Hallo allemaal, onze nieuwsbrief 5.
Zondag morgen, we zijn terug onderweg naar Namutumba om in de school te gaan schilderen. Voor degene die zich al afgevraagd hebben wanneer ik die verhalen schrijf, wel de grootste stukken schrijf ik vanachter in de wagen, ‘s morgens onderweg naar Namutumba. Er is een groot stuk van de baan dat vrij zacht te rijden is vandaar ………. Eerst en vooral wil ik toch diegene bedanken die ons soms een mailtje sturen, het is superleuk om die te lezen, dus aan degene die niet weten dat je ook op onze nieuwsbrief kan antwoorden ……. bij deze weten jullie dit nu hé.
Wij zijn nu sinds een week in IGANGA, en rijden elke morgen en avond 40 km op en neer naar onze school en terug. Het is gelukkig een goede baan met niet veel verkeer. We hebben eens gaan kijken naar een verblijfplaats dichter bij Namutumba, maar geloof ons, daar zouden we het geen nacht volhouden. Wij logeren nu terug in het MUM hotel en we kregen dezelfde kamer als ons vorig testpensioen in 2010, toen we de computerklas zijn gaan opstarten. Waarom ik jullie dit nu allemaal vertel ….. wel vorige keer hadden we de raam boven de deur van ons kamer dichtgeplakt met aluminiumfolie, omdat het licht van de gang ons stoorde (wanneer er electric was). Het eerste wat ons opviel toen we dezelfde kamer kregen, was het aluminiumpapier dat er nog steeds hing.
Onze kamer is tamelijk groot, maar wordt voor de helft in beslag genomen door een (te) groot bed en dito kast. We kunnen elkaar niet passeren aan het bed en de kast, we zijn het terug wat gewoon maar het is aanpassen.
Onze kamer heeft ook een voordeel, we moeten samen in de douche, maar eerst het wc papier en alles wat niet mag nat worden, moet eruit …… We doen tegelijkertijd ook de was van ons ondergoed en enkele kleine spullen. Dit steken we de avond ervoor in een minibadje met wat zeep en net zoals we al op documentaire hebben gezien, trappen wij ook op onze was om die schoon te krijgen terwijl we ondertussen douchen. Je kan zelfs op het toilet zitten en douchen tegelijkertijd en eventueel nog op je was trappelen ( HI HI HI). Dan staat er een trekker om al het water weg te trekken naar een putje, dan de wc nog afdrogen, ons wasje ophangen en ons dagelijks ritueel zit erop. Het was weer even wennen . Maar het is toch dikwijls lachen geblazen. A … ja, ik moet er nog bijzeggen dat we eerst onze voeten moeten wassen, want mijn was werd nog vuiler de eerste dag.
Ondertussen zijn we begonnen met het schilderen van het nieuwe gebouw voor de kleuterklas.
Enkele “helpers” doen hun best om het gebroken wit op de muren te plaatsen.
Het werk vordert snel, wij zijn van start gegaan met tekeningen en letters op de muren te zetten.
De stoffen en materialen voor uniformpjes zijn ook aangekocht. Drie studenten en een naaister zijn volop bezig een veertig uniformpjes klaar te krijgen tegen begin volgende week.
Ook stoeltjes en kleine tafels worden er gemaakt. Omdat het snel moet gaan laten ze het hout bewerken in een echte schrijnwerkerij. Het lijmen en in elkaar zetten en het bewerken van de meubeltjes zal in de school gebeuren.
Gisteren (zaterdag 18 februari) was het de grote dag van onze Solarcooking. De avond daarvoor was onze vriend Francis van Kampala gekomen en had Roy, ons Brittje en de dame, Olivia, die de workshop ging geven, mee gebracht. Zo konden we plannen hoe we het gingen doen voor zaterdag. Dit alles hadden we zo van tevoren afgesproken.
Een zaterdag om nooit te vergeten …….. en die dame is een héél toffe madam.
RAAR MAAR WAAR:
De eerste mensen die we zagen verschijnen waren allemaal mannen ??????
Er kwamen ook enkele dames, die ons hielpen om de groenten en het vlees te snijden. We hadden gehoopt op een opkomst van een 50 – tal mensen. In totaal hebben we 130 mensen geregistreerd, dit zonder een 40 - tal kinderen, die op enkele meters afstand moesten blijven.
