot zijn zomerverblijf maakte.
In de bossen van ‘De Utrecht bevindt zich een oud ‘cafééke’, ‘In den Bockenreijder’ genaamd. Het is een zeer bekend rustpunt voor fietsers en wandelaars en ook per auto bereikbaar. Maak kennis met de Brabantse hartelijkheid, u voelt zich er welkom en thuis.
Bewegwijzering: Het grootste deel van het parcours is bewegwijzerd met liggende rode ruitjes, liggende blauwe rechthoekjes en groene cirkeltjes waarin een half cirkeltje uitgespaard is (dit laatste teken wordt gebruikt voor de rondwandeling rond het meer). Het laatste stuk van de wandeling is ook nog wit-rood aangegeven, als deel van het Grote-Routepad 12.
Vertrekpunt: Pré-Barrage de Féronval in Boussu-lez-Walcourt ligt aan de N40, die Beaumont met Philippeville verbindt. Kom je uit de richting Beaumont, dan overschrijd je, even voorbij Boussu, de grens met de provincie Namen. Iets verder, bij de natuurstenen kapel van Sint-Anne, moet je de N40 naar rechts verlaten. Je volgt de asfaltweg rechtdoor, langs grote parkings en langs de Belvédère (rechts), een paviljoenachtig uitkijkpunt, hoog op een helling boven het meer. Sla de dwarsweg bij het meer rechts in en laat de auto achter op de uitgestrekte parking.
Aard van de weg: het traject dat min of meer de oever van het stuwmeer volgt, is van beton. Alle overige wegen zijn geasfalteerd.
Het zuidelijke stuk van de provincie Henegouwen wordt, gezien zijn vorm, de Henegouwse Laars genoemd. In het noorden ervan, net op de grens met de provincie Namen, werd een groots complex van stuwdammen aangelegd op ondermeer het riviertje de Eau d’Heure. Zo ontstond er een reeks stuwmeren, grillig van vorm door het golvende reliëf van de bodem. Hierdoor werd niet alleen een aantal waterhuishoudkundige problemen opgelost. Het werd ook een recreatief paradijs, ondermeer voor wandelaars.
Je vat post aan de voet van de Belvédère . Houd die heuvel aan je rechterkant, het meer dus aan je linkerkant. Volg de verkeersweg (druk in het hoogseizoen) tot net voorbij het meer. Op die plek verlaat je de verkeersweg naar links in de Hammeau du Feronval, bij de bordjes ‘Accès Ravel’. Langs een roodwit hek loop je het Bois Mazarin in.Je volgt de betonweg en daar wijk je niet van af, tot hij uitkomt op een grotere asfaltweg, ongeveer 3 km verderop. Intussen merk je dat het parcours aangegeven is met drie verschillende tekens, zie Bewegwijzering.Ongeveer 400 m voorbij het roodwitte hek verdwijnt de weg licht afdalend het bos in. Af en toe krijg je het meer in doorkijkjes te zien; in het bladloze seizoen is dat uiteraard een stuk beter. Uiteindelijk loopt de weg stijgend langs een volgend roodwit hek.
Daar bereik je een geasfalteerde dwarsweg, die je rechts moet inslaan, vrij stevig bergop door het zuidelijke stuk van het Bois Mazarin.Na 800 m bereik je een verkeersweg, de N589, die Boussu-lez-Walcourt met Cerfontaine verbindt en die moet je kruisen. Je volgt de pijl Erpion, een bescheiden dorp, iets ten westen van het bos en het merencomplex.Je passeert de eerstvolgende linkerweg, die Hameau de Badon heet, maar 200 m verderop moet je de eerste weg rechts inslaan en langs een picknickplek , een infobord en wat ooit een hekje is geweest, het bos dieper ingaan.
De routetekens uit het eerste stuk van de wandeling wijzen hier weer alle drie de weg.
Wat verder ontdek je, aan het eind van een met een slagboom afgesloten rechterzijweggetje, een jachtpaviljoen. Ongeveer 700 m diep in de zijweg die je insloeg, bereik je, bij een verharde rechterzijweg, een prachtige, overdekte picknickplek .
