Welkom op Ugandaproject! Veel lees en kijk plezier
Uganda ... Parel van Afrika

17-02-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht 20.......
Klik op de afbeelding om de link te volgen 's Morgens ( maandag ) ging het alweer een stuk beter met Ria en 's middags besloten we om toch naar Munonya te rijden om alzo langs het kantoor van OXFAM te gaan, om informatie in te winnen voor de opvang van water voor onze school. Ook onze kapotte onderdelen van de naaimachines moesten nog binnengebracht worden. In het kantoor van OXFAM zijn we jammer genoeg niet geraakt, want Ria werd terug misselijk en was zeer ellendig. Wij zo spoedig mogelijk terug naar het hotel... We hadden nog een lichte aanrijding en kwamen zo enkele uren later pas in het hotel terug. Het was al laat in de namiddag. Woensdag komen we terug naar België..... we kunnen niets riskeren. Het Mengo hospitaal is dicht in de buurt, en voor een malariatest is er alleen maar een bloedtest nodig. Dus.... wij met Ria naar dat hospitaal, voor een onderzoek ( dachten we...). Na een eerste kontrole bij de arts, en zonder enige uitleg, werd ze in een driewielige rolstoel gezet, bergop en bergaf gereden naar een volgend gebouw. Daar zagen we dat Thadius een doos bij zich had, met enkele bussen met een vloeistof. Bleek dat ze Ria die nacht aan een infuus wilden leggen...., Ria had achter een gordijn al nieuwschierige kopkes gezien en zag dat ze met 4 personen in één bed lagen !!!!! Ria en ik weigerden daar te blijven..... Allee wij terug met die kramakkeligge rolstoel, bergaf... bergop, we moesten met met 4 man die rolstoel tegenhouden of duwen....., terug naar die dokter. Die was natuurlijk kwaad en wou geen andere medicatie geven. Nadat wij bleven weigeren om te blijven, vertikte hij om verder met ons Engels te praten. Terug in het hotel kregen we in de kamer een visite van 3 Amerikaanse verpleegsters ( logeerden ook in het hotel ). Hun diagnose was : voedselvergiftiging met uitdroging als gevolg en een geinfecteerde maag. Dus, veel cocacola drinken en dadelijk starten met antibiotica, die we notabene zelf bij hadden. Andere, verontruste vrienden, die ondertussen naar het hotel waren gekomen, ...... begonnen hardop een gebed om terug een goede gezondheid af te smeken... Ja dit is ook Afrika... Een ervaring waar we nu al wel het komische van inzien, maar op het zelfde moment niet gerust in waren. Maar... de bezorgdheid van iedereen over die muzungu die is ziek is...... echt ontroerend. Volgens afspraak, op dinsdagmorgend 7.00 uur haalden we de 35 kg bagage op die mensen uit Hove voor ons nog meegebracht hadden. Al deze t-shirts, speelgoed en babykleertjes hebben we nog op de juiste plaats kunnen uitdelen. Die namiddag hadden we ook een afspraak met onze aids madammekes, en ook al was Ria nog wel niet 100%, die afspraak wilden we wel echt nakomen. Ze stonden ons al op te wachten en waren talrijk aanwezig. Bijna een uur moest Ria kiezen uit de vele hangers, want natuurlijk iedereen wilde stukjes die ze zelf gemaakt hadden verkopen. Bij het afscheid konden wij hen allen nog een rode T-shirt geven. Wij hopen, lieve mensen, als je dit leest, dat jullie zich een klein beetje kunnen inbeelden, die dankbaarheid, dat ongeloof, die blijdschap en vreugde op deze mensen hun gezicht. We gingen ons Rian nog van 't school halen om hier ook nog even te kontroleren of alles in orde was. Daarna nog even de stad in, om de naaimachineonderdelen op te halen,---omgeruild zonder te veel protest---, zou hij dat dan toch bewust gedaan hebben???? Dank zij cocacola en droge koekjes kwam Ria er wat bovenop, maar van eten was nog geen sprake. Onze laatste nacht.... konden we eens echt doorslapen. Woensdagmorgend gingen we inpakken, je kan niet alles weggeven hé. Een valies vol met lege sporttassen en een valies vol herinneringen, verhalen en emoties, dit was onze bagage retour. We verlieten het hotel in de vroege namiddag, samen met onze kinderen, en onze daddy, die speciaal uit Namutumba gekomen was. Onze laatste uurtjes samen brachten we door, rustig bij het Victoriameer, vlak bij de vlieghaven. Nog een laatste knuffel, nog één keer die armpjes om ons heen, dag lieve kinderen.... zorg goed voor elkaar. Afscheid nemen is zo moeilijk. Beste mensen, aan iedereen die ons gevolgd heeft, we hopen dat jullie door onze ogen mee hebben kunnen genieten van deze hele lieve, maar toch zo arme mensen. De blijdschap in de ogen van zo velen die we hebben kunnen helpen... de school... de toekomst van de kinderen. Hier is geen sprake meer van enkele druppels op een hete plaat, maar mede dank zij jullie steun en jullie hulp is het al een echte plensbui geworden. Wij gaan nog zeker terug, want onze school is nog niet af, en er is nog zo veel te doen ginder.... Uw steun blijft steeds welkom, in welke vorm dan ook. Onze Ugandarekening is 733-0360093-59 Dank jullie allen voor uw interesse. Ria en Herman en vele Ugandesen.

