Inhoud blog
  • NEEM HET NIET!
  • FRANK
  • STOF TOT NADENKEN
    forum

    Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum

    Archief
  • NEEM HET NIET!
  • FRANK
  • STOF TOT NADENKEN
    Blog Walter Van Steenbrugge
    La Parole est Libre, La Plume aussi...
    01-03-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.NEEM HET NIET!

    Het was een intrieste en pijnlijke week voor justitie. Van Antwerpen tot Gent. Het ging in beide Vlaamse steden niet zomaar om een akkefietje, een uitschuivertje, geen incidenteel accident. Vrouwe Justitia werd in haar hart getroffen, in haar existentie aangetast.

    Antwerpen

    In Antwerpen werd in de zaak van Jonathan Jacob in beelden vastgelegd wat we al jaren wisten. De ongebreidelde en ongecontroleerde macht van het Openbaar Ministerie kan alles toedekken, zelfs brutaal geweld dat leidt tot de dood van een medemens. Doofpot, schriftvervalsing, onverantwoordelijkheid, alles mag, zelfs op het graf van een slachtoffer dat omkwam door de handen van enkele beschermde bruten.

    Plaatsvervangende schaamte is het enige wat overblijft , naast het klamme verdriet in de ogen van vader Jacob. Een oprechte uiting van berouw en excuses kon er zelfs nog niet af.

    Gent

    In Gent kwam het proces De Gelder op kruissnelheid. Een assisenproces, voorbehouden voor de beoordeling van de zwaarste misdaden, heeft tot doel de waarheid te vinden, in alle betekenissen van het woord, moet louterend werken en herstelgericht voor alle partijen.

    Hoopvol

    Enkele weken voor de start was ik nog hoopvol dat het proces De Gelder maatschappelijk zinvol en grensverleggend zou zijn. Het werd evenwel, totnogtoe, een afknapper, een slecht schouwspel. Het proces begon met het onredelijke en zelfs onbegrijpelijke verzoek van de burgerlijke partijen tegen de aanwezigheid in de rechtszaal van de ouders van Kim De Gelder. Een brandmerk als waren de ouders mededaders. De antwoorden en uitspraken van Kim De Gelder ontlokten nog meer kwaadheid bij de slachtoffers. De Gelder schoffeerde zowat iedereen : de slachtoffers, de magistraten en de advocaten. Zelfs zijn eigen raadsman. Hij haalde ook uit naar zijn ouders, om de voor de hand liggende reden dat zij destijds gepoogd hadden hun zoon te colloceren.

    Speelbal

    Kim De Gelder doet met andere woorden alles om gehaat te worden. Hierdoor wordt hij een ordinaire moordenaar genoemd (zelfs door de scherpe analist en columnist Hugo Camps) en is hij een gemakkelijke speelbal voor de advocaten van de burgerlijke partijen, die zich moeiteloos wentelen in zelfgenoegzaamheid. Een ongelijk gevecht tussen 27 gladiatoren en 1 kansloze.

    Er is een totaal gebrek aan overeenstemming tussen wat Kim De Gelder zegt en hetgeen zijn verdediger beargumenteert. Er is zelfs geen overeenstemming tussen wat Kim De Gelder zegt en wat hij denkt. Of anders uitgedrukt : hij is "not fit to stand trial".

    Internering

    Ofschoon de Kamer van Inbeschuldigingstelling bij de doorverwijzing van Kim De Gelder naar het Assisenhof een uitgebreid gemotiveerd arrest heeft uitgesproken, was het waarschijnlijk beter geweest om toen al de beveiligingsmaatregel van de internering uit te spreken.

    Het was een ideaal moment geweest om aan de publieke opinie uit te leggen dat een internering geen vrijspraak is, maar een maatregel strekkende tot de beveiliging van de maatschappij. De kans om uit te leggen dat een wraakgedachte nooit een drijfveer mag zijn, en al zeker niet als het gaat om een geesteszieke dader. Er had moeten verklaard worden wat precies een internering is, en hoe een geciviliseerde maatschappij best omgaat met gestoorde delinquenten. Hoe ze perfect uit de maatschappij kunnen gehouden worden en toch een menswaardige behandeling kunnen ondergaan.

    Psychiater

    Het slechtste moet, denk ik, nog komen. Als straks dokter Roger Deberdt zijn opwachting maakt als zelfverklaard gerechtsdeskundige, zal hij de stelling aankleven dat Kim De Gelder toerekeningsvatbaar moet verklaard worden. In zijn recent verschenen boek "De gezichten van de misdaad" legt hij zijn persoonlijke accenten over vijftig jaar dienst bij het instituut dat zich Het Gerecht noemt. Zijn boek is een opeenstapeling van gratuite beweringen, nietszeggende anekdotes en excelleert in ondeskundigheid. Het is bij het lezen van dit boek pijnlijk te moeten concluderen dat op basis van zijn expertises al heel wat gerechtelijke dwalingen zijn tot stand gekomen.