De asfaltweg daalt en is hier een stuk van het Grote-Routepad 12, maar de drie routetekens zijn eveneens nog altijd aanwezig. Je passeert een overblijfsel van een hek en iets verderop bereik je, over de deels gekanaliseerde Ruisseau d’Erpion, een dwarsweg die je, bij de drie routetekens en een Grote-Routeteken, rechts inslaat. Bij de bosrand gaat de weg fors de hoogte in. Bij ‘La Ruchette’, een taverne-restaurant, buigt de weg links af en ontdek je voor je het dorp Boussu-lez-Walcourt. Je bent in de rue des Carrières. Bij een hoeve staat een oud kapelletje onder twee kleine bomen.
Bij het kruispunt op die plek moet je haaks rechtsaf (drie routebordjes) en verlaat je dus het Grote-Routepad, dat rechtdoor loopt.300 m verderop wacht alweer een kruispunt, met links een picknickplek. Hier loop je rechtdoor, om 500 m verder uit te komen op een verkeersweg, de N589. Sla die weg rechts in, om ongeveer 100 m verderop linksaf de pijl ‘Relais de Falemprise’ te volgen.Aan je linkerhand blinkt het meer, gevormd door de voorstuwdam van Féronval. Tot slot blijf je de verkeersweg volgen. Loop wel aan de linkerkant en als het kan achter de vangrails.Je passeert de plek waar je in het begin van de wandeling het Bois Mazarin binnen bent gegaan. Je bereikt zo meteen het eindpunt van het tochtje, de voet van de ‘Belvédère’.
Omschrijving
Froidchapelle ligt in het noordelijke deel van de Henegouwse Laars, bij de stuwmeren van de Eau d'Heure, het grootste merencomplex van België. Die meren zijn uiteraard de grote toeristische blikvanger van de gemeente, maar ook de omgeving is rijk aan natuurschoon: glooiende heuvels, talrijke bossen, rustige dorpen en gehuchten.
Historisch
Een fragment van een veelluik en het 'testament van Sinte-Aldegondis' leren dat het dorp oorspronkelijk toebehoorde aan het kapittel van Maubeuge, maar in de 12de eeuw overging naar het graafschap Henegouwen. In 1597 werden alle 92 huizen van het toenmalige Froidchapelle door een brand verwoest. Het dorp van Boussu-lez-Walcourt behoorde toe aan het prinsbisdom Luik. Het werd in 1678 bij Frankrijk en in 1816 bij de Nederlanden ingelijfd. In 1831 vroegen de inwoners de aanhechting bij Frankrijk.
Start : Aan de kerk van het dorp Born, in het Duitstalig gedeelte van Belgie.
Afstand: 9,5 km
Bewegwijzering : geen
GPS : N50 19.957 E6 07.056
DE ROUTE :
Born is een Duitstalig dorp in de Belgische provincie Luik. Het hoort bij de gemeente Amel en heeft bijna 600 inwoners.
De spoorbrug van 1916, traject Amel-Born.De naam Born komt van het woord bron en verwijst naar het grote aantal bronnen dat er ontspringen.
De wandeling verloopt de eerste kilometers uiterst vlot doordat ze over de Ravel tussen St-Vith en Waimes liep.
Een Ravel is een oude spoorwegbedding die omgebouwd is tot fiets en wandelpad.
Daardoor zijn er hier geen grote hoogteverschillen.
De vergezichten links en rechts waren prachtig, en de rivier de Emmels kronkelde rustig door de vallei.
Dit is echt genieten van de omgeving! 4km lang volgden we deze Ravel,
Op het keerpunt van de tocht staat een enorme hoeve, "Gut Eid" genaamd.
Het is een grote witte hoeve met groene vensters en deuren, precies zoals in de boekskes.
Op deze terugweg hebben we een beetje een golvend terrein maar nooit echt steil, de 9,5 km is zeker de moeite waard, laat u niet afschrikken door de afstand.
Na nog een klein stukje door het gemeentebos van Amel staan we terug aan de kerk van Born, met het oude spoorwegviadukt op de achtergrond.