17-02-2008 om 17:07 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Story 19, Uganda
Klik op de afbeelding om de link te volgen Zaterdag,... toch een nachtje geslapen??? Onze maag en darmen dachten daar anders over.... al bij al toch enkele uurtjes onze ogen kunnen sluiten,tot... ze om 5.30 uur in de morgen die verdom... pomp terug opzetten. Gedaan met de nachtrust. We namen al de tijd om die morgen op te staan, te ontbijten, we voelden ons dan ook wat beter uitgerust, we kalmeerden onze ingewanden met de nodige medicatie. Na een rit van 2,5 uur bereikten kort na de middag de stad Kampala. Zondagmorgen, het beloofd een mooie, zonnige dag te worden, we gaan zoals steeds ginder naar de kerk. Ria krijgt precies vapeurekes en veegt regelmatig het zweet van haar gezicht. Tijdens de mis verwelkomt de priester ons, hij noemt ons bij onze voornaam, en verteld aan de aanwezigen ( met veel humor )dat hij niet weet hoe we dit precies gedaan hebben??? maar dat we een ZWARTE dochter hebben, hier in Mulago, en zelfs een Muzukulu (kleindochter), deze laatste lag in een diepe slaap tegen Herman aan. Na de mis wilden wel enkele mensen onze handen schudden, Ria kreeg een opgeplooid briefje in de handen gedrukt door een kleine jongen. In dit briefje vraagt de jongen om hulp voor het betalen van schoolgeld.... er staat een telefoonnummer bij. Na het lezen van dit briefje wil Ria deze jongen aanspreken maar hij is verdwenen in de massa kerkgangers. We moesten verder... want wij waren uitgenodigd bij de echte mama van Roy. Ondertussen.... donkere wolken pakten zich samen boven de sloppenwijk. Na het drinken van de Afrikaanse thee ( gekookt water en melk, theezakje en gember ) dringen we er op aan om terug te gaan naar het hotel. De mama van Roy woont in het midden van de sloppen. Via een wirwar van straatjes en steegjes komen we op de hoofdweg, het is ondertussen beginnen zwaar te druppelen... we zijn nog juist niet helemaal nat als we in een taxi ploffen. Deze rijdt met ons nog geen 500 meter.... en valt stil....geen benzine meer. De regen valt ondertussen met bakken uit de hemel, je kan geen centimeter de raam open zetten en alles is dan ook meteen aangedampt... plezant voor Rian, want nu kunnen we tekeningen maken op de ruiten. Als je nu met kleren en schoenen in een zwembad springt, awel sé, zo zag onze chauffeur eruit als hij met een jerrycan terugkomt met wat benzine. Uiteindelijk dan toch, door de gietende regen, in het hotel aangekomen,'t was ondertussen 3 uur in de namiddag. En wat doet ge zoal als het regent...... vroegen we onze schoonzoon. SLAPEN, was het antwoord ?????!!!! Amaai, een geluk dat die hier nie ons Belgikske weer hebben, anders slapen ze drie weken aan één stuk....... Dit was even een uitgelezen moment om met Roy en Thadius te praten over het schoolgeld dat we reeds betaalden voor Juliette, de zuster van Roy. Juliette werd in het verleden gesponserd, maar nu ze zestien was geworden, vonden deze dat ze maar moest gaan werken voor haar schoolgeld (zoals velen). Natuurlijk creëer je hierdoor een achterstand in het onderwijs, eerst, als je al werk vindt, wat gaan werken en dan pas terug naar school.... Geen goed idee vonden wij. Juliette is een mooi en flink meisje, dat graag studeerd, daarom beslisten wij haar op weg te helpen en betaalden de eerste trimester voor het eerste secundair. Ook boeken en uniform kochten we, zodat ze alvast van start kon gaan. We beloofden haar dat we in België zouden uitkijken naar een evt. sponser voor de volgende jaren. Als iemand geïntreseerd is ????? ....... voor het hele jaar kost dit amper een kleine 300 euro. Er zijn betere scholen in de omgeving, maar dan is het prijskaartje naargelang. Diezelfde avond, laat na het eten, werd Ria ziek. We moesten haar tot 2 x toe op de grond leggen, ze draaide helemaal weg, diaree, braken, koorts. Met in het achterhoofd de gedachte van een Malaria-aanval, en de geruststelling dat we steeds een vriend mochten bellen, indien het erger werd, gingen we de nacht in. 's Morgens (maandag), curieus zeker, zie verder.............

17-02-2008 om 16:06 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht 18, nu uit België.
Klik op de afbeelding om de link te volgen Beste mensen,sorry voor het lang wachten op het vervolg van ons verhaal. We schrijven nu terug van thuis uit. Ria is de laatste dagen in Uganda ziek geworden en zodus hebben we enkele zware dagen achter de rug, maar nu is alles terug ok. Zet jullie maar een kwartiertje op uw gemak, want we willen jullie graag het verdere verloop van ons verhaal vertellen. Dus......... we gaan terug een weekje in de tijd.......wanneer we dus op vrijdag met de council van het distrikt Namutumba aan't praten waren........ De meegebrachte naaimachines was een schot in de roos. Onze daddy en zijn familie konden hun oren en ogen niet geloven toen we hen meenamen naar de achterkant van de auto, de koffer vol met dozen, de naaimachines, wel nog in gedemonteerde toestand. Het was dan ook wel een emotineel moment.... het was ons tweetjes dan toch maar gelukt, ginder in het afrika, de eerste tools voor de school mee te brengen, al ging het dan niet zoals we het ons voorgesteld hadden. In onze dromen zouden we deze naaimachines in elkaar puzzelen en achterlaten in de school, maar door het feit dat de ramen er nog niet allemaal instaan, de deuren nog niet op slot kunnen, hebben we alles even verder uitgeladen bij onze kennissen, veilig achter slot. Het is al bijna 2 uur in de namiddag als we uiteindelijk deze machines kunnen uitladen, onze planning begint precies weer danig omgegooid te worden, want meestal biedt men ons hier nog een lunch aan, maar van enige food is hier nog geen sprake. Toch willen we hier weg zijn om 4.30 uur, zodat we voor het donker wordt, terug in het hotel in Jinja zijn. Ria begint met haar uitleg over de meegebrachte pompoen - en andere zaadjes, zoals zij het vertelt gaat het precies allemaal wel lukken. De oudste van de familieclan is dan ook zeer geïntresseerd en schrijft alles op. Herman is ondertussen een naaimachine aan't ineensteken. Echter een tegenslag.... bij het uitpakken van de machines blijkt dat er enkele poten gebroken zijn....... Dat kan niet gebeurd zijn tijdens het vervoer, maar... men zou die muzungus kapotte spullen hebben aangesmeerd...., het beste was, volgens iemand van de familie, om alles maar terug in te laden... en terug mee te nemen naar Kampala. Ja, tarara, dan kennen ze die Muzugus nog nie... Neeje, neeje... alleen de kapotte stukken nemen we terug mee... We beslisten om 1 machine in elkaar te zetten en de andere stukken 1 voor 1 te kontroleren. Resultaat ... 3 poten en 1 beschermstuk gebroken. Toch is het een mooi machien dat Herman met de schroevendraaier van zijn pennemes heeft in elkaar gekregen. Ria begint er op aan te dringen om te vertrekken, maar men wil ons niet laten gaan vooraleer iets te hebben gegeten. TWEE UUR later dan voorzien komen we dan terug aan in Jinja.... ja dit is Afrika. Die avond hadden we nog een afspraak met een vriend die zijn lady kwam voorstellen. Na het diner, bij het slapengaan viel het ons op dat het zo stil was, men had de waterpomp dan toch afgezet....zoals beloofd. Toch een nachtje slapen ????

