Welkom op Ugandaproject! Veel lees en kijk plezier
Uganda ... Parel van Afrika

10-10-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zesde nieuwsbrief september 2017

Hallo iedereen, 

Ondertussen zitten onze vijf weken Uganda er op ….. maar willen we het niet laten om jullie nog te vertellen over de laatste weken. 

Na ons bezoek in de school en de vele ontelbare meetings die hierop volgden beslisten we om de laatste trimester van dit schooljaar verder te gaan met een nieuw schoolbestuur.

Om de puntjes op de i te zetten zijn we terug naar de school in Namutumba gegaan. Ook maakten we van deze gelegenheid gebruik om voor onze sponsorouders foto’s te nemen van hun kindjes.

Niemand had ons terug verwacht. Reeds aan de schoolpoort hoorden we dat men in de klassen druk bezig was.  Het eten stond te pruttelen in de keuken, en was bijna klaar.

Een kwartiertje later stroomden de kinderen buiten ….. het vrolijke geroep en de lachende gezichtjes…..  Mama Ria ….. Mama Ria

Het doet je hart smelten!!!

De jongste kindjes mochten na … handjes wassen, meteen aanschuiven om hun middagmaal (pocho en bonen) te krijgen, de anderen gingen braaf en rustig zitten wachten. Wat een discipline… toen we vroegen waarom zij geen eten gingen halen, vertelden ze ons dat er niet genoeg borden en bekers zijn. De kleintjes mochten dus eerst eten en als zij hun bordjes afgespoeld hadden kon er een volgende klas gaan aanschuiven.

Slik……toch klaagt er niemand, dit zal één van de aandachtspunten zijn dat we voor de start van het nieuwe schooljaar begin Februari gaan bijsturen ….voldoende borden en bekers.

Ook de speeltuigen …draaimolentje, wipplank en klimrek zijn volledig ....versleten, hoe kan het ook anders, dagelijks worden deze bestormd door een honderdtal kleine mannen. De touters die we in januari meebrachten zijn blijkbaar nog niet lang bovengehaald en heeft men in enkele bomen gehangen, de kinderen zijn er dol op……

Ook het dak van onze open ruimte is niet stevig genoeg gemaakt, hier moet terug aan gewerkt worden. Deze plaats is fantastisch, de mooiste plaats van de hele school, alle kinderen kunnen hier aan verschillende tafels samen eten tekenen en knutselen. Multifunctioneel dus, een overdekte mooie open ruimte. We hopen dat we voor deze herstelling, voor de start van het nieuwe schooljaar, geld kunnen bij elkaar krijgen door een actie te doen of een voordracht ergens te mogen geven.  Indien er iemand een idee heeft ALTIJD WELKOM.

Toch laten onze kindjes het niet aan hun hart komen, ze lachen, zingen en huppelen vrolijk rond. Hun dag kon niet meer stuk, ieder kreeg van ons nog een knalgeel pakje met koekjes en een lolly.

Alvorens Namutumba te verlaten moesten we nog eerst naar het plaatselijke hospitaal om te praten met de midwife ( vroedvrouw ) en de gynaecologe.

Het anticonceptiestaafje dat bijna drie jaar geleden geplaatst was zal in januari vervallen. Ria had de vrouwen hiervan op de hoogte gebracht …… en hun beloofd om hen de kans te geven om dit te laten verwijderen of eventueel te vernieuwen. Zijzelf hadden geen idee hoelang dit geleden was, ondanks dat ieder van hen een kaartje heeft met de datum erop.

Vrij snel kreeg Ria de vroedvrouw te spreken, deze was met twee bevallingen tegelijkertijd bezig. WAT BLIJKT NU…  Anticonceptie is GRATIS in Uganda, wanneer men niet naar een privé hospitaal gaat. Men moet alleen betalen als je een verdoving wil.

Waarom  heb ik het gevoel dat vele vrouwen dit niet weten????

We maakten een akkoord dat onze Ladies allen recht hadden op een plaatselijke verdoving indien ze dat wensten.

Met een vrij goed gevoel verlieten we dit keer Namutumba, ondertussen was het al stevig donker en zonder pech moesten we nog een dikke 2 uur rijden. Het was op DIE avond dat we uiteindelijk onze fles champagne hebben opgedronken die we in het vliegtuig hadden gekregen.

De dag erna reden we terug naar de hoofdstad om aan onze laatste week te beginnen.

Bij het herlezen van onze nieuwsbrieven merk ik dat we toch nog enkele leuke, grappige en pijnlijke anekdotes te vertellen hebben.

Zo was er in de eerste week een dag dat ik ( Ria ) broodpudding ben gaan leren maken in een bakkerij van een vriend. Broodpudding met véééél bananen, het resultaat was hééérlijk, in totaal hebben we er 5 grote gemaakt. Ook was men er pizza’s aan het maken, een kolfje naar mijn hand, daar dit 1 van mijn taken was op mijn werk in België. We hadden veel plezier… een muzungu (blanke) die hen kwam helpen!!!!!!  Volgende keer ga ik zeker terug.

En zo heb ik nog een verhaaltje …. Wel pijnlijk maar achteraf gezien best wel grappig….

In een hotel… vrij kort bij de school kregen we een kamer met een keiharde matras …. Hier op kunnen wij onmogelijk slapen!!!!!  Als oplossing bracht men ons een mouske +/- 5cm dik, ….. dit ding was wel een halve meter breder dan onze matras en stak er dus een ferm stuk over.

Wij al lang blij, we hadden hier niets op tegen, ware het niet dat IK ‘s nachts uit het bed ben gevallen. Stel je voor …. Herman werd wakker van een lawaai en zag mij niet, maar hoorde mij wel ….. vooraleer hij goed en wel het pillicht had gevonden, was ik al terug aan het recht krabbelen, maar had mij wel wat pijn gedaan.

 

 

Ook werden we een keertje tegengehouden door de wegpolitie …. Na controle van de papieren vertelden ze aan Francis dat onze banden niet in echt goede staat waren …. en ja ok, we mochten verder rijden ….. Geloof het of niet, enkele uren later Platte band …. NIET 1 MAAR 2. Van rijden was er natuurlijk geen sprake meer….!!!! Er werd een Boda Boda (brommertaxi) tegengehouden die Francis en het tweede wiel naar een garage bracht om te laten herstellen.  Wachten is één van de vele deugden hier in Afrika (niet mijn sterkste punt).

 

 

Ook bezochten we eens een Imker die we jaren geleden leerden kennen. Deze man heeft nu een mooi bedrijfje…. Alles héél steriel, waar hij de honing van vele plaatselijke Imkers verwerkt en verpakt. Hij leert ook de farmers hoe men kan werken met deze diertjes, wij hebben natuurlijk onze schoonzoon met hem in contact gebracht …. Wie weet vertellen we volgend jaar niet een pracht verhaal en brengen we honing mee dankzij onze inbreng.

Brian … de Imker heeft bij de Karamanjon people het vak van Imker gaan aanleren, en is nu vooral bezig in het buurland Zuid Soedan.

 

 

Als laatste willen wij jullie nog vertellen over ons Brittje, onze jongste kleindochter van 9. Zij is voor de allereerste keer 2 volle dagen en nachten bij ons in het hotel gebleven, helemaal alleen. Wij hebben ze natuurlijk een beetje ROT verwend ….. iets wat grootouders toch doen nietwaar????

We gingen met haar naar de stad en lieten gaatjes in haar oortjes schieten, kochten cadeautjes, nieuwe schoenen …. gingen met haar Pizza eten ….en een ijsje natuurlijk. Ik weet niet wie er het meeste van genoten heeft, wij of zij.

Het was supertof, we zijn heel trots op onze kleindochter die voor niets gezaagd of geklaagd heeft. ‘s Avonds na de douche las ik haar een sprookje voor …. Ons meisje viel in slaap … ‘s morgens vroeg ze me om terug te vertellen, want ze wist het niet meer…wow.

Als fiere DJJA DJJA (oma) wil ik nog effe iets vertellen, toen we met Brittje in de stad liepen, gaf ik haar een centje dat ze aan een bedelaar mocht geven …. Een beetje later nog eens …. Toen we pizza gingen eten, had ik niet gezien dat er iemand zijn arm door het hek had gestoken, ons kleine Britt daarentegen ging in haar nieuwe handtasje en haalde er enkele kleine centjes van haarzelf uit ….. en stapte naar het kind toe ….. HIER WORD IK WARM VAN.  De overschot van onze pizza werd ingepakt, vol trots heeft Brittje die aan een arme mama met baby op de schoot gegeven.

Lieve mensen…. Dit keer was ons verblijf niet zo super (behalve ons trouwfeest en de verjaardag van Herman).

We weten ondertussen van andere projecten dat het niet altijd gaat zoals gewild en gepland, en velen hebben ervaring met ups en downs. Dankzij de ontelbare vergaderingen en gesprekken, en de regeling van ons nieuwe management gaan wij er echter met goede moed terug tegenaan. 

Hartelijk dank aan ieder die ons steunt.

 

Hartelijk dank vanwege de kinderen uit Namutumba die dankzij jullie een mooie toekomst krijgen.

SAMEN MAKEN WIJ HET VERSCHIL;;;

HET VERSCHIL… OM VAN NIEMAND , IEMAND TE MAKEN 

Ria en Herman

Vele groeten.

 


10-10-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
08-10-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vijfde nieuwsbrief oktober 2017

Beste mensen. 

Nog nagenietend van onze huwelijksverjaardag en feestje gaan we even verder met wat nieuwtjes voor we naar de school vertrekken.

 

Doordat we hier al vele jaren komen willen we wel eens iets nieuws ontdekken, en meer bepaald hoe de mensen hier leven. We waren dan ook wel verwonderd een nieuwsgierig toen Francis ons voorstelde om een Joodse Oegandeese gemeenschap te bezoeken. Vooral nieuwsgierig omdat met de Antwerpse Joodse gemeenschap in gedachte we helemaal niet wisten wat we moesten verwachten. 

Francis bracht ons dus naar deze 2000 tellende Joodse gemeenschap die in een soort compount leven. Ria had wel een lang kleed aangetrokken met blote armen en had een vestje bij om over aan te doen. Je weet nooit wat de beste kleding is in sommige religies.

Toen we de auto uitstapten kwam er een man ons verwelkomen. Ria vroeg hem of het toegelaten was om in deze kledij rond te lopen, waarop hij dadelijk antwoordde dat dit helemaal geen probleem was ….. en het veel te warm is om bedekt rond te lopen. Als we de synagoge zouden bezoeken is het bedekken van de schouders wel een vorm van respect. 

Ondertussen hadden enkele andere mannen zich bij ons gevoegd en samen wandelden we naar het huis van de Rabbi.  Ria had ondertussen al kennis gemaakt met enkele vrouwen die fleurig gekleed waren in lange kleren.

Hier was helemaal geen sprake van strikte kleding, deze mensen waren gewoon zoals iedereen, alleen de mannen droegen een keppel.

We mochten plaats nemen in het grote salon en ze vroegen zelfs of we een glas water wilden drinken. Ze verzekerden ons, dat water was veilig, gekookt en gefilterd. 

De vrouw bracht een schattig kereltje binnen, deze was een stuk cake aan’t eten. Het bleek het zoontje van de Rabbi te zijn. Terwijl we praatten kroop het jongetje op de schoot van de vader en stopte stukjes cake in het hemd, de kleine nam zelf de keppel van het hoofd van de papa om ermee te spelen, een gewone familie dus. Wisten wij veel dat deze man de hoogste Rabbi van geheel Afrika was en zelfs zetelde in het Oegandeese parlement. Een hele eer voor ons om hier zomaar onaangekondigd op bezoek toegelaten te worden.

Even later werd de kleine terug aan de mama gegeven en de man begon de kruimels uit zijn hemd en de zetel te halen, exuseerde zich en ging even weg.

Voor hier in Oeganda heel ongewoon, zo een hooggeplaatste man die zich als een gewone papa gedraagt. 

We hadden nog een fijn gesprek en de vragen gingen over en weer. Ria kon het niet laten en vroeg hoe ze dat ”potske” toch op hun hoofd konden laten zitten. Blijkbaar een pure gewoonte. Ria vroeg aan de dame waarom de Joodse heren, vrouwen en kinderen bij ons zo streng gekleed zijn, haar antwoord was dat deze behoren tot een heel ortodoxe groep.

Toen de Rabbi terug binnen kwam, gekleed in een mooi kostuum, zette hij ongegeneerd zijn keppel terug op. Hij gaf ons zijn “adres kaartje” en exuseerde zich, want hij moest nu vertrekken naar het parlement.

Hij verzekerde ons dat we gerust mochten blijven en dat Isaac ons verder zou begeleiden.

We bezochten het hele terrein, de guesthouse (waar Ria even snel gebruik maakte van het toilet) nog enkele andere woonsten en ook een bezoek aan de synagoge was geen probleem.

 

Als afscheid kregen we van de vrouw v.d. Rabbi een groot stuk sugercane. Toen Ria haar vertelde dat we voor haar geen cadootje bij hadden, maar haar wel wilden groeten zoals vrouwen doen in België, gaf zij haar een stevige knuffel en drie dikke zoenen, dat vond ze geweldig. Lachend namen we afscheid.

NOOIT hadden we gedacht de we met mensen uit een Joodse gemeenschap zo zouden kunnen communiceren.