HET WAS GEWOON EEN ENORM SUCCES, de mensen waren echt oprecht geïnteresseerd, eerst was er het vullen van de kookpotten. Aardappelen, spaghetti, cassava, matoke, pocho, witte kool, geitenvlees , rundvlees en rijst mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Dit alles behoort tot hun local food. Omdat er zoveel mensen waren gekomen, werd er beslist om ook twee houtskoolvuurtjes aan te maken om daarop ook een hele grote ketel met rijst en aardappelen op te koken, anders zouden we iedereen niet kunnen laten proeven.
Toen iedereen nog steeds vol verwondering de cookits aan het becommentariëren was, werd het tijd voor de uitleg van Olivia. Iedereen kreeg een flesje water en werd vriendelijk gevraagd om binnen in het schoolgebouw te komen zitten terwijl de zon buiten haar werk zou doen. We hadden de dag ervoor het tussenschot tussen twee klassen weggenomen, zodoende beschikten we over een echt zaaltje.
Eerst was er natuurlijk wat uitleg over de school en de start van de kleuterklasjes die weldra zouden opengaan. Dan werd Herman gevraagd om ook iets te zeggen en ook ik moest aan het woord….
Ik heb dan maar ineens uitgelegd dat we volgende week een Workshop gaan geven over Hygiëne en Familieplanning . Iemand stond recht en bedankte ons voor de sponsoring die we al jaren geven aan Namutumba . Die persoon zei dat ze ooit hopen voor ons een mooie kamer in te richten in Namutumba, zodat we niet steeds over en weer moeten rijden, jaaaaa daar waren ze het met z’n allen over eens . Ik vertelde hen dan dat wij dit natuurlijk niet alleen hebben kunnen doen, niet zonder de hulp van die vele vrijwilligers, collega’s, familie en vrienden in ons Belgenlandje.
DUS LIEVE MENSEN IN BELGIE, VOOR IEDER VAN JULLIE IN NAAM VAN DE BEVOLKING UIT NAMUTUMBA HARTELIJK DANK VOOR AL DE STEUN DIE JULLIE REEDS GEGEVEN HEBBEN.
Dan was het de beurt aan Olivia, de uitleg over solarcooking was enorm interessant en werd op een vrolijke, hartelijke manier gebracht. Ik keek eens rond in de zaal, iedereen had een folder gekregen met tekeningen op, stuk per stuk werd alles uitgelegd, zelfs de mannen stelden vragen …….
Dit alles heeft bijna twee uur geduurd, en niemand had de zaal verlaten. Onder grote belangstelling werden één voor één de kookpotten binnengebracht, we hadden borden, maar natuurlijk niet genoeg voor iedereen ………. geen probleem.
Onze school werd plots een restaurant ………. De schooltafels werden er bijgehaald en op elke tafel werden er twee grote gevulde borden gezet, men is hier toch gewoon om met de handen te eten.
Iedereen kreeg een cola of een Fanta en plots leek het wel feest.
Gelukkig had onze Francis zich ontfermt over de kinderen, twee grote plateaus werden naar buiten gebracht….. Ik moet er ook nog bij vertellen dat zowel ons Roy als de mama van Martin ons enorm geholpen hebben. Zonder de hulp van enkele dames was ons dit nooit gelukt.
Voor 25 families hadden we ook een mooi aanbod, zij konden dit solarsysteem aankopen voor 5000 Ugandese schilling in plaats van de normale 25000 Schilling. Dit komt er op neer dat ze nu maar +/- 2 euro moesten betalen i.p.v. 8.50 euro, dit is iets meer dan een gemiddeld dagloon.
We hadden deze grote opkomst niet verwacht, maar waren toch verbaast dat onze solarskits allemaal verkocht waren.
Toen we juist terug vertrokken uit Namutumba, was er een hevige wind …….. het droge zand vloog als een zandstorm, nog nooit gezien!!!!!!!!!!
Onderweg ….. regende het voor de eerste keer in drie maanden en juist toen we in het hotel arriveerden brak er een zwaar onweer los. Enkele uren later kon Francis samen met Olivia en Roy terug naar Kampala rijden , zij hadden nog een rit van bijna 4 uur voor de boeg. Het was een SUPER MOOIE dag geweest !!!!!! Het leek wel een mirakel dat we nog zoveel zonneschijn hebben gehad ……. Zonder de zon geen solarcooking natuurlijk!!!!!!