17-02-2008 om 14:49 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
12-02-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht 17
Verder in Namutumba...... Na de twee uur durende rit naar Namutumba, zoals traditioneel. eerst eten gaan kopen in de plaatselijke shopkes, 3 kg vlees...boef in nen plastieken zak, rijst, suiker, pocho en brood. Tevens namen we enkele stukken zeep mee, waar ze hier de was mee doen. Onze school... daar was ze dan...,het was wel even wennen, we verwachten een zilveren dak, maar het was ondertussen licht blauw geschilderd, iets voor de weerkaatsing van de zon, en de warmte binnen in het gebouw??? Men was bezig aan de ramen en deuren, maar wegens te veel regen van de laatste dagen en het regelmatig uitvallen van de stroom heeft men nog maar 4 ramen en drie deuren kunnen laten lassen en plaatsen. Als je zo binnenstapt... het is toch wel een serieuze oppervlakte... en het regent er zeker niet binnen. Een 10 tal mensen is er aan het werk, ze zijn ontzettend blij met de felgroene petten van Carlsberg die we voor hen meebrachten, ook lieten we een t-shirt zien dat ze deze week allen krijgen. Deze zijn nog onderweg van belgie naar Uganda....Een vriendelijk koppel uit Hove brengt nog een 30 kg bagage mee op dinsdag... daarin zitten nog vele t-shirts om uit te delen. Terug naar de werkmannen, we gaven hun elk wat extra geld ( 2.5 euro gelijk aan dagloon). Nu moesten we nog wachten op de council van het distrikt... diegene die instaat voor de scholen. Blijkbaar nen hele tip als je zo onze daddy bezig hoorde.. Nen echte Ugandees, hij liet op zich wachten.... Eigelijk was het bitterkoud, nog nooit meegemaakt in Uganda, onze dikke fleecetruien kwamen goed van pas. Ondertussen had iemand 3 grote Jacqfruits gaan halen die ze met een gigantisch mes te lijf gingen, dit is hier het arme mensen fruit, met wat verbeelding smaakt het naar banaan. Blij waren deze werklui met de aandacht die ze kregen. Allee, die counsil kwam er dan toch eindelijk door....., eerst wa blabla, onze daddy was apetrots met die twee muzungus en een mooi gebouw, we lieten de banner zien die Robert had gemaakt om alzo wat te kunnen uitleggen hoe wij in Belgie geld verzamelden. ja ja die meneer was best wel onder de indruk. Ze bleven hier maar wat rond de pot draaien dus Ria maakte die meneer dan maar duidelijk dat wij,(de mensen uit Belgie) nog wel willen sponseren wat wij belangrijk vinden. Ze spraken over de muren te bezetten..... maar wij vinden dat het veel belangrijker is voor de kinderen dat er een laterine (WC) en water voorradig is. Dus, Ria vertelde dat het district dan ook hun bijdrage mocht leveren en eventueel de kosten dragen voor de bezetting. Allee, die meneer ging nen brief opmaken met een aanvraag voor..... dat zullen we dan later wel te weten komen zeker. Tot zo later, blijf ons volgen !!!