Bezienswaardigheden
Kerk (St. Lucia), romaans
Viaduct: 285 m, 11 bogen (oude spoorweg)/"Von Korff"-brug
Start : Kerk van Grobbendonk - ruime parking achter de kerk
Afstand : 10 km
Bewegwijzering : geen
GPS : N51 11.440 E4 44.293
De kerk van Grobbendonk bereik je door de E313 te verlaten bij afrit 20-Herentals-West. Via de N13 richting Nijlen en de afslag rechts in Bouwel bereik je aan de overzijde van het Albertkanaal het centrum van Grobbendonk.
DE ROUTE :
Gevarieerde wandeling met veel bossen en onverharde bospaden, langs Boshoven, Molenheide en Molenbos. In natte periodes zijn stevige wandelschoenen aan te raden.
De benedenvallei van de Kleine Nete en de Aa werd vaak beschreven door Felix Timmermans. De bekende Vlaamse schrijver vertoefde graag in het vlakke en afwisselende landschap van vochtige weiden omzoomd met bomenrijen, uitgestrekte bossen met her en der nog heiderestjes.
Je vertrekt aan de kerk richting Gemeentelijke Bibliotheek.
De huidige parochiekerk van Grobbendonk werd ingewijd in 1951. De vorige kerk werd immers vernield tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is een Neoromaans bouwwerk van meester J. Ritzen dat erg sober van inhoud is. Het hoogkoor bestaat uit grijs marmer, evenals het altaar, de beide zijaltaren en de communiebank.
Je passeert achtereenvolgens enkele bankkantoren en horecazaken. Blijf rechtdoor lopen, de Bergstraat in. Aan het benzinestation volg je niet de hoofdbaan naar links, maar ga je verder rechtdoor (Nijverheidsstraat).Blijf rechtdoor lopen voorbij het kerkhof en een reeks bejaardenflats. Aan het rondpunt neem je de tweede straat links (Kapelstraat). Honderd meter verder heb je aan je linkerkant de mooie kapel van Boshoven, gewijd aan O.L.Vrouw van Lourdes en meer dan honderd jaar oud .
In 1957 werden hier overblijfselen gevonden van een voor de Kempen zeer belangrijke driehoekige Romaanse kerk met vierkant koor. Uit respect voor het sacrale karakter werd op de plaats van het koor een kapelletje gebouwd.
Je vervolgt de Kapelstraat die iets verder van naam verandert in Koekoekstraat. Die wordt op het einde afgesloten door twee stenen pilaren. Maar zover moet je niet gaan, want 50 meter daarvoor is er een smal bospaadje rechts dat je inslaat. Blijf dit pad steeds rechtdoor volgen, ook wanneer het overgaat in een brede, halfverharde weg. Steek even verder de rijweg over en volg verder een smalle asfaltweg, de "Vliegenzwam". Waar die uitloopt op een puntig ijzeren hekken neem je links en volgt even verder de rechtse bocht. Het wordt een smalle asfaltweg en zo kom je op een viersprong. Je gaat niet naar Pulle, maar neemt de weg rechts (De Boshoven) en die blijf je volgen. Ook de weg naar de manege Welkomhoeve laat je links liggen en je volgt het betonbaantje naar rechts. In de volgende linkse bocht verlaat je dit echter en neem je rechtdoor het (soms moeilijk zichtbare) pad ,links van de aarden wal, dat recht het bos in gaat. In het bos neem je rechts en onmiddellijk terug links langs de draadafsluiting. Blijf die afsluiting volgen tot aan een open plek waar je links het smalle paadje tussen het kreupelhout neemt. In het dennenbos hou je links aan en blijf je het paadje volgen tot aan een bredere bosweg. Hier ga je rechts en onmiddellijk terug links een andere bosweg in. Volg die tot aan een asfaltweg waar je rechts neemt en die je volgt tot aan het linkse pad naast huisnummer 6.
Dat is de Trawantelberg die je inslaat. Negeer de weg links (Kwikstaartendreef) en blijf rechtdoor het paadje volgen tot aan een kruispunt met verschillende half verharde wegen. Neem daar de Mezendreef, dat is ongeveer rechtdoor. (De wegwijzers zijn zeer onduidelijk geplaatst. De Vlaamse Gaaiendreef is de weg uiterst links. Je moet het huis met de roomkleurig baksteen langs rechts voorbij).