    Verontwaardiging

    Het proces De Gelder toont aan dat een sterke en kwaliteitsvolle justitie nodig is om op een geciviliseerde wijze om te gaan met misdadigers, en al zeker met de complexiteit van geestesgestoorde misdadigers. Men kan er de graad van beschaving aan aflezen.
    Het Antwerpse debacle bewijst dat we nog een heel eind verwijderd zijn van deze sterke justitie. In de week dat een van de mooiste en moedigste persoonlijkheden uit de twintigste eeuw, Stephane Hessel, het hoofd legde, past enkel verontwaardiging.

    Bijlagen:
    http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/opinieblog/blog/waltervansteenbrugge/1300301_blog_waltervansteenbrugge_justitie_standard   

    01-03-2013 om 00:00 geschreven door WVS  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (7 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    12-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.FRANK

    Afgelopen weekend kreeg de winter zijn fatale klap. De grijsharige pels afgeschud, weer tijd voor een fel kleurtje, een nieuw maatpak, voor leuke schoentjes.

     

    Dit sein krijg ik ieder jaar als Paris-Nice verreden wordt. De “Koers naar de Zon” heeft zijn naam dan ook niet gestolen.

     

    De etappe van zaterdag naar Nice mocht er best zijn dankzij de indrukwekkende solotocht van Thomas De Gendt, die op de Col de Vence zijn vluchtgezel, de Est Taramee, parkeerde en de bloemenmeid omarmde op de enig mooie Promenade des Anglais.

     

    Nergens zag ik een zee mooier blauw kleuren dan op het einde van de Promenade des Anglais richting Villeneuve.

     

    Toen ik de winnaar tegen die azuurblauwe hemel op het podium zag, dacht ik aan Frank Vandenbroucke, in 1998 eindwinnaar van diezelfde rittenkoers en net als De Gendt jarig op 6 november.

     

    Frank Vandenbroucke, ooit, ik dacht door Marc Stassijns, een godenkind genoemd, kon ook zo verschroeiend een demarrage plaatsen, remember 1999 en zijn raid op Saint-Nicolas richting Luik, Boogerd definitief afschuddend in Luik-Bastenaken-Luik.

     

    Maar Frank Vandenbroucke zal mij wellicht het meest bijblijven door de wijze waarop hij, aan de Dendermondse handboeien geklonken, compleet onnodig voor het oog van de flitsende camera’s ten tonele werd gevoerd, als ging het om de meest gezochte serial killer.

     

    De beelden gingen de wereld rond en de frêle, fragiele Vandenbroucke werd in 2002, toen nog maar 27, vakkundig naar de laatste rechte lijn van zijn leven gepiloteerd. Zelfs Armani, Versace en Ferrari konden Frank sindsdien niet meer doen blinken.

     

    Als de naam VDB viel of vandaag nog valt, is dit steeds stof voor discussie, maar haast nooit hoor je commentaren over de enorme schadelijke invloed van televisiebeelden op de man die verdacht wordt een misdrijf te hebben gepleegd.

     

    Het recht op het vermoeden van onschuld (Artikel 6 Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, afgekort EVRM) en het recht op privacy (Artikel 8 EVRM) versus het recht op informatie (Artikel 10 EVRM).

     

    De commissie Justitie van de Kamer van Volksvertegenwoordigers besprak vorige week een wetsvoorstel dat ertoe strekt de Voorzitter van de Rechtbank van Eerst Aanleg, zetelend zoals in kort geding, bevoegd te maken om de stopzetting of de intrekking te bevelen van teksten of beelden die het vermoeden van onschuld schenden. Bedoeling van het parlement is dat een rechter de noodzakelijke krijtlijnen trekt waarbinnen de media publicaties over processen mag doen, en toch haar obligate rol van waakhond kan nakomen.

     

    Voorbeelden van onnodig grievende, onbegrensde en al te sensatierijke journalistieke uitvallen zijn legio.

     

    Daarbij valt op dat de meerwaarde voor de actualiteit al te vaak schrijnend laag is.

     

    Bij de publieke opinie wordt het vermoeden van onschuld ingeruild voor het vermoeden van schuld.

     

    Zeer frequent gebruikt de media het argument dat publieke figuren maar een olifantenvel moeten hebben en zowel de goede als de schadelijke verslaggeving moeten tolereren, zelfs als het om foute berichtgeving gaat. Wie bestoeft wordt mag ook over de hekel.

     

    Alweer denk ik dan aan Frank Vandenbroucke, nauwelijks 19 en al beroepswielrenner, het kind van Zeus genoemd, of in Rome "Il bambino d’oro".

     

    Op die leeftijd bewust kiezend voor het ongelimiteerde openbare leven?

     

    Of eerder slachtoffer van het al te hongerig sportvee en dito sportmedia?

     

    Coureurszweet, liefst met schuim en witte pens eerder dan zindelijk het fair proces tegemoet.