12-02-2008 om 09:36 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
11-02-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vandaag, maandag en bericht 16
Helo allemaal, Terug in ons vertrouwde cybernetcafee, alleen met een toetsebord zonder (bijna) opdruk. We gaan verder........... Donderdag, was het dan eindelijk zover. Die dag vertrokken we naar Jinja om dan vrijdag verder te rijden naar onze school in Namutumba. Onze auto ( Landcruiser) volgeladen met naaimachienes..... Het verkeer is nog steeds hectisch, veel te hoge snelheden op veel te smalle banen. 2,5 Uur hebben we nodig om de 80 km te overbruggen. Men had ons een klein Hotel aanbevolen, waar het rustig vertoeven was en we hadden geluk..... een mooie frisse kamer met douche en warm water. Yes,... hier zouden we waarschijnlijk eens voor de eerste keer sinds onze aankomst goed kunnen slapen, de auto veilig op de bewaakte parking, dus geen enkel probleem, dachten we... Dit hotel heeft zelfs een prachtig (buiten onder de bomen) restaurant met een uitgebreide menukaart, waarop meer te vinden was dan chicken en friet.Het is duidelijk dat men hier al meer Muzungu`s over de vloer heeft gehad. Ons laat middagmaal (15.00 uur) smaakt overheerlijk, alleen, jammer de zon wil niet schijnen vandaag.... Na de lunch bezoeken we nog het weeshuis van Mama Jane. Ook hier merken we dat het schooljaar pas begonnen is, alles is nog een chaos, geen orde in de slaapzalen, de klaslokalen nog overhoop, hier is spoedig een harde hand nodig. Later die dag verraste onze chauffeur ons met een prachtverhaal. Hij werk bij een kleine NGO, deze brengen de lokale bevolking bij hoe ze kunnen werken met bijen. (imken) Het hele verhaal wordt ons vakkundig uitgelegd, via een laptop, die hij bij zich had, kregen we deskundige informatie. We luisterden aandachtig, hij kan dan ook heel boeiend vertellen. Eend maand terug is de NGO naar een plaatslijke stam geweest, helemaal in het noord-oosten van Uganda, bij de Karamoja... vergelijkbaar met de Masai in Kenia. Ongeloofelijk mensen, dat dit in 2008 nog bestaat, stammen die van elkaar koeien stelen, evt. met geweld, en waar een koe belangrijker is dan een mensenleven. Deze stammen trekken soms meer dan 300km tevoet, met hun gestolen koeien van de ene plaats naar de andere. Deze mensen leven nog zo goed als naakt, enkel bij bepaalde gelegenheden, bvb. bezoek van vreemden, dragen ze traditionele kleding met bijhorende pluimen op het hoofd. Fotos gezien.... Daar heeft de NGO dan scholing gegeven voor de verbetering van het houden van bijen, het winnen van de honig, over de bijenziektes enz. ..... Ok.... Tijd om te gaan slapen na een goed douchke. Ja tarara, vlakbij de kamer stond een waterpomp die om de 15 minuten opsloeg. Bij het stoppen van die pomp gaf de druk een ferme knal in de waterleiding........ resultaat..... geen slaap die nacht, nie te verschieten dat ze hier veel kinnekes maken. Ook het onweer en de felle regen was voor een stuk de oorzaak. Met dikke wallen onder de ogen, `s morgens dan maar opgestaan... pfffff. Voor de volgende nacht een andere kamer gevraagd, maar die was er niet, ze beloofden om de pomp af te zetten. Zeker voor het onzekere zijn we na het ontbijt eerst rubber botten gaan kopen in de Ugandeese BATA, met al die regen van de nacht, ge weet maar nooit... En wij verder naar Namutumba. Tot later..........

11-02-2008 om 10:09 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
06-02-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.nummer 15 Uganda
Nogeven de tijd........... Maandag zijn we in een prachtig hotel, 3 grote zakken met kleren gaan ophalen die de stewardessen van Brusselsairlines verzameld hadden. Zij hadden deze zakkenspeciaal meegebracht voor een weeshuis hier in Kampala. We hadden hen hierover verteld op onze heenvlucht. Fantastisch, dat zij dit willen doenhebben. Met onze gezondheid is alles prima.... we nemen trouw onze tabletten en onze maag en darmtoestanden geven ons tothiertoe geen enkelprobleem. Alleen....... slapen...... dat kunnen we hier niet goed, het blijft moeilijk om steeds die film van overdag stop te zetten. Het lawaai vanandere mensen die metdeurenslaan, of het lawaai van de regen naast ons raam ( onweer snachts), er is altijdwel iets, Och.... nee we klagen niet. Gisteren, dinsdag zijn we naar de groep geweest van de mensen met aids. Het regende pijpestelen, maar we werden onthaald met de mededeling dat dit een zegen van God was. Het werd een blij weerzien met een 10 tal die we reeds 3 jaar geleden ontmoeten. In totaal waren we wel met 35 personen. Och mensen, hetis niet te omschrijven, te laten voelen aan jullie, de blijdschap vandie mensen, het stralen van hun ogen, de uiting van hun expressie op hun gezicht. We hadden voor de groep 200.000 ugandaschilling (100 euro) meegebracht, heel wat hier...... bijna 1,5 maand loon. Die mensen maken hier kettingen en armbandjes en allerlei....... aan een klein handtasje hebben ze drie weken werk maar, deze handtasjes worden knoopje na knoopje volledig met de hand gemaakt. Met het geld dat ze nu van ons gekregen hebben willen ze graag een "kotteke" huren in een souveniermarktje om alzo hun handwerk te verkopen. Zo ontstond ons idee om een eerste bestelling te plaatsen. Wij beloofden hun dat we volgende week, voor ons vertrek, terug komen en een 50 tal kettingkjes kopen. Deze gaan we dan aan jullie in Belgie door verkopen en...... de winst gaat volledig terug. Ware vreugde en ongeloof in die groep. Hun biezenies was gestart. Meer dan drie uur hebben we met deze mensen aant praten geweest, lachen, zingen, dansen. Ge hebt wat gemist. Woensdag. REGENDAG. Tis of hier is niks meer normaal... Morgen vertrekken we naar Jinja en Namutumba om onze school te bezoeken. We nemen 5 naaimachienes mee SPIKSPLINTERNIEUWE, die ze gisteren geleverd hebben. Een verhaal appart.... maar tis ons gelukt. Ons volgend verhaal zal pas zondag of maandag doorgestuurd worden. Vele groetjes en tot later. U mag nogsteeds een antwoordje sturen, altijd plezant, en blij met nieuws van het thuisfront. loncop04@yahoo.com of via onze website.

06-02-2008 om 15:25 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht 14 uit Uganda
Zo mensen, hier zijn we terug. Terug dat plezant toetsebord met geen spatietoets. ik doe mijn best........... Zondag..... gingenwe naar de kerk inMulago( sloppen).Door het feit dat het zaterdag zo laat was geworden......en we nogafscheid moesten nemen van Lennox,die terug naar Londen vertrok, waren we eigenlijk een half uur te laat voor de dienst, niet ongewoon hier maar toch. Och die ugandezen zijn nooit op tijd dachten we, dus so what.... een stukje vandiemis minder is niet zo erg, Jaaaa Tararara, die mis van 10 uur was nog niet begonnen en we moesten zelf nog een kwartier wachten, AFRIKA !!!! nooit zullen we het leren. Toch onze hoed af voor deze mensen, het is moeilijk te omschrijven..... de priester deed een oproep voor een kind dat juist zijn ouders verloren had en nu niemand had om zijnschoolgeld te betalen,........ al die mensen gaven een beetje geld, terwijl zehet zelf niet te breed hebben, en voor het einde van de mis was er genoeg om die jongen zijn eerste trimester volledig te betalen. Ook werd er voor het einde van demis speciale aandacht gegeven voor die twee Muzungoes uit Belgie, die toch maar elk jaar terug kwamen. De priester vroeg om even recht te staan, zodat iedereen ons kon zien, er volgde een spontaan applaus. Amaai aangrijpend zene. Na de mis moest Rian nog van haarkapsel veranderen ( lang haar voor het gezicht word niet toegelaten op de school) dus het was kiezen, ofwel alles afscheren, ECHT WAAR, KAAL...... ofwel een kapsel strak tegen het hoofd en naarachter in vlechten. Onze keuze was snel gemaakt. Twee uur duurt het alvorens dit gedaan is. Herman was niet mee naar dat "" kapsalon"" die was ergens afrikaanse muziek gaanuitkiezen. Jekunt jullie niet voorstellen waar Ria overal gelopen heeft...... steegje in, steegje uit, jammer Meta dat jehier nietbij was.... Toch voelde Ria zich hier niet onveilig zonder mij. We kunnen blijven vertellen.......... Tot verder..... BLIJF ONS VOLGEN.....

