In tegenstelling tot Groen! en Sp.a bestaat er voor het Vlaams Belang al lang geen taboe meer over de aanwezigheid van fundamentalistische en zelfs militante moslimgroeperingen in Antwerpen. Op een informele bijenkomst in september wist de voormalige directeur van het Berchems cultuurcentrum te bevestigen dat hij er volledig van op de hoogte is dat groeperingen gebruik maken van de lokalen van het ccBe om daadwerkelijk te ronselen voor zelfdmoordaanslagen. Hij voegde er aan toe steeds zelf de staatsveiligheid hiervan op de hoogte te houden. Nu vonden wij van het Vlaams Belangdit een te grote verantwoordelijkheid voor één individu, en stelden wij voor dat dit dossier wordt overgedragen naar de brede schouders van de ganse beheerraad, waar dan op basis van correcte en volledige informatie een gepaste houding kan worden aangenomen, dit in samenspraak met de veiligheidsdiensten.
Niet nodig voor Groen! die zonder enige informatie ingewonnen te hebben met grote stelligheid beweerden dat we geen enkele basis hebben om die groeperingen buiten te smijten aangezien “er geen erediensten gehouden werden”. Een onjuiste bewering, zo blijkt, wanneer we de programmatie van de betreffende islamitische vereniging er bij nemen die uitpuilt van Koranrecitaties, gebeden en diens meer.
De argumentatie van Sp.a voor die terroristische groepen slaat alle records: “ze laten de zaal proper achter” dus was er letterlijk en figuurlijk geen vuiltje aan de lucht. Hoe die islamitische ronselaars voor zelfmoordaanslagen de rest van de wereld achter laten in angst voor terreur en met pijn rond de vele onschuldige slachtoffers die wereldwijd vallen, was natuurlijk bijzaak voor Sp.a.
Wanneer vanuit het ccBe of de zaal Rubens jonge islamieten vertrekken, die grootgebracht zijn met alle voordelen van het links-Belgische beleid, om in kampen te Pakistan te leren hoe ze maximaal onschuldige slachtoffers kunnen vermoorden, is dat een morele oproep die we niet kunnen negeren. Het Vlaams Belang is met ongeloof geslagen over het gemak waarmee Groen! en Sp.a de verantwoordelijk dragen en zelfs de bescherming opnemen van deze verderfelijke groepen!
Bij het faillissiement van het Hof van Nauwelaerts werd het deksel van een stinkende beerput opengtrokken. Loek van der Poel, recent andermaal veroordeeld voor pooierij, stond 110.000 euro huurgeld achter, nam onrechtmatig openbaar terrein in (waarvoor PV’s werden opgesteld die door de stad als verhuurder door de vingers gekeken werden) en werd in zijn bouwovertredingen ongemoeid gelaten. Bestuurslid van de VLD-Berchem zijn heeft zo zijn voordelen.
Het regende beloften van het stedelijk en districtscollege dat dit nooit meer mocht gebeuren en dat er streng zou worden op toegezien. De nieuwe uitbater echter behoort eveneens tot het clubje van de goede vrienden. Ondanks de belofte om geen openbaar groendomein af te staan, mocht hij een keuken plaatsen van 80m². De bouwstijl van die keuken vloekt enorm met het rustieke, pittoreske karakter van het hof van Nauwelaerts. Bovendien is de keuken zo groot dat er moeilijk kan worden naastgekeken, en dat hij het openbare terrein aan de achterzijde (Minervastraat) inpalmt.
De bouwaanvraag werd niet reglementair uitgehangen, de bouwvergunning is niet op de werf aanwezig. Het grootste deel van de werken werd uitgevoerd door Nederlandsonkundigen die er werkzaam zijn “voor en na” en die elk contact schuwen. En Sp.a zag dat het goed was...
Het Vlaams Belang Berchem hoopt dat deze tekenen geen voorbode zijn van een herhaling van het scenario van het Hof van Nauwelaerts. Eén les heeft het Vlaams Belang al geleerd uit het antwoord op haar interpellatie vorige maand: de beleidspartijen zullen opnieuw aan de kant van de corruptie staan, lijnrecht tegenover het Vlaams Belang.