De Mezenweg mondt uit op een asfaltbaan die je naar links volgt en die je leidt door een prachtig onderhouden gebied en door een jonge eikendreef.Op het einde tref je links zelfs een prachtige natuurlijke tuin met waterpartij en fonteintje. Waar de asfalt eindigt en de weg een haakse bocht naar links maakt ga je rechts het (zeer smalle) paadje tussen de velden in. Na een linkse bocht komt dit uit op een half verharde weg die je naar rechts volgt. Bij de eerste zijweg ga je opnieuw rechts en na 50 meter sta je aan Taverne "De Roos van Casablanca" Je bent ongeveer halverwege de wandeling en een versnapering zal misschien wel welkom zijn.
Vervolg je weg (niet op je stappen terugkeren!) het bos in. Aan de T ga je links en aan het eerste kruispunt gewoon rechtdoor (aanduiding rode pijl). Volg deze weg tot aan de eerste huizen van Vorselaar.Op het kruispunt neem je de tweede weg rechts (de Molenhei nummers 9 t/m 17). Steek de Molenbaan over, ga even rechts en vervolg je weg links langs de Molenhei.
Aan de witte villa met huisnummer drie neem je rechts. Negeer alle zijwegen en volg dit zanderige bospad tot aan de Pullesebaan. Ga hier rechts, loop tussen de betonnen zuilen door en sla 100 meter verder de bosweg links in. Je komt voorbij een prachtige rij beuken die waarschijnlijk ooit een dreef hebben gevormd maar waarvan op de linkerkant nog maar enkele exemplaren overblijven. Draai op het einde zachtjes mee naar rechts en volg de beuken die hier nog in een dubbele rij aanwezig zijn tot aan de rand van het bos. Aan de eerste en ook enige rustbank op de wandeling ga je rechts, volg je de asfaltweg die overgaat in klinkers en neem je de tweede weg links voorbij het gemeentebord Grobbendonk, de Hoogveldstraat.
Waar die eindigt ga je even rechts en onmiddellijk terug links, een kerkwegel in die op de drukke baan Grobbendonk - Vorselaar uitkomt. Nog even rechts die baan volgen en je bent terug op het vertrekpunt..
In het noordoosten van de provincie Vlaams-Brabant ligt Diest, een gezellige, innemende Demerstad met een groots en rijk verleden.
Een pracht van een wandeling waar toch wel enkele klimmetjes in voorkomen,met prachtige vergezichten,echter nogal moeilijk voor mensen met een rolstoel
Starten doen we aan het station van Diest,waar we links de trappen nemen van de voetgangersbrug over de treinsporen
Station Diest is een spoorwegstation langs spoorlijn 35 (Hasselt - Leuven) in de stad Diest.
In het station vertrekt ook spoorlijn 17 naar Tessenderlo, die tot 1984 doorliep tot Beringen. Ook de voormalige spoorlijn 22 naar Tienen vertrok uit het station Diest.
We steken de R26 over en nemen de eerste straat rechts, de Lazarijstraat.
Even klimmen tot we bovenaan een mooi panoramisch zicht krijgen op het vliegveld van schaffen
We komen ook een aantal plakketjes tegen van het vliegveldpad.
Vervolgens hebben we – Merelstraat – Vennestraat – Klappijstraat –
Even voorbij de bocht links zie je twee (glazen) bollen , dit padje omhoog volgen tot voorbij het voetbalveld tot op de Kruisstraat.
Opgepast,we steken de N127 over en gaan de nieuwe verkaveling “de lintenberg”op
Rechtdoor de wandelweg door de verkaveling tot de broekstraat
Terug de N127 oversteken en rechts de holleweg (dit is zijn echte naam) in.
Aan de lichten recht oversteken de turnhoutsebaan in
Groenstraat – Lazarijstraat – Fort Leopoldlaan – en terug de voetgangersbrug over Diest het station
Jauchelette (Waals: Djåçlete) is een dorp van de gemeente Geldenaken en ligt aan de Grote Gete.
De naam betekent Klein-Geten, in tegenstelling tot Geten (Frans : Jauche).