We zijn heel blij dat we deze mensen hebben mogen ontmoeten, in hun gewone leven.

 

Minder leuk ……. was het nadien, we moesten nog langs de bank gaan.  Anderhalf uur voetje voor voetje aanschuiven voor wat geld, ja watte. 29 Mensen voor ons en jawel, Ria heeft voor de sport aan’t tellen geweest, 36 achter ons, wat doe nen mens al niet bij het wachten.

We stonden daar in de bloedhete rij als sardientjes in een blikken doosje.

Het was onze bedoeling om nog een zwemmetje te doen maar tegen we in het hotel waren, was daar de dagelijkse regenvlaag.

 

Die avond hadden we nog een afspraak en kennismaking met een man en vrouw die ons zouden begeleiden naar de school om te tolken.

Het werd weer een late avond. 

Dinsdag dan …. naar de school, maar dit kon je lezen in ons derde nieuwsbrief.

 

Nog vele groeten.

Ria en Herman.

08-10-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
07-10-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Trouwpartij in Oeganda

Beste vrienden, 

Wat graag wil ik (Ria) jullie vertellen over het weekend van de 1ste  oktober, onze veertigste huwelijksverjaardag. 

Die zondag werden we door onze vriend Francis rond 11 uur opgehaald in het hotel waar we voor dat weekend verbleven …… in Mbale, oost Uganda, zo’n 270 km van de hoofdstad.

Hij bracht ons naar een lokale Afrikaanse kerk, waar we opgewacht werden door juichende en Ukelele zingende mensen. (Ukelele = speciaal keelgeluid)

We moesten zoals een echt jong koppel een intrede maken in hun kerk en vooraan plaats nemen. Vooraf hadden we onze trouwringen al moeten afgeven.

Na de nodige introducties & speeches en gezang was het aan ons om onze huwelijks –herbelofte te doen en zoals bij een echte trouwpartij gaven we elkaar terug het JA woord, inclusief het aanbrengen van de trouwringen.

Heel deze ceremonie werd zelfs vertaald naar het Engels.

En toen …… toen kregen we plots vele handen op onze hoofden ….. van de dominee, wijzen van het dorp, oude tantes …. terwijl men een zegen uitsprak om ons veel geluk te wensen.

Mensen, dit was echt aangrijpend en emotioneel. 

Herman kon het echt niet laten, vroeg de microfoon en stelde de vraag aan de dominee of hij de toestemming had om die avond met de “bruid” naar het hotel te mogen gaan.

Ook dat werd vertaald …. en hierop volgde een gejuich en gelach van jewelste. 

Tenslotte kregen we een “huwelijks certificaat” getekend door onze getuigen, de dominee en wij zelf. We zijn hier zeer trots op, juist zoals 40 jaar geleden op ons trouwboekje.

 

Na de nodige foto’s in de “tuin” van de kerk bracht men ons naar de woning van Francis zijn ouders. Traditie getrouw had men twee met bloemen versierde bananenbomen geplant aan de ingang van de ouderlijke tuin. De traditie is, dat dan het pas gehuwde koppel hier tussen door wandeld ter verwelkoming.

Bijna aan het huis aangekomen hoorden we al het gezang van de mensen en weerom die Ukelele. Plots gooiden kinderen van opzij en van in de bomen blaadjes naar en in de auto, zo ongeveer zoals met rijst gooien.

Wij moesten dan nog een liaan doorsnijden, die over de weg gespannen was, om het feest te openen.

Wat een ontvangst ….. wat een feest. De dag ging verder met nog tradities zoals het aansnijden van de cake (taart). Ik moest op mijn beide knieën voor Herman gaan zitten en het eerste stukje cake in zijn mond steken …. daarna moest Herman het tweede stukje cake in mijn mond steken. De cake werd verder in kleine stukjes versneden en wij, het bruidspaar, mochten dit verder verdelen onder de 80 genodigden. 

De vrouwen van het dorp waren al van 4 uur ’s morgens bezig om het lokale eten te bereiden. Zo was er o.a. Matoke, Greens, Meat, Chicken in bananasleeves, Bambooschuts, Pumpkin, Milletbread, Goat, Cabigge, Tamarin juice, Watermelon, White en Brown Rice.

Ik hoor het jullie al zeggen ….. wat is dat allemaal, maar dit zijn hun feestgerechten.

 

Er werd nog veel gelachen, gedanst, muziek gemaakt op jerrycans en een houten Xylofoon.

En echt waar, er was geen druppel alcohol, alleen water en frisdrank. Iedereen had veel plezier.

Hier in Oeganda kan een vrouw een vrouw zijn, zonder angst voor haar kilo-kes meer, integendeel. De vrouwen - shaken ongeneeerd met hun borsten en stevige poep alsof ze behangen zijn met juwelen, wat natuurtalenten, gewoon om jaloers op te zijn.

Op een gegeven moment bracht Francis ons twee kleine kalabassen. Hierin zat het sap van de Tamarin vrucht. En zoals wij al eens zot kunnen doen …. haakten we onze armen in elkaar en dronken zo uit de kalabassen. Hierop volgde een gelach en wederom de Ukelele …. Dit hadden ze nog nooit gezien.

Natuurlijk moesten we dit nog enkele keren overdoen, zodat de “paparazzi” hun werk kon doen.

Het feest duurde tot laat in de avond.

 

Maar de dag was nog niet gedaan, van verassingen gesproken …. Toen we terug in het hotel aankwamen duurde het even alvorens men ons de sleutel gaf om in de kamer te gaan. Wisten wij veel waarom ???  Dit is Afrika ….  Maar eens binnen in de kamer waren alle lichten uit en branden er enkele dikke rode kaarsen, heeeeeel romantisch.

Nog geen vijf minuten later, we waren nog aan het bekomen van de verassing, klopten ze op de deur.  Suprise …… men bracht ons een grote taart, aangeboden door het hotel. 

Een huwelijksverjaardag om NOOIT te vergeten, we voelden ons zo blij en gelukkig. 

En de volgende dag ….. is voor de volgende nieuwsbrief. 

Vele groeten van het nieuwe huwelijkspaar ….

Ria en Herman


07-10-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
03-10-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde berichtje

Hey iedereen, lang geleden hé. 

Sinds onze laatste nieuwsbrief is er reeds veel gebeurt. Eerst willen we graag onze sponsorouders vertellen dat we op twee kindjes na, al de gesponsorde kinderen in goede gezondheid in de school aangetroffen hebben. 

Bij ons onaangekondigde bezoek waren er 80 kinderen aanwezig, de laatste termijn van het schooljaar is gestart. Jammer genoeg loopt het hier niet allemaal zoals we gehoopt maar ook een beetje gevreesd hadden. Het gevolg hiervan is dat we reeds vele vergaderingen en zware discuties achter de rug hebben. We hadden twee onpartijdige mensen, een man en een vrouw uit Kampala, meegenomen naar de school. Deze mensen hebben drie dagen voor ons getolkt, dat was voor ons van onschatbare waarde.

De eerste vergadering was met de aanwezigge leerkrachten, daarna volgde een inspectie van de school. Het was verrassend proper.

Via de kinderen en enkele ouders lieten we de tamtam rondgaan dat we de dag nadien  een vergadering bij elkaar riepen voor alle ouders, leerkrachten en plaatselijk schoolcomitee.

   

Die bewuste vergadering met de ouders (67) heeft vijf uur geduurd! Hierop volgend had Ria samen met de vrouwelijke tolk, nog een vergadering met alleen de dames.

Met als gevolg …… aan het einde van de dag had Ria kompleet geen stem meer. De dagen nadien, hees en telkens forceerde ze haar stem opnieuw, ’t was ’s avonds stil in de kamer.

Terug in Kampala is Ria dan, als gevolg van …… enkele dagen buiten strijd geweest, een combinatie van het stof, stress, vermoeidheid en een zware verkoudheid. 

Men is hier heel bezorgd geweest, het ergste is achter de rug dankzij de opstart van een dosis antibiotica voor de luchtwegen, nadat we al enkele plaatselijke middeltjes en onze eigen medicatie geprobeerd hadden. 

Dank zij de vele lachende gezichtjes van de kinderen en hun oprechte blijdschap om ons terug te zien, gaan we er voor deze termijn terug tegen aan.

Voor zover voorlopig, het minder goede nieuws. 

Wat graag willen we jullie vertellen over het weekend van de eerste oktober, onze 40st huwelijks verjaardag …….. maar dit is voor onze volgende nieuwsbrief.

 

Nog vele groeten van Herman en Ria.


03-10-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
26-09-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweede nieuwsbrief september 2017

Hello iedereen, 

Onze eerste volle dag in Oeganda … wakker worden en je dadelijk thuis voelen, een zaligheid.

Vandaag hebben we een afspraak met ons gezinnetje, maar dit kon pas na schooltijd, dus tijd om wat uit te pakken.

Gisteravond bij het douchen ontdekten we dat het water heeeeel traag wegliep in het bad, dus wij naar de receptie om dit te melden. Zo juist voor de middag is een “technieker” langs gekomen met zo’n wc stomper. Wij hadden niet te tijd om het resultaat te af te wachten want we hadden een afspraak voor onze eerste meeting, afspraken maken voor de komende dagen.

 

Wij …. wij waren op tijd, maar we zijn nog niet ge-Afrikaniseerd dus … wachten op onze vriend.

Hij had ons trachten te bellen maar ons plaatselijk telefoonnummer stond geblokkeerd. Wisten wij veel dat ze dat hier afsluiten na drie maand geen gebruik ervan, weer een nieuwe regel.  Dus wij samen, na de meeting naar het Airtel kantoor. Hier weer alles op z’n Afrikaans, wachten …. Eerst kon het niet voor ons nummer te deblokkeren, we moesten een nieuw nummer krijgen, dan ging het op eens terug wel maar moesten we ons terug laten registreren. Alom een heel gedoe en het resultaat was dat we de dag nadien mochten terug komen omdat we geen paspoort bij hadden. Dus al die tijd geen telefoon, en het gebruik van het Belgisch nummer is wat duur. Het is in zo’n situatie dat je je pas hulpeloos voelt zonder dat kleine ding. 

Het resultaat was dat we zelf te laat waren op de afspraak met ons gezinnetje.

Al bij al was het een heel gemoedelijk weerzien. Na heel wat getater en een avondmaal samen, spraken we af dat we de volgende dag (zaterdag) naar hun nieuw huisje zouden gaan kijken.

Onze bedoeling was om in de loop van ons verblijf dit nieuw gemetseld huisje mee te gaan  schilderen en in te richten. We hadden afgelopen weken enkele foto’s gekregen van de vorderingen aan het gebouwtje en maakten zo ons programma.

 

En …. O ja, ’s avonds bij het douchen liep het water weer weg uit het bad.

 

Zaterdagmorgen, wij dus eerst terug naar Airtel, gelukkig  veel minder druk dan gisteren. En ja hoor, na de paparassen en het gedoe uiteindelijk weer een actieve telefoon.

Vandaar uit, eerst de familie nog oppikken, en op weg naar het restaurantje waar ons Roy nu werkt, om samen te lunchen.

Het is zo’n typisch “straat” restaurantje, vijf tafeltjes en 15 stoelen, waar ze een ontbijt en een middagmaal serveren. Roy moet ’s morgens om 5 uur beginnen te koken, want hier in Oeganda eten ze voor het ontbijt al warm eten. Ze moet werken tot soms 9 uur ‘s avonds en dit echt voor een armoezaaier loontje, gewoon schandalig hoe ze hier de mensen uitbuiten.

Met ons achten hebben we hier samen geluncht, echt lekker local food, Roy kan lekker koken. Voor ons allen, inclusief drankje moesten we 84.000 shilling betalen, omgerekend aan de huidige koers zo’n kleine 20 euro!

Wij samen terug op weg ….. Na een tijdje rijden komen we aan in een smal zanderig steegje. We worden uitgenodigd door Thaddeus om hun te volgen. En …. ja daar staat een gebouwtje aanpalend aan een ander. Eerst wat moeilijk om te weten wat nu van hun was. We worden uitgenodigd om mee binnen te gaan. Eén kamer, 4,5 bij dikke 3 meter en één kamer 3 bij 2 meter. Niet groot maar genoeg voor ons gezinnetje.

Maar wij die dachten om hier te komen (mee) schilderen …. dat slaagt dik tegen. De muren zijn nog door nat van het bezetten, ramen en voordeur niet afgewerkt, binnendeur niet geplaatst, helemaal nog een bevloering. Aan het tempo dat ze hier werken nog zeker vier weken werk! Dan nog het uitdrogen …. neem maar aan dat ze pas in december of januari kunnen verhuizen. Aaijeaai, weer een kleine tegenslag voor ons.

Op de weg terug vragen we aan Roy en Thaddeus of we de nieuwe school voor Britje konden bezoeken, ook niet, want ze hadden er nog niet naar uit gekeken.

Het blijft hier een probleem, de mensen denken en plannen niets op langere termijn, en dan verschieten wij dat alles hier lang duurt. 

 

Zondag, het verjaardagsfeestje voor ons Brittje en Herman. Brittje werd wel al in augustus negen jaar, maar dat vieren ze hier niet door gebrek aan geld, dus ook voor haar dit feestje. Herman vierde zijn 61st verjaardag. 