Waarom staan wij met een Vlaamse leeuwenvlag op een 11 novemberplechtigheid? Omdat het de normaalste zaak van de wereld is! Bij de Duitse inval in 1914 ontbrak het het Vlaamse volk aan rechten die toen voor andere gemeenschappen in Europa al vanzelfsprekend waren toegekend. Bijvoorbeeld: onderwijs in eigen taal, arbeids- en schoolwetgeving ter bescherming van de kinderen, rechtspraak in eigen taal, etc… Bij de Duitse inval riep toenmalig koning Albert I aan de Vlamingen op om de Slag der Gulden Sporen te gedenken, waarmee hij bedoelde dat de Vlamingen voor hun vrijheid moesten strijden. Ze deden dat vrijwillig, niet uit Belgische vaderlandsliefde, maar omdat de koning een verbetering van de rechten van de Vlamingen beloofde als beloning voor de strijd. Na de oorlog trok Albert I die beloften terug in, en voelden vele Vlaamse frontsoldaten zich bedrogen. Dat vertaalde zich in de leuze die in Diksmuide nog steeds leesbaar is: “hier ons bloed, wanneer ons recht?”.
Generaal Drubbel, die nota bene in Berchem een straat naar zich vernoemd kreeg, voerde een omfloerste genocide uit door de flamingantische soldaten opzettelijk op dodelijke missies uit te sturen “opdat zij met hun bloed de oneer zouden uitwissen”. In de ogen van de Belgische legerleiding was een Vlaming maar pas goed als hij dood was…
En de Vlamingen stierven bij duizenden, in de hoop op een betere toekomst, de dood ingejaagd door hun legerleiding. Uit onvrede tegen deze bewuste moordende politiek ten aanzien van de Vlaamse frontsoldaten, wensten velen van hen dan ook niet als Belgisch militair begraven te worden. Gesneuvelden kozen voor het Keltische kruis van Joe English. Dit was een doorn in het oog van het Belgische regime, dat besliste om de zerken – nota bene van jonge Vlamingen die voor de vrijheid gesneuveld waren in de modder – stuk te slaan, en er de straten van Diksmuide mee te plaveien opdat de paarden er hun behoefte op kunnen doen. De laagste vorm van grafschennis was de “dank” van het Belgisch vaderland voor de jonge Vlamingen ! !
11 November symboliseert dan ook het einde van deze niet zo nette bladzijde uit de Belgische geschiedenis. Het is een betekenisvol hoofdstuk in de ontvoogdingsstrijd van Vlaanderen. Om de jonge gesneuvelden die geloofden dat hun dood tot een beter Vlaanderen binnen België zou leiden, te herdenken, wapperen hier en nu Vlaamse leeuwenvlaggen op deze herdenking.
Op maandag 9 november voerde het VB-Berchem actie op het Florent Cootmansplein. De gevaarlijk omhoogstekende stoeptegels werden met fluoverf aangeduid, alsook de putten in het wegdek werden gemarkeerd. Is de toestand dan zo erg? Jawel, Een tachtigjarige buurtbewoner (Louike) brak zijn knie bij het struikelen over de tegels, een dame heeft haar schouder gebroken, en wagens snijden hun banden open aan de vlijmscherpe randen van de afgebroken boordstenen.
Het was niemand minder dan Peter Raats, huidig SP.a-districtsburgmeester, die er in 2005 met een groep geïnteresseerden de toestand kwam bekijken, zeg maar als ramptoerist. Hij beloofde ter plekke de bestrating te verbeteren, een belofte die in 2006 in de districtsraad herhaald werd. Maar toen het Vlaams Belang de daad bij het woord eiste, begonnen de leugens van het districtsbestuur. Eerst werd er gelogen over het gebrek aan geld; vervolgens werd er ontkend dat er een prioriteitenlijstje van her aan te leggen straten in Berchem zou bestaan. Al snel haalde het Vlaams Belang het lijstje – waar de Groenenhoekstraat, Woningenstraat, Cootmansplein en Arbeidersstraat op ontbreken – boven, maar het Vlaams Belang moest met grote verbazing vaststellen dat Peter Raats tegen zijn eerdere beloften in de heraanleg weigerde! Zelfs toen het Vlaams Belang een petitie had ingediend waar de meerderheid van de bewoners om de noodzakelijke heraanleg vroegen, legde het districtsbestuur dat eenvoudigweg naast zich neer. Democratie dus.