Ondertussen zijn we al terug maandag, in Kampala staan de straten onder water, het regenseizoen is aangebroken, maar in Namutumba hebben we er nog niet veel van gevoeld. Het is wel benauwd en bewolkt, de regen is op komst. De mensen wachten hier op de regen, dan kunnen ze terug beginnen te planten na een zo lange droogte.
Ondertussen is het weer slaaptijd …. Dus mensen, tot ons volgende verhaal.
Vele groeten aan iedereen.
Ria en Herman.
Nieuwsbrief 4,
Hallo, dag allemaal, hier zijn we weer met enkele nieuwtjes.
De voorbije week hebben we weer van alles beleefd, jammer genoeg te veel om op te noemen.
Maar de belangrijkste ga ik toch vertellen…….
We hadden een afspraak gemaakt met de dame in Kampala die workshops geeft in Solarcooking. Het was een heel vlotte dame …….. na een klein uurtje hadden we een halve kilo vlees klaar gemaakt, dat best lekker was. Met dit systeem van koken met de zon duurt het iets minder lang dan normaal met houtskool, dankzij de zonnestralen wordt de pot zo warm dat alles snel aan de kook komt.
Om ons te tonen hoe sterk de zonnestralen op de kookpot terechtkomen nam Olivia een stuk van een krant en hield dit onder de pot, slechts na tien seconden vatte de krant vuur.
We maakten afspraken dat zij naar onze school in Namutumba komt op zaterdag 18 februari..
Ook bezochten we onze damesgroep in Mulago die allen besmet zijn met het HIV virus.
We hadden een zak vol nieuwe pyjama’s en nachtkledij bij, dit alles geschonken door een dame uit Hove. Iedereen mocht een set uitkiezen, maar de dames waren zo enthousiast, dat het niet te doen was om te weigeren dat ze enkele stuks namen. Het was prachtig om te zien, één dame was te ziek om op te staan, daarom zocht ik voor haar een prachtexemplaar uit. Waarschijnlijk zien we deze dame nooit meer, ze was heel zwak en ontzettend vermagert.
Deze groep bezoeken we bijna elke keer als we naar Uganda komen, het was wel opvallend dat er veel jonge vrouwen waren bijgekomen. De begroeting was zoals steeds weer heel hartelijk, er zijn toch nog steeds enkele dames bij die we al van in het begin kennen , jammer genoeg waren er ondertussen vijf gestorven.
Daarna gingen we naar het weeshuis van mama Maria. De kinderen stormden op mij af.
Omdat we weten dat deze kinderen alleen maar 10 bruine bonen met posho krijgen om te eten, hadden we deze keer een zak van 25 kg. rijst meegenomen, 5 kg suiker en zeep.
Schoolbankjes en stoelen werden naar buiten gesleurd want binnen is er nergens plaats om met z’n allen ergens te gaan zitten.
Er werden enkele liedjes gezongen en toen was het mijn beurt om te zingen ………. Ik leerde hen het liedje van “singing hi hi jippie jippie jé”, hé….. dit ging vlot …… broeder Jacob was het volgende , de kinderen genoten zichtbaar. Met het liedje van ti-a-ja, ti-a-ja hé was de smile op hun gezichtjes niet te beschrijven. We beloofden hen om nog eens terug te komen voordat we terug naar Belgie gaan.
Ik vroeg hen wat ze graag eens zouden eten, wat ze graag zouden hebben van eten dat ik meebreng de volgende keer …………… Hier zijn de drie favorieten die ze ons vroegen, aardappelen, spaghetti en BROOD met BOTER.
Wij beloofden hen om dit alles zeker mee te brengen, en ook dat we voor ieder van hen 1 klein worstje ( soort TV-worstje) zouden meebrengen …… Terwijl ik dit schrijf krijg ik eerlijk gezegd weer tranen in mijn ogen, de blijdschap van die kinderen en het handengeklap, die stralende gezichtjes. Gewoon voor dat kleine stukje vlees dat ze zullen krijgen …. niet te geloven.
Ik vroeg aan mama Maria hoeveel broden ik dan uiteindelijk wel zou meebrengen. Heel voorzichtig vroeg ze er acht, ….. acht broden voor meer dan honderd kinderen, … dat kan toch niet….. ja maar als iedereen een klein stukje heeft gegeten dan hebben jullie je belofte gehouden.