We nodigden samen met  onze Afrikaanse familie enkele vrienden uit. In de tuin van het hotel plaatsten we twee grote tafels, hingen ballonen in de bomen. We hadden een cake laten maken voor een 16 personen, maar er konden gemakkelijk 20 mensen van eten.

Na het eerste drankje was het tijd voor de cake aan te snijden, hier in Oeganda een belangrijk moment op een feest. Ria plaatste enkele kaarsjes op de taart maar door de wind kregen we er geen vlammetje aan, dan maar blazen zonder brandende kaars.

Iedereen kreeg een dik stuk en Ria bracht de overschot, nog zo’n kwart taart, naar de mensen die opdienden. Ook iets wat ze niet alle dagen krijgen …..

Daarna kreeg Brittje haar cadokes die we meebrachten uit België.

We hebben hier tot het donker buiten gezeten. 

En zo zat er ons eerste weekend erop. 

Vele groeten aan iedereen.

 

Ria en Herman.

 


26-09-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
23-09-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.September en terug naar Oeganda

Donderdag 21 september, voor de zoveelste keer naar Oeganda.

Enkele dagen voordien … onze toegestane Kilograms verpakken in zes stuks bagage, eerlijk gezegd een hele karwei. Eerst sorteren wat zeker mee moet, valiezen vullen, zeven keer wegen om te kijken of we niet over het gewicht zitten, er zijn plezanter dinges in het leven om te doen.

Op het laatste komen daar nog bij onze handbagage, dit wel – dit niet, aai weegt te veel, oei vloeibaar mag niet in de handbagage enz. enz.

 

Toch zijn we weer met in totaal een 170 kg vertrokken naar Oeganda.

De vervoerder die ons komt ophalen kijkt raar op en de vraag volgt …. Wat ist, gaan jullie verhuizen ???

In de luchthaven laten we de sporttassen nog wrappen, dan worden ze wat kleinder en in Entebbe is het dan gemakkelijker om door de controle te geraken, hopen we.

Onze vlucht heeft een kwartiertje vertraging. 

In begin van de vlucht bij het eerste aangeboden drankje geraken we aan de praat met een hostess, babbelen over wat we gaan doen in Oeganda, over de school, ons gezinnetje ….. en natuurlijk Ria kon het niet laten dat we daar onze 40st huwelijksverjaardag gaan vieren.

Zij heeft dit door verteld aan de hoofdpurser die trouwens haar moeder was. De vlucht zat niet helemaal vol.

Mensen, wat zijn wij in de watten gelegd door de crew …. glaasje Champange, extra koekjes bij de koffie, extra dekentje voor Ria. Volle zak speelgoedjes om mee te nemen naar de school. Het hield nog niet op, de hoofdairhostess bracht ons een fles Lorent Perrier Champange om in het hotel op te drinken. En als je dacht dat het gedaan was …. bij het verlaten van het vliegtuig kregen we nog een doos Neuhaus pralines aangeboden door de crew.

Tja, je viert maar éénmaal een 40st huwelijksverjaardag hé. Nog een geluk dat ze niet voor ons gezongen hebben. Hadden we nog niet verteld dat Herman zondag jarig is ….

O ja ….. waren nog vergeten …. we kregen ook nog beiden zo’n vliegtuig tasje dat men alleen in betere klasse krijgt. En waar steek je dat allemaal in je al overvolle handbagage, wetende dat je nog enkele controles moet ondergaan. 

Bij het binnenkomen van het luchthaven gebouw moesten we onze gele koorts kaartjes laten zien, dit waren we natuurlijk totaal vergeten en het zoekwerk kon beginnen in die overvolle handbagage. 

Na de visum en het oppikken van onze ondertussen 180 kg bagage, nog een laatste controle door een scanner en vanaf dan is alles vlotjes gegaan.

We arriveerden in het hotel zo rond kwart voor tien ’s avonds. Ria is dan nog snel een clubsandwich voor ons beiden gaan bestellen en zo werd het tijd om te gaan slapen.

 

Een eerste dag was voorbij met heel wat belevenissen.

Tot volgende nieuwsbrief.

Vele groetjes van ons beiden, Ria en Herman.

Pittig detail ….. met ons gaat het prima hoor.

23-09-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
02-03-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde nieuwsbrief februari 2017

Derde Nieuwsbrief van Uganda,

 

Beste mensen allemaal,

(Ondertussen zijn we wel terug in België)

 

We gaan verder met ons verhaal in Mbale … Mbale is een 90 km van onze school verwijderd en ligt aan het Mount Elgon gebergte dat deels de grens vormt met Kenia. We zijn speciaal voor één nacht nog naar hier doorgereden om morgen een dag bij de familie van Francis door te brengen. 

Dit was een dag waar we allemaal naar uit keken. Deze uitstap kan je in geen enkel reisbureau ter wereld boeken …. gewoon deel uit maken van een typische grote hechte Afrikaanse familie. Vader en moeder, tien kinderen en 45 kleinkinderen.

We werden hartelijk verwelkomt, speciaal ik Ria wordt beschouwd als een dochter van de familie. Zelf Chrisje, die hier voor de eerste keer kwam, voelde zich na één minuut op haar gemak.

Papa en Mama wonen hier nog met twee zonen in huis, maar de anderen waren allen naar het ouderlijk huis gekomen om samen met ons de dag door te brengen. De vrouwen waren al het eten aan het voorbereiden. De papa was nog op het veld aan het werken, een vier kilometer verderop. We beslisten om met z’n allen naar het land een wandeling te maken om de papa te gaan halen ……. PUUR NATUUR, we leerden heel wat van de fauna en flora, kinderen klommen in de bomen om vruchten voor ons te plukken.

We passeerden enkele buren, iedereen werd hartelijk begroet. Eén bepaald moment kwamen we voorbij enkele huisjes, kinderen en zelfs tieners krijsten en liepen weg. Die hadden nog nooit blanke mensen gezien !!! Voorzichtig werd er een deur opengedaan en terug dicht gesmeten. Enkele van onze Afrikaanse vrienden praatten op hen in …. De ouderen kwamen ons wel begroeten en na enige tijd durfden enkele dappere kinderen aarzelend naar buiten te komen. Dat dit nog bestaat in onze tijd, ONGELOOFELIJK. Het is waarschijnlijk ook niet niks, zit je dan gewoon wat leuk te spelen, enkele kleintjes zelfs poedelnaakt, komen daar zo in één keer drie witte madammen, elk met een andere haarkleur ….. waren dat misschien spoken of geesten …???

Ikzelf (Ria) had dit al wel meer meegemaakt, die kinderen zagen voor de allereerste keer in hun leven witte mensen, wat moeten die toch niet gedacht hebben …. God weet hoeveel nachtmerries die kindjes niet hebben gehad naderhand. 

We leerden ook dat er niet enkel gele en groene, maar ook paarse bananen groeien die men voor ons later op dag klaar maakten. Lekker !!! en Zoet !!!

 

Wederom klonk er geroep … het bleek dat we bij de papa van de familie waren aangekomen.

Ik (Ria) kreeg als eerste enkele dikke knuffels en hij sprak onmiddellijk enkele troostende woorden voor mij en mijn familie in België.

Ook Herman, Meta en Chrisje werden allerhartelijkst begroet. Onze wandeling ging nog een stukje verder. Men liet ons enkele familie graven zien, de plaats waar Francis en de oudste kinderen opgroeiden en vertelden ons het verhaal van hoe ze gevlucht waren tijdens de oorlog, (jaren ’70), het leek wel alsof we in een film liepen van Uncle Sam. 

Terug in het huisje aangekomen, vele uurtjes later, kregen we zelfgemaakt sap aangeboden van de TAMARIN vrucht (zie foto), gevolgd door een heel lekkere maaltijd, local food dat ze zelf allemaal oogsten.

De uren vlogen voorbij, er werd gelachen, gezongen en muziek gemaakt en geschenkjes uit gedeeld. De papa is ook dominee, samen met de volwassenen hebben we tenslotte hand in hand gebeden voor ons overleden vokke in België, zo mooi en zo welgemeend.

 

Eigenlijk te laat ….. en hoogtijd om terug naar Jinja te vertrekken, zo’n 180 km rijden.

Onderweg was er nog een stop, want ons gezelschap (dames) waren in het vorige hotel hun adapters voor de telefoons vergeten, een geluk dat we daar nog moesten passeren. En moet je weten …. we dachten ook daar nog terug te blijven slapen ware het niet dat het volgende hotel geboekt was …. lees verder.

Vier uur later, en “meurgh” van het zitten en schudden, kwamen we aan in het bestelde hotel. Het was al tien uur voorbij.

Oeps …. er was iets mis gelopen met de boeking en er waren geen kamers meer vrij. Wij hadden er niet aan gedacht, maar het was 14 februari en ja ook in Oeganda vieren ze Valentijn, sommigen blijkbaar op hotel …..  Men bracht ons rond middernacht naar een ander hotel, alles leek in orde tot we heel moe op het bed gingen liggen, zo kei hard …. We hebben nog steeds overal pijn, T I A … This Is Africa !! Een Valentijn om nooit te vergeten.

 

De laatste namiddag terug in Kampala,

We hadden gereserveerd om naar een optreden te gaan van local groepen en dansers. Het moest nog een mooie afsluiter worden ware het niet dat we na anderhalf uur file nog steeds niet ter bestemming waren en de voorstelling al bezig was. Het zag er niet naar uit dat we nog veel van de voorstelling zouden zien en zijn dan maar terug gedraaid. Weeral een tweetal uur in de wagen zonder iets te zien, T I A … 

Donderdag, onze laatste dag in Oeganda en nog steeds hadden we ons vriendje Martin (de jongen met de dikke hand) niet gezien. We hadden de nachtvlucht en moesten op tijd in de luchthaven zijn …..

Na wat getelefoneer weten we dat Martin ergens aan de grens van de stad Kampala bij familie verblijft. Onze vriend Francis stelt voor om Martin toch nog gaan op te zoeken. Dus onderweg richting luchthaven rijden we via hobbelige zandwegen op zoek naar Martin om uiteindelijk aan het huisje van zijn tante te komen.

En zijn hand …. niet te geloven …. niet menselijk meer, we maken enkele foto’s maar durven deze niet meer te laten zien.. Toch staat onze jongen daar met nog een mooie smile op zijn gezicht. Hij heeft geen pijn beweerd hij.

Zij die toch graag een recente foto willen, mogen ons dit laten weten. 

 

7 Maart (binnen enkele weken) wordt Martin in het Corsu ziekenhuis verwacht waar men hem op 8 maart gaat opereren, dit is alvast de planning.

Er komen 4 artsen van Gent naar Oeganda om in dit Corsu ziekenhuis operaties uit te voeren bij kinderen, zij komen dus niet speciaal voor Martin, we hebben gewoon het geluk dat hij één van die patiënten zal zijn.

Met speciale dank aan Foodstep Uganda om ons en Martin hierbij te helpen.

 

We nemen afscheid en reizen verder richting luchthaven. Francis neemt een alternatieve weg om alvast geen file te hebben, maar op een gegeven moment moet je wel de hoofdbaan op, er is geen andere weg.

Voor ons …. een dame die naar mijn (Herman) normen nog met een L moet rijden, …. wil maar niet een kruispunt op rijden. Francis steekt deze dame voorbij maar op dat moment, (als je ze nodig hebt vindt ge ze niet) …. een politieagent die Francis doet stoppen. Hij mag dadelijk zijn rijbewijs inleveren en het op een verder gelegen politiekantoor gaan uit leggen. En wat dacht je …. de tijd dat we gewonnen hadden met die alternatieve weg te nemen konden we nu aan dat kantoor doorbrengen. Onbegrijpelijk, voor zo’n futiliteit, ik vermoed dat die politieman nog niet uitgekeken was op die dame ….. en geërgerd was dat Francis zijn zicht belemmerde. 

Uiteindelijk geraken we toch nog op tijd in de luchthaven, met nog een tussenstop in Kigali en met boven de Sahel heel wat turbulentie landen we veilig vorige vrijdagmorgen in Zaventem. 

De volgende dagen hebben we het nog druk met alle foto’s te sorteren maar we beloven onze sponsorouders de volgende weken meer informatie over hun kindje. 

Het is al bij al een reis geweest om niet snel te vergeten, met vele ups en downs, tegenslagen maar ook mooie momenten. We zijn blij dat we het gezelschap hadden van Meta en Chrisje, die ons in moeilijke momenten goed opgevangen hebben. Twee toffe madammen!!!! 

Nog vele groeten van ons team, 

Ria en Herman

02-03-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
22-02-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweede bericht februari '17

Lieve mensen allemaal, 

Zoals reeds verteld in onze eerste nieuwsbrief bezochten we op vrijdag 3 feb. voor enkele uren de school in Namutumba. Het was niet gemakkelijk maar toch slaagden we erin om heel wat activiteiten te doen. We speelden poppenkast, we zongen samen liedjes met de aanwezige kindjes, vooral voor de ouders gaven we diezelfde presentatie die we ook hier in België gebruiken voor onze voordrachten. Soms wel met gekwetter en gelach toen ze zichzelf of anderen herkenden.

                                                           

Daarna legden we nogmaals uit dat niet wij, Ria en Herman, maar het sponsorouders zijn die het schoolgeld betalen voor de gesponsorde kinderen. Ook trachten we uit te leggen dat het door onze activiteiten hier in België het ons mogelijk maakt om de school uit te breiden.