De actie om de erbarmelijke staat vanstoepen en wegen aan te klagen ging door onder de slogan met een knipoog: “zonder gaten straat”. Een groot deel van de bewoners had het pamfletje uithangen, een tiental buurtbewoners was aanwezig om de actie te steunen. Allen kijken zij uit naar de houding van het districtscollege op de raadszitting van november waar het Vlaams Belang het punt nogmaals op de agenda zal zetten.
De afdeling Berchem heeft het genoegen u uit te nodigen op een
Heerlijk kaas- en dessertenbuffet
naar believen
geschonken door 't Chesterke
(reeds 10 jaar sponsor)
Gastspreker is Filip Dewinter
Fractieleider in het Vlaams Parlement,
Fractieleider in de Antwerpse gemeenteraad.
Deze gezellige namiddag zal doorgaan op zondag 4 oktober 2009 te 13u in zaal Gietschotel, Lode van Berckenlaan 179 te Borgerhout.
Voor slechts € 5,- kan u naar hartelust van dit heerlijke buffet en het goede gezelschap genieten. Op voorhand inschrijven voor deelname aan deze gezellige namiddag is verplicht. Dranken aan democratische prijzen.
Op 7 juni aanstaande vindt u, als u in het stemhokje staat, weer een
Berchemse kandidate op de lijst van het Vlaams Belang.
Als 11de opvolgster treft u daar namelijk
Ineke Cleymans-Oris
aan.
Even voorstellen: Ineke groeide op in Hoboken maar verhuisde 20 jaar geleden, in 1989, naar Berchem waar zij twee jaar later huwde met Albrecht Cleymans(huidig afdelingsvoorzitter VB Berchem). Samen hebben zij één zoon, Sam, 18 jaar.
In 1997 was zij in de Berchemse Groenenhoek betrokken bij de oprichting van het allereerste Veiligheidscomité, dat er kwam naar aanleiding van een ernstige inbrakengolf in deze buurt.Dit comité zou meer dan 10 jaar lang blijven functioneren en slaagde erin om de Groenenhoek opnieuw een stuk veiliger te maken dankzij de inzet van een groep bijzonder alerte en gemotiveerde buurtbewoners.
In het kader van de bekommernis om een veilige leefomgeving ontstonden er contacten met gelijkgezinden binnen en buiten de partijpolitiek, en al snel was het hele gezin Cleymans actief betrokken bij de werking van de Berchemse Vlaams Belangafdeling.
Slechts enkele jaren geleden zette Ineke ook de stap naar de Vlaamse Beweging.Ondertussen is ze Antwerps secretaresse, provinciaal bestuurslid en lid van de algemene vergadering van de Vlaamse Volksbeweging en secretaresse van het Antwerpse 11 julicomité‘de Gulden Sinjoren’(en gewoon lid van verscheidene andere organisaties uit de Vlaamse Beweging).
Toen de vraag kwam om op de lijst voor de Vlaamse verkiezingen te staan ging ze daarop in omdat ze er rotsvast van overtuigd is dat vooral nu,
in de huidige economische crisis, in een land dat zo goed als onbestuurbaar is door de aanhoudende belangenconflicten tussen Vlamingen en franstaligen, in een Europa dat onder zware druk staat van de oprukkende islamisering
Vertrouwelijke documenten open en bloot in distrcitshuis Berchem.
Vlaams Belang legt klacht neer bij privacycommissie.