     

    Het boek dat zowat één jaar voor zijn triest overlijden - op 12 oktober 2009 in dat groezelig hotelkamertje in Saly (Senegal) - werd uitgegeven, kon geen meer gepaste titel krijgen: “Ik ben God niet”.

     

    Het wetsvoorstel mag, mits de uitbouw van degelijke evenwichten en zin voor evenredigheid en proportionaliteit, snel tot wet verworden.

     

    12-03-2012 om 16:34 geschreven door WVS  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    05-03-2012
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.STOF TOT NADENKEN

    Vandaag start in Leuven het assisenproces rond de chiroleidster uit Kessel-Lo die haar pasgeboren baby zou verstikt hebben.

     

    Aanklacht: kindermoord.

     

    De aandacht vanuit de media voor deze zaak was aanzienlijk minder dan deze rond de “Kasteelmoord”.

     

    De problematiek die te Leuven voorligt, lijkt, op het eerste gezicht, nochtans niet minder maatschappelijk interessant.

     

    Hoe vertaal je juridisch de fatale handeling van een moeder tegenover haar baby die ze maandenlang droeg?

     

    Wat is het antwoord van de maatschappij op dit gebeuren?

     

    Zoals ieder assisenproces het wettelijk vereist, moet eerst de vraag beantwoord worden of de betrokken moeder wel schuld treft aan haar daad.

     

    Handelde zij doelbewust of schortte er iets aan het wilsproces dat leidde tot de dodelijke actie, met andere woorden: was er (voldoende) vrije wil?

     

    Pas nadien kan, desgevallend -namelijk bij een positief antwoord op de schuldvraag-, geoordeeld worden over een eventuele bestraffing.

     

    Hoe moeilijk een oordeel over de zin of de onzin van bestraffing ook kan zijn, de vraag naar de (voldoende) graad van vrije wil lijkt me nog moeilijker.

     

    Rond het vraagstuk of de vrije wil al dan niet bestaat, vond op zaterdag 18 februari ll. te Gent een heel interessante studiedag plaats met als centraal onderwerp het recent verschenen boek van Jan Verplaetse “Zonder vrije wil, een filosofisch essay over verantwoordelijkheid”.

     

    De auteur had die dag meerdere mensen uitgenodigd om hun licht te laten schijnen op diens basisstelling, namelijk dat onze, beweerdelijke, bewuste beslissingen de uitkomst zijn van onbewuste breinprocessen waarover we geen (ultieme) broncontrole hebben.

     

    Jan Verplaetse gaat duidelijk de mosterd halen bij de hersenwetenschappers maar bekritiseert van de andere kant deze wetenschappers omdat zij onvoldoende moedig zijn bij hun finale besluitvorming.

     

    Moraalfilosoof Verplaetse poneert zonder omwegen dat de vrije wil geen vermogen is dat je uitschakelt of waarvan je de aanwezigheid rapporteert na een psychiatrisch onderzoek.

     

    Hij zegt dat de vrije wil geen kwestie is van soms wel en soms niet, maar van niets. En al evenmin een kwestie van sommigen wel en anderen niet, maar van niemand.

     

    Nuance en gradatie zijn er alleen voor wie in de vrije wil gelooft”, aldus de auteur die, een gans boek vol, zijn stelling tracht te schragen aan de hand van een syllogisme dat gebruik maakt van een moeilijke propositielogica.

    Verder in het boek staat de auteur stil bij de gevolgen van het afschaffen van het klassieke schuldstrafrecht, wat zoveel stof tot discussie oplevert dat één boek nauwelijks kan volstaan om tal van argumenten en contra-argumenten aan te dragen.

     

    Voor mij was het denkwerk van de aanwezige filosofen (o.a. Etienne Vermeersch en Jean Paul Van Bendegem) rond dit heel rebelse en controversiële standpunt van Jan Verplaetse des te meer interessant, nu ik de avond voordien nog toeschouwer was van het weergaloze toneelstuk “Hitler is dood” met Warre Borgmans en Tom Van Bauwel in de hoofdrol.

     

    Laatstgenoemde vertolkte de rol van Goering, de hondstrouwe bondgenoot van Hitler, die gedurende negen dagen werd verhoord door de Voorzitter van het tribunaal die de Nürenbergse processen leidde.

     

    Het uitgesproken gedachtegoed van Goering, gekoppeld aan diens non-verbale communicatie, bracht mij danig van de kaart als ik over het thema van de daaropvolgende filosofendag begon na te denken. Goering, zot van glorie, handelend en moordend uit vrije wil ?

     

    De Oostendse poëet Karel Jonckheere zei ooit dat “nadenken een verouderde vorm is van contesteren”.

     

    Hopelijk wordt tijdens het komende assisenproces veel nagedacht.

    05-03-2012 om 19:48 geschreven door WVS  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (21 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Foto

    Zoeken in blog




    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op http://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!