En dan ….. terug 7 uur in de auto naar Kampala, het was al vrij laat en de keuken was reeds gesloten, toch konden we onze dorst even lessen. 

Zaterdagmorgen moesten we eerst naar het kantoor van Brussels airlines, waar men ons wist te vertellen dat we alleen maar vandaag mee konden vliegen wanneer we een upgrade namen. Anders moesten we wachten voor de vlucht van dinsdag – aankomen pas woensdag.

Wij wilden zo snel mogelijk thuis zijn bij de familie, zodoende was onze vlucht zaterdag nacht …. en werd er een terugvlucht geboekt de dag na de begrafenis, om dan nog enkele dagen terug naar de school in Namutumba te gaan, zodat we nog enkele dringende zaken op punt konden stellen. 

Juist toen we het hotel verlieten om naar de vlieghaven te vertrekken, brak er een tropisch onweer uit. Het water stroomde langs alle kanten naar beneden, modder en zand meesleurend. Onze schoenen en kousen waren dadelijk kloddernat en vol slijk. Het leek wel of Uganda huilde en meevoelde met ons verdriet.

Ondanks deze stortbui geraakten we toch op tijd in de vlieghaven, weliswaar nog steeds met natte sokken. Bij de eerste controle moesten we onze valies openmaken. Dit moment gebruikte ik (Ria) om in onze vuile was droge sokken te kunnen grabbelen, nog snel wat deodorant spuiten ….. en eigenlijk weten we niet waarnaar men aan’t zoeken was, maar het was ok, de valies mocht terug toe.

We hadden een rustige nachtvlucht en werden ’s morgens opgehaald door een broer die ons dadelijk een stand van zaken bracht. 

Dank aan iedereen die ons een mailtje stuurden met medeleven, maar vooral dank aan Meta en Christje om ons zo goed bij te staan en te troosten in Uganda.

 

Het vooropgestelde programma werd een beetje gewijzigd zodoende dat onze twee gasten die week hun reis konden verderzetten weliswaar in goede handen van onze vriend Francis.

Ook bij hen verliep niet alles zoals geplant maar deze twee vrolijke dames maakten daar het beste van. 

De dag na de begrafenis, zaterdag 11 feb, was er onze terugvlucht. Het had die nacht lichtjes gevroren en ’s morgens was het beginnen te sneeuwen. Het gevolg …. we moesten in het vliegtuig meer dan een uur wachten omdat ze eerst de romp en vleugels van het vliegtuig moesten ontdooien en vrij maken van sneeuw. Dus weeral pech …. 

Het was al bijna middernacht toen we in het hotel aankwamen en Meta en Christje terug ontmoeten. We praten nog enkele uurtjes over de weder ervaringen, want de volgende morgen was er geen tijd te verliezen, kort na het ontbijt zaten we met z’n allen terug in de wagen voor een rit van een vijf uren richting onze school. Die namiddag was het de eerste keer dat we het iets kalmer aan konden doen en genoten we van de verdiende rust.

Doch … de dag nadien, weer vroeg op om op tijd in de school te zijn. Onze planning was om erom halfnegen aan te komen. Maar Uganda zou Uganda niet zijn, als het zou lopen zoals gepland ….. eerst al een half uur kwijt aan de supermarkt, we wilden een doos met water kopen maar die moesten ze eerst ergens gaan halen in hun magazijn.

Onze Principal zat mee in de wagen en onderweg beslisten we om iemand op te zoeken die met kennis van zaken kon praten over het planten van watermeloenen. Die zou ons wegwijs maken hoe en waar er een beplanting kan gebeuren op de grond van de school die we een dik jaar geleden aankochten. Deze man was zo vriendelijk om dadelijk met ons mee te gaan en we kregen meer dan een uur uitleg.

Men verwacht heel binnenkort hier het regenseizoen, dus de grond moest eerst dringend klaar gemaakt worden. Wij beslisten dan maar dat dit werk gemakkelijk kan uitgevoerd worden door de ouders waarvan de kinderen gesponsord worden, zodoende dragen zij hun steentje bij aan de school. 

Het werd hoog tijd om aan de (verplichte) fotosessie van onze sponsorkindjes te starten. Een heel werkje, kind voor kind kreeg eerst hun nieuwe uniform en dan namen we van elk enkele beeldjes.

Ondertussen speelde Meta en Christje met de kleutertjes. In de lagere klassen werd er al volop les gegeven.

 

Die dag reden we nog verder naar onze laatste bestemming van onze reis .. Mbale. Maar in een latere nieuwsbrief meer hierover.

 

Vele lieve groeten aan iedereen.

 

Meta, Christje, Ria en Herman.

22-02-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
19-02-2017
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Op reis met vrienden

Hallo iedereen, familie, vrienden en sponsors van het Mama Ria Nursary and Education Center  in Namutumba - Uganda. 

Met een paar weken vertraging willen we jullie toch enkele belevenissen vertellen van onze reis Uganda. Onze bedoeling was om bijna vier volle weken naar Uganda te komen, maar door het plotse overlijden van Ria haar vader hebben we onze reis moeten onderbreken en zijn we sinds zondag terug in België.

Zaterdag 11 februari vertrekken we terug voor een korte week. Deze zal volledig benut worden om onze school te bezoeken en dringend hier en daar wat bij te sturen. 

Toch nog enkele belevenissen van de eerste week.

Bij ons vertrek enkele weken terug hebben we zomaar eventjes 180 kg bagage kunnen transporteren. Via b – foundation van Brussels Airlines hebben we gratis extra bagage mogen meenemen. Alle controles zijn perfect en probleemloos verlopen.

Het leek wel alsof we nooit waren weggeweest. Het weerzien met onze kinderen was zoals steeds zeer ontroerend.

Op de tweede dag hadden we reeds een meeting gepland met de Principal van onze school. Daar hebben we uren aan één stuk gepraat en gediscuteerd. We hadden vele vragen en nog steeds zijn er velen niet beantwoord.

Het was een drukke week in Uganda, je kan maar best één ding plannen per dag en gegarandeerd komen er genoeg onverwachte zaken bij.

We bezochten Belgische vrienden die een opvangtehuis voor kinderen hebben. Op de dag van onze ontmoeting zaten we gezellig wat na te praten na de lunch. Echter toen we wilden opstappen zag Nathalie dat haar handtas gestolen was, gewoon voor onze neus weggenomen ….. zonder dat we er iets van gemerkt hadden. Alles weg … haar autosleutels, paspoorten, tablet, papieren en geld. Hierdoor kwam er abrupt een einde aan onze prettige dag. Aangekomen in het hotelletje, dicht bij hun project, is Ria nog gevallen over een klein dorpeltje toen we naar de kamer stapten. Het was er vrij donker en ze is recht op haar beide knieën terecht gekomen. We vreesden het ergste, ze zag vele sterretjes, maar gelukkig is de pijn verdwenen na een paar Dafalganetjes.

En toen …. liet men ons de kamer zien. Het was een prachtige mooie kamer ware het niet dat het bed vol lag met lake flies, kleine vliegjes die vooral bij avond naar kunstlicht komen. Zelfs onder het muskietennet, op de lakens en kussens, op de wc bril … overal van die beestjes. Misschien gaan slapen met al onze kleren aan ??? maar nee toch, toch liever niet.

Ria kon amper op haar benen staan van de pijn maar wij terug naar de “receptie”. Ok, we kregen een andere kamer, ze verschoten zelf van zovele beestjes in de kamer. Uiteindelijk dan toch een proper bed.

De volgende dag brachten we zoals afgesproken een bezoek aan het opvangtehuis van onze vrienden. Jammer genoeg zonder Nathalie, die een volledige dag nodig had bij de politie voor de aangifte. Ook moest er in hun wagen een nieuw slot en contactslot geplaatst worden, en dit mag niet zonder politiebegeleiding.

’s Avonds reden we samen met onze vriend Francis naar de luchthaven om Meta en haar schoonzus Chrisje op te halen. Zij zouden de volgende weken samen met ons rond reizen.

In de wagen was het een gekwetter van jewelste … je kan je wel voorstellen … drie vrouwen op de achterbank met reeds wat avonturen.

De volgende dag, het was reeds dinsdag, hadden we allen een privé ontmoeting met één van de 12 Koningen die Uganda rijk is, een grote eer in Uganda. Je zal je misschien afvragen, hoe komen ze daar nu bij. ’t Ja, goede relaties en vrienden …..

We hadden ons allen mooi aangekleed, de afspraak was in de lobby van het SERENA hotel, één van de duurste in Kampala.

Het was een heel tof bezoek, de Koning deed helemaal niet uit de hoogte. We hebben ons Belgenlandje prachtig voorgesteld, de ligging, onze chocolade en de verscheidenheid aan bieren, gin enz. Hij was bijzonder geïnteresseerd en vroeg ons of we een brief van hemzelf konden overmaken aan onze Koning. We legden uit dat dit niet zo simpel zou zijn maar dat we ons best zouden doen.

De brief hebben we nog niet ….. maar dit komt nog wel, daar leek hij veel te serieus voor.

Heel dit bezoek heeft een dikke 40 minuten geduurd.

Woensdag dan zijn we richting onze school vertrokken. Onderweg in Mukono hadden we een afspraak met onze Nederlandse vrienden Leo en Herma. We bezochten één van hun projecten, Green Charcoal. Houtskool gemaakt van maiskolven. Blijkbaar toch wel een intens en zware karwei, waarvan de opbrengst vrij pover is en zeker niet momenteel te commercialiseren.

In Jinja bezochten we met Meta en Chrisje de Bron van de Nijl. Dit deden we al verscheidene keren en het viel ons op dat het niveau van het water steeds hoger wordt. Hier hebben we mooie foto’s kunnen maken die we kunnen gebruiken in de volgende voorstellingen

Het was ook in Jinja dat we het verplettende nieuws kregen van uit België dat Ria haar vader was overleden.

We waren een 120 km van de school verwijderd. Na heel wat rondbellen wisten we dat we pas op zaterdagnacht ten vroegste een vlucht terug hadden naar België. Hierop besloten we unaniem om toch nog even verder te reizen, om op vrijdag nog enkele uurtjes een bezoek te brengen aan de school. We moesten wel die dag nog 7 uur terug rijden naar de hoofdstad.

Meer nieuws vertellen we in onze volgende nieuwsbrief.

 

Vele lieve groeten aan iedereen. Ria en Herman


19-02-2017 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
15-04-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vijfde nieuwsbrief uit Uganda april 2016

Nieuwsbrief 5 Uganda 2016

Woensdag 13de dus ……….. een heel verhaal.

Er was een afspraak gemaakt met de behandelende arts van Martin. Deze zou ons een brief meegeven met een aanvraag om een MRI te nemen van Martin zijn arm. Martin en zijn mama waren de avond ervoor reeds van Namutumba overgekomen +- 7 uur rijden met het lokale vervoer. Wij hebben hen laten overnachten in een klein guesthouse. Nadat we (Ria met Francis) de mama en Martin hadden opgepikt, moesten we dus eerst een “aanvraag” brief gaan ophalen bij de behandelende arts. Deze man was echter niet op de afspraak en totaal onbereikbaar. Daar sta je dan ……… En zo behandelen ze dan ook hier de plaatselijke bevolking!

Vorig jaar oktober had ik in dit hospitaal kennis gemaakt met de “grote” baas van dit hospitaal. Ik eiste dan nu ook om met deze man te praten …. en dit maakte blijkbaar indruk, maar nee ze durfden deze man niet te storen…. WAT HAD JE GEDACHT in Uganda durf ik wel veel meer en laat ik mij vooral niet doen… Even later kreeg ik deze man aan de telefoon. -- De juiste man op de juiste plaats --. Nog geen half uur later was ik reeds in het bezit van de nodige papieren.

Men had al verschillende keren gevraagd wie de MRI ging betalen. Ik dus. Men vroeg eerst 800.000 Shilling en oeps, ik had maar 750.000 Sh bij. Toen ik dan wel zei dat dit meer leek dan dat we verwacht hadden, was het plots maar 400.000 Shilling en veel bla bla bla …… wat dan achteraf toch een vergissing bleek te zijn. Uiteindelijk dan naar de afdeling van de MRI, waar we moesten wachten. Na een drie kwartier kwam men zeggen dat ze de machine terug moesten opstarten ??? en dat dit wel een half uur zou duren.

Jawadde ……. 1 uur werden er bijna 2

Herman zat ondertussen in het hotel te wachten, samen met Brittje en Roy. Dit was onze laatste namiddag / avond samen. En ik zat binnen in dat hospitaal, ik kon zelfs niet zien of het zonnetje wel scheen.

Uiteindelijk werd ik binnengeroepen, Yes madam, we have problems, like you see the machine is not working, dus de MRI werkte niet ….. Het kwam er op neer dat heel dit spel geblokkeerd zat vanwege de elektriciteit. Ze hadden een restart gemaakt en volgens de gegevens moest er een technieker bij komen. Deze was dan weer niet bereikbaar, en we moesten dan maar de volgende dag terug komen. ze konden zelfs niet garanderen of de machine wel gemaakt zou zijn …. Dit was het resultaat van 4 uur wachten in een hospitaal.