06-02-2008 om 14:48 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nog een bericht(je) nr 13
Dag vrienden en familie, Hier in het hotel maakten we kennis met een man (van oorsprong Jamaicaan)maar reeds vele jaren woonachtig te Londen. Zaterdagmorgen hadden we samen het ontbijt (:twee boterhammen,toaster werkt niet, met meegebrachte ZIZ kaas. Na het ontbijt nam Lennox en zijn fieldmanager Rose ons mee naar hun project in Ndejje, een 10 km van Kampala. Hun eerste doel is daar om te zorgen dat de mensen geen 2 km moeten lopen om met een jeerycan water uit de bron te halen. Ze zijn een pijplijn aant bouwen samen met een tank van 10000 liter. Het water zal met een pomp omhoog naar de tank worden gepompt, en dan kan de bevolking ter plaatse water nemen. Hun bedoeling is ook in de toekomst een (lagere)school te bouwen een medische post. Wij leren van elk project, Lennox Was heel blij met de adviezen die Herman kon geven voor het leggen van de pijplijn. Die namiddag moesten we naar de school van Rian om haar bed te gaan kiezen....... eerst is eerst. Jesus, wat was dat..... vier bedden boven elkaar, een slaapzaal wel voor een 70 kinderen. De MATRON, lees verantwoordelijke voor die slaapzaal, moest elk ding, potlood, zeep, bedlakens, noem maar op, eerst nakijken en aanduiden op een lijst. Nadien gaf ze nog de gepaste instructies en raadgevingen. Dit alles duurde meer dan 2,5 uur, wachten en nogeens wachten, ongeloofelijk. Onze daddy, dieons vergezelde, was intussen al int slaap gevallen..... Hij was speciaal teruggekomen van Namutumba om verslag uit te brengen over de school. De plaatselijke mensen waren enorm blij dat er terug aan de school werd gewerkt. Men is er dadelijk terug ingevlogen........ De ramen en deuren zijn ondertussen geplaatst. Aan het glas was men nu bezig en ook de voorbereiding voor de vloer was klaar. Dus normaal gezien zou alles (bijna?) klaar moetenzijn bij ons bezoek later deze week. s'Avonds washet een leuke bende op het terras van het Hotel. Lennox onze man uit Londen speelde op zijn gitaar en zong hierbij enkele prachtige liedjes van Elton John en Bob Marley. De stemming zat er goed in, zelfs een manager van het hotel was er komen bijzitten en klapte vrolijk in zijn handen mee. Voordat wij vertrokken naar Uganda, bij het nakijken van de papieren, merkten we op datThadeus jarig is op 02/02. dus wij verrasten hem met het zingen van Happy birthday, We haddenwel geen taart maar een hele doos snoepjes Celebretions uit Belgie meegebracht. Nog nooit iemand zo verbaasd zien kijken.... hij wist zelf niet dat hij jarig was. Van de gezellige gelegenheid maakten we gebruik om aan die manager te vragen of er geen werk was in het hotel voor onze Thadeus, hijhad er immers voor gestudeerd. Waarachtig de man nam Thadeus evenopzij en resultaat....... hij mag vanaf deze week op training beginnen..... 6 weken zonder loon, maar wel eten en drinken...... en een dikke kans op een job. Joepieeeeee. Ons spontane feestje duurde tot 1 uur snachts. We moesten afscheid nemen van onze daddy want die vertrok zondag al terug naar Namutumba. Tot later........

06-02-2008 om 14:21 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
04-02-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nieuws 12 uit Uganda
Woensdag hebben we onze spieren laten werken. Om wat geld uit te sparen (goed excuus he ) zijn we te voet naar de stad gegaan. Op de souvenier-marktjes zijn we teenslippers gaan kopen. Alleen, we weten niet meer aan wie we beloofd hebben om er mee te brengen.......... Op de terugweg, twas al goed zweten, zijn we een winkel binnen gestapt om 5 naaimachienes te bestellen. Jawel 5, merk Singer, maar wel van die flinstones machienes, ge moet zelf trappen. Deze brengen ze deze week naar het hotel, zodat we ze deze donderdag kunnen meenemen naar onze school in Namutumba. Na wat van de prijs te pingelen, heeft Ria het nog gedaan gekregen, om twee dozijn stikzijde rolletjes er gratis boven op te krijgen. Hierbij ineens een oproep voor volgend jaar...... mensen, alle naaigerief, ritsen, knopkes, haakjes, bijna lege rolletjes stikzij, volle mag ook, naalden, zullen we in dank aanvaarden om hier de jonge meisjes een goede opleiding te laten geven. Verder op de terugweg hebben we nog voor ieders een stuk ananas gekocht, verdorie wa was da lekker seg, sappig, tot in de kern, de zever loopt nu nog uit onze mond............ en dat slechts voor 5 eurocent per stuk. Dat vind ge toch bij ons nie zenne. Vrijdag hebben we samen met ons familieke een project bezocht in Nkozzi. Dit is een 80 km van de stad Kampala, een dikke twee uur rijden. Dit project is van belgische vrienden en bestaat uit enkele schoolgebouwen. voor de geintreseerden zie: www.kidsvooruganda.be Gewoon fantastisch wat deze mensen daar al verwezenlijkt hebben. Op de terugweg zijn we even gestopt aan de Evenaar om enkele fotos te nemen. Goed terug thuis geraakt. O ja, nog vergeten...... donderdag zijn we bij de priester van de Mulagokerk een afspraak gaan maken ( we kregen er water met fruitsap, als dit alles is wat die pastoors mogen drinken...... mij ni gezien zene) Die afspraak is voor een ontmoeting morgen, dinsdag met de mensen die de HIV (aids) ziekte hebben. We riskeren niet langer nog te typen want de electriciteit is al te lang aan.......... en anders....... sebiet alles weg Daaaaag mensen allemaal, veel lieve groeten.