Wanneer we terug uit Namutumba zijn, gaan we zeker terug om te zingen en om samen met hen de boterhammen te smeren.
Ondertussen zijn we al sinds dinsdag in Namutumba. We zijn begonnen met tekeningen op de muren te tekenen, ook het ABC en de cijfers 1 2 3 4 …… mogen niet ontbreken.
We hebben ook een affiche gemaakt, laten copieren, en dan ben ik, Ria, samen met Simon deze gaan uitdelen in Namutumba. We zijn van hut naar hut gegaan, de mensen blijken geïnteresseerd om zaterdag naar onze workshop van solarcooking te komen. Het zal een hele onderneming worden ….. We zijn wel enorm benieuwd hoeveel mensen er wel zullen zijn.
Gisteren donderdag ben ik dan met Simon naar het plaatselijke ziekenhuis geweest, om er te gaan praten over de familieplanning . Dit is een andere workshop die we volgende week zaterdag willen geven. Hiervoor heb ik natuurlijk een dokter …… vroedvrouw nodig die aan de mensen een duidelijke uitleg kan geven. De dame was heel vriendelijk, natuurlijk moest ze een beetje uitleg over ons hebben. Toen ik haar dan vertelde dat de mensen (en vooral de hele arme mensen) hier mij nauw aan het hart liggen, was ze zelfs ontroerd.
Hierover vertellen we dan weer meer in onze volgende nieuwsbrief. Ook de afloop van onze solarcooking komt dan te sprake.
Wederom vele warme groeten uit Uganda - Iganga.
Ria en Herman
Onze derde nieuwbrief uit Uganda
Hoi, dag iedereen, ons verhaal gaat verder……..
We rijden dus weg uit Namutumba richting Mbale, de weg is mooi geasfalteerd, toch duurt het dikke anderhalf uur om de 80 km. te overbruggen. Vanuit de verte zie je De Mount Elgon opduiken in de mist. Het Mount Elgon gebergte maakt de grens met Kenia.
Er was afgesproken dat we in Mbale een Universiteit mochten bezoeken, deze is alleen voor moslims. Zoals alles hier, moet dit plechtig gebeuren, ik moest doeken rond mijn hoofd en benen doen alvorens we het domein opreden.
De hitte was enorm en dan nog zo gesluierd lopen, ik stikte bijna, zelfs mijn handen mochten niet vrij zijn…….. Ook prompt het begin van een migraine aanval. Zo liepen we dan bijna anderhalf uur in het compound van de universiteit, want binnen in de gebouwen mochten we niet. Ik voelde mij precies een wandelende marionet, gelukkig zag ik daar ergens een paar vrouwen die aan het koken waren, voor mij het moment om een praatje te maken en even van die saaie uitleg te ontsnappen. Volgens die dames droeg ik nu een SARIA en ze moesten hard lachen toen ik bij hen mijn beklag deed dat ik bijna stikte, ze nodigden mij uit om bij hun warme vuren te komen staan……. Lang duurde mijn ontsnapping niet, want ze kwamen mij al zoeken en ik moest terug de serieuze madam zijn.Om alles plechtig af te sluiten moesten we nog een nieuw bureel bezoeken. Ik mocht in de “ERE STOEL” zitten….. (een autozetel ).
Het was al donker toen we in het hotel aankwamen, jammer want het was hier best sjiek. Hier zouden we twee nachten blijven slapen.
De volgende morgen bezochten we de SIPI FALLS, het was bijna anderhalf uur rijden en dan een eerste wandeling………… Door de grote droogte van de voorbije maanden vloog het zand ons rond de oren, de natuur is hier heel mooi, maar de grond barst hier open van de droogte.
Telkens moesten we een stukje rijden met de auto, om dan na een wandeling, een ander niveau van de Sipi Falls te bereiken.
Op de terugweg naar ons hotel werden we verwacht bij de ouders en familie van onze vriend Francis, onderweg in de auto had ik al geprobeerd om mijn voeten wat proper te maken, niet te geloven hoe vuil!!!!!!