Ik vertelde dat dit niet kon omdat we terug naar België moesten. Tja, dan was er misschien nog wel de mogelijkheid om nu naar een ander hospitaal te gaan. Er zijn in het hele Kampala district 4 hospitalen waar men een MRI kan nemen, in één hiervan zijn de resultaten niet zuiver dus die telde niet mee…. Nog twee te gaan. Ze belden naar het dichtbij zijnde, maar daar was niemand meer aanwezig. Dan maar de volgende …. Het kwam er op neer dat we nergens meer terecht konden. Uiteindelijk werd er voor Martin een afspraak gemaakt in een ander hospitaal voor de volgende dag om 8:00 s’morgens!!! Ik kon er bijna van gaan huilen …… een hele namiddag in een hospitaal voor niets terwijl Brittje en Roy zaten te wachten – onze laatste dag!!!! Uiteindelijk moesten we dan nog een file in de stad trotseren om terug in het hotel te geraken. 

                                                

Ik nam Martin en zijn mama voor enkele uurtjes mee naar ons hotel, hier konden we in de tuin zitten om verder af te spreken. Wat glunderde Martin toen hij een reuze ijsje kreeg, iets wat hij in heel z’n leven nog nooit gezien had. Hij heeft er wel een half uur over gedaan om zijn glazen beker leeg te eten. Martin is een geweldige jongen – zes uur lang zijn we weggeweest voor een onderzoek dat gewoon niet is doorgegaan – geen enkele keer heeft hij gereclameerd. Iedereen is super vriendelijk voor deze jongen, hij verdient dan ook alle kansen op een verbetering van die gigantische arm en hand.

Diezelfde avond moesten we afscheid nemen van Roy en Brittje, wat steeds weer een héél moeilijk moment is. Eerlijk waar, dit alles kruipt niet in je kleren zoals we het in ons landje zeggen. De volgende morgen heeft het onderzoek van Martin dan uiteindelijk plaatsgehad. We hadden nog teruggebeld naar het ziekenhuis van de vorige dag, zoals verwacht was DE MACHINE IS “STILL BROKEN….”

Wat wel supertof was…. Ook hier zijn ze ongelooflijk vriendelijk voor Martin, ook hier mochten ze de machine eerst zien, Martin werd in zijn eigen taal alles eerst uitgelegd, men legde hem uit dat de machine lawaai zou maken, maar hij kreeg een koptelefoon op met muziek….. Het hele onderzoek heeft in totaal 1u en 20min geduurd.

Ik had met Francis afgesproken dat ik deze morgen niet meer mee kon gaan, ik sukkel al enkele dagen met problemen in de rug, en had een afspraak voor een rug massage alvorens we terug naar België kwamen, we moesten de hele nacht vliegen, en de afspraak op het werk was dat ik diezelfde dag nog ging werken.

Een heel goed idee om niet meer mee te gaan naar het hospitaal zo bleek later. Francis had nog een lichte aanrijding met de wagen waardoor hij samen met mama en Martin enkele uren later dan voorzien in het hospitaal aankwam!!!!!! Enkele uren later dan gepland vertrokken we dan richting vlieghaven.. De vlucht verliep prima… we hadden nog wel een tussenlanding in Kigali waar we nog een uurtje aan de grond moesten wachten.

Terug thuis sinds vrijdag …. zijn we al druk bezig met al de foto’s te sorteren, plannen uit te werken voor de renovatie van de school, en hebben reeds een afspraak gemaakt met het Tropisch Instituut te Antwerpen voor de resultaten van de MRI van Martin, enz. 

We vragen aan de sponsorouders om toch nog een weekje of twee geduld te hebben voor het ontvangen van de foto’s. Wij willen toch speciaal ook al de leerlingen, leerkrachten en directie van kleuter en lagere school Regina Pacis bedanken die afgelopen maand speciale acties hebben gedaan om onze school te ondersteunen.

Hartelijk bedankt aan iedereen die ons steunt, samen maken wij het verschil, het verschil om van niemand iemand te maken.

Vele groeten. Ria en Herman.

15-04-2016 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
12-04-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vierde nieuwsbrief uit Uganda april 2016

Nieuwsbrief 4

Ondertussen is het woensdag. Terug richting Kampala bezochten we onze Nederlandse vrienden van het Leo Fonds. Ze helpen vele mensen rondom Mukono. Het was een blij weerzien. Het is steeds leuk om onze wederzijdse ervaringen te delen.

Vrijdag vertrokken we westwaarts richting Congo, hier waren we uitgenodigd om een lodgespark en omstreken te bezoeken. Een streek van vele theeplantages, kratermeren en oneindig vergezichten. We hadden prachtige zichten op het Rwenzori gebergte dat de grens vormt met Congo. Het leek wel dat speciaal voor ons, dit gebergte voor één keertje niet in de wolken verscholen lag. Wat een adembenemende plek is dit …. De lodges liggen met hun terrassen aan het Nyabikere kratermeer. De kamers zijn heel sober … heel basic, enkel een bed met muggennet, een tafeltje, een toilet en “inloop” douche. Alles moet hier een opknapbeurt krijgen. Daarentegen de vriendelijkheid van het personeel en de prachtige omgeving maken het allemaal goed. Elke avond kregen we kampvuur, gezellig samen met een pintje of soda. We waren de enige gasten, dus we werden echt vertroeteld ….. zoals bijvoorbeeld het ontbijt ….. kregen we niet in het restaurant maar tussen de bomen aan de oever van het kratermeer met enkele apen als toeschouwers. Een oase van rust, de vele pelikanen en andere vogels die in en over het meer vlogen, ’s avonds de vele “tropische” geluiden van de krekels en gebrul van kikkers. Echt iets om te ontstressen… Het noemt dan ook niet voor niets The Frog Safari Lodges.

We maakten daar samen met een gids een wandeling van wel drie uur tussen de vele velden en tropische bossen, smalle en soms gladde paadjes, bangelijk, aan de ene kant de oever van een kratermeer, aan de andere kant een helling steil omhoog. Ria heeft nog nooit zoveel hand in hand gelopen met een andere man. De wandeling ging tot zoals ze het hier noemen, the top of the world. Een prachtig uitzicht over de drie kratermeren die dit gebied rijk is, het ene meer wat hoger liggend dan het ander. Onderweg kregen we van de gids veel uitleg over planten en dieren. En ….. wat waren we vergeten …. ons in te smeren tegen de brandende zon, wie gaat nu denken dat als je in een bos loopt, je verbrand kan raken. Dus later die dag …. veel rode huid en veel smeren.

De bedoeling van deze uitnodiging was om advies te geven als “toerist” voor de opknapbeurt en herinrichting van deze lodges. Het waren mooie drie dagen, eigenlijk veeeeel te kort. Als afsluiting op de terugweg naar Kampala, een vijf en een half uur durende rit, kregen we als kers op de taart …. anderhalf uur file in de stad zelf. Er was ergens een gebouw ingestort en heel de stad was één chaos. De files hebben tot in de vroege morgen geduurd.

Vandaag, dinsdag, hebben we nog een meeting gehad met Simon, onze Principal van de school. We hebben het uitgebreid gehad over de uitvoering van de renovatiewerken in onze school de komende maand mei. Ook de open eetplaats wordt nu een feit, dit dank zij de sponsortocht van de kinderen van de lagere school Regina Pagis te Hove. Een project dat zeker al twee jaar te wachten stond. Dit zal weer een hele verbetering worden voor de school. De kleutertjes van diezelfde school sponsoren dan weer een heel jaar de pancakes die dagelijks wordt gegeven aan al de kinderen in onze school.

Ook vandaag zijn we al afscheid gaan nemen van onze “kleindochter” Rian. De school had ons uitzonderlijk toestemming gegeven voor dit bezoek.

Morgen – woensdag – wordt nog een lange dag …. Zeker voor Ria. Er zijn afspraken gemaakt in twee hospitalen. Ze gaat met Martin, onze jongen met de dikke hand, enkele onderzoeken laten uitvoeren, later meer hier over.

Dit was het even weer ….

Vele warme groeten uit Uganda. Ria en Herman.

12-04-2016 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
09-04-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde nieuwsbrief uit Uganda april 2016

Nieuwsbrief 3.

Maandag morgen stonden we reeds om 9 uur aan onze schoolpoort in Namutumba. Onze Principal was er nog niet. De kleuters zaten allen in één klasje, het had ook hier in de nacht stevig geregend en de tweede kleuterjuf was ook nog niet aanwezig.

We bezochten klas per klas, telkens werden we enthousiast begroet…… het viel wel op dat niet alle leerlingen er waren, dit had alles te maken met de hevige regens van die nacht. Uit ondervinding weten we dat als het regent, het leven hier werkelijk stilvalt, geen mens komt nog buiten. Het viel ook op dat vele kindjes nog geen uniform droegen, dit kwam doordat de ouders nog geen geld hadden gegeven voor dit uniform. Daar moeten we in de toekomst aan werken.

We maakten kennis met onze nieuwe leerkracht Agnes. Zij geeft nu les aan ons eerste studiejaar. Wauw, dit is een echte aanwinst voor de school.

Ondertussen was ook onze Principal gearriveerd met een Boda Boda, taxibrommer. Verrassing geslaagd! !!!!

Wij hadden een 200 kleine knuffels bij. Toen de kinderen hun beker Porridge en pancake kregen als ontbijt, deelden we deze uit. De kinderen waren blij verrast, sommigen hadden zelfs veel pret met die rare knuffels, beestjes dat ze nog nooit hadden gezien.

Bij de rondwandeling viel het ons meteen op dat de school echt héél dringend een renovatie nodig heeft, de vloeren in de kleuterschool zijn uitgesleten. Die snelle slijtage komt omdat ze in het begin van de bouw het cement te snel hebben laten uitdrogen. Ook in de grote blok hebben we een muur die dringend aan herstelling toe is. De laatste houten scheidingswand moet worden verwijderd en vervangen door metalen deuren. De muur moet worden versterkt en opgemetst tot aan het dak. Zoals in een goed huis is hier ook onderhoud nodig …. we gebruiken ondertussen dit gebouw reeds 8 jaar.

Ook alle gebouwen hebben een verflaag nodig, zowel binnen als buiten, maar dit is (nog) geen prioriteit.

Herman had de grond die we in november voor de school aankochten nog niet gezien. Dus we maakten een wandeling rond deze plek. Jammer, een groot deel van de oogst van de cassave planten is mislukt door de grote droogte afgelopen maanden.

Ook dit keer mochten we onze sponsorgroep vergroten met 2 nieuwe kindjes. Wat een ontroerend moment toen we de mama’s gingen vertellen dat hun kindjes naar onze school mochten komen. Dit hadden we nog niet meegemaakt …. Dat de mama’s rond onze nek vlogen. Het gaat hier dan ook over héél arme families waarvan de mama zich goed realiseert dat haar kindje een mooie kans krijgt. In totaal praten we nu toch wel over 47 kinderen waarvoor we nu in België sponsors hebben.

Bij deze laten we jullie graag weten dat al jullie kindjes er goed uit zien en blij zijn dat de school terug gestart is, foto’s volgen later.

De volgende morgen hadden we het plan opgevat om al de kindjes een liedje aan te leren, zij houden immers enorm van zingen en dansen. We begonnen in de lagere school …… Singing hai hai jippie jippie yeh …. Singing enz. Tof, ze wisten van geen ophouden. Later de dag zouden we dit ook aan de kleutertjes leren, maar eerst werd er op het plein, midden van de school, al dansend geturnd, en natuurlijk deed Ria mee. De nieuwe juf is echt SUPER.

Ook een fotosessie van onze sponsorkindjes stond op het programma. En daarna gingen al de kinderen van de lagere school aan het loomen, vele kinderen van Regina Pagis te Hove spaarden hun loombandjes bij elkaar en hier zijn ze er verzot op.

Enkele weken terug zijn we in onze school ook gestart met Engelse les voor de mama’s. Er was dan in de namiddag een bijeenkomst van de dames. Dit was het moment dat Ria haarhart even kon luchten wat betreft de kinderen en hun uniform. Ze vertelde hen dat het hun plicht was om ervoor te zorgen dat het uniform van de kinderen niet kapot is. Er werd ook een afspraak gemaakt wat betreft de kosten voor de lessen in het Engels.

Als afsluiter die dag brachten we al de kinderen bij elkaar, 126 in totaal. Zij zongen met z’n allen ons vrolijk liedje ….. fantastisch om dit te zien en te horen. Een kippenvel moment, en de mama’s ….. zij glunderden.

Het werd een lange dag in Namutumba, eentje om nooit te vergeten.

Vele groeten uit het warme Uganda. Ria en Herman.

09-04-2016 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
07-04-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweede nieuwsbrief uit Uganda april 2016

2de Nieuwsbrief Uganda 2016

We gaan verder ……… Vrijdag, na een korte nacht en het ontbijt rijden we eerst naar het lokaal marktje om juweeltjes te kopen. Op dat moment was het nog steeds aan het regenen, dus door de modder onze inkopen gedaan……. ‘ lekker vettig overal’ We moesten dit nu wel doen, deze zijn alleen op vrijdag open en volgende week zijn we niet in de buurt. Voor de mensen die ons tot hiertoe nog niet gevolgd hebben…….. Wij kopen deze ‘’’ juweeltjes ‘’’ hier in Uganda om deze daarna terug te verkopen in België …. De winst is dan weer voor ons project uiteraard. Het was moeilijk om ons droog te houden.