04-02-2008 om 15:59 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht 11 uit Uganda
Beste mensen, met ons gaat alles prima, sorry dat we even niets van ons lieten horen. Meestal hebben we smorgens GEEN stroom als we opstaan. Herman begint het te kunnen...... zich scheren zonder spiegel, louter op de tast en met kaarslicht. Jaja er is buiten dan wel licht maar in onze badkamer ziede geen sikkepit. Vandaag, maandag........ hebben we eindelijk ( jawel Robert ) onze stop voor het bad gekregen. Dinsdag zijn we naar Masulita geweest bij de familie van Thadeus. De tocht er naar toe is erbarmelijk, ondanks we goed vervoer hadden gingen we toch regelmatig met twee wielen van de grond. De weg is nog slechter dan vorig jaar. Veilig aangekomen, bezochten we eerst her grafje van onze kleine Nicole, haar beertje in graniet staat er nog steeds op. Toch werd het een leuke dag. De meegebrachte reukjes, juweeltjes voor de dames en de grote meisjes, de speeltjes, scoubidous en ballons voor de kinderen, de T-shirts voor de mannen, het is geweldig te zien hoe al deze mensen hiervan kunnen genieten. Men had voor ons lekker gekookt. Met veel gehots en gebots bereikten we terug de hoofdweg waar men ook konstant putten in de weg moet ontwijken. Daardoor gebeurde het dat er iemand onze zijspiegel plots afreed. Ronald, onze chauffeur, had enkele glassplinters in het aangezicht gekregen. Hij had enkele snijwondjes in lip en kaak, maar na een kwartiertje konden we verder rijden. Ons familieke werd thuis veilig afgezet. Maar toen begon voor ons nog een stuk lijdensweg. We hebben twee uur vast gezeten in de trafic jam - stilstaand verkeer of file genaamd. Twee uur voor nog geen 10 km rijden. Onderweg, midden in de stad, langs ongeloofelijk drukke straten, zaten er drie kleine kindjes, een 5 meter uit elkaar, amper 2 a 3 jaar te bedelen. Ook aan de overkant zaten er enkele, zo klein en nietig, de mensen vertrappelden ze bijna. Savonds bij onze thee - koffie hebben we hierover nog moeten praten, ni te geloven dat mensen dit hun kinderen aandoen.

04-02-2008 om 15:25 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
31-01-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht 10 uit uganda
Dag allemaal, Hier zijn we terug, weliswaar aaneen toetsenbord waarvan de spatiebalk verdwenen is en met een punt vannen bik in een gaatje moetprikken tgaat plezant worden. En op die ENTER toets moetge ook al nekeer oftwwee drie drukken........... Maandag, ...... marktdag. voor onze Rian hebben we op de plaatselijke markt al de benodigdheden gaan kopen voor het nieuwe schooljaar en het verblijf aldaar. Zowel boeken, potloden, schoenen, tandpasta, eenwaskom, bedlakens en zelfs een matras, kussen en deken moest nieuw gekocht worden. Kan u zich inbeelden......... twee witte mensen tussen een paar honderd donker, die dan nog gepakt en gezakt, met op de schouders een matras, op de markt in de sloppen rond lopen??? Spijtig, we zijn vergeten er een foto van te nemen...... Ook zijn we smiddags in een plaatselijk ,, Restaurantje ,, ( 1 tafel, 8 stoelen )gaan eten. Poscho, rijst en matokee samen met een gekookte vis, twas zelfs heel lekker......alles inclusief drank ( 5 pers.) voor 10000 schilling, 4,30 euro, ni voor te stellen. We waren wel een attraktie. Toch was er 1 pakkend moment op die markt...... we stonden aaneen kraampje wat te kiezen en een man kwam langs staan, met zijn zoontje. Hij vroeg eerst of hij zijn zoontje ( 4-5 jaar ) mocht voorstellen....... ge kent dat he, Helow, how are you...fine... en dan zei de man plots, please neem mijn zoon, je mag hem hebben.... ik kan hem geen eten geven..... Op dat moment antwoorden we dat dit niet kon omdat we reeds een familie hielpen. oK.... hij draaide zich om en ging weg met zijn zoontje achter hem aan....... een beeld om nooit te vergeten. Elke avond, bij een kopje thee/koffie praten we wat bij over de dingen die we die dag gezien, gehoord en gedaan hebben. Dit is voor ons wel echt nodig ( wacht efkes.... bik is gevallen, eerst oprapen ) dat we dit kunnen afpraten. Toen realiseerden we hoe wanhopig deze man wel moet geweest zijn omzomaar zijn kindaan vreemden te willen afgeven. Wij vinden het nu spijtig dat we toch niet iets gegeven hebben, al was het om wat eten te kopen......... het beeld van dit kind in een gescheurd blauw hemdje dat achter zijn papa aanliep en ergens in een steegje verdween, zullen we nooit vergeten. Terug in Roy s huisje,moesten al die dingen die we gekocht hadden gemerkt worden met Rians naam. Gelukkig hadden wij een alcoolstift bij ... Daarna zijn we nog te voet naar de school gegeaan om uniformen te gaan kopen, 2 voor in de week, 2 voor als ze weg gaan met de klas, en 1 uniform om te turnen. Daarbij nog de gepaste sokken. twas een heel drukke dag voor ons. Dit was het weer voor even..... tot volgende keer. Groetjes aan iedereen.