Sinds anderhalve maand liggen in de ondergrondse parkeergarage van het districtshuis van Berchem vertrouwelijke documenten en gevoelige administratie open en bloot opgestapeld, voor het grijpen voor eenieder die in de parking komt. Het gaat onder andere om bewijzen van goed gedrag en zeden, politierapporten, aanvragen voor reisdocumenten en dergelijke (zie foto’s in bijlage – vrij te gebruiken). Het betreft allemaal recente jaargangen. Het geheel beslaat een drietal parkeerplaatsen en reikt ongeveer anderhalve meter hoog. Sinds enkele weken kleven er twee papieren op met de boodschap “laten staan aub”.
Tijdens de districtsraad van 29 januari ondervroeg Vlaams Belang fractielid Albrecht Cleymans het college, dat erg verveeld zat met de zaak, en niet door één mond sprak. Districtsvoorzitter Peter Raats (SP.a) beweerde dat de publieke parking, die vrij toegankelijk is tijdens de openingsuren van het districtshuis, “niet op straat” is en dus geen openbaar domein is. Volgens hem was er dus geen schending van de privacy en is er evenmin een wet die stelt dat die documenten niet op deze wijze geborgen mogen worden. Nochtans is de wet zeer duidelijk en stelt Peter Raats in het ongelijk. Peter Raats beweerde bovendien dat die grote stapel papieren niets met brandveiligheid te maken had. Schepen Luc Thiessen (CD&V) daarentegen bevestigde de wettelijke aspecten alsook het aspect brandveiligheid.
Vlaams Belang fractielid Albrecht Cleymans nam dan ook geen genoegen met het antwoord en diende prompt klacht in bij de privacycommissie.
Albrecht Cleymans
0485 / 62 24 15
districtsraadslid
Voorzitter Vlaams Belang Berchem
Op 9 november vierde het Berchemse Vlaams Belang haar 30-jarige bestaan met een groot feest in zaal Rubens in de Statiestraat, ook bekend als het ‘Hart van Berchem’. Helaas wordt deze wijk, Oud-Berchem, niet langer door de autochtone Berchemnaren in het hart gedragen, daarvoor zijn er teveel problemen allerhande in deze buurt en daarvoor voelt een Vlaming zich hier te weinig thuis. Het feit dat onze afdeling dit feest precies hier organiseert is dan ook een signaal dat wij deze buurt niet loslaten, dat wij geen territorium afstaan omwille van dreigende onveiligheid of een vreemde overmacht.
Voor mij, als voorzitter van deze afdeling, is het ‘Hart van Berchem’ echter niet een bepaalde straat of wijk. Voor mij is het mijn afdeling die deze kwalificatie verdient, mijn bestuur, de mensen waar ik dag in dag uit op kan rekenen om samen met mij te werken aan het veilig, Vlaams en leefbaar houden van ons district.
De namiddagreceptie, waar een honderdtal mensen van binnen en buiten Berchem op afkwamen, werd opgeluisterd met toespraken van Berchems Voorzitter Albrecht Cleymans, Vlaams Parlementslid Jan Penris en Nationaal Voorzitter Bruno Valkeniers.
En dan was er taart, natuurlijk, en drankjes, en zoutjes, en veel schoon volk om een gezellige babbel mee te doen.
Na de receptie kon men onder begeleiding van onze Berchemse fractievoorzitter Jan Boons een rondleiding meemaken door de fraaiere buurten van Berchem.
Om 19 uur begon dan het avondfeest.
Filip Dewinter, fractievoorzitter in het Vlaams Parlement, sprak een welkomstwoord om vervolgens samen met zijn jarige echtgenote mee aan te schuiven aan het buffet.
Na het eten werd de dans geopend en kon men nog vrolijk verder feesten tot in de kleine uurtjes - met dank aan de scholieren van NJSV die voor de vestiaire en de bediening zorgden en aan de ordedienst van het Vlaams Belang die instonden voor de veiligheid van de feestvierders.
Vandaag kregen we in onze mailbox een reactie op het artikel over het Lucernacollege. We plaatsen het berichtje van de persoon die anoniem wou blijven hieronder samen met de reactie van Jan Boons.