Na de middag was het wat droger en werd het tijd om onze African dochter Roy te verrassen met een bezoekje, zij wist niet dat we in Oeganda waren. Francis, onze vriend hier, wist nog waar ze woonde. Eens de hoofdweg af, reden we de plaatselijke slomps in, één en al modder van de regen de voorbije nacht. Aan het “huisje” aangekomen, klopte Ria op de deur maar in plaats van Roy was het haar zus dat kwam kijken. Natuurlijk was deze verrast ons te zien. Ze vertelde ons dat Roy op haar werk was ….. tot 8 uur ’s avonds – wat een tegenslag voor ons -. Misschien was het wel mogelijk om haar op het werk te bezoeken …. Dus wij terug de wagen in, door de modder naar dat fabriekje. Roy werkt sinds enkele weken in een bedrijf dat drinkwater in flessen verpakt. Na wat navraag – je kon niet eens zien dat dit een bedrijf is – reden we door de poort naar binnen, controle was er nauwelijks. Op de laad en losplaats dan maar iemand aangesproken, die is dan Roy in de fabriek gaan zoeken. En … uiteindelijk kwam ze uit een poort, wat verward omdat ze niet wist wat haar te wachten stond, maar plots zag ze ons beiden staan …. een kreet en een spurt om ons te omhelzen. Dit was nu eens een “big surprise” dat wij haar bezochten en nog wel op haar werk. Na een tien tal minuten moest ze weer aan het werk, ze zou trachten voor de dag erna een halve dag verlof te krijgen. Roy had Ria zo stevig vastgepakt dat Ria er een stevige rugpijn aan overhield, die gelukkig enkele dagen later terug is overgegaan…… VAN EEN KNUFFEL GESPROKEN.

Wij, van daar naar de school van ons Britt. Het was 3u30 in de namiddag – de school stopt om 4 uur, dus wij dachten dat we Brittje al zouden meekrijgen …… ja tarara, de “dikke” directrice of wat het ook was, zei dat we moesten wachten tot de school uit was. Ze reclameerde ook (wel terecht) dat Britt dringend een nieuw uniform nodig had.

Zij kwam een beetje bedeesd naar ons toe maar eens de school uit was onze Britt ……. blij en vrolijk. De dag erna ……. Een half dagje vrij ….. een moment om eens naar andere hotels gaan te kijken voor in de toekomst. We zijn in dit hotel dolgraag, het is voor ons zoals een beetje thuiskomen, we kennen hier zoveel mensen. Maar ook hier stijgen de prijzen en voor een langer verblijf in de toekomst past het niet meer in ons budget. We gaan nog wel eens met de manager praten.

In de late namiddag was er dan bezoek van ons familie-ke tot in de avond uren.

Zondag, na het ontbijt vertrokken we richting onze school in Namutumba. Maar eerst brachten we een bezoekje in de school van Rian, onze “grootste” kleindochter. Zij gaat naar een internaat. Ook zij wist niet dat we op bezoek kwamen en was blij verrast ons te zien in “haar” school, haar hartje ging wel 100 maal sneller, ze kon Ria maar niet los laten. In die school moesten we ons ook even aanmelden in de “office” en kregen we te horen dat we Rian uitzonderlijk nogmaals konden bezoeken, samen met haar leerkracht. Na toch wel een dik uur bezoek was het lunchtijd voor Rian.  

Wij dus weg op naar Iganga. Na 2,5 uur rijden hadden we een “strek de benen” stop in Jinja. Vandaar ging het verder naar het hotel in Iganga.

Morgen …. Maandag, de grote verrassing dag in onze school …. Maar dit is voor de volgende nieuwsbrief.

Vele warme en soms natte groeten uit Uganda. Ria en Herman.

07-04-2016 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
05-04-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste nieuwsbrief uit Uganda april 2016

Uganda nieuws.

Na een reis van 22 uur zijn we vrijdag morgen 01:00 uur terug aangekomen in Uganda. Een reis van veel geduld. We wisten pas van woensdag van waaruit we gingen vertrekken.

Met bussen werden we van aan het Atomium te Brussel naar Frankfurt gebracht, vier en een half uur rijden. Daar in de luchthaven aangekomen moesten we met onze karren bagage, +/- 130 Kg, met de roltrappen naar boven wegens defecte liften! Bij de incheck van Brussels Airlines stond er geen volk aan te schuiven, ze waren blij om ons te zien. Geloof het of niet, er was geen limiet voor het aantal bagage. Tot hier toe nog geen enkele controle gehad. Door gebrek aan tijd zijn we dadelijk doorgelopen via de bagage en paspoort controle naar de gate. Je kan het misschien niet geloven maar na al de gebeurtenissen in onze luchthaven, hier geen extra controle. We hadden ons aan wat anders verwacht ……..

Na een hele tijd wachten in de gate werden we eindelijk naar het vliegtuig gebracht. De vliegtuigen van Brussels Airlines stonden ergens samen op de tarmac, het geeft je toch een raar gevoel ….. Eens al de passagiers aan boord, een half gevuld vliegtuig, wisten we op dat moment nog niet dat we nog eens drie en een half uur in het vliegtuig zouden zitten voor het vertrok. Zelfs de crew wist niet hoelang het zou duren, blijkbaar waren er problemen met de bagage en de cargo. Uiteindelijk was alles klaar voor vertrek, moesten we weer wachten, er was te veel luchtverkeer op dat moment. Om de 2 a 3 minuten steeg er een vliegtuig op. Na eindelijk de lucht in kwam de volgende verrassing. Als eten kregen we allen een plastic zak gevuld met “staaltjes” van verschillende bedrijven, een koekje van DeStrooper, potje yoghourt, een banaan, stukje cake, één LEO wafel en een gevulde boterham. Ook voor iedereen een klein bakje met stukje kip en een beetje puree. We leken wel vluchtelingen ………

Al bij al toch wel chapeau voor de crew en Brussels Airlines, om in deze moeilijke omstandigheden te werken.

Als avondeten kregen we terug een zak met verschillende producten. Na een vlucht van zeven en een half uur eindelijk op Oegandese grond. Die nacht kregen we nog een stevig onweer over ons, we hebben blijkbaar de regen meegebracht. Het moet hier drie maanden ontzettend warm zijn geweest en nu is het regenseizoen begonnen.

We zijn hier voor velen op verrassingsbezoek, dus hoe het verloopt …. later meer hier over.

Vele groetjes van ons beiden. Ria en Herman.

05-04-2016 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
08-10-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vijfde nieuwsbrief uit Uganda september 2015

Nieuwsbrief 5

Hallo iedereen, Dit wordt dan onze laatste nieuwsbrief voorlopig…… Het is ook onze laatste dag in Uganda Die laatste dag stonden we zoals steeds vroeg op, we probeerden al zoveel mogelijk in te pakken, we hadden een speciale permissie gekregen om tot drie uur op de kamer te mogen blijven i.p.v. van tot 10u. Francis kwam ons om halftien ophalen we reden nog naar een plaatsje waar men oud papier en glas recycleert …… Hiervan maakt men dan oorbellen, kettingen, wenskaarten… enz. Hier waren we wel een super klant, we kochten hier vele oorbellen en andere zaken. De bedoeling is om deze in ons Belgenlandje te verkopen en de winst hiervan te gebruiken om reeds een stukje van de medische kosten van ons vriendje Martin te kunnen recupereren (later meer hierover).

We bezochten daarna nog een kunstatelier waar Meta een pracht van een schilderij heeft gekocht. Na een snelle lunch was het voor mij en Francis hoog tijd om te vertrekken, wij hadden een afspraak in het hospitaal, samen met Martin (jongetje met zijn dikke hand) en zijn mama. Deze hadden we gisteren van Namutumba laten overkomen met het openbaar vervoer. Om 2uur werden we verwacht…. en hiermee is dan ook alles gezegd .. 2 uur werd 3 uur en halfvier, ……. Ik werd zelfs aangesproken door de grote professor en baas van dat ziekenhuis met de vraag wat ik hier toch kwam doen…… TOEN IK HEM VERTELDE DAT IK EEN VLIEGTUIG TE HALEN HAD, maar niet wegging vooraleer ik de dokter had gesproken, ging het in een hogere versnelling. De desbetreffende dokter werd door de professor himself opgebeld (deze was zelfs nog niet in het hospitaal aanwezig) en die arriveerde dan een kwartiertje later. Dit is de dokter die Martin enkele jaren geleden reeds geopereerd had, ook hij verschoot van de toename van de zwellingen. Het was wel super om te zien hoe joviaal hij met Martin omging. Toen ik hem vertelde dat wij een dokter hadden bij ons in het Tropische instituut in Antwerpen die zich voor Martin interesseerde, was hij ook dadelijk bereid om later de medische gegevens door te sturen.

We moesten nog naar een ander gebouw om platen te laten nemen, maar de tamtam had zijn werk gedaan, men stond ons zelfs op te wachten!!!!! DE JUISTE MAN OP DE JUISTE PLAATS …. kan wonderen doen, anders stond ik misschien nog te wachten!!!! Ik mocht mee met Martin voor de radiologie net zoals enkele jaren geleden…… ik moest mij uiteraard achter een scherm verbergen. …Ondertussen was het al bijna 5 uur, hoog tijd om terug naar het hotel te gaan. We zetten Martin en zijn mama af aan een busstation. Zij moeten nu nog ongeveer zes zeven uur rijden in een minibusje om Namutumba te bereiken. Ik gaf hen nog wat Ugandese shillings om onderweg eten te kunnen kopen.

BIJGEVOEGD MET DEZE NIEUWSBRIEF STUREN WE JULLIE EEN FOTO VAN MARTIN… HIJ IS ONDERTUSSEN 12 JAAR EN GAAT NAAR ONZE SCHOOL. Hij zit nu in het derde studiejaar, begint met Engels te praten en doet het helemaal niet slecht. In deze school voelt hij zich goed, hier zijn geen kindjes die hem uitlachen met zijn handicap. Het is nu afwachten op het resultaat van dit onderzoek, we hopen dat we Martin alsnog kunnen helpen. Indien er mensen zijn die hier meer informatie van willen weten, kan je ons altijd een mailtje sturen.

Terug in het hotel…… Meta had gelukkig nog een ontspannende namiddag gehad met Roy, Brittje en Thadeus. SUPER… zij had de koffers verder ingepakt, nog snel een douche, nog een laatste knuffel voor de kinderen en voor ik het goed en wel besefte zaten we al terug in de auto richting vlieghaven. En dan …. TRAFIC JAM (file), over het traject van 45km deden we twee uur.

Met enige trots kunnen we jullie toch vertellen dat dit schooljaar (start einde januari tot en met einde van deze maand) de school een grote vooruitgang gerealiseerd heeft. We willen graag dit nog even lukraak in kaart brengen: - de grote schoolpoort - metalen kast in elk lokaal - houten wanden vervangen door stenen muren - het bezetten van deze muren - een afscheiding in de toiletten jongens & meisjes - dagelijks een pancake en suiker in de porridge - dagelijks pocho met groente saus voor het middagmaal – een mooi verplaatsbaar houten schoolbord - 2 klimrekken en het herstellen van de andere speeltuigen – 30 nieuwe schoolbanken - het aanleggen van een groentetuin – aansluiting van elektriciteit en water – nieuwe sponsorkindjes – iedereen een uniform…… Lieve mensen dit alles is in stand kunnen komen dankzij vele acties die ondernomen zijn voor NAMUTUMBA , waarvoor onze hartelijke oprechte dank. Toch wil ik graag via deze weg speciaal de leerlingen van de St. CAROLUS school in Sint Niklaas en de kinderen van DE PUZZEL in Hoboken bedanken voor hun ongelooflijke inzet dit jaar, jullie bezorgden ons een krop in de keel en de nodige traantjes….

WEEBALE NYO ¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬-= dank je wel.

Met ongeveer 1700 foto’s en ontelbare verhalen keerden we weer. We zijn vol goede moed om er terug tegenaan te gaan. Het zal nog jaren duren vooraleer de school zichzelf draaiende zal kunnen houden, toch zijn we allen samen een prachtig project aan het realiseren en maken we een wereld van verschil voor de kinderen en hun Mama’s in Namutumba en omstreken ….. HET VERSCHIL OM VAN NIEMAND IEMAND TE MAKEN

DANK JE WEL Meta, Ria Herman

08-10-2015 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
06-10-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vierde nieuwsbrief uit Uganda september 2015

Vierde nieuwsbrief uit Uganda.

Ja lieve mensen …. Hier zijn we weer!!!

Het stadje Mbale op zich is niets speciaal, maar de natuur is hier wel héél mooi, zoals reeds eerder verteld zijn we hier aan het Mount Elgon gebergte, en kunnen we genieten van een paar uurtjes zon en een zwembad, ons Brittje geniet met volle teugen……. Eindelijk gaat alle aandacht van haar Djja Djja (oma) en Meta helemaal naar haar. Ons Britt (7 jaar) is een ongelooflijk braaf kind, zij is samen met haar mama …. ons Roy dus …. sinds ons vertrek in Kampala bij ons. Zij klaagt nooit, is altijd goedgezind en kan uren spelen met haar poppen. De voorbije dagen heeft zij mee in de kleuterklas gezeten en met de kindjes gespeeld. Zelfs tijdens de soms toch lange autoritten blijft zij goedgezind.