De Sint-Gertrudiskerk van 1220 werd in 1823 vergroot en in 1926 grondig gerestaureerd. Op het grondgebied van het dorp staat de cisterciënserinnenabdij van La Ramée (Rameien), gesticht in 1216. Er is nog een indrukwekkende hoeve van bewaard.
De Abdij van La Ramée is een beschermd historisch monument dat met smaak en respect gerestaureerd werd en waarvan de oorsprong teruggaat tot de 18de eeuw.
De hoeve ligt in Midden-België, in Waals-Brabant, dicht bij de grens met Vlaanderen.
Haar dynamisch en professioneel team staat tot uw dienst voor de organisatie van alle soorten evenementen, of het nu om culturele, gezins- of bedrijfsevenementen gaat.
De hoeve en de schuur werden geklasseerde monumenten en locatie in 1980 en hebben de prijs CAÏUS gewonnen van het Waalse Gewest in 2000. In 2001 kreeg zij de Europa Nostra prijs en in 2002 werd La Ramée erkend als belangrijkste monument van Wallonië.
Over de origine van de abdij La Ramée tast men in het duister : we bezitten geen aanwijzingen over het moederklooster, noch over de precieze stichtingsdatum. Een gemeenschap van cisterciënzer slotzusters in Kerkom, ten noordwesten van Tienen. Deze plek bleek ongetwijfeld niet geschikt en de kloostergemeenschap werd in 1215 of 1216 overgebracht naar Jauchelette waar zij zich vestigde op een stuk land geschonken door Gérard de Jauche en zijn dochter Helwide, abdis van Nijvel.
La Ramée was als abdij autonoom, maar bleef onder het spirituele voogdijschap van de grote abdij van Villers staan.
Van de oude cisterciënzer abdij, gesticht in de 13de eeuw, zijn enkel de boerderij en de schuur bewaard gebleven, twee opmerkelijke gebouwen uit de 18de eeuw. In de schuur, één van de grootste van het land, hebben we zicht op een reusachtig houten geraamte geplaatst op steunpilaren. De stallen vormen een enorme ruimte, waarvan het plafond bestaat uit een drievoudig booggewelf van baksteen. Het geheel is geklasseerd en omgebouwd tot een centrum voor seminaries en recepties, met een theaterzaal. In de oude boomgaarden van de abdij is een "fruiticum" geïnstalleerd.
Maar la Ramée heeft meer bijzonderheden. Zoals de Tiendenschuur, de grootste schuur van België (49meter lang, 22 meter breed en 21 meter hoog). Het meest prestigieus is de grote zaal. Hier schuilt onder een authentieke achttiende eeuwse balkenstructuur een vloer van origine terracotta. Om maar te zwijgen over die dubbele rij zuilen van bewerkt blauw steen waarop drie fraaie koepels steunen. En dat voor zo’n grote zaal: maar liefst 240 personen kunnen hier genieten van een gastronomisch diner. Ook kan men hier een receptie houden voor 520 personen.
Dat la Ramée zijn eigen bier heeft, is niet zo verwonderlijk. Mortelmans: ‘Zodra de abdij in 1216 gesticht was, begonnen de zusters met brouwen. Of ze met hun eigen gerstenat proostten op de inauguratie vermeldt de geschiedenis niet. De complete levensloop van het bier staat niet in de documenten vermeld. Hier en daar vinden we in de geschiedenis enkele sporen. Zo blijkt uit achttiende eeuwse documenten dat la Ramée drie molens, een zagerij maar ook een brouwerij bezat.’ In 1864 kwam er een eind aan het brouwen.
Totdat het op 21 juli1997, ter gelegenheid van de nationale feestdag, weer op de markt kwam. Aarzelend brouwde de kleine Namense brouwerij les Artisans Brasseurs 35.000 liter per jaar. Het bier sprak niet alleen consumenten en horeca aan maar ook slager Biewart en kaasmaker Belgomilk. Op basis van het bier kwamen er niet alleen paté en worst, maar ook een zachte romige kaas. Twee jaar geleden nam Brunehaut de roerstok over. Deze, o.a. om zijn jeneverbier bekend staande, brouwerij produceert nu gemiddeld 400.000 liter per jaar La Ramée.