We werden ontzettend hartelijk ontvangen door deze familie. Ik kreeg zo vele warme en oprechte knuffels, juist alsof men ons al jaren kende. Francis heeft vier broers en drie zussen, allen waren naar het ouderlijk huis gekomen om ons te ontmoeten, samen met hun kinderen was het een vrolijke bende. De vader is een dominee, hij bracht een gebed uit om te danken dat we naar zijn huis waren gekomen. Het eten stond klaar en voor Ugandese normen was de tafel netjes gedekt. Men had echt werk gemaakt van het lokale eten en het zag er ook allemaal smakelijk en proper uit, zelfs verse ananas, watermeloen en jackfruit was er als dessert. We gingen aan tafel met 8 personen, de anderen moesten buiten eten, wat helemaal geen probleem was.
Ook voor ons leek het wel of we deze familie al jaren kenden, toen we vertelden dat we Francis als een broer en beste vriend zagen, was de spontane reactie, dat we dan vanaf nu als kinderen in de familie werden opgenomen en altijd welkom zouden zijn. De vraag is alleen of dat we dit huisje en zijn vriendelijk bewoners ooit alleen zouden terugvinden.
Later dan gepland namen we afscheid van deze mensen, en het was dan ook weer bijna donker toen we terug in het hotel aankwamen. We hadden een oprecht fijne dag gehad, die avond hadden we nog een meeting voor de school.
De volgende dag vertrokken we al vroeg richting TORORO, waar we een afspraak hadden met Charles, één van de verantwoordelijke van een project van Jos en Hilde Noben uit Hove.
De weg van Mbale naar Tororo is er één van de slechtste die je je maar kan inbeelden, je rijdt van de ene put naar de andere, wat moet dat zijn als het geregend heeft. Ooit…… lag er hier rond deze putten asfalt, maar die is door al het zware verkeer totaal stuk gereden. Zwaar verkeer????? Hier rijden constant zware vrachtwagens aan en af om van de Mount Elgon rotsen te transporteren naar Tororo, om daar cement te maken. Tororo is alom gekend om zijn cementfabriek.
In Tororo aangekomen pikten we Charles op, en was het nog een dikke veertig minuten rijden over droge zandwegen, met een wolk van stof achter ons, tot we bij een kleuterschooltje aankwamen. Een gebouw mooi geschilderd met twee klaslokalen en een bureeltje. Vooraan was er een kleine speeltuin voor de kinderen. De meeste kleuters zijn weeskinderen of half weeskindjes. Verderop was er nog een tweede gelijkaardig schooltje. Dit alles wordt volledig gesponsord door het project van Jos en Hilde. In beide schooltjes werden we verwelkomd met enkele liedjes van de kinderen. Een mooi project, deze vele kindjes hebben geluk dat ze ondanks hun familiale omstandigheden hier zo goed opgevangen worde en de nodige voorbereiding kunnen krijgen om later naar het eerste leerjaar te kunnen gaan. Een mooi voorbeeld voor het nieuwe deel van ons eigen Project.
TORORO ……. JINJA en zo terug richting Kampala, het was leuk om ook eens dit deel van het land te zien.
Terug in Kampala nemen we enkele dagen de tijd om voorbereidingen te nemen voor ons verder verblijf.
Warme groeten uit Uganda
Rie en Herman.
Onze tweede nieuwsbrief uit Uganda.
Dag allemaal,
De berichten die wij uit België krijgen klinken zo IJS en IJSkoud, terwijl het hier onmenselijk HEET en DROOG is ……….. niet te geloven wat een verschil …….. We vinden hier nergens geen thermometer, denkelijk zijn die allemaal al gesmolten hier.
Gisteren hebben we een telefoontje gekregen van Tanya uit het buurland Tanzania, zij vertelde ons dat het bij hun 46° is, dus het zal bij ons ook wel zoiets zijn.
We zijn dus de voorbije week een weekje gaan toeren met onze beste vriend Francis als gids en chauffeur. We bezochten eerst Herna en Leo, een Nederlands koppel die hier een prachtproject hebben in MUKONO, een 40 tal kilometer van Kampala. Het was een blij weerzien, jammer dat zij deze week terug naar Nederland vertrekken, na een verblijf van drie maanden. Enkele uurtjes bijpraten …… dan gaat de tijd vlug. Zij hebben hier weer super goed werk verricht en hebben o.a. enkele workshops georganiseerd voor SOLARCOOKING met de hulp van een bedrijf uit Kampala.
Zij hebben met dit bedrijf ook over ons project gepraat, dus de deur staat hier al open voor ons, deze week staat er alvast een meeting met de mensen van Solarcooking op het programma.