31-01-2008 om 17:14 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
27-01-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht negen uit Uganda
Beste mensen, blijkbaar toch een computer gevonden waar het typen en doorzenden beter lukt dan ervoor. Onweer en regen hebben ons vannacht echt wakker gehouden,het is heel ongewoon voor deze tijd. Als je hier wat uitleg vraagt, ja.... de opwarming van de aarde he. Vandaag (zondag) zijn we uitgenodigd geweest om een typische kerkelijke dienst bij te wonen. Echt zoiets met veel zang en muziek. Zoals gewoonlijk ....... moesten die blanke genodigden mee op de eerste rij gaan zitten. De dienst was zoals in veel Amerikaanse gebruiken, niet in een kerk, maar in een soort aula, heel veel volk, heel veel allee en joela... (Alleluya) en veel zingen. Al bij al was het wel indrukwekkend om dit eens bij te wonen, maar niet direkt voor herhaling vatbaar. Daarna waren we uitgenodigd bij ons familieke het middagmaal te nuttigen, middagmaal ???? we zagen al scheel van den honger als we der aan kwamen en toen moesten ze nog beginnen te koken...... rond 3 uur was het eten klaar. Dit is wel niet ongewoon, maar wij met onze westerse gewoonte en stiptheid, nog helemaal niet ge-afrikaniseerd. Het eten was wel echt lekker.... Witte kool, Matoke, Pompoen, nog wat en dit alles klaargemaakt met een lekker sausje met vlees waarvan je een uur later nog kunt op kauwen. Als paterfamilias kreeg Herman zelfs nog twee stukjes extra......... Moeilijk om er beleefd vanaf te geraken als je uitgenodigd bent. Wel onze hoed af voor ons kleindochter, nog geen 8 jaar, en al heel de afwas helpen doen, met hoop-en-al 3 liter koud water, heel proper. Onze Roy blijkt ondertussen 3 maand zwanger te zijn. Ze heeft zo van die typische zwangere-vrouwen trekjes. Lust niet alles, is rap moe, krijgt een buikje(gelukkig), maar ons kleine Rian weet nog van niets. Vanavond nemen we is eindelijk een rustige avond voor ons tweetjes, wij moeten is heel wat bijpraten. Tot later nog een keer .............. Vele groetjes

27-01-2008 om 16:37 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
26-01-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Uganda acht
De verder afwerking van de school behelst nog de houten muren in het gebouw voor de opsplitsing van de klaslokalen, de inrichting, het sanitaire gedeelte, het plaatsen van luiken aan de ramen, de beplaastering van het gebouw en het boren van een waterpomp waar de hele gemeenschap kan gebruik van maken. Voor dit laatste gaan we volgende week eens praten met OXFAM hoe dit kan gerealiseerd worden. In de Belgische Ambasade hebben we ook een goed gesprek gehad en nuttige informatie gekregen. Wordt vervolgd ........... tot later Groetjes aan iedereen.

26-01-2008 om 11:51 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik geloof het vijfde bericht
Alhoewel we pas na middernacht waren aangekomen, konden we maandag niet lang meer wachten om onze kinderen te gaan opzoeken. Het weerzien ... dat is niet te omschrijven. Rian is groot geworden. Die eertse dag maakten we al een wandeling door de sloppenwijk, en we bezochten ook ... te voet .... een internaat waar onze kleine meid waarschijnlijk naartoe zal gaan. Het is beter voor haar en haar toekomst als we heel eerlijk zijn. We lieten de zon onze armen en gezicht verbranden zonder dat we er erg in hadden. Samen met onze kinderen gingen we terug richting hotel met het openbaar vervoer. We zaten juist in zo`n minibusje ( matatoe ) toen Herman zijn stoel het begaf. Hij viel pardoes op de schoot van een Ugandese dame, iedereen lachen natuurlijk.

26-01-2008 om 11:48 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Joeps, bericht zeven
Tot so far ..... het lukt. Onze school ..... is dus onder dak. Sinds we de laatste foto`s hebben ontvangen is er niet meer aan gewerkt. Toch is het gebouw reeds gebruikt. Begin deze week hebben we een gesprek gehad met onze supervisor hier ter plaatse. Met het bijeengsponserde geld gaan we het dak verder laten afwerken, we kunnen ramen en deuren met sloten laten plaatsen, en ook de vloer zal gelijk gemaakt worden. Dit is alweer een hele stap vooruit. Gisteren, vrijdag, is men er reeds aan begonnen. Daar het transport hier zo duur is geworden, en er sinds het dak toch niets is veranderd, hebben wij besloten om slechts 1 maal een bezoek te brengen aan de werken. Met ons geld dat wij zelf hiermee uitsparen gaan wij voor de school enkele naaimachines kopen. De technische lessen kunnen alzo ( op kleine schaal ) binnen enkele weken van start gaan. Rond 8 februari hebben we een afspraak in de school met de consul van het distrikt in Namutumba, noem het een soort burgermeester. We gaan vragen dat ook het distrikt een steentje bijdraagd in het leveren van schoolgerief.

26-01-2008 om 11:47 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Bericht zes
Als je hier zowat rondkijkt is het alsof de tijd hier stilstaat, niets is veranderd t.o.v. een jaar terug. De Ugandesen hebben het ook de laatste maanden moeilijk gehad. De prijs van de brandstof was werkelijk vier maal de normale prijs. Dit door de moeilijkheden in Kenia. Die periode viel het leven hier zowaar stil. Geen vervoer meer op straat, men moest zich te voet of per fiets verplaatsen. Ook de prijzen van de voedingsmiddelen gingen de hoogte in, gevolg.... nog meer armoede. Nu lijkt deze situatie een beetje genormaliseerd, alhoewel de brandstof nog altijd 1.5 x de normale prijs bedraagt + dat je in veel tankstations geen brandstof vind. De prijzen van de goederen daarentegen blijven hoog. Ook in ons hotel is de tijd stil blijven staan, we hebben terug onze zelfde kamer, waar de spiegel scheef hangt, de kraan nog steeds met 1 hand moet tegen gehouden worden, het bad zonder stop, de gordijnen half omhoog hangen maar de kamer is heel proper. Alleen van slapen is hier nog niet veel sprake. Toch was het hier een beetje weer thuis komen in Uganda. De prijs van het eten in het hotel daarentegen, is met 40% gestegen. Dus we gaan meer naar de marktjes en nemen Ugandees eten. We hoeven echt geen honger te lijden zene...........