De volgende dag stond er in de voormiddag een wandeling naar de Sipi Falls gepland. Wegens rugproblemen leek het verstandiger dat ik met Brittje in het hotel zou blijven, zodat Meta, Roy en Francis de wandeling konden maken. Zij kwamen héél enthousiast terug ….

Daarna reden we met z’n allen naar de ouders van Francis waar wij verwacht werden. Voor mij was het een blij weerzien met de familie, ook Meta werd héél hartelijk onthaalt. Alle broers, zussen, kleinkinderen, neven en nichtjes waren naar het huisje van de ouders afgezakt (in de middle of now were) om toch maar de middag samen te kunnen doorbrengen. We hadden voor de kinderen ballonnen bij en enkele voetballen …. de volwassenen maakten we dan weer heel blij met kaarsen, zeep, een hemd voor de papa en handtas voor de mama. Ze hadden voor ons gekookt, local food, alles zeer verzorgt en lekker. We aten o.a. Bamboe… Matoke ... Witte en bruine rijst, casava, greens (soort spinazie), pumpkin (pompoen) en ook de bladeren van de pompoen, saus van nootjes, stukjes vlees…. Gewone en zoete aardappelen. ……. Voor ons niets culinair maar in Uganda is dit een feestmaaltijd. Bamboe wordt eerst gedroogd en later gestoofd…. deze soort is typisch voor deze streek. Het was voor ons de eerste keer dat we dit aten. We proefden van alles. Als dessert was er verse mango, ananas, jackfruit en watermeloen …… lekker sappig. Het huisje was veel te klein om met z’n allen binnen te eten, maar geen probleem iedereen zocht een plaatsje buiten.

Na het eten nam Francis ons mee naar de plaats waar hij vroeger naar school ging. De lokalen worden nog steeds als school gebruikt, gewoon erbarmelijk… Later leerden we aan ieder die het wou, loom bandjes maken. De kleine kinderen speelden met de gekregen ballen, de jongeren wilden graag meer uitleg over ons land, onze gewoontes en levenswijze. Het was al donker toen we afscheid namen. Wij kregen elk een zak met enkele kilo’s koffiebonen als geschenk, die moeten we nog laten drogen en roosteren. Die avond voor het slapengaan vertelde Meta mij --- Deze dag zal ik nooit in mijn leven vergeten…. Het is dan ook een unieke ervaring om in een hele Afrikaanse familie zo opgenomen te worden net alsof je een dochter des huizes bent.

Maandag vertrokken we dan terug naar onze school. We verrasten het eerste, tweede en derde leerjaar met de melding dat ze allemaal samen in een klas mochten komen zitten, voor een uurtje loomen……….Wauw dit hadden ze natuurlijk niet verwacht, de meesten herkenden dit nog van vorige keer en waren er vlug terug mee weg.

Dan was het de beurt aan de kleintjes, voor hen hadden we nog enkele mooie pluchen dieren bij om samen te spelen in de klas. Voor de tweede en derde kleuterklas hadden we dan 2 mascottes meegebracht, een grote clown pop die ze met z’n allen Mister Pieter gingen noemen, en nog een andere leuke pop die de naam Mister Hermanie kreeg.

Mister Pieter en mister Hermanie zouden voortaan mee in hun klasje komen te zitten. Iedereen kreeg nog een snoepje en dan was het voor ons tijd om te vertrekken. We namen nog enkele foto’s met de kleintjes…… Er moesten natuurlijk nog enkele groepsfoto’s genomen worden. Met een krop in de keel namen we afscheid, vooral voor mij was het héél moeilijk …… We werden uitgezwaaid en nageroepen door alle kinderen.

Ik ben héél trots op de vooruitgang sinds ons laatste bezoek in Januari …… Dit geeft vooral weer veel moed om er te blijven voor gaan. Er moet nog veel werk verzet worden…. Er is ons de mogelijkheid aangeboden om aanpalend aan de huidige grond van de school een groot stuk land bij te kopen dat reeds beplant is. Met het oog op een latere uitbreiding leek dit ons wel een interessant idee met vele mogelijkheden. Op korte termijn kan de school dan opbrengst halen uit de beplantingen. Dit gegeven nemen we zeker mee naar België om te bespreken.

Dinsdag vertrokken we terug naar Kampala…… we gingen Roy en Brittje afzetten …. (Sloppenwijk). We kregen eerst nog een tropische bui over ons, de modder stroomde langs alle kanten, het beneemt je de adem als je ziet hoe de mensen hier leven en vooral overleven…… Hier zijn geen woorden voor. We hadden nog een bizzy day…..

Vele groeten van Meta en Ria.

06-10-2015 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
05-10-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Derde nieuwsbrief uit Uganda september 2015

Derde nieuwsbrief uit Uganda.

Ons verhaal gaat verder….. zaterdagmorgen, vroeg op, terug richting school. (we waren eerlijk gezegd 15 min. te laat), TRAFIC JAM (file) gebruikten we als excuus…..dat doen ze hier allemaal !!! We hadden er gisteren op gedrukt dat we om 1O uur zouden beginnen, met in ons achterhoofd half elf, elf uur. Er zaten twee vrouwen op ons te wachten. We gaven de moed nog niet op, dapper gingen we schoolbankjes in een cirkel zetten …….. Wel kleurde het terrein al rood en wit van de kindjes die het gewoon leuk vonden om naar school te komen op een zaterdag. Iedereen kreeg een ballon, je hoorde de kinderen al roepen …. Mama Ria, Mama Ria please. Ik vertelde hen dat ze op 1 lijn moesten staan, volgens Meta was dit wauw ….. die doen dat gewoon.  

Het was voor ons tijd om naar binnen te gaan, we gaven de mannen (onze Principal, Francis en de leraars) de opdracht om op de kinderen te passen, grappig … dit zijn ze precies niet echt gewoon!!! Zo, we konden beginnen en ….. er bleven maar vrouwen binnenkomen. Opeens zag ik ook één van de leraars binnen komen, ik protesteerde maar ... oeps, héél galant … hij kwam er voor zorgen dat we meer plaats kregen om te zitten. 56 Kwebbelende vrouwen. Om ze stil te krijgen gebruikte ik de grote schoolbel …. doodse stilte. Ik vertelde hen dat ik dit al lang eens had willen doen, een grote hilariteit, het ijs was gebroken. Ik stelde Meta aan hen voor, deed vele groeten van Herman en bla bla bla … en we waren vertrokken. Ik vertelde hen ook het grote belang dat hun kinderen naar de school komen, en dat het de plicht is van de moeders om ervoor te zorgen dat de kinderen niet met kapotte of vuile uniformen rondlopen. Na enkele aarzeling kwamen de tongen los, we hadden enkele dames die voor ons tolkten. Heel regelmatig moest ik de bel eens gebruiken. Ik vroeg hen dus of dat ze ons iets speciaal te vertellen hadden of moesten vragen, er werd gesuggereerd of het niet mogelijk was om aan hen Engels te leren. Toen we de vraag in het algemeen stelden, kregen we een spontaan applaus…… for free ?????? (GRATIS ????) We legden hen uit dat ze zelf de leraar moeten betalen maar hoe talrijker ze zijn hoe goedkoper het wordt voor elk van hen. Na enig overleg beslisten ze dat half vier in de namiddag en prima uur zou zijn om naar school te komen. We beloofden hen, dat we als het nieuwe schooljaar start, begin Februari dus, we ook lessen in het Engels zullen opstarten voor de vrouwen. We gaan proberen tegen die tijd sponsoring te vinden voor schoolboeken en lesmateriaal. We lieten een papier rondgaan, hierop schreven reeds 36 dames in.

Er werd ook gevraagd voor het aanleren van hairpletting (dit is om te leren hoe men vlechtjes kan maken om alzo kunstige kapsels te creëren). We vroegen in het algemeen wie dit reeds kon….. drie vrouwen melden zich. We vertelden dat ze evengoed een vrouwendag kunnen organiseren, dat ze een klaslokaal mogen gebruiken en gewoon zelf aan elkaar leren. Weer ging er een lijst rond en 24 vrouwen melden zich hiervoor …. Nu is het maar de vraag of dat er iemand het initiatief zal nemen.

Ondertussen kreeg iedereen een Fanta, Cola of Sprite aangeboden en een koekje. Niemand zegt hier, ik heb liever dat, of ik kies voor dat….. Er is hier duidelijk nood aan onderwijs voor de vrouwen, zij willen echt wel de kans krijgen om iets te leren. Ze zijn er nu klaar voor lijkt het wel….. Misschien is het ook wel zo, dat de dames echt wel het gevoel hebben dat wij daadwerkelijk een verschil kunnen maken voor hen en zij hebben duidelijk veel vertrouwen in ons. Zo ook de volgende vraag of er geen mogelijkheid is om snit en naad aan te leren. We vertelden hen dat we dit wel zouden kunnen aankaarten in België, maar dat wij dit niet zo maar kunnen beslissen. Hiervoor hebben we natuurlijk weer veel geld voor nodig. Om dit te realiseren moet ik wel terug voor een langere tijd in Uganda zijn. Ook legden we aan hen uit hoe we eigenlijk geld verzamelen in België, of ze zich dit nu kunnen inbeelden is nog de vraag…. Maar ze weten nu toch dat dit niet zo evident is.

Het werd stilaan tijd om af te sluiten, we hadden ook nog geschenkjes bij voor hen …… voor ieder 1 pannenlap (we hadden niet zo een grote opkomst verwacht) en een stukje zeep. ONZE VROUWENDAG …… Het was een groot succes …… Dit gaan we zeker overdoen Meta, Super dat je hier bij was vandaag. Deze dag bevestigd nog maar eens dat we hier nog véél goed kunnen doen, en wij voor deze vrouwen en hun kinderen in de toekomst nog een groot verschil gaan kunnen maken ……

Het verschil om van Niemand Iemand te maken.

Diezelfde dag gaan we niet terug naar Iganga , maar rijden nog een honderd km. verder naar Mbale, een stadje aan het Mount Elgon gebergte, oosten van Uganda. Hier blijven we 2 nachten. Maandag gaan we terug naar de school en hebben jullie nog een verslag te goed.

Groetjes Meta en Ria

05-10-2015 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
04-10-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tweede nieuwsbrief uit Uganda september 2015

Tweede nieuwsbrief uit Uganda.

Hier gaan we verder met ons verhaal.

Vrijdag vertrokken we al rond 8 uur gepakt en beladen naar onze school, we moeten nog ongeveer 45 min. rijden. De baan hier is goed en de sfeer in de auto is opperbest. Langs de weg komen we vele kinderen tegen met kleurrijke uniformen, allen onderweg (meestal op blote voeten) naar een school……. Hier zie je niemand met grote boekentassen zeulen, sommigen hebben hoogstens een plastic zakje bij.

Als we de zandweg nemen naar onze school ben ik toch wat zenuwachtig ….. vele vragen schieten door mijn hoofd …… hoe gaat het zijn, gaan de kinderen mij nog herkennen, wat is er allemaal veranderd op negen maand, wat zal Meta er van vinden ????? We zijn er !!!!!!!! De grote rode schoolpoort (die ik alleen nog maar op foto had gezien) gaat open. Het domein ligt er proper en netjes bij, al de kinderen zaten in hun klasjes …… we hoorden het ABC al van ver. De Porridge stond op het vuur te pruttelen en de pancakes waren al gebakken, klaar dus om het ontbijt te serveren, het is bijna 10uur. Ook stond er een nieuw houten schoolbord op het terrein om ons welkom te heten. Dit was voor mij wel een ontroerend moment en even gingen mijn gedachten naar Herman. Zoiets als: ….. JA SCHAT…..Yes Yes …dit is het resultaat waar we zovele uren in onze vrije tijd mee bezig zijn, Super, het ziet er goed uit!

We gaan nog snel even de klasjes in alvorens de kinderen hun pauze voor het ontbijt begint. Als op commando staan de kinderen rechtop en roepen: Welcome dear visitors ….. we are glad to see you in Mama Ria Education Centre. Ook de allerkleinsten kennen deze verwelkoming.

In het derde leerjaar ga ik al snel tussen de kinderen zitten terwijl mijn ogen zoeken naar mijn speciale vriendje Martin. Hij zit al met een smile op zijn gezicht naar mij te kijken. Ik geef hem een dikke knuffel en zie dan naar zijn arm…….. het beneemt me de adem….. dit is nog veel erger dan in februari toen ik hem het laatst zag. Ik zie ook dat Francis (onze beste vriend in Uganda) het moeilijk krijgt. Hij heeft Martin en zijn mama steeds begeleid toen deze in Kampala in het hospitaal verbleef enkele jaren geleden, maar had Martin sinds meer dan een jaar niet meer gezien. Martin heeft de ziekte van Madurai, een soort Elephantarm.

Ondertussen was het tijd voor de kinderen om hun ontbijt te krijgen. Heel geduldig schuiven de kinderen aan ….. geen geduw of getrek …… ook wij krijgen een beker porridge, die we met een groot gebaar terug afstaan na even geproefd te hebben. De pancakes zijn wel heel lekker en heel voedzaam. (gemaakt van de cassave wortel)

Het is een prachtig zicht, alle kinderen hebben hun uniform aan en een big smile op hun gezichtjes ….. na het eten mogen ze even gaan spelen in onze speeltuin. En ja, de oude speeltuigen zijn terug hersteld en geschilderd en er zijn twee klimrekken bij gekomen. Als de kinderen terug in de klas zitten, laat onze Principal ons vol trots zien wat ze de voorbije maanden allemaal verwezenlijkt hebben, hij mag er terecht trots op zijn. In de tuin heeft men mais aangeplant en enkele plantsoenen met eggplants (soort aubergine). Hiervan oogsten ze dagelijks om saus mee te maken voor het middageten.