Solarcooking is koken met behulp van de warmte van de zon. Een zwarte kookpot met het voedsel erin wordt in een speciale plastiek zak gestoken, deze pot wordt dan midden een kartonnen plaat, bedekt met een zilverpapier, geplaatst en naar de zon gedraaid. Door de weerkaatsing en warmte van de zon wordt de zwarte pot opgewarmd en alzo het voedsel klaargemaakt.
Het is een eenmalige investering voor de families en ze sparen zo vele shillings uit omdat ze minder houtskool moeten kopen. Het is daarbij nog goed voor het milieu hier.
Het is onze bedoeling om ook in onze school een demonstratie hierover te houden voor de omliggende families.
Na het bezoek bij Herna en Leo zijn we verder gereden naar onze school.
Het derde gebouw, geplaatst door leerlingen van onze school en bedoeld voor kleuterklasjes, stond onder dak. Binnenin was één lokaal zo goed als klaar, alleen het zwarte schoolbord moest nog gecementeerd worden. In het tweede lokaal lag nog geen vloer. De buitenzijde was ook bijna helemaal bezet. Ook ramen en deuren waren geplaatst. Nu was men volop bezig aan een overdekt terras. Voor de start van de schilderwerken is het nog een dikke week te vroeg. Alle muren en vloeren zijn nog te nat. Ondanks de extreme temperaturen heeft men hier toch goed doorgewerkt, en mogen we best tevreden zijn.
Wonder … wonder … op de zandweg naar onze school zien we de langverwachte elektriciteitsdraden aan de palen hangen. Eindelijk, na meer dan twee jaar worden deze werken uitgevoerd. Op onze vraag wanneer de school aan de elektriciteit wordt aangesloten antwoord men ons dat eerst heel de lijn afgewerkt moet worden en de transformator geplaatst. Een datum heeft men nog niet … hangt af van de snelheid der werken.
Mijn kleine vriendjes komen al van ver aangelopen, mama Ria….. klinkt het zelfs van aan de overkant van de school, kapotte kleren en smoezelige gezichtjes maar met een smile tot achter hun oren rennen ze onze kant op. Natuurlijk heb ik een zak met snoepjes bij voor hen, hoe gaat ge dit hier organiseren zegt Herman , er zijn er zoveel maar ze weten het nog goed hoor …….. allemaal op een rij, een snoepje krijgen en weg.
Meestal lopen de kleine deugnieten terug naar achter, maar deze keer lukt alles wonderwel, we verstaan mekaar niet met de taal, maar wees maar zeker, toch verstaan we elkaar. De kindjes lopen natuurlijk mee met ons naar het huisje van Martin, daar aangekomen is het ook een blij weerzien met de mama van Martin en andere mensen die ons dadelijk herkennen ……… hoe kan het ook anders, wij zijn de enige witte mensen hier, het is gemakkelijker om ons te herkennen dan wij hen natuurlijk.
Martin is niet in de buurt, volgens de mama neemt hij alle dagen zijn medicatie, maar is er nog géén resultaat. Wij zijn van mening als het niet erger geworden is, dat de medicatie toch wel helpt, men had ons op voorhand verwittigd dat Martin minstens 18 maanden tot twee jaar deze zware medicatie moet nemen. Jammer dat onze kleine jongen niet thuis is, zodat we het zelf konden zien.
Francis vraagt hoeveel broertjes en zusjes Martin wel niet heeft …….. 8 kinderen zijn hier alleen al van de mama van Martin. Natuurlijk zien ze dat ik hiervan schrik, de mama maakt mij duidelijk in het beetje Engels dat ze kan, dat ze het moe is om kinderen te krijgen. Ik neem haar bij de arm en wandel eventjes weg van iedereen …… Womentalk (vrouwen onder elkaar).
Waarom doe je niet aan familieplanning is mijn vraag???????? Hieruit blijkt dat ze hiervan wel iets weten, maar hoe begin je er aan als je in een hut woont, op de grond slaapt en ver weg bent van de bewoonde wereld, en dagelijks moet zien dat iedereen hier dagelijks kan eten.