Vanuit Bredene via allerlei rustige paden naar de spuikom in Oostende die naast waterrecreatie ook dient voor het kweken van oesters.
Bij aankomst aan de spuikom zijn 4 grote betonblokken te zien
Via de vismijn van Oostende bereikt men de duinen waar nog enige bunkers van WO2 te zien zijn.
Eentje is zelfs in de weg verwerkt.
Via een betegeld en autovrij pad langs de kuststrook wandel je richting Bredene.
Een zijsprong door de duinen wordt beloond met grandioze vergezichten.
Via voetgangersbrug kan men een drukke weg veilig dwarsen en bereikt men terug het vertrekpunt.
Aan de spuikom kan het wel zéér hard waaien, dus bij koud weer is een dikke trui geen overbodige luxe.
Hendrik Consciencelaan – bruggelaan – frankrijklaan – zeelaan – lindestraat – frankrijklaan – keerweg – polderstraat – langs de sportvelden – spuikomlaan – schietbaanstraat – sluisplein – N34 oversteken – vismijnlaan – haringstraat – wandelaarkaai – sas over – buskruitstraat – luisbosstraat – halvemaandijk – spinoladijk – langs de duinen – koninklijke baan oversteken – marktplein – kapelstraat – driftweg – einde
Een spuikom bestaat uit bassins of polders die in verbinding staan met een zeehaven via een spuisluis en die men in vroeger tijden bij hoogwater liet vollopen om ze vervolgens bij laagwater met grote kracht te ledigen. Zo kon overtollig slib uit de havens verwijderd worden, zelfs zonder de hulp van baggerschepen.
De Spuikom bevindt zich in het oostelijk deel van de stad Oostende. De Spuikom grenst aan de Haven van Oostende en vormt als het ware een “waterlob” binnen de woonstructuur van de Vuurtorenwijk (Oostende) en de wijk Sas Slijkens (Bredene). De spuikom vormt voor heel wat kustbewoners en toeristen een belangrijke plaats voor watersportrecreatie, zoals vissen, zeilen, duiken, surfen…
Veiliger voor fietsers en voetgangers
De inrichting van de Schietbaanstraat ter hoogte van de Vuurtorenwijk is ten vroegste voor 2010.Deze werken werden uitgesteld op vraag van het Bredens gemeentebestuur, dit in functie van de werken die nog tot 2010 worden uitgevoerd in de Pr. Elisabethlaan Er komt een wijkpark met een wandelpromenade tussen de Sluisplein en het Parkbos. In de Schietbaanstraat ter hoogte van het Parkbos wordt een rijweg en een apart fiets- en wandelpad aangelegd.Blikvanger wordt in ieder geval de houten wandelpromenade die op de dijk van de Spuikom zal worden aangebracht
Voor deze trip door Bellingen parkeer je je wagen best in de Cantemprestraat (historisch gezien verkeerd geschreven, maar kom...) bij de kerkhofmuur.
Voor je je benen strekt, moet je er wel aan denken dat je tijdens deze wandeltocht van bijna 10 km onderweg geen enkel café tegenkomt!
De abdij hoeve laat je achter je liggen (dat wordt de 'uitsmijter' van de tocht), terwijl je ook de vroegere pastorij aan je linkerhand voorbijwandelt. Trek in de Trapstraat naar 'boven', in de richting van de velden. Na een 400 m kom je op een kruispunt waar je rechts niet naast een huis kunt kijken waartegen een kruisbeeld is aangebracht.
Neem echter links, aan de kant van de wegwijzer die blijkbaar al veel emoties heeft doorstaan.
Deze ruilverkavelingsweg van bijna 1 km lengte leidt je door het Strik-en Kruisveld, vroeger eigendom van de priorij. Links heb je een mooi vergezicht op onder andere Bogaarden en Heikruis. Recht voor je trekt de radartoren van Kester de aandacht en rechts probeert het kerkje van Pepingen op te vallen. Beneden gekomen laat je de 'staande wippen' rechts liggen, tenzij er een wedstrijd bezig is, want dan moet je toch even pauzeren.