 

En ja hoor lieve mensen ….. de school is aangesloten aan het elektriciteitsnet. Het is een systeem met units die je op voorhand koopt, zodat je steeds weet hoeveel geld je uitgeeft voor uw verbruik en zo niet voor verrassingen komt te staan. Ook de houten tussenwanden in de grote blok zijn vervangen door stenen wanden. Deze zijn nu bezet en staan te wachten op enkele laagjes verf. De toiletten hebben nieuwe deuren die je kan sluiten. De nieuwe muren rondom beschermen je tegen niet aangekondigde blikken. Er is wel bij de Principal erop gedrukt dat de toiletten proper moeten blijven.

We namen natuurlijk véél foto’s, ook van onze sponsorkindjes afzonderlijk. We hebben nu 43 kinderen die gesponsord worden door mensen uit België …. waarvoor onze hartelijke dank. Speciaal aan deze mensen vragen we om nog even geduld te hebben om jullie kindje op foto te krijgen, we hebben namelijk op die twee weken een 1700 foto’s gemaakt met verschillende toestellen, wat natuurlijk veel sorteerwerk met zich mee brengt. Ik kan jullie bij deze al wel vertellen dat de kinderen er héél goed uitzien en allen heel blij zijn om naar school te mogen komen. Het leerprogramma zit goed in elkaar.

Eind januari starten we weer een nieuw schooljaar op ….. en eventuele nieuwe sponsorouders zijn zéér welkom. 135 € voor een héél schooljaar of 3 trimesters van 45 €. In ruil hiervoor krijgen de kinderen een degelijk onderwijs, jaarlijks een uniform en dagelijks een beker porridge en als middagmaal pocho met bonen of pocho met een lekkere saus van eggplant, tomaat en ajuin.

Na de fotosessies wandelden we in de snikhete zon ….. naar de hutten waar de meeste van onze kinderen wonen, het was een blij weerzien met de moeders. We nodigden hen uit om de volgende dag naar onze school te komen voor een vrouwenbabbel. We hebben géén flauw idee met hoeveel vrouwen we zullen zijn morgen en hoe dit zal verlopen……. SO FAR SO GOOD we rijden terug naar Iganga en praten nog uren over de belevenissen van de dag.

 

Die nacht waren het niet de bliksemflitsen maar de beelden van de school die door mijn hoofd spookten…….. en Meta ….. die sliep. Het is super om dit samen met haar te beleven……

Wordt vervolgd, Groetjes van Ria en Meta

04-10-2015 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
03-10-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eerste nieuwsbrief uit Uganda september 2015

Eerste nieuwsbrief uit Uganda.

Hallo iedereen….. Eindelijk wat tijd gevonden om jullie te vertellen over onze belevenissen in UGANDA.

Ik (Ria) ben samen met Meta (Brandtfood) 10 dagen in Uganda geweest. Dit keer dus zonder Herman!!! Na ons vertrek in Brussel met 40 min vertraging en een spurtje in Amsterdam (een Meta-ke) verliep alles volgens Ugandese normen bijna perfect. Bijna …… we hadden +/- 160 kg. bagage en in de luchthaven van Entebbe wist men ons doodleuk te vertellen dat er nog een zak met 23kg in Amsterdam stond. Het was al ver na middernacht toen we in ons hotel aankwamen. (((( 2 dagen later hadden we onze zak terug netjes naar het hotel gebracht….. juist op tijd om naar Namutumba mee te nemen))))

Onze eerste dag was al very buzzy, uiteraard maakten we een hoop plezier. Op wandelafstand van het hotel ligt de ambassade waar we ons even lieten horen dat we in het land zijn, verder ging het naar de handcraftjes om al eens uit te zoeken wat we later konden kopen om (eens terug in Belgïe) te verkopen. En we bezochten de grootste moskee van Oost Afrika die gesponsord is door KADAFI…… We hadden met onze kinderen afgesproken dat we elkaar zouden weerzien in het hotel om drie uur in de namiddag om toch al niet die eerste dag naar de sloppenwijken te moeten gaan……. Kwestie om toch even te acclimatiseren……. Maar de weergoden stelden mij zwaar op de proef …. Zware regenval, onweer en bliksem. Rond halfzes was het dan eindelijk zover…. hier had ik zo naar afgeteld !!!!! het weerzien met Roy, Brittje en Tadeus was tof, eindelijk die armpjes van ons Brittje om mij heen …..

We aten die avond met z’n allen ieder een lekkere Victoriabaars gebakken met het vel er nog aan met lekkere groentjes erbij…. Zacht… sappig en vooral héél groot. De dag erna haalden we Brittje op van school, de teacher is vol lof over onze kleine pruts, en vertelde ons dat Britt klaar is om volgend schooljaar (dat start begin Februari) naar het eerste leerjaar te gaan, ze is ongelooflijk vooruitgegaan en spreekt al aardig wat Engels. Verder ging het dan naar het internaat van Rian, ons bezoek was wel aangekondigd, want het is niet evident om daar zomaar binnen te geraken. Rian werd geroepen en vloog in mijn armen, … ze vertelde me telkens weer dat ze me zo gemist had. Ze mocht ons wat rondleiden in de school, in haar klas zitten ze met 65 …… ze geraken er amper in. Daardoor is het natuurlijk moeilijk om uw aandacht bij de lessen te houden, wat dan jammer genoeg géén goede punten opbrengt. Ze slapen met 185 kinderen in 1 grote ruimte. ‘S Morgens om 5uur …… ja je leest het goed …. om 5 uur MOETEN ze elke dag in de klas staan om te bidden, en geloof me, ze is daar niet om te studeren voor een Nonneke. De school is wel Héél proper en gedisciplineerd.

Donderdag was het dan tijd om naar Namutumba te vertrekken. De rit van Kampala naar Jinja duurde 2 uur en half …. We maakten daar een stopover en bezochten een héél plaatselijke meubelmakerij, een atelier van 2,5m op 4…. Nog enkele shopjes en we vervolgden onze rit richting Namutumba. Na een uurtje rijden kwamen we aan in Iganga, hier gaan we de nacht doorbrengen. De kamers waren nieuw en hadden een veilig slot op de deur….. Héél belangrijk want het was in Iganga dat men ons in januari ll. zwaar bestolen had. (Ander hotel weliswaar)

Toen we hier aankwamen stond Simon, onze Principal van de school, ons reeds op te wachten. Deze was ons al tegemoet gekomen…… we hadden véél te bespreken. Die avond werd de hemel constant verlicht door onweer in de verte, het levert een mooi spektakel in de wolken. Het was al laat toen we die avond gingen slapen, Meta viel als een blok in slaap en ik…… ik hoorde de donder steeds dichterbij komen. Onze kamer lichtte steeds weer op, het weerlichtte constant…. De donder was oorverdovend… en toen begon het ook nog te regenen, ze hadden echt de hemelsluizen opengezet. Het lawaai van de regen overstemde nog de donder. En Meta ….. Meta sliep…. En Ik … Ik waakte voor eventuele evacuatie. Het was HORRIBLE….

S’morgens, zoals steeds, werd Meta rond 7uur wakker fris als een hoentje…. Ik met wallen onder m’n ogen. Ik vertelde haar van het onweer ….. ZE GELOOFDE ME NIET. Tot dat we de grote plas zagen naast en onder mijn bed van wel 2 meter breed. Het zou de pret toch niet bederven, vandaag gaan we naar onze school!!!! En dat verhaal krijgen jullie in onze tweede nieuwsbrief.

Daaaag Ria en Meta                                                                                     

03-10-2015 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)
08-02-2015
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vierde nieuwsbrief uit Uganda januari 2015

Nieuwsbrief 4 – 2015

TWEEDE SCHOOLDAG … Na een slapeloze nacht vertrekken we met een uurtje vertraging naar onze school in Namutumba. Alle kindjes zaten al in hun klasjes, 10u30 …… tijd voor het onbijt ….. deze keer voor iedereen geen pancake maar een verpakt koekje. De kleintjes hadden wat hulp nodig … en daar was dan de helpende hand van Herman. Een koekje met een papiertje, we hebben dit bewust gegeven zodat we ze kunnen aanleren dat ze de dustbag … vuilbak moeten gebruiken. Je moet die drobberkes hun gezichtje zien als zo’nen grote witte meneer hun helpt om dat pakje open te doen. Dat zijn de momenten dat je de miserie vergeet en weet waarom je al dit werk doet.

Daarna was het tijd om het eerste leerjaar een test te laten doen, zoals ons Brittje had moeten doen in de nieuwe school. Deze kinderen hebben ongeveer hetzelfde niveau. De resultaten waren idem aan dat van ons Brittje.

Daarna verzamelden we de kindjes van de drie leerjaren voor onze loomles. Elk kindje kreeg een handvol loombandjes … Ria vroeg om twee vingers in de lucht te steken, waren er toch enkele bij die beide handen met 1 vinger omhoog hielden. Dus het loomen gebeurde op de vingertjes. De meeste kindjes hadden het loomen snel onder de knie en waren apetros op hun resultaat. Ze mochten dan ook natuurlijk hun werk mee naar huis nemen. We gingen bij de kleutertjes nog langs om wat knuffelbeestjes af te geven, we maakten enkele foto’s van de kindjes met de sleutelhangers van de Sint Carolusschool.

Voor ons was het nu tijd om afscheid te nemen en terug te vertrekken naar Iganga, daar hadden we nog een afspraak op het politiekantoor. Terug in Iganga lieten ze ons een dikke drie uur wachten alvorens we terug naar het politiekantoor werden gebracht. Nu dat het nog licht was, konden we pas echt zien hoe het er uit zag in dat kantoor. Het was nog veel erger ….. vuile vieze muren …. Bah. Diezelfde madam van vorige nacht was ook nog daar, met open mond kauwend op iets, mompelde ze vanalles in plaatselijke taal. Nu helemaal onbegrijpbaar. Nu moest Ria een verklaring afleggen, niet bij de dame maar bij een veel serieusere meneer. Ook weer moest ze haar naam op een papiertje schrijven. Uren gingen voorbij … het was al donker toen we terug naar het hotel werden gebracht. Hier wachte de directeur van het hotel ons op en we moesten mee naar zijn office komen. Toen ik (Ria) vroeg om toch minstens iets te mogen eten liet hij dadelijk samosas komen, dit was het eerste eten van die dag ….. We vertelden hem dat we amper nog geld hadden om terug naar Kampala te gaan. Zijn antwoord was, Ik geef u morgen ‘ some money’ … dat klonk als juist genoeg om in Kampala te geraken. We zijn tenslotte toch nog tot een overeenkomst gekomen betreffende een schadevergoeding.

De volgende morgen zijn Francis en Charles ons komen ophalen, deze hebben ook nog een serieus gesprek gehad met die directeur over de veiligheid van zijn hotel.

De laatste dagen brengen we door met onze kinderen. Donderdag zijn we schoolgerief gaan kopen voor ons Rian. Brittje gaat ondertussen al een weekje naar topklas en dat merk je heel duidelijk. Ze zingt al terug schoolliedjes en praat meer Engels. Zondag namen we afscheid van Rian. Zij had het heel moeilijk, haar tranen druppelden van haar bruine wangen. Zij begrijpt allerbest dat het waarschijnlijk weer een jaartje duurt voor ze ons terug ziet. Iedereen hier pept ons wat op om er terug tegenaan te gaan.

Dan heb je nog het verhaal te goed van onze Martin uit Namutumba. Sommigen onder jullie herinneren de jongen met de dikke vingers, die we een vier jaar terug hulp gegeven hadden. Toen is het mis gelopen, de vader die niet geloofde in de moderne geneeskunde, de jongen voor een jaartje weg nam en naar een heksendokter bracht. Ondertussen zien we Martin terug. De zwelling bereikte nu al zijn onderarm tot aan de elleboog. Zelfs aan de schouder zie je een verdikking. De ziekte heet Madourai of Elefant ziekte. We zouden willen uitvissen of er toch in Belgie geen organitatie of doktersvereniging bestaat die het geval van Martin ten harte zou willen nemen. Martin heeft geen pijn, maar kan niet goed spelen of rennen, hij heeft te veel last van die loodzware arm. HEEFT ER IEMAND EEN TIP VOOR ONS …..

Ons verblijf zit er bijna op, toch kunnen we terug kijken op wat er op korte tijd is gerealiseerd dank zij de steun van mensen uit Belgie. De ingangspoort staat er, elke klas heeft een sterke metalen kast, 30 schoolbankjes zijn er bijgekomen en het voornaamste, er zijn weer twaalf kindjes meer die gesponsord worden door mensen in Belgie, in totaal hebben we nu 32 sponsorkindjes. Het plezante was het aanleren van het loomen aan die kleine pagadders.

Dank je wel voor alle steun. Vele groeten aan Iedereen. Ria en Herman.

08-02-2015 om 00:00 geschreven door Ria & Herman  


>> Reageer (0)


Archief per jaar
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek
  • proficiat gewenst
  • afscheid
  • Nog Nieuws?
  • lieve t ria en n herman
  • Proficiat

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!