Nu blijkt dat ook de andere vrouwen interesse hebben (een manier te vinden) om géén kinderen meer te krijgen. Ik vertel hen over HET STAAFJE dat ons Roy in haar arm heeft laten plaatsen na de geboorte van ons kleine Brittje. Dit hebben we vorige week laten verwijderen in het Mulago hospitaal om een nieuwe in te steken, opnieuw goed voor drie vier jaar. Dit verhaal vertel ik wel eens een andere keer …… De kost van zulk een staafje is maar eenmalig en kost amper 1euro. De vrouwen hebben hier nog niet van gehoord, ik beloof hen dat ik zal trachten om een Workshop te organiseren in onze school, wanneer wij hier voor enkele weken komen werken. Hiermee bedoel ik dat we op zoek gaan naar een dokter of verpleegkundige die de mensen aan de hand van tekeningen en verhalen de verschillende mogelijkheden voor Familieplanning kan uitleggen. Onze school is de geschikte plaats hiervoor, of dit ons gaat lukken is nog een andere vraag.
Als we dit kunnen organiseren zouden de mannen hier natuurlijk ook moeten aan deelnemen.
Als we juist terug in de auto zitten, komt er een jongen op een fiets aangereden met achterop MARTIN……….. De zwelling van zijn hand is precies iets minder, maar zeker zijn we niet, het is in elk geval niet erger geworden, wij vinden dat er minder spanning op de huid zit.
Volgende week komt Martin met zijn mama terug naar Kampala, we gaan alvast terug een afspraak maken bij de specialist.
Voor het eerst in al die jaren dat wij naar Uganda komen rijden we verder weg uit NAMUTUMBA, richting MBALE ………
Volgende keer meer hierover.
Vele warme groeten aan iedereen.
Baajdewee …. Nog vergeten .… Met ons gaat alles prima, nu en dan wel is klagen maar dat komt dan meer door de warmte dan aan de gezondheid.
Hallo iedereen,
Met enige vertraging (this is Africa) onze eerste nieuwsbrief.
Sinds 1 januari zijn wij terug begonnen aan drie maanden testpensioen, waarvan er ondertussen al enkele weken van voorbij zijn. 6 Januari is Rian, onze oudste Afrikaanse kleindochter alleen (met begeleiding van Brussels Airlines) naar België gekomen. We hadden een fijne tijd samen.
24 Januari zijn we dan met ons drie naar Uganda gekomen, afscheid nemen van België was voor ons Rian niet echt gemakkelijk, er vloeiden dan ook wel enkele traantjes,maar toch is alles goed gegaan.
In het vliegtuig hadden we een rij van vier stoelen voor ons drie, dit was een meevaller, alles ging goed, totdat Rian in de namiddag over pijn in haar buik en maag begon te klagen, we hadden nog minstens vijf uur te vliegen, ons klein had nog niets gesnoept en amper iets gegeten, dus daar kon het niet van zijn.
Na een Buscopan en een uurtje slapen ging het gelukkig wat beter, zelfs de stewardessen kwamen af en toe eens kijken ………toen er weer eten werd geserveerd, werd ze weer misselijk van de geur van het eten ………. Daarna was er de eerste (tussen)landing in Kigali in RWANDA.
Enkele uurtjes later was het dan eindelijk zover, we stonden op Ugandese bodem ……… geladen met onze trolleys en enkele zakken handbagage stonden we net als zoveel in de rij te wachten om uit het vliegtuig te kunnen stappen, ik zal het volgende NOOIT meer vergeten:
De mensen die in Kigali waren ingestapt bleven dus zitten om verder terug naar België te reizen, sta ik vlak naast een CHIQUE madam met een kunstig gebonden sjaal op haar hoofd en Rian staat achter mij. Herman staat aan de overkant mee aan te schuiven. Een ingeving …….. ik weet het niet, toch draai ik mij om naar ons Rian te kijken die juist aan het kokhalzen was, ook die chique madam kreeg dit in het oog ……………………
Eén flits van een seconde dacht ik, ik moet die mevrouw haar doek van haar hoofd aftrekken, ik moet een zakje zoeken …………..en net op tijd trek ik mijn dikke fleece van rond mijn buik weg en plooi die open. De rest van het verhaal kunnen jullie wel raden zeker, tot twee maal toe kwam er een guts in mijn Fleece terecht, ook op dat moment begon de rij te bewegen ………… Ik zie nog de opgeluchte blik van die mevrouw en plooi zo goed en kwaad als ik kan die trui toe. Rugzak op de rug, trolley in de ene hand , vieze trui in de andere hand, en zo ben ik dan voor onze twintigste keer de trap van het vliegtuig afgegaan……….