Beste,
(Ik ben benieuwd hoe sterk u openstaat voor kritiek)
Onlangs hebben we de opvolging van de doorlichting gehad. Ik hoop dat u ook de resultaten hiervan gaat opsommen. (Het was zeer positief). Ik zou u ook willen vragen om de doorlichtingverslagen van andere scholen onder de loep te nemen. En durft u ook deze te vermelden? Of is dat volgens u niet strategisch? Er worden grote inspanningen geleverd door de leerkrachten van het Lucernacollege. En vergeet niet dat we enkel Vlaamse leerkrachten in dienst hebben. Als u het zo moeilijk heeft met scholen met grote concentratie aan leerlingen van allochtone afkomst dan moet u ook verder kunnen kijken dan het Lucernacollege. Is een school met enkel autochtone jongeren een correcte weerspiegeling van de maatschappij? Wat is de bijdrage van deze scholen aan de maatschappij? Wat betreft westerse waarden en normen ben ik ervan overtuigd dat we die meer erkennen dan leden van een partij die hierdoor zijn veroordeeld. Mvg
De reactie van Jan Boons:
Geachte anonieme schrijver,
Mijn naam is Jan Boons, niet anoniem, en evenmin bang voor enige kritiek. Wij staan uiteraard open voor kritische opmerkingen, omdat wat in het artikel neergeschreven staat zeer degelijk gefundeerd en onderbouwd is. Wij hebben dan ook geen enkele moeite om alle aangehaalde punten samen met u nader te bekijken, wij zijn er van overtuigd dat de argumenten een kritisch onderzoek met gemak doorstaan. Ten eerste roemt u zich op een zeer positieve recente doorlichting. Ik heb inderdaad alle doorlichtingsverslagen gelezen. Ik wil gerust citeren uit het meest recente rapport zoals u vraagt:
“Vooral vorig schooljaar heeft de discontinuïteit in sommige vakken en de lesuitval wegens afwezigheden van titularissen of door tijdelijk oningevulde opdrachten gewogen op de curriculumrealisatie. Voor sommige vakken werden geen titularissen met het vereiste bekwaamheidsbewijs gevonden.”; “de school ontwikkelt een actieplan” (dat moest al vier jaar geleden bij erkenning af zijn!); “de gemiddelde problematische afwezigheid bij de leerlingen is groter dan het Vlaams gemiddelde”; “De school beschikt nog niet over een nascholingsplan”; “de school moet de overblijvende tekorten op het vlak van materiële voorzieningen wegwerken” (tiens, die commentaar kwamen we vier jaar eerder ook al tegen); “het beleid mbt veiligheid en welzijn voldoet niet voor het onderdeel leer- en woonomgeving”; “een groot personeelsverloop”; “belemmerende factoren in de leerplanrealisatie”; “de leerlingenresultaten zijn zeer zwak”; “de leerplandoelstellingen worden niet gehaald”; “op de rapporten is plaats voor het formuleren van commentaar en remediëringsvoorstellen, maar daarvan wordt nauwelijks gebruik gemaakt”; en ga zo maar verder, ik heb geen zin om 50 bladzijden over te typen. Het is niet omdat de inspectie onder politieke druk u een gunstig eindadvies geeft, dat het doorlichtingsverslag in zijn geheel positief te noemen is. Zoals u in de tekst kan lezen, vroegen we aan de minister waarom een positief advies volgt op deze doorlichting die uitpuilt van de knelpunten. Als het toch zo “logisch” is dat een slecht rapport een goede beoordeling krijgt, waarom antwoordde de minister dat dan niet?
Doorlichtingsverslagen van gewone Vlaamse scholen bevatten inderdaad eveneens werkpunten, maar niet in die mate, en evenmin op die fundamentele punten van erkenning. Elke gewetensvolle inspecteur zal u met de hand op het hart kunnen bevestigen dat het gunstig advies volgend op de doorlichting van Lucerna niet alledaags is, of zoals Voorhamme het zei, “verdacht”. Willen we bijvoorbeeld citeren uit de doorlichting die een einde stelde aan de joodse basisschool Bais Rachel in augustus 2005? Enkel omwille van drie eindtermen die op het verkeerde moment gehaald werden verloor de school haar subsidiëring. Waarom? Foute godsdienst zeker, of gaat u het mij vertellen waar het verschil ligt…?