Draai dan links naast de muurkapel mee tot op de bredere betonweg: Hoesnaeke heet het hier. Houd links aan tot je zowat 500 m verder nogmaals links een weg vindt die zich 1,2 km door het Pajottenlandse landschap wil kronkelen. Niet alleen mode- en publiciteitsfotografen, maar ook filmploegen hebben hier al menig beeldje geschoten met de imposante en beschermde abdij gebouwen op de achtergrond.
Aan de monumentale maar toch enigszins vervallen boerderij 'Hof ter Kammen' betreed je een grotere weg op het grondgebied van Bogaarden. Ook hier weer naar links, de driesprong voorbij (Kriekelaerestraat), tot je even voorbij de bibliotheek aan je rechterhand een asfaltweg naar beneden ziet slingeren. Daal deze Terheugenstraat zo’ n 400 m af tot aan een brugje over een niet zo proper beekje en trek nu links weer de glooiende velden in. Meteen ben je halfweg de wadeling.
Na 1 km bereik je door een mooie dreef het kasteel 'Den Dael' dat rond 1650 in Franse stijl werd opgetrokken.
Het is omringd door een park met vijvers - uitgewerkt door Le Notre die ook de hovingen van VersailIes ontwierp - maar daar merk je hier niet zoveel van.
Terug naar links om 400 m verder een scherpe bocht te maken naar én in de Oaelestraat. Die volg je 1 km, tot ze omhoog kruipt naar een kruispunt. Ga rechtdoor de Dorekensstraat in. Rechts van de weg vind je hier nog enkele restanten van een tankversperring uit de Tweede Wereldoorlog. Links in de verte oogt het Terloo-torentje vrediger. Zo'n 600 m verder, op de driesprong, volg je de Hoevestraat die je vrij snel de kerk van Beert openbaart. Net voor de eerste boerderij links ('De Eik') trekt een bonkige kasseiweg, naast een vijver en tussen de stallingen van het hof, naar het hoogste punt van deze tocht.
Je neemt daar de Kattenholstraat , tot je na 300 m naar links zwenkt in de richting van de huizengroep, in de volksmond nogal hautain 'Klein Brussel' gedoopt.
Waar kom je uiteindelijk, na nog 700 m, uit? Juist ja, aan de roestige wegwijzer die je bij de start reeds tegenkwam. Je wagen vind je van hieruit zeker terug.
Als je het geluk hebt om de abdijkerk open te vinden, wat niet zo vanzelfsprekend is op een weekdag, ga dan zeker binnen. En een blik door de toegangspoort van de abdij hoeve , nog iets verderop in deze doodlopende straat, mag je als beloofde 'uitsmijter' zeker niet missen. Het hof bezoeken is een moeilijker aangelegenheid.
Wat je moet weten !!
1 Bellingen bereik je best via de steenweg Halle- Ninove. Even voor het
dorpscentrum van Pepingen (als je uit Halle komt) of erna (als Ninove je vertrekpunt was) staan twee wegwijzers onder elkaar: Hondzocht Bellingen. Terwijl de 'hond' er 2 km over doet om zijn Bellingse bestemming te halen, sta jij al na 1,5 km aan de kerk.
2 In de buurt die Wanake wordt genoemd, stond ooit het kasteel van Engelbert van Edingen. Na een geschil met de graaf van Henegouwen kwam hij zich hier op het einde van de 12de eeuw vestigen om, indien nodig, vlug naar het naburige en veiliger Brabant te kunnen overwippen. Engelbert en zijn vrouw werden overigens in Bellingen begraven.
3 Het kasteel 'Den Oael' was ooit de heerlijkheid 'Ledale' en bezat een eigen meier, schepenen en schandpaal. Van de 17 de tot het begin van deze eeuw was het kasteel eigendom van de uit Gent afkomstige familie van Hoobrouck de te Walle. Deze familie leverde niet alleen vele Bellingse burgemeesters af, maar bezat tevens het grootste deel van de gronden van deze gemeente en van Bogaarden.
4 Terloo, een vroegere kasteelhoeve die nu als dorpsschool en klooster dienst doet, bestond reeds in de 13de eeuw als heerlijkheid. Vermoedelijk was het door een slotgracht omwald en via een dreefverbonden met het kasteel van 'Den Oaei'.