26-01-2008 om 11:20 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.vierde bericht Uganda
Het vliegtuig zat voor nog geen derde vol, dus we hadden plaats genoeg. In Bujumbura stapte bijna iedereen uit. Nog enkele personen bleven er zitten. Na een uurtje wachten mocht er terug volk opstappen. Dit waren er nog minder dan ervoor, dus met bijna een leeg vliegtuig verder. De luchthaven in Uganda is enorm gemoderniseerd, toch was hier gelukkig van kontrole geen sprake meer. Zoals afgesproken stond men ons van het hotel met een minibusje op te wachten.

26-01-2008 om 10:55 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.derde bericht
Eens de douane voorbij begon het aanschuiven bij de kontrole van de handbagage. Ria, die eerst was moest aan de kant, ze hadden iets verdacht gezien op het scherm, dus gingen ze de handbagage uitladen. Die meneer was wel heel vriendelijk maar Ria wist begot niet wat ze aan `t zoeken waren......... maar wie zoekt die vind. Onze kaars zorgvuldig ingepakt met alufolie, dat was de dader. Toen Ria uitleg gaf dat dit dikwijls onze redder in nood was in donkere tijden, werd deze even zorvuldig ingeladen. In al die heisa was ik Herman even vergeten...... maar ook die was niet onschuldig blijkbaar, men was ook die zijn handbagage volledig aan het leegmaken. Mensenlief, 10kg kan veel zijn zene. Ok eindelijk door de kontrole geraakt, moesten we ons haasten want ze waren al aan `t inschepen.

26-01-2008 om 10:50 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweede bericht Uganda
Onze bagage hadden we reeds zaterdagavond gaan inchecken, zodanig dat we 10 kg extra bagage mochten meenemen. Toch zaten we nog 4.5 kg boven het max toegelaten gewicht, maar werd oogluikend toegelaten. We mochten dan zondag nog elks 10 kg handbagage + een normale handtas meenemen. Zondag, 20 kg handbage + handtas 4.5kg, ....... medammeke dat is wel een zware handtas he ...... jaja dat weet ik, maar onze bokes zitten er nog in en die eten we seffes nog op. Yes alles erdoor dus 131kg bagage in totaal.

26-01-2008 om 10:40 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste bericht uit Uganda
Hello mensen allemaal.

Sorry voor dit late bericht, maar gisteren was ons verhaal bijna klaar tot plots de stroom uitviel,  Pats alles weg........
We gaan trachten nu onze verhalen in stukjes door te zenden zodat je toch enigsinds iets van ons te horen krijgt.

Met ons gaat alles prima, soms wat te warm, meestal geen stroom, `t is hier nogal wat.........maar it is Africa.

Tot verder .......

26-01-2008 om 09:48 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
11-01-2008
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ons eerste verslag
Klik op de afbeelding om de link te volgen

Nog niet vertrokken !

Nee mensen, wij zijn nog niet vertrokken, thuis alles aan't inpakken ja, elk kiloke nawegen, daar een beetje af, daar een beetje bij.  Het is wederom een hele klus om niet over het gewicht van onze bagage te komen.
Voor de mensen die ons het voorbije jaar misschien niet helemaal gevolgd hebben wat onze akties betreft , geven we graag een overzicht van de voorbije maanden .
De leerlingen van het koningklijk Atheneum van Berchem behaalden met een leesmarathon 1000 euro bij elkaar , een geweldig bedrag ......
Uit Uganda brachten we zelf enkele honderden met de hand getekende en geschilderde doeken en postkaarten mee, een honderdtal doeken werden hier met véél liefde ( en geduld ) omkaderd door ons vokke . De verkoop hiervan bracht ons (voorlopig ) 500 € op .
Er zijn nog steeds kadertjes te koop .....!!!!
Met Pasen maakten we gevulde Paasmandjes , ondertussen werden de eerste voorbereidingen voor onze grote Brunch al gemaakt die in augustus plaats had .
Dankzij de ongelooflijke inzet en steun van zovele mensen bracht deze brunch ons 4408 € op , zelfs nu nog ....terwijl ik dit verslag aan het typen 
ben word ik overspoeld door een enorme bewondering over de organisatie van  deze brunch .
Graag wil ik toch nog 1 keertje zeggen .... DANK U
Maar, hier stopte het nog niet hoor....!  Begin december werden er Prachtige Kerststukjes gemaakt door enkele collega's , de volledige opbrengst € 650  gaat integraal naar onze school .
Ook in de maand augustus werd er een interview afgenomen door radio Frekwent, www.frekwent.be/, een plaatselijke radio.
Best wel spannend !!! Ook deze radio steunt ons project.

Lieve mensen ,om een lang verhaal .... kort te maken is bijna niet mogelijk  ,   maar dankzij dit alles , ook  tesamen met ons negertje dat bij Brandtfood  dankbaar DANK U staat te knikken voor elk centje dat het krijgt , dankzij de spontane giften  die me toegestopt worden en dankzij onze Ugandaproject rekening  733-0360093-59 
Dankzij dit alles hebben we het voorbije jaar  € 8500  bij elkaar .
Hiervan is er reeds € 4000 naar Uganda waar het dak van onze school al realiteit is .


 

11-01-2008 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)


Archief per jaar
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • proficiat gewenst
  • afscheid
  • Nog Nieuws?
  • lieve t ria en n herman
  • Proficiat

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!