Waar u naartoe wilt met “niet strategisch” om geen andere verslagen te citeren, ontgaat mij. Wij maken in dit artikel de balans op voor de inplanting van het internaat in Berchem. Wij hebben enkel harde feiten opgesomd. Dat u zich ontmaskerd voelt door deze feiten, zegt meer over uw “strategie”. Wat eveneens opvalt, is dat u zwijgt over BETIAD, over Fetthulah Gülen, over de rol van de SP.a, over het feitelijke pedagogisch project. Neemt u geen afstand van iemand die het binnenhuislijk geweld promoot? OK, dan noteren wij dat.
U meent uit ons artikel te mogen besluiten dat wij het moeilijk hebben met scholen met een grote concentratie allochtonen. Dat is de wereld op zijn kop! U zegt net als de SP.a dat een school in de eerste plaats een correcte afspiegeling van de maatschappij moet zijn. Fout. Het beste schoolsysteem is niet dat waar eender welke school een “mini-Vlaams” landschap samenvat, maar wel waar elke school apart zich toelegt op één specifiek sociaal profiel. U vraagt zich af wat een witte school bijdraagt? Daar kan nog aan elitevorming gedaan worden. Hoewel elite een vies woord geworden is vandaag de dag, is het net de intellectuele elite die de economie, en dus ook de lagergeschoolden, een niveautje hoger kan tillen. In de komende internationale economie moeten we het maximum halen uit onze grijze grondstof (om bijv. te concurreren met China, wat op het vlak van arbeid alleen onmogelijk is). Maar iets klopt er niet in uw redenering. U bent voor concentratiescholen als ze zwart zijn, maar tegen als ze wit zijn? Uw visie is dus niet ingegeven vanuit onderwijskundige kennis, maar vanuit huidskleur gebonden motieven… indrukwekkend. En waar vindt u die witte school nog? Het vrije net in Antwerpen telt gemiddeld 38% allochtone kinderen tegenover 43% voor de gemeenschapsscholen in Antwerpen (basisonderwijs), amper een verschil. Dankzij het LOP zijn er geen witte scholen meer.
Tenslotte de waarden en normen. U weet even goed als ik, dat Moslims zich van in den beginnen niet hebben kunnen vinden in de universele mensenrechten. In plaats van de universele mensenrechten te onderschrijven, werden ze verworpen en werden er universele Moslim-rechten opgesteld. Bijvoorbeeld Caïro (1979), Parijs (1981), in Istanbul, in Iran, … Telkens wordt er een onderscheid gemaakt tussen rechten voor moslims, en (minder) rechten voor niet moslims (waarom is dat geen discriminatie?). Telkens worden de “universele” rechten ondergeschikt gemaakt aan de Sharia, telkens gaat het om een volledige verwerping van de in het Westen geldende mensenrechten. Onze veroordeling heeft niets te maken met schending van mensenrechten. Welk recht zouden wij geschonden hebben? Hoe? Wanneer? Zegt u dat maar… zoals u weet is het Vlaams Blok VOOR GEEN ENKEL FEIT veroordeeld. Wel voor een mening. En dan nog niet voor onze mening op zich, maar wel omwille van het feit dat we die bleven herhalen…straf he! Het is trouwens de mening van VLD’er Smagge dat Marokkanen in de zomer niet in een publiek zwembad zouden mogen komen, of dat asielzoekers naar onze OCMW’s komen als meeuwen op een stort, aldus Tobback. U ooit eens afgevraagd waarom zij nooit een proces kregen? Laat ons dus eventjes ernstig blijven en dat politieke proces nu niet voorstellen als een veroordeling wegens schending van mensenrechten.
Ik hoop dat ik u hiermee uw vragen heb kunnen beantwoorden.