5 Kanenhol, ook Kanenhof genoemd, is het hoogste punt van de gemeente Beert.
Tot in 1940 stond hier nog een windmolen van waarop je volgens sommige bronnen vijftien kerktorens kon aanschouwen. Volgens professor Lindemans betekent de naam zoveel als 'gronduit- holling bevestigd met paal- en rijswerk'. Op Kattenhol zouden twee secundaire Romeinse heirbanen elkaar hebben ontmoet: enerzijds de verbinding Beert-Saintes-Rebecq en anderzijds de lijn St.-Pieters- Leeuw-Beert-Kester waar aansluiting werd gemaakt met de grotere Bavai-Asse-route.
6 Met de spotnaam Klein Brussel wordt een groep armelijke huizen aangeduid die vroeger Alvereie heette. Alvereie is een Romaans woord dat zijn wortels heeft in albaretum, wat abelenbos betekent.
7 De laat-gotische Onze-Lieve-Vrouwkerk (1619-1623) bevat eenoudere sacristie: de voormalige grafkapel van de Heren van Edingen. Aan de noordkant heeft deze kerk geen vensters, daar tegen deze blin- de muur het klooster was aangebouwd. Het ruime koor bewijst dat het klooster ooit dichtbevolkt was. Het meubilair is overwegend classicistisch, terwijl de kansel in rococostijl is. Er hangen ook twee schilderijen van de Antwerpenaar Hubenus Sporckmans die tot de school van Ru- bens behoorde. Wapenborden en grafzerken - zowel binnen als buiten - verwijzen steeds naar de abdij of naar de bewoners van de omliggende heerlijkheden.
8 De abdij hoeve die samen met de omgeving in 1982 werd beschermd,
was een gedeelte van het klooster dat heel zijn eigendom met hoge muren liet omgeven. De schuur en de stallingen zijn bijna intact gebleven, net als de toegangspoon waarboven het wapen van Cantimpret prijkt. Het geheel is nu eigendom van de niet-onbemiddelde familie De Clerck, die in februari 1992 in het nieuws kwam door de ontvoering van (klein)zoon Anthony.
Nota; deze route is al een paar jaar oud,als er dingen zijn die niet meer kloppen,verwittig me dan.
Deze bewegwijzerde provinciale wandelroute (11 km) start aan de kerk van Louise-Marie, een gehucht gelegen op de grens van Ronse en Maarkedal.Deze natuurwandeling brengt ons meestal over onverharde wegen of paden in een streek met een wisselend reliëf.We krijgen schitterende gezichten op de vallei van de Trochbeek en het Muziekbos.
erg variërend terrein, flink stijgen en dalen.
Bij regenachtig weer kan de wandeling er vrij modderig bij liggen. Aangepast schoeisel dus.
In het noordoosten van Ronse ligt het Muziekbos, een ideale plaats voor natuurliefhebbers. De naam Muziekbos heeft oorspronkelijk niks met muziek te maken. De "Muz" in het woord Muziekbos verwijst wel naar het Keltische "moeras" - een drassig lapje grond gelegen tussen watertjes. Het 50 ha grote beukenbos is grotendeels privaat, 13 ha zijn openbaar bezit. Het bos dekt een flink stuk van de Muziekberg in. Deze beboste "berg" maakte ooit deel uit van de natuurlijke grens tussen noord en zuid. Boshyacinten of blauwe kousjes zorgen hier rond de maanden april/mei voor een indrukwekkend bloementapijt!
We geven het maar meteen toe: met muziek heeft dit bos weinig te maken. De 'Muz' is Keltisch voor 'moeras'. Toch heeft deze wandelroute veel noten op haar zang. Zelfs de startplaats klinkt als muziek in de oren: Louise-Marie. De naam van dit gehucht op de grens van Ronse en Maarkedal is een eerbetoon aan de eerste Belgische koningin. Zij overleed op de dag dat de nieuwe kerk van dit dorpje werd ingehuldigd. Letterlijk hoogtepunt is de top van de Muziekberg (148m), waarop een toren staat