Gelukkig hoorde ik ons Rian achter mij roepen, mama mama I feel mutch better now , no pain anymore. Eens aangekomen in de luchthaven, moet je dan langs allerlei afspanningen gaan aanschuiven voor een Visa , ik wist echt niet wat ik met die vieze troep in mijn handen moest doen………. Ik kon mijn fleece niet zo maar weggooien, want dit is het enige warm kledingstuk dat ik bij had.
Geloof het of niet, maar het is echt waar, er stond ergens een dikke papieren zak (een mooie zelfs) en er was niemand niet in de buurt van wie die zak ook zou kunnen zijn, hij stond daar precies op mij te wachten om mij uit mijn penibele situatie te redden, niemand niet in de buurt, dus ik was gered…… fleece in de zak en de zak behoorde vanaf dan bij mij.
Met dit alles moesten we lang aanschuiven, vooraleer het aan ons was om onze Visa te krijgen.
Uiteindelijk was het al dik na middernacht toen we ons hotel bereikten.
Rian is die nacht nog bij ons blijven slapen, het was al veel te laat om haar met pak en zak naar huis te brengen. De dag erna …. het weerzien met de familiewas leuk, en ze had zoooooveeeeel te vertellen.
Ondertussen zijn we al enkele dagen verder, we voelen ons hier terug thuis…….. het is hier snikheet, zulke temperaturen hebben we hier nog niet meegemaakt, tegen een uur of negen s’avonds is het aangenaam vertoeven buiten.
We hebben al een meeting gehad met onze verantwoordelijke van de school en hebben de eerstvolgende plannen besproken. Dindag eerstkomend vertrekken we voor een check-up naar de school. Onderweg hebben we een afspraak met Leo en Herna uit Nederland die hier in Mukono een project hebben, hierover later meer nieuws.
Ons Rian moest gisterenavond (zondag) terug in school zijn, de leerlingen van het zesde en zevende leerjaar worden aan een nog strengere discipline onderworpen …. Eén van de eerste strenge regels is het korte haar … voor al die leerlingen, zowel jongens als meisjes, haar afgeschoren tot tegen de hoofdhuid. Ons mooie meisje was opeens een jongen …. Ook Brittje gaat voot het eerst naar een kleuterklasje, dit gaan we in één van de volgende weken bezoeken. Roy volgt terug Engelse les.
VOOR NA
Nu onze kinderen allen terug op school zijn, gaan wij volgende week voor een weekje dieper het land in, we bezoeken eerst onze school natuurlijk en rijden van daaruit verder.
Snikhete en stoffige groeten tot volgende keer …
Ria en Herman
PS Mijn fleece trui had ik de volgende dag aan Roy gegeven , en ondertussen allang netjes terug gekregen.
Het werk vordert snel, wij zijn van start gegaan met tekeningen en letters op de muren te zetten.
De stoffen en materialen voor uniformpjes zijn ook aangekocht. Drie studenten en een naaister zijn volop bezig een veertig uniformpjes klaar te krijgen tegen begin volgende week.
Ook stoeltjes en kleine tafels worden er gemaakt. Omdat het snel moet gaan laten ze het hout bewerken in een echte schrijnwerkerij. Het lijmen en in elkaar zetten en het bewerken van de meubeltjes zal in de school gebeuren.
Gisteren (zaterdag 18 februari) was het de grote dag van onze Solarcooking. De avond daarvoor was onze vriend Francis van Kampala gekomen en had Roy, ons Brittje en de dame, Olivia, die de workshop ging geven, mee gebracht. Zo konden we plannen hoe we het gingen doen voor zaterdag. Dit alles hadden we zo van tevoren afgesproken.
Een zaterdag om nooit te vergeten …….. en die dame is een héél toffe madam.
RAAR MAAR WAAR:
De eerste mensen die we zagen verschijnen waren allemaal mannen ??????
Er kwamen ook enkele dames, die ons hielpen om de groenten en het vlees te snijden. We hadden gehoopt op een opkomst van een 50 – tal mensen. In totaal hebben we 130 mensen geregistreerd, dit zonder een 40 - tal kinderen, die op enkele meters afstand moesten blijven.
HET WAS GEWOON EEN ENORM SUCCES, de mensen waren echt oprecht geïnteresseerd, eerst was er het vullen van de kookpotten. Aardappelen, spaghetti, cassava, matoke, pocho, witte kool, geitenvlees , rundvlees en rijst mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Dit alles behoort