Welkom op Ugandaproject! Veel lees en kijk plezier
Uganda ... Parel van Afrika

12-03-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.9 de Nieuwsbrief uit Uganda 2012

Nieuwsbrief  9,

Was ik een schrijver, dan zou ik jullie nu een ontroerend stuk verhaal kunnen vertellen.

Het verhaal van ………    Er waren eens ……. 120 weeskinderen in Kalerwe, in de buurt van Mulago in Uganda.

 

Op de markt kochten we gisterenmorgen 20 kg. aardappelen, ajuinen, vier witte kolen en veertig tomaten.  We hadden reeds eerder 11 pakken spaghetti,15 killo rijst, Royco poeder, cooking oil en zout gekocht.


Zoals steeds kregen we een warm welkom van de kinderen.

 Ze waren opmerkelijk mooi aangekleed, de kinderen van de leeftijd tussen 10 en 14 hadden allemaal een kleurrijk  t. shirt aan, met de tekst  “Keep Kampala Clean” gesponsord door een bevriend iemand die voor de stad werkt.

Samen met Roy en Rian begonnen we aan de aardappelen te schillen, we kregen natuurlijk hulp van de grote kinderen.  Naast  mij zat er een jongen, Emanuel.  Hij bleef mij dapper helpen zelfs toen de  tomaten en ajuinen aan de beurt waren. Wanneer  ik hem vroeg of hij dit graag deed en of hij misschien later kok wou worden, antwoordde  hij met een  gezicht vol vertrouwen ……. nee, ik wordt later ingenieur.  Deze jongen is 12 jaar, een volledig weeskind en toch ziet hij zijn toekomst tegemoet.  Gelukkig was ik ajuinen aan het pellen en viel het niemand op dat ik wel een traantje liet voor deze dappere  gast, die misschien wel nooit zijn droom zou kunnen waarmaken.

Terwijl ons Roy in de grote potten mee stond te roeren, ging ik met  al de kinderen liedjes zingen ….. Tia ja Tia ja , is blijkbaar één  van hun favorieten, ook hadden we enkele springtouwen bij en voor de jongens een voetbal. De grote kinderen van het zesde en zevende leerjaar hadden wij beloofd om een schrift en balpen mee te brengen, er zijn zeven kinderen in het zevende en laatste leerjaar, en veertien in het zesde leerjaar. De grote meisjes straalden toen ik hun een zoen en een knuffel gaf.  Hoe erg moet het toch niet zijn om zonder moederliefde op te groeien !!!!!!

Meerdere keren die dag kwamen ze even tegen mij aanleunen, om een knuffel te krijgen.

De  kinderen van het zevende leerjaar, gaan volgend schooljaar, dit is in Februari 2013 naar een secundaire school in de buurt, maar Maria, de directrice weet nog niet hoe ze dit zal bekostigen.

Het is God die hierover zal beslissen……..

Toen het eten klaarwas, moest iedereen in een lange rij aanschuiven  om zijn handen te wassen, de groten moesten natuurlijk de kleintjes helpen.

Wat stond er op het menu  ????????????????

 

Aardappelen, rijst, spaghetti, soort spinazie, witte kool, matoké en witte bonen in tomatensaus ……. Een feestmaaltijd ……… iedereen  kreeg een VOL bord. Een  halve portie,  was meer dan genoeg voor ons.

We gingen gezellig tussen de kinderen zitten,  ik wou dat je deze gezichtjes had kunnen zien, genieten van hun eten, en een volle aandacht voor hun bord.

Iemand die gedaan had ging netjes zijn bord en beker  zelf afwassen.



Herman zei tegen mij, je zou er toch zo direct enkele willen uitpakken en meenemen…… en hij heeft gelijk.

Toen ik daar zo op de grond zat samen met de kinderen, uitzicht over de stad, kreeg  ik het toch even heel moeilijk.  De gedachte dat we binnen enkele dagen moeten vertrekken, dat wij terug naar onze Luxe  zouden gaan …….  DAT WE AFSCHEID MOETEN NEMEN, dat we helemaal geen idee hebben wanneer we kunnen terug komen,  dit alles maakte mij triest.  Roy had dit blijkbaar gezien, ze sloeg haar armen rond mij en vroeg wat er aan de hand was ……… Het was een moment van zwakte en weemoed, ik kan het niet anders uitleggen ….. De tranen liepen over mijn wangen.

Dit alles mocht niet te lang duren, we waren hier nog en het was nu het moment om plezier te maken met de kinderen.

Ik leerde hen nog het liedje van vrolijke - vrolijke vrienden …….. onze nonkel Bob zou er fier op geweest zijn.

De kinderen hadden voor ons nog een verrassing, ze zongen liedjes voor ons en dansten met stralende gezichten, ons Rian deed dapper mee. Zij zou gemakkelijk één van hen kunnen zijn.



Na een kort gebed om ons te bedanken, kreeg ieder kind nog een snoepje van ons.

Om vier uur was het tijd om afscheid te nemen.   Met de belofte, tot volgende keer  en nagezwaaid door alleen maar lachende gezichtjes, hadden we ook deze keer een goed  en blij gevoel.  Het is niet alleen maar een druppel op die hete plaat, iedereen had een mooie dag gehad, die ze niet vlug zouden vergeten.

Toen we terug naar ons hotel reden vertelde Roy ons dat ze beloofd had aan Maria, om  af en toe eens langs te gaan, een babbeltje te doen met de kinderen, en eventueel eens te helpen met koken , iets waar ons  Roy echt heel goed in is.

We zijn echt wel trots op onze kinderen,  die zo van ons ook leren om goed te doen voor de nog armere mensen.

Gisteren hadden we nog een goed gesprek met Simon, onze principal van de school.

Hij was van Namutumba gekomen om de laatste  nieuwtjes van de school te vertellen, ook bracht hij al foto’s mee ……..  Het aantal kinderen is al gestegen naar 38 …….  

Ook had hij een bestelling bij van vijf families die nog graag een solarkit wilden kopen, maar ditmaal aan de vaste prijs.

Negen dames hebben zich nog opgegeven om ook deze week nog een gratis staafje in hun arm te laten plaatsen.      YES YES YES          Tof Tof Tof.

Dit betekent toch al  17 gezinnen, van de 32 die in aanmerking kwamen.

Onze kleine Martin zijn hand is beter, weliswaar niet spectaculair, maar hij kan al terug drie vingertjes een heel klein beetje bewegen.   Hij heeft nog een lange weg van medicatie af te leggen. Jammer genoeg, is zijn volgende afspraak bij de dokter nu zaterdag en kunnen we er niet bij zijn. Maar er is Francis natuurlijk die Martin en zijn mama  zal begeleiden.

We hadden enkele weken geleden al een afspraak, maar die is niet kunnen doorgaan omdat  Martin zijn oma gestorven was op vrijdag en dan is de begrafenis  steeds op de volgende dag.

Lieve mensen, aan allen die  zich steeds inzetten voor ons project, hartelijk dank voor jullie steun .

Volgende nieuwsbrief zal de afsluiter worden van deze zeven weken Uganda.

Aan allen vele groeten en tot terug in belgenlandje.

Ria en Herman.

12-03-2012 om 15:17 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
11-03-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.8ste nieuwsbrief uit Uganda 2012
Onze nieuwsbrief 8,
Hallo dag lieve mensen allemaal, deze nieuwsbrief gaat er eentje worden, met een mix van allerlei.

We zijn onze laatste week ingegaan en we willen nog veel doen.
Terwijl ik dit nu aan het schrijven ben, zit ik in de tuin van het hotel in Kampala, in de schaduw van een Mangoboom. Sorry …. ik wil jullie niet echt jaloers maken, maar de temperaturen zijn nu hier een stuk aangenamer dan enkele weken geleden (niet zo plakkerig meer), alleen moeten we nu wel rekening houden met de kans op een zware onweersbui of een echte onvervalste HAGELSTORM ……. Maar eens die voorbij is, schijnt het zonnetje hier onvermoeibaar verder.
Uganda is een enorm opvallend groen land, ondanks de voorbije drie maanden droogte zag je nog overal heel veel groen, maar nu met de eerste regenbuien wordt alles nog groener ……………. gewoon prachtig om te zien.
Het is niet omdat dit waarschijnlijk onze “bijna” laatste nieuwsbrief wordt, dat we jullie niet veel te vertellen hebben …….

In de grote frigo van de keuken in het hotel, liggen er 148 worstjes klaar voor morgenvroeg. Het is de bedoeling dat we morgenvroeg 18 grote broden gaan kopen van elk 1Kg, boter en suiker. We gaan de kinderen van het weeshuis met een ontbijt verrassen, zoals ze ons enkele weken geleden gevraagd hadden …….. Het ontbijt bestaat voor deze kinderen normaal uit een beker griesmeelpap ZONDER SUIKER, omdat er geen geld is voor suiker ……….. maar nu gaan wij morgen met onze broden en boter EN voor elk een worstje (de grootte van een weens-worstje) plus vijf kilo suiker, naar hen …………………. Zij weten van niets!!!!!!!!!!!!! Alleen de directrice Mama Maria weet hiervan.

Vanavond hebben we hier in Kampala een afspraak met Olivia, de dame van de Solarcooking, zij wil heel graag enkele foto’s van de workshop hebben om aan eventuele verdere klanten te kunnen tonen.

Tot morgen ……. voor het vervolg.

Donderdagavond 7 uur: We zitten nog buiten in onze zomerkleren, het was vandaag een warme dag !!!!!!!
Het was vandaag Internationale vrouwendag, en in Uganda betekent dit een FEESTDAG. Vele mensen wensen elkaar HAPPY WOMENS DAY.
Enkele dagen geleden maakten we hier in het hotel kennis met een dame uit Amerika, deze vrouw doet hier onderzoekswerk van de agricultuur. Zij bezoekt hier o.a. de rozenkwekerijen. Deze morgen kreeg ik van haar een mooie bos roosjes, ik vroeg haar of ik er een deel van mocht meenemen naar het weeshuis van mama Maria, geen probleem………
We hadden zelf een plastic fles afgesneden die dienst kon doen als vaas. Deze morgen vroeg zijn we eerst inkopen gaan doen in de supermarkt en dan naar het weeshuis.
Zoals steeds stormden de kinderen op ons af. Toen we hen vertelden dat we samen met hen kwamen ontbijten, dat we brood, boter, suiker en worstjes bij hadden kon hun geluk niet op. Mama Maria kreeg de tranen in haar ogen, toen ik haar de roosjes en plastiek fles gaf.

Men was al bezig met de porridge te koken, voor het eerst in vele weken krijgen de kinderen nu suiker erbij. We hadden ook drie messen gekocht, de grote meisjes hielpen mij wat graag om brood te smeren. Iedereen kreeg dus een beker van die porridge, een grote dubbele boterham met boter en een worst erbij. Prachtig om te zien, er ging geen kruimeltje verloren.
Bekijk de foto’s, die spreken voor zichzelf, het is te moeilijk om dit uit te leggen, ik heb hier geen woorden voor.

Deze middag hadden we een lunchafspraak met Francis en zijn vriendin.
Rare gewoontes houden ze hier nog op na, zolang Francis zijn vriendin niet officieel aan zijn ouders heeft voorgesteld, kunnen ze geen plannen maken om te trouwen. Van samenwonen is hier geen sprake, toch zijn beiden al over de dertig. Trouwen dat willen ze wel, maar eerst zal er hier nog veel water door de Nijl moeten stromen. Francis is onze beste vriend hier in Uganda, we zijn benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Het is misschien een korte nieuwsbrief, maar zo kunnen we enkele foto’s meesturen van deze morgen.
Zaterdag gaan we terug naar het weeshuis, we gaan “feest” vieren ….. wijzelf gaan aardappelen, rijst en spaghetti maken samen met de grote kinderen, het eten dat de kinderen ons enkele weken geleden gevraagd hadden. 
Het is de bedoeling dat ook Roy komt helpen. Zo … later meer hierover.

Vele groeten uit Uganda. Ria en Herman









11-03-2012 om 11:37 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
04-03-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.7de nieuwsbrief uit Uganda 2012
Uganda Nieuwsbrief 7
Kampala - 3 maart 2012

Beste vrienden en familie,

ONZE MAMA RIA NURSERY SCHOOL IS OPEN!!! (MAMA RIA KLEUTERKLAS)
Tussen onze workshops door hebben we aan ons kleuterschooltje verder geschilderd. De vele tekeningen op de muren, het A B C en de cijfers 1 2 3 staan in mooie kleuren en zijn naargelang onze “artistieke” kunnen, best geslaagd.

Sommige dieren hebben een “gebrekje” of kijken wat dubbel (gelukkig hebben we die vijfde poot van onze olifant netjes terug kunnen wegwerken met witte verf) …. We twijfelden een beetje of we nu de strepen van onze zebra horizontaal of vertikaal moesten schilderen …. en onze kanarie (alléé, gele vogel) was volgens onze helpers een kip. De leeuw kijkt wat droevig … misschien toch de muil andersom moeten tekenen ??? …. Maar het zal dit alles de kleuters een zorg wezen, zij hebben een prachtschool. AL BIJ AL VINDEN WIJ ONS KUNNEN GESLAAGD EN IS HET GEBOUW EEN HEEL HERKENBARE KLEUTERSCHOOL GEWORDEN. Dinsdag was het dan zover ….. wij al vroeg op om zeker tegen 8.00 uur in onze school te zijn. De eerste kindjes waren al in de klas. Ook de lerares was al aanwezig (naar Afrikaanse gewoontes niet normaal). Sommige kindjes kregen voor het eerst een uniformpje, iets waar hier grote waarde wordt aan gegeven en waar zowel de kinderen als ouders heel trots op zijn. Het aantal kindjes groeide en tegen 9.00 uur waren ze met 32 …. Een prachtig aantal voor de eerste dag. Het was mooi om te zien hoe de lerares met de kinderen omging. De kinderen mochten één voor één naar voor in de klas komen om met een krijtje op het zwarte bord te schrijven. Er werden liedjes aangeleerd … Iets van ABCD enz…. en in a tree sit a bird …. Tof gewoon! en bijna alle kindjes zongen dapper mee.

Vooraleer de pauze er aan kwam mocht iedereen uit de speelhoek een knuffelbeest nemen. Deze hadden wij gekregen van de kinderen uit de Rodenbachschool uit Hove. Het is mede dankzij de kinderen uit Hove dat deze arme kleuters uit Namutumba de kans krijgen een goede start te krijgen voor de verdere studies en het latere leven. De kleuters krijgen les in het Engels en zullen zo spoedig de taal beter spreken dan hun ouders. Zodra we kunnen, gaan we aan de kinderen van de Rodenbachschool verslag uitbrengen, ze zullen verbaasd zijn van het resultaat, en wij, wij zijn best trots op wat er weer op korte tijd is verwezenlijkt. Ondertussen werd er onder de grote boom, op een vuurtje van houtskool in een grote kookpot, Porridge gemaakt. Dit is een soort griesmeelpap, tamelijk dik maar nog juist drinkbaar. Rond 10 uur kwamen de kleine kleuters buiten. Ieder kreeg één beker van die pap samen met één snee brood of een stuk chappatti (pannekoek van meel). Dit was hun ontbijt.

De bekertjes (op kinderformaat) ben ik (Ria) samen met Simon gaan kopen op de markt. Een markt …. zoals ik er een nog nooit heb gezien …. wat zijn wij toch rijke mensen!!!! Na een tijdje zoeken vonden we 48 dezelfde bekertjes, ook een grote kookpot en dienblad werd aangekocht. Voor het eerst in mijn leven zag ik een dame, niet te groot, met twee olifanten-benen + voeten. Beide benen, vanaf de knieën zooo dik! Hoe moet je zo leven ????? Ongelooflijk wat ik hier allemaal gezien heb, hoe men hier alles te koop aanbied ….. Ik was natuurlijk de enige blanke (muzungu) hier, maar voelde mij hier wederom niet onveilig. De mensen zijn allen vriendelijk en proberen een babbeltje te doen. Herman en Thadeus waren in de wagen blijven zitten …. was het nu voor mij …. of omdat we zolang waren weggebleven …. ze waren blij om ons weer te zien in al die drukte. Aan onze school hebben we ook een klein speeltuintje, voor de kleuters een echte attractie. En na een half uurtje spelen was het weer tijd om naar de klas te gaan. Als er nog meer kleuters bij komen gaan ze de leeftijden splitsen, een babyklas (van 3 tot 4 jaar) en een upperklas (van 5 tot 6 jaar). De klaslokalen zijn er klaar voor. Voor een goede doorstart denken we eraan de lerares twee maanden uit ons budget te betalen. Onze taak in Namutumba zit er op ….. ondertussen zijn we in ons vertrouwde hotel in Kampala. Hier regent het elke dag enkele uurtjes en het is uitkijken en plannen wanneer we wat gaan doen. Zojuist nog zijn we aan een harde vlaag regen ontsnapt, gisteren is zelfs de elektriciteit enkele keren uit gevallen tijdens de regen en dan is het pas echt donker. Het regenseizoen is gestart en dat zie je dadelijk aan de wegen, overal veel minder stof en een lichte koele bries. Volgende week plannen we nog een bezoek aan het weeshuis en dovenschool, hier en daar nog wat besprekingen voor in de toekomst van onze school, natuurlijk (nog) wat luieriken tussen de vlagen regen en genieten van onze kleinkinderen.

Vele groeten aan iedereen.
Ria en Herman.

04-03-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
27-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.6de nieuwsbrief uit Uganda 2012
Hallo iedereen,
Nieuwsbrief zes:

Hey, bij het overlezen van onze nieuwsbrieven zie ik, dat jullie nog het verhaal van in het ziekenhuis te goed hebben.
Ik was dus met een vroedvrouw over familieplanning aan het praten, kom ik ook te vertellen dat ik dit speciaal wil doen omdat de vrouwen dit aan mij gevraagd hebben. Ik vertel over onze Martin, de jongen met zijn dikke hand die wij aan het helpen zijn ……… “Maar ik ken die kleine jongen” zegt Jane de vroedvrouw, hij behoort tot onze clan. Vanaf toen werd het gesprek alleen nog hartelijker. Maar ik moest nog altijd een prijs weten, hoeveel het inbrengen van zo een staafje in de arm zou kosten ….. Dat moeten we aan de gynaecoloog vragen ….. ”kom maar mee dan gaan we het vragen”.
Simon mocht niet mee, al snel was het mij duidelijk waarom niet. In het kleine kamertje waarnaar ze mij naartoe bracht was er niet alleen die dokter, maar lag ook een volledig naakte mevrouw klaar om te baren. Tussen haar benen lag er een stuk grijs harde plastic, waar ik zeker van weet dat dit pijn moest doen aan die madam haar benen. Ik was zo verbaasd, had dit natuurlijk nooit verwacht ……. Ik verontschuldigde mij een beetje tegenover die mevrouw, maar ja …… mij hiervoor verontschuldigen begrepen ze niet, ik probeerde tegen die dame een beetje te praten om haar wat moet in te spreken.
Dus in dat kamertje heb ik met de gynaecoloog afspraken gemaakt. Wij willen aan 20 dames uit Namutumba de kans geven, indien dat ze zelf willen natuurlijk, om een staafje in hun arm te laten plaatsen. Hiervoor wil ik 60 000 Ugandese schilling betalen = 20 € , moesten er meer vrouwen geïnteresseerd zijn, binnen de twee weken na onze familieplanning workshop, dan mogen die dames ook nog gaan en moeten ze zelf 0,70 eurocent betalen.
Ondertussen lag die dame te kreunen van de pijn om haar vierde baby ter wereld te zetten. Nu is het al jaren mijn wens om eens een geboorte van dichtbij mee te maken, dit was nu mijn kans geweest, maar het zou nog wel een tijdje kunnen duren, dus ik terug naar Simon die in de wachtkamer zat bij al die vrouwen die geduldig aan het wachten waren om bij de dokter te komen.
Simon was ondertussen over onze solarcooking aan het vertellen, en ik maakte van de gelegenheid gebruik om …… indien ze interesse hadden, dat ze dus ook naar onze familieplanningdag konden komen.

De weegschaal die in de wachtzaal stond kom ik niet weerstaan …….. maar ik was er sneller af dan ik er op stond …………… ik hoop dat die niet juist was …… mijn grote probleem is hier dat ik veeeeeeeeeeeeeeeel water drink, maar naargelang niet ga plassen, gevolg ….. elke avond opgezwollen benen en voeten.
Over plassen gesproken …… onze school heeft toiletten natuurlijk, maar het is een meesterwerk om recht in het gat te mikken, zeker als je zo nu en dan enkele keren van die platte …… je weet wel hebt, komt daar nog bij al die vliegende en kruipende insecten, zelfs schij…… ontlasten doe je nooit alleen. Heb je nog het probleem van het toiletpapier …. waar blijf je daarmee? Op de grond met al die enge beestjes? ….. of in de mond? …… of met wat geluk heb je een plastiek zakje bij waarop je dan de rol kan plaatsen. En dan nog hopen, als je alles weer op hebt getrokken er niets in de kleren is gekropen…… Elke (Brandtfood), als je dit leest ben ik zeker dat dit, je bepaalde herinneringen zal oproepen.
 
Het werk dat wij wilden doen in onze school is bijna klaar. De tekeningen zijn op de muren geschilderd, het volledige ABC alsmede 1 2 3 ……….10 staat netjes op de muren. De uniformpjes zijn bijna klaar, we hebben er 40 in totaal laten maken. Men is nog volop bezig om de tafeltjes en stoelen te maken op kinderformaat. Om het geheel compleet te maken, is er ook gezorgd voor een kleine speeltuin …. een schuifaf, een draaimolentje en een soort wipplank. We hebben ook gevraagd om enkele oude autobanden half in te graven zodat de kinderen ook hier op kunnen spelen.
Dinsdag 28 februari plannen we de opening van de kleuterklas en kunnen we de kleuters voor het eerst laten komen. De teacher is een fijne jongedame, maar we wachten eerst voorzichtig af.
Terwijl ik dit aan het typen ben is er buiten een hevige hagelstorm, we zitten eigenlijk vast in de school, de hagel maakt enorm lawaai op het metalen dak. Het is voor de tweede dag op rij, dat we dit meemaken, het was deze morgen snikheet en dan nu deze hagelbuien……..

Zondag namiddag 4.30u

Het is de eerste dag in 12 dagen dat we niet naar Namutumba gaan. We hebben juist Roy, Thadeus en kleine Brittje op de bus gezet, terug richting Kampala, zij hebben een lange rit van minstens vier uur voor de boeg. Ze zaten min of meer comfortabel, als er op het laatste nippertje nog 5 mensen bij in de MATATU (minibus) gepropt werden. We zitten er wel mee in, het is een minibusje waar ze als sardientjes op een hoopje geduwd zitten. Zelf zouden we hier nooit aan beginnen, trouwens wij zouden deze houding niet aankunnen met onze rug.

Even terug naar afgelopen dagen ….
Gisteren was het de dag van onze familieplanning !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wederom was ik vrijdag met Simon, langs de vele hutten gegaan om de mensen uit te nodigen om te komen. Overal was men blij met mijn komst en moest ik eventjes gaan zitten, ook al verstond ik er soms niets van, toch een brede smile van HEY die Muzungu komt bij ons op bezoek. Ik nam overal foto’s en liet deze dan dadelijk terugzien …………… dit is iets waar je iedereen een plezier kan mee doen.

 
 
Het is de bedoeling dat we zaterdag aan de mensen die komen, een flesje water geven en enkele uren later een mini pannenkoekje gemaakt van de cassava plant. Een coca cola of Fanta staat ook op de menu. Ik wilde dat de arme vrouwen deze pancakes bakten, zodat zij ook de kans kregen om een centje te kunnen verdienen. Zo werd het dan ook afgesproken, voor de prijs van 7 Euro zou ik 150 stuks van die pannenkoekjes hebben.
Zaterdag morgen toen we in Namutumba aankwamen, stond er al 1 van de dames mij op te wachten met de bestelde pannenkoekjes ……………… Ik moet mijn lange verhaal wat inkorten, want een krant zou nog niet groot genoeg zijn om over die ZATERDAG te vertellen. 
In het totaal zijn er ongeveer 65 mensen komen opdagen, waarvan er een 15 tal mannen bijwaren, de kinderen niet meegerekend natuurlijk. Er waren ook enkele ouderen bij, waaronder een dorpsverantwoordelijke. In het eerste stuk over hygiëne voor de vrouwen, werden de mannen buiten gestuurd.
NIET TE GELOVEN, wat ik nu allemaal gehoord heb. Er werd aangeleerd dat de vrouwen proper moeten zijn op zichzelf. Indien ze over een toilet (lees gat in de grond) beschikken, dat ze dan wel degelijk in het gat moeten mikken en dat ze deze plaats dagelijks moeten reinigen. Dat ze extra hygiëne moeten hebben, wanneer ze hun maandstonden hebben. Wat ik nu gehoord heb …….. die dames van de hutten, die hebben géén speciale plaats om naar het toilet te gaan, zij hakken een gat in de grond en gooien dit gat terug dicht na hun behoefte. Die kunnen géén toiletpapier betalen laat staan maandverband, dus poep afkuisen … ja met de vinger of een blad ………….. Het zou wel gek zijn om toiletpapier te kopen, als je geen eten genoeg hebt en het verhaal van het uitwassen van zelfgemaakt maandverband is wel degelijk waar, dit gebeurd hier nog. Er is zelfs verteld dat sommigen gewoon hun “doek” laten drogen in de zon en de dag nadien terug gebruiken en dit zonder uit te wassen ….. Hierover kan ik nog lang vertellen ………
Ik heb weer veel geleerd en begrijp ook weer een stuk meer van het leven van die arme vrouwen. Er werden veel vragen gesteld, in het Ugandees natuurlijk, maar daarna voor mij vertaald.

Het pakket voor familieplanning was ook heel interessant en het werd uitstekend gebracht. Ook onze Roy kwam aan het woord, als levend bewijs dat een staafje inspuiten geen gevolgen heeft voor een latere zwangerschap. Zij heeft dit voor de eerste keer laten inspuiten na de geboorte van ons Nicolé. Twee jaar na het overlijden van Nicolé is dit verwijderd en is ons Brittje geboren. Zij is een ontzettend braaf, vrolijk en lachend kind. Een kleine kapoen, die verzot is op haar Muzungu grootouders. Het is een schat die we nooit meer willen missen.



Na de uitleg van Roy werd er een papier doorgegeven, de eventuele vrouwen die van ons aanbod (gratis staafje laten plaatsen) gebruik willen maken, mochten hun naam invullen. Er waren slechts drie namen.
De vroedvrouw werd terug naar het hospitaal gebracht en de gynaecoloog kwam persoonlijk naar onze school, met al het materiaal om de dames een staafje in te spuiten. Dit was dan de dokter waar ik jullie al eerder over vertelde. Ook zij gaf nog de nodige informatie, de lijst met namen groeide aan tot acht ……………. Acht van de +/- 35 vrouwen, die echt in aanmerking kwamen hebben dus zaterdag een staafje laten plaatsen, er zijn er nog die geïnteresseerd zijn maar moeten dit eerst met hun man overleggen. Deze vrouwen moeten eerst hun naam opgeven in de school, vooraleer ook zij naar het hospitaal in Namutumba kunnen gaan. 
Van de 8 vrouwen die zich lieten helpen, zijn er zes die IK vrijdag heb bezocht bij hen thuis, een slikmoment voor mij. Sommigen waren bang, ik heb die dan maar vastgepakt tijdens de inspuiting en ze afgeleid …….. IKKE die zelf niet echt zo een held ben.
Volgende week moeten die dames op gratis controle. Dit alles heeft natuurlijk UUUUUUUren geduurd. Mijn 8 dames kregen na hun ingreep ook allemaal nog een coca cola. Ook kregen die dames elk een identificatiekaartje met de datum van uitvoering en dit goed voor drie jaar. Er werd nog maar eens duidelijk gemaakt dat ze zeker de eerste zeven dagen geen intiem contact mochten maken want dat ze nog niet save waren.  
Stuk voor stuk zijn die ons later komen bedanken, opgelucht dat ze HET gedaan hadden. Ook de andere vrouwen kwamen me bedanken voor de interessante workshop, voor al de informatie, die ze hadden gekregen …….. voor alweer een stuk Vrouwendag in Namutumba. Thadeus had de hele tijd de vele kinderen bezig gehouden met voetballen en in het speeltuintje natuurlijk. De kinderen stonden op een lange rij geduldig te wachten om op de schuifaf te mogen.

IK moet jullie nog een (voor mij) GROOT NIEUWS vertellen.
Men heeft de naam van de kleuterschool op de buitenkant van de school geschilderd ………………….. MAMA RIA NUSERY SECTION …….. Kleuterschool Mama RIA

Zaterdag ……………… het was een naar ons gevoel supergeslaagde dag. Het mooiste compliment wist Thadeus ons ‘s avonds te brengen: De mensen uit Namutumba hebben het enorm gerespecteerd dat ik zelf (de Muzungu) naar hun hutten ben gekomen. De mensen waren heel blij met de twee workshops die we georganiseerd hebben. Deze keer was ons bezoek echt gericht op de gemeenschap uit de schoolomgeving.
Wederom nu, hebben wijzelf moeten ondervinden hoe moeilijk het hier is iets te organiseren, hier te werken met weinig middelen … daarom onze bewondering voor Nicole in Congo, Tanya in Tanzania en de velen die zich inzetten in deze soms moeilijke omstandigheden. Nu dinsdag gaat ons kleuterschooltje open, waarvoor we dit maal naar Uganda waren gekomen. Maar in onze volgende nieuwsbrief meer hierover.
Lieve groeten en warme knuffels
Ria en Herman

27-02-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
21-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.5de nieuwsbrief uit Uganda
Hallo allemaal, onze nieuwsbrief 5.

Zondag morgen, we zijn terug onderweg naar Namutumba om in de school te gaan schilderen.
Voor degene die zich al afgevraagd hebben wanneer ik die verhalen schrijf, wel de grootste stukken schrijf ik vanachter in de wagen, ‘s morgens onderweg naar Namutumba. Er is een groot stuk van de baan dat vrij zacht te rijden is vandaar ……….

Eerst en vooral wil ik toch diegene bedanken die ons soms een mailtje sturen, het is superleuk om die te lezen, dus aan degene die niet weten dat je ook op onze nieuwsbrief kan antwoorden ……. bij deze weten jullie dit nu hé.
Wij zijn nu sinds een week in IGANGA, en rijden elke morgen en avond 40 km op en neer naar onze school en terug. Het is gelukkig een goede baan met niet veel verkeer. We hebben eens gaan kijken naar een verblijfplaats dichter bij Namutumba, maar geloof ons, daar zouden we het geen nacht volhouden. Wij logeren nu terug in het MUM hotel en we kregen dezelfde kamer als ons vorig testpensioen in 2010, toen we de computerklas zijn gaan opstarten.
Waarom ik jullie dit nu allemaal vertel ….. wel vorige keer hadden we de raam boven de deur van ons kamer dichtgeplakt met aluminiumfolie, omdat het licht van de gang ons stoorde (wanneer er electric was). Het eerste wat ons opviel toen we dezelfde kamer kregen, was het aluminiumpapier dat er nog steeds hing.
Onze kamer is tamelijk groot, maar wordt voor de helft in beslag genomen door een (te) groot bed en dito kast. We kunnen elkaar niet passeren aan het bed en de kast, we zijn het terug wat gewoon maar het is aanpassen. Onze kamer heeft ook een voordeel, we moeten samen in de douche, maar eerst het wc papier en alles wat niet mag nat worden, moet eruit …… We doen tegelijkertijd ook de was van ons ondergoed en enkele kleine spullen. Dit steken we de avond ervoor in een minibadje met wat zeep en net zoals we al op documentaire hebben gezien, trappen wij ook op onze was om die schoon te krijgen terwijl we ondertussen douchen. Je kan zelfs op het toilet zitten en douchen tegelijkertijd en eventueel nog op je was trappelen ( HI HI HI).
Dan staat er een trekker om al het water weg te trekken naar een putje, dan de wc nog afdrogen, ons wasje ophangen en ons dagelijks ritueel zit erop.
Het was weer even wennen . Maar het is toch dikwijls lachen geblazen. A … ja, ik moet er nog bijzeggen dat we eerst onze voeten moeten wassen, want mijn was werd nog vuiler de eerste dag.
Ondertussen zijn we begonnen met het schilderen van het nieuwe gebouw voor de kleuterklas. Enkele “helpers” doen hun best om het gebroken wit op de muren te plaatsen.

Het werk vordert snel, wij zijn van start gegaan met tekeningen en letters op de muren te zetten. De stoffen en materialen voor uniformpjes zijn ook aangekocht. Drie studenten en een naaister zijn volop bezig een veertig uniformpjes klaar te krijgen tegen begin volgende week. Ook stoeltjes en kleine tafels worden er gemaakt. Omdat het snel moet gaan laten ze het hout bewerken in een echte schrijnwerkerij. Het lijmen en in elkaar zetten en het bewerken van de meubeltjes zal in de school gebeuren.

Gisteren (zaterdag 18 februari) was het de grote dag van onze Solarcooking. De avond daarvoor was onze vriend Francis van Kampala gekomen en had Roy, ons Brittje en de dame, Olivia, die de workshop ging geven, mee gebracht. Zo konden we plannen hoe we het gingen doen voor zaterdag. Dit alles hadden we zo van tevoren afgesproken.

Een zaterdag om nooit te vergeten …….. en die dame is een héél toffe madam.
RAAR MAAR WAAR: De eerste mensen die we zagen verschijnen waren allemaal mannen ??????
Er kwamen ook enkele dames, die ons hielpen om de groenten en het vlees te snijden. We hadden gehoopt op een opkomst van een 50 – tal mensen. In totaal hebben we 130 mensen geregistreerd, dit zonder een 40 - tal kinderen, die op enkele meters afstand moesten blijven.
HET WAS GEWOON EEN ENORM SUCCES, de mensen waren echt oprecht geïnteresseerd, eerst was er het vullen van de kookpotten. Aardappelen, spaghetti, cassava, matoke, pocho, witte kool, geitenvlees , rundvlees en rijst mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Dit alles behoort tot hun local food. Omdat er zoveel mensen waren gekomen, werd er beslist om ook twee houtskoolvuurtjes aan te maken om daarop ook een hele grote ketel met rijst en aardappelen op te koken, anders zouden we iedereen niet kunnen laten proeven.



Toen iedereen nog steeds vol verwondering de cookits aan het becommentariëren was, werd het tijd voor de uitleg van Olivia. Iedereen kreeg een flesje water en werd vriendelijk gevraagd om binnen in het schoolgebouw te komen zitten terwijl de zon buiten haar werk zou doen. We hadden de dag ervoor het tussenschot tussen twee klassen weggenomen, zodoende beschikten we over een echt zaaltje.
Eerst was er natuurlijk wat uitleg over de school en de start van de kleuterklasjes die weldra zouden opengaan. Dan werd Herman gevraagd om ook iets te zeggen en ook ik moest aan het woord….
Ik heb dan maar ineens uitgelegd dat we volgende week een Workshop gaan geven over Hygiëne en Familieplanning. Iemand stond recht en bedankte ons voor de sponsoring die we al jaren geven aan Namutumba . Die persoon zei dat ze ooit hopen voor ons een mooie kamer in te richten in Namutumba, zodat we niet steeds over en weer moeten rijden, jaaaaa daar waren ze het met z’n allen over eens .
Ik vertelde hen dan dat wij dit natuurlijk niet alleen hebben kunnen doen, niet zonder de hulp van die vele vrijwilligers, collega’s, familie en
vrienden in ons Belgenlandje.



DUS LIEVE MENSEN IN BELGIE, VOOR IEDER VAN JULLIE IN NAAM VAN DE BEVOLKING UIT NAMUTUMBA HARTELIJK DANK VOOR AL DE STEUN DIE JULLIE REEDS GEGEVEN HEBBEN.
Dan was het de beurt aan Olivia, de uitleg over solarcooking was enorm interessant en werd op een vrolijke, hartelijke manier gebracht. Ik keek eens rond in de zaal, iedereen had een folder gekregen met tekeningen op, stuk per stuk werd alles uitgelegd, zelfs de mannen stelden

vragen …….
 
Dit alles heeft bijna twee uur geduurd, en niemand had de zaal verlaten. Onder grote belangstelling werden één voor één de kookpotten binnengebracht, we hadden borden, maar natuurlijk niet genoeg voor iedereen ………. geen probleem. Onze school werd plots een restaurant ………. De schooltafels werden er bijgehaald en op elke tafel werden er twee grote gevulde borden gezet, men is hier toch gewoon om met de handen te eten.
Iedereen kreeg een cola of een Fanta en plots leek het wel feest.
Gelukkig had onze Francis zich ontfermt over de kinderen, twee grote plateaus werden naar buiten gebracht….. Ik moet er ook nog bij vertellen dat zowel ons Roy als de mama van Martin ons enorm geholpen hebben. Zonder de hulp van enkele dames was ons dit nooit gelukt.
Voor 25 families hadden we ook een mooi aanbod, zij konden dit solarsysteem aankopen voor 5000 Ugandese schilling in plaats van de normale 25000 Schilling. Dit komt er op neer dat ze nu maar +/- 2 euro moesten betalen i.p.v. 8.50 euro, dit is iets meer dan een gemiddeld dagloon.
We hadden deze grote opkomst niet verwacht, maar waren toch verbaast dat onze solarskits allemaal verkocht waren.

Toen we juist terug vertrokken uit Namutumba, was er een hevige wind …….. het droge zand vloog als een zandstorm, nog nooit gezien!!!!!!!!!! Onderweg ….. regende het voor de eerste keer in drie maanden en juist toen we in het hotel arriveerden brak er een zwaar onweer los.
Enkele uren later kon Francis samen met Olivia en Roy terug naar Kampala rijden , zij hadden nog een rit van bijna 4 uur voor de boeg.
Het was een SUPER MOOIE dag geweest !!!!!! Het leek wel een mirakel dat we nog zoveel zonneschijn hebben gehad ……. Zonder de zon geen solarcooking natuurlijk!!!!!!

Ondertussen zijn we al terug maandag, in Kampala staan de straten onder water, het regenseizoen is aangebroken, maar in Namutumba hebben we er nog niet veel van gevoeld. Het is wel benauwd en bewolkt, de regen is op komst. De mensen wachten hier op de regen, dan kunnen ze terug beginnen te planten na een zo lange droogte.
Ondertussen is het weer slaaptijd …. Dus mensen, tot ons volgende verhaal.

Vele groeten aan iedereen.
Ria en Herman.

21-02-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
17-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.4de nieuwsbrief Uganda 2012
Nieuwsbrief 4,

Hallo, dag allemaal, hier zijn we weer met enkele nieuwtjes.
De voorbije week hebben we weer van alles beleefd, jammer genoeg te veel om op te noemen. Maar de belangrijkste ga ik toch vertellen…….
We hadden een afspraak gemaakt met de dame in Kampala die workshops geeft in Solarcooking. Het was een heel vlotte dame …….. na een klein uurtje hadden we een halve kilo vlees klaar gemaakt, dat best lekker was. Met dit systeem van koken met de zon duurt het iets minder lang dan normaal met houtskool, dankzij de zonnestralen wordt de pot zo warm dat alles snel aan de kook komt.



Om ons te tonen hoe sterk de zonnestralen op de kookpot terechtkomen nam Olivia een stuk van een krant en hield dit onder de pot, slechts na tien seconden vatte de krant vuur. We maakten afspraken dat zij naar onze school in Namutumba komt op zaterdag 18 februari..
Ook bezochten we onze damesgroep in Mulago die allen besmet zijn met het HIV virus. We hadden een zak vol nieuwe pyjama’s en nachtkledij bij, dit alles geschonken door een dame uit Hove. Iedereen mocht een set uitkiezen, maar de dames waren zo enthousiast, dat het niet te doen was om te weigeren dat ze enkele stuks namen. Het was prachtig om te zien, één dame was te ziek om op te staan, daarom zocht ik voor haar een prachtexemplaar uit. Waarschijnlijk zien we deze dame nooit meer, ze was heel zwak en ontzettend vermagert.
Deze groep bezoeken we bijna elke keer als we naar Uganda komen, het was wel opvallend dat er veel jonge vrouwen waren bijgekomen. De begroeting was zoals steeds weer heel hartelijk, er zijn toch nog steeds enkele dames bij die we al van in het begin kennen , jammer genoeg waren er ondertussen vijf gestorven.
Daarna gingen we naar het weeshuis van mama Maria. De kinderen stormden op mij af. Omdat we weten dat deze kinderen alleen maar 10 bruine bonen met posho krijgen om te eten, hadden we deze keer een zak van 25 kg. rijst meegenomen, 5 kg suiker en zeep.
Schoolbankjes en stoelen werden naar buiten gesleurd want binnen is er nergens plaats om met z’n allen ergens te gaan zitten. Er werden enkele liedjes gezongen en toen was het mijn beurt om te zingen ………. Ik leerde hen het liedje van “singing hi hi jippie jippie jé”, hé….. dit ging vlot …… broeder Jacob was het volgende , de kinderen genoten zichtbaar. Met het liedje van ti-a-ja, ti-a-ja hé was de smile op hun gezichtjes niet te beschrijven. We beloofden hen om nog eens terug te komen voordat we terug naar Belgie gaan.

 

Ik vroeg hen wat ze graag eens zouden eten, wat ze graag zouden hebben van eten dat ik meebreng de volgende keer ……………
Hier zijn de drie favorieten die ze ons vroegen, aardappelen, spaghetti en BROOD met BOTER. Wij beloofden hen om dit alles zeker mee te brengen, en ook dat we voor ieder van hen 1 klein worstje ( soort TV-worstje) zouden meebrengen …… 
Terwijl ik dit schrijf krijg ik eerlijk gezegd weer tranen in mijn ogen, de blijdschap van die kinderen en het handengeklap, die stralende gezichtjes. Gewoon voor dat kleine stukje vlees dat ze zullen krijgen …. niet te geloven. Ik vroeg aan mama Maria hoeveel broden ik dan uiteindelijk wel zou meebrengen. Heel voorzichtig vroeg ze er acht, ….. acht broden voor meer dan honderd kinderen, … dat kan toch niet….. ja maar als iedereen een klein stukje heeft gegeten dan hebben jullie je belofte gehouden.
Wanneer we terug uit Namutumba zijn, gaan we zeker terug om te zingen en om samen met hen de boterhammen te smeren.

Ondertussen zijn we al sinds dinsdag in Namutumba. We zijn begonnen met tekeningen op de muren te tekenen, ook het ABC en de cijfers 1 2 3 4 …… mogen niet ontbreken. We hebben ook een affiche gemaakt, laten copieren, en dan ben ik, Ria, samen met Simon deze gaan uitdelen in Namutumba. We zijn van hut naar hut gegaan, de mensen blijken geïnteresseerd om zaterdag naar onze workshop van solarcooking te komen. Het zal een hele onderneming worden ….. We zijn wel enorm benieuwd hoeveel mensen er wel zullen zijn.

Gisteren donderdag ben ik dan met Simon naar het plaatselijke ziekenhuis geweest, om er te gaan praten over de familieplanning . Dit is een andere workshop die we volgende week zaterdag willen geven. Hiervoor heb ik natuurlijk een dokter …… vroedvrouw nodig die aan de mensen een duidelijke uitleg kan geven. De dame was heel vriendelijk, natuurlijk moest ze een beetje uitleg over ons hebben. Toen ik haar dan vertelde dat de mensen (en vooral de hele arme mensen) hier mij nauw aan het hart liggen, was ze zelfs ontroerd.
Hierover vertellen we dan weer meer in onze volgende nieuwsbrief. Ook de afloop van onze solarcooking komt dan te sprake.
Wederom vele warme groeten uit Uganda - Iganga.

Ria en Herman

17-02-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
12-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.3de nieuwsbrief Uganda 2012
Onze derde nieuwbrief uit Uganda

Hoi, dag iedereen, ons verhaal gaat verder……..
We rijden dus weg uit Namutumba richting Mbale, de weg is mooi geasfalteerd, toch duurt het dikke anderhalf uur om de 80 km. te overbruggen. Vanuit de verte zie je De Mount Elgon opduiken in de mist. Het Mount Elgon gebergte maakt de grens met Kenia.
Er was afgesproken dat we in Mbale een Universiteit mochten bezoeken, deze is alleen voor moslims. Zoals alles hier, moet dit plechtig gebeuren, ik moest doeken rond mijn hoofd en benen doen alvorens we het domein opreden.



De hitte was enorm en dan nog zo gesluierd lopen, ik stikte bijna, zelfs mijn handen mochten niet vrij zijn…….. Ook prompt het begin van een migraine aanval. Zo liepen we dan bijna anderhalf uur in het compound van de universiteit, want binnen in de gebouwen mochten we niet. Ik voelde mij precies een wandelende marionet, gelukkig zag ik daar ergens een paar vrouwen die aan het koken waren, voor mij het moment om een praatje te maken en even van die saaie uitleg te ontsnappen. Volgens die dames droeg ik nu een SARIA en ze moesten hard lachen toen ik bij hen mijn beklag deed dat ik bijna stikte, ze nodigden mij uit om bij hun warme vuren te komen staan…….  
Lang duurde mijn ontsnapping niet, want ze kwamen mij al zoeken en ik moest terug de serieuze madam zijn.Om alles plechtig af te sluiten moesten we nog een nieuw bureel bezoeken. Ik mocht in de “ERE STOEL” zitten….. (een autozetel ). Het was al donker toen we in het hotel aankwamen, jammer want het was hier best sjiek. Hier zouden we twee nachten blijven slapen.
De volgende morgen bezochten we de SIPI FALLS, het was bijna anderhalf uur rijden en dan een eerste wandeling………… Door de grote droogte van de voorbije maanden vloog het zand ons rond de oren, de natuur is hier heel mooi, maar de grond barst hier open van de droogte.



Telkens moesten we een stukje rijden met de auto, om dan na een wandeling, een ander niveau van de Sipi Falls te bereiken.



Op de terugweg naar ons hotel werden we verwacht bij de ouders en familie van onze vriend Francis, onderweg in de auto had ik al geprobeerd om mijn voeten wat proper te maken, niet te geloven hoe vuil!!!!!!
We werden ontzettend hartelijk ontvangen door deze familie. Ik kreeg zo vele warme en oprechte knuffels, juist alsof men ons al jaren kende. Francis heeft vier broers en drie zussen, allen waren naar het ouderlijk huis gekomen om ons te ontmoeten, samen met hun kinderen was het een vrolijke bende.
De vader is een dominee, hij bracht een gebed uit om te danken dat we naar zijn huis waren gekomen. Het eten stond klaar en voor Ugandese normen was de tafel netjes gedekt. Men had echt werk gemaakt van het lokale eten en het zag er ook allemaal smakelijk en proper uit, zelfs verse ananas, watermeloen en jackfruit was er als dessert.
We gingen aan tafel met 8 personen, de anderen moesten buiten eten, wat helemaal geen probleem was. Ook voor ons leek het wel of we deze familie al jaren kenden, toen we vertelden dat we Francis als een broer en beste vriend zagen, was de spontane reactie, dat we dan vanaf nu als kinderen in de familie werden opgenomen en altijd welkom zouden zijn. De vraag is alleen of dat we dit huisje en zijn vriendelijk bewoners ooit alleen zouden terugvinden.
Later dan gepland namen we afscheid van deze mensen, en het was dan ook weer bijna donker toen we terug in het hotel aankwamen. We hadden een oprecht fijne dag gehad, die avond hadden we nog een meeting voor de school.

De volgende dag vertrokken we al vroeg richting TORORO, waar we een afspraak hadden met Charles, één van de verantwoordelijke van een project van Jos en Hilde Noben uit Hove. De weg van Mbale naar Tororo is er één van de slechtste die je je maar kan inbeelden, je rijdt van de ene put naar de andere, wat moet dat zijn als het geregend heeft. Ooit…… lag er hier rond deze putten asfalt, maar die is door al het zware verkeer totaal stuk gereden. Zwaar verkeer????? Hier rijden constant zware vrachtwagens aan en af om van de Mount Elgon rotsen te transporteren naar Tororo, om daar cement te maken. Tororo is alom gekend om zijn cementfabriek.

In Tororo aangekomen pikten we Charles op, en was het nog een dikke veertig minuten rijden over droge zandwegen, met een wolk van stof achter ons, tot we bij een kleuterschooltje aankwamen. Een gebouw mooi geschilderd met twee klaslokalen en een bureeltje. Vooraan was er een kleine speeltuin voor de kinderen. De meeste kleuters zijn weeskinderen of half weeskindjes. Verderop was er nog een tweede gelijkaardig schooltje. Dit alles wordt volledig gesponsord door het project van Jos en Hilde. In beide schooltjes werden we verwelkomd met enkele liedjes van de kinderen. Een mooi project, deze vele kindjes hebben geluk dat ze ondanks hun familiale omstandigheden hier zo goed opgevangen worde en de nodige voorbereiding kunnen krijgen om later naar het eerste leerjaar te kunnen gaan. Een mooi voorbeeld voor het nieuwe deel van ons eigen Project.
TORORO ……. JINJA en zo terug richting Kampala, het was leuk om ook eens dit deel van het land te zien.

Terug in Kampala nemen we enkele dagen de tijd om voorbereidingen te nemen voor ons verder verblijf.

Warme groeten uit Uganda

Ria en Herman.

12-02-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
07-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.2de Nieuwsbrief Uganda 2012
Onze tweede nieuwsbrief uit Uganda.

Dag allemaal,

De berichten die wij uit België krijgen klinken zo IJS en IJSkoud, terwijl het hier onmenselijk HEET en DROOG is ……….. niet te geloven wat een verschil …….. We vinden hier nergens geen thermometer, denkelijk zijn die allemaal al gesmolten hier. Gisteren hebben we een telefoontje gekregen van Tanya uit het buurland Tanzania, zij vertelde ons dat het bij hun 46° is, dus het zal bij ons ook wel zoiets zijn.

We zijn dus de voorbije week een weekje gaan toeren met onze beste vriend Francis als gids en chauffeur. We bezochten eerst Herna en Leo, een Nederlands koppel die hier een prachtproject hebben in MUKONO, een 40 tal kilometer van Kampala. Het was een blij weerzien, jammer dat zij deze week terug naar Nederland vertrekken, na een verblijf van drie maanden. Enkele uurtjes bijpraten …… dan gaat de tijd vlug. Zij hebben hier weer super goed werk verricht en hebben o.a. enkele workshops georganiseerd voor SOLARCOOKING met de hulp van een bedrijf uit Kampala. Zij hebben met dit bedrijf ook over ons project gepraat, dus de deur staat hier al open voor ons, deze week staat er alvast een meeting met de mensen van Solarcooking op het programma.
Solarcooking is koken met behulp van de warmte van de zon. Een zwarte kookpot met het voedsel erin wordt in een speciale plastiek zak gestoken, deze pot wordt dan midden een kartonnen plaat, bedekt met een zilverpapier, geplaatst en naar de zon gedraaid. Door de weerkaatsing en warmte van de zon wordt de zwarte pot opgewarmd en alzo het voedsel klaargemaakt. Het is een eenmalige investering voor de families en ze sparen zo vele shillings uit omdat ze minder houtskool moeten kopen. Het is daarbij nog goed voor het milieu hier.
Het is onze bedoeling om ook in onze school een demonstratie hierover te houden voor de omliggende families.

Na het bezoek bij Herna en Leo zijn we verder gereden naar onze school.
Het derde gebouw, geplaatst door leerlingen van onze school en bedoeld voor kleuterklasjes, stond onder dak. Binnenin was één lokaal zo goed als klaar, alleen het zwarte schoolbord moest nog gecementeerd worden. In het tweede lokaal lag nog geen vloer. De buitenzijde was ook bijna helemaal bezet. Ook ramen en deuren waren geplaatst. Nu was men volop bezig aan een overdekt terras.
Voor de start van de schilderwerken is het nog een dikke week te vroeg. Alle muren en vloeren zijn nog te nat. Ondanks de extreme temperaturen heeft men hier toch goed doorgewerkt, en mogen we best tevreden zijn.
Wonder … wonder … op de zandweg naar onze school zien we de langverwachte elektriciteitsdraden aan de palen hangen. Eindelijk, na meer dan twee jaar worden deze werken uitgevoerd. Op onze vraag wanneer de school aan de elektriciteit wordt aangesloten antwoord men ons dat eerst heel de lijn afgewerkt moet worden en de transformator geplaatst. Een datum heeft men nog niet … hangt af van de snelheid der werken.

Mijn kleine vriendjes komen al van ver aangelopen, mama Ria….. klinkt het zelfs van aan de overkant van de school, kapotte kleren en smoezelige gezichtjes maar met een smile tot achter hun oren rennen ze onze kant op. Natuurlijk heb ik een zak met snoepjes bij voor hen, hoe gaat ge dit hier organiseren zegt Herman , er zijn er zoveel maar ze weten het nog goed hoor …….. allemaal op een rij, een snoepje krijgen en weg.
 


Meestal lopen de kleine deugnieten terug naar achter, maar deze keer lukt alles wonderwel, we verstaan mekaar niet met de taal, maar wees maar zeker, toch verstaan we elkaar. 
De kindjes lopen natuurlijk mee met ons naar het huisje van Martin, daar aangekomen is het ook een blij weerzien met de mama van Martin en andere mensen die ons dadelijk herkennen ……… hoe kan het ook anders, wij zijn de enige witte mensen hier, het is gemakkelijker om ons te herkennen dan wij hen natuurlijk.
Martin is niet in de buurt, volgens de mama neemt hij alle dagen zijn medicatie, maar is er nog géén resultaat. Wij zijn van mening als het niet erger geworden is, dat de medicatie toch wel helpt, men had ons op voorhand verwittigd dat Martin minstens 18 maanden tot twee jaar deze zware medicatie moet nemen. Jammer dat onze kleine jongen niet thuis is, zodat we het zelf konden zien. Francis vraagt hoeveel broertjes en zusjes Martin wel niet heeft …….. 8 kinderen zijn hier alleen al van de mama van Martin. Natuurlijk zien ze dat ik hiervan schrik, de mama maakt mij duidelijk in het beetje Engels dat ze kan, dat ze het moe is om kinderen te krijgen. Ik neem haar bij de arm en wandel eventjes weg van iedereen …… Womentalk (vrouwen onder elkaar).



Waarom doe je niet aan familieplanning is mijn vraag???????? Hieruit blijkt dat ze hiervan wel iets weten, maar hoe begin je er aan als je in een hut woont, op de grond slaapt en ver weg bent van de bewoonde wereld, en dagelijks moet zien dat iedereen hier dagelijks kan eten.
Nu blijkt dat ook de andere vrouwen interesse hebben (een manier te vinden) om géén kinderen meer te krijgen. 
Ik vertel hen over HET STAAFJE dat ons Roy in haar arm heeft laten plaatsen na de geboorte van ons kleine Brittje. Dit hebben we vorige week laten verwijderen in het Mulago hospitaal om een nieuwe in te steken, opnieuw goed voor drie vier jaar. Dit verhaal vertel ik wel eens een andere keer …… De kost van zulk een staafje is maar eenmalig en kost amper 1euro.
De vrouwen hebben hier nog niet van gehoord, ik beloof hen dat ik zal trachten om een Workshop te organiseren in onze school, wanneer wij hier voor enkele weken komen werken. Hiermee bedoel ik dat we op zoek gaan naar een dokter of verpleegkundige die de mensen aan de hand van tekeningen en verhalen de verschillende mogelijkheden voor Familieplanning kan uitleggen.
Onze school is de geschikte plaats hiervoor, of dit ons gaat lukken is nog een andere vraag. Als we dit kunnen organiseren zouden de mannen hier natuurlijk ook moeten aan deelnemen.

Als we juist terug in de auto zitten, komt er een jongen op een fiets aangereden met achterop MARTIN……….. De zwelling van zijn hand is precies iets minder, maar zeker zijn we niet, het is in elk geval niet erger geworden, wij vinden dat er minder spanning op de huid zit.



Volgende week komt Martin met zijn mama terug naar Kampala, we gaan alvast terug een afspraak maken bij de specialist.

Voor het eerst in al die jaren dat wij naar Uganda komen rijden we verder weg uit NAMUTUMBA, richting MBALE ………
Volgende keer meer hierover.

Vele warme groeten aan iedereen.
Baajdewee …. Nog vergeten .… Met ons gaat alles prima, nu en dan wel is klagen maar dat komt dan meer door de warmte dan aan de gezondheid. Ria & Herman

07-02-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
01-02-2012
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuwsbrief 1 februari 2012
Hallo iedereen,

Met enige vertraging (this is Africa) onze eerste nieuwsbrief.

Sinds 1 januari zijn wij terug begonnen aan drie maanden testpensioen, waarvan er ondertussen al enkele weken van voorbij zijn. 6 Januari is Rian, onze oudste Afrikaanse kleindochter alleen (met begeleiding van Brussels Airlines) naar België gekomen. We hadden een fijne tijd samen.
24 Januari zijn we dan met ons drie naar Uganda gekomen, afscheid nemen van België was voor ons Rian niet echt gemakkelijk, er vloeiden dan ook wel enkele traantjes,maar toch is alles goed gegaan.
In het vliegtuig hadden we een rij van vier stoelen voor ons drie, dit was een meevaller, alles ging goed, totdat Rian in de namiddag over pijn in haar buik en maag begon te klagen, we hadden nog minstens vijf uur te vliegen, ons klein had nog niets gesnoept en amper iets gegeten, dus daar kon het niet van zijn.
Na een Buscopan en een uurtje slapen ging het gelukkig wat beter, zelfs de stewardessen kwamen af en toe eens kijken ………toen er weer eten werd geserveerd, werd ze weer misselijk van de geur van het eten ……….
Daarna was er de eerste (tussen)landing in Kigali in RWANDA. Enkele uurtjes later was het dan eindelijk zover, we stonden op Ugandese bodem ……… geladen met onze trolleys en enkele zakken handbagage stonden we net als zoveel in de rij te wachten om uit het vliegtuig te kunnen stappen, ik zal het volgende NOOIT meer vergeten: De mensen die in Kigali waren ingestapt bleven dus zitten om verder terug naar België te reizen, sta ik vlak naast een CHIQUE madam met een kunstig gebonden sjaal op haar hoofd en Rian staat achter mij. Herman staat aan de overkant mee aan te schuiven. Een ingeving …….. ik weet het niet, toch draai ik mij om naar ons Rian te kijken die juist aan het kokhalzen was, ook die chique madam kreeg dit in het oog …………………… Eén flits van een seconde dacht ik, ik moet die mevrouw haar doek van haar hoofd aftrekken, ik moet een zakje zoeken …………..en net op tijd trek ik mijn dikke fleece van rond mijn buik weg en plooi die open.
De rest van het verhaal kunnen jullie wel raden zeker, tot twee maal toe kwam er een guts in mijn Fleece terecht, ook op dat moment begon de rij te bewegen ………… Ik zie nog de opgeluchte blik van die mevrouw en plooi zo goed en kwaad als ik kan die trui toe. Rugzak op de rug, trolley in de ene hand , vieze trui in de andere hand, en zo ben ik dan voor onze twintigste keer de trap van het vliegtuig afgegaan………. Gelukkig hoorde ik ons Rian achter mij roepen, mama mama I feel mutch better now , no pain anymore. 
Eens aangekomen in de luchthaven, moet je dan langs allerlei afspanningen gaan aanschuiven voor een Visa , ik wist echt niet wat ik met die vieze troep in mijn handen moest doen………. Ik kon mijn fleece niet zo maar weggooien, want dit is het enige warm kledingstuk dat ik bij had. Geloof het of niet, maar het is echt waar, er stond ergens een dikke papieren zak (een mooie zelfs) en er was niemand niet in de buurt van wie die zak ook zou kunnen zijn, hij stond daar precies op mij te wachten om mij uit mijn penibele situatie te redden, niemand niet in de buurt, dus ik was gered…… fleece in de zak en de zak behoorde vanaf dan bij mij.
Met dit alles moesten we lang aanschuiven, vooraleer het aan ons was om onze Visa te krijgen.
Uiteindelijk was het al dik na middernacht toen we ons hotel bereikten. Rian is die nacht nog bij ons blijven slapen, het was al veel te laat om haar met pak en zak naar huis te brengen.

De dag erna …. het weerzien met de familie was leuk, en ze had zoooooveeeeel te vertellen.
Ondertussen zijn we al enkele dagen verder, we voelen ons hier terug thuis…….. het is hier snikheet, zulke temperaturen hebben we hier nog niet meegemaakt, tegen een uur of negen s’avonds is het aangenaam vertoeven buiten.
We hebben al een meeting gehad met onze verantwoordelijke van de school en hebben de eerstvolgende plannen besproken.
Dindag eerstkomend vertrekken we voor een check-up naar de school. Onderweg hebben we een afspraak met Leo en Herna uit Nederland die hier in Mukono een project hebben, hierover later meer nieuws.
Ons Rian moest gisterenavond (zondag) terug in school zijn, de leerlingen van het zesde en zevende leerjaar worden aan een nog strengere discipline onderworpen …. Eén van de eerste strenge regels is het korte haar … voor al die leerlingen, zowel jongens als meisjes, haar afgeschoren tot tegen de hoofdhuid. Ons mooie meisje was opeens een jongen ….  
Ook Brittje gaat voot het eerst naar een kleuterklasje, dit gaan we in één van de volgende weken bezoeken. Roy volgt terug Engelse les.    

Nu onze kinderen allen terug op school zijn, gaan wij volgende week voor een weekje dieper het land in, we bezoeken eerst onze school natuurlijk en rijden van daaruit verder.

Snikhete en stoffige groeten tot volgende keer …
Ria en Herman

PS Mijn fleece trui had ik de volgende dag aan Roy gegeven , en ondertussen allang netjes terug gekregen.





01-02-2012 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)


Archief per jaar
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • proficiat gewenst
  • afscheid
  • Nog Nieuws?
  • lieve t ria en n herman
  • Proficiat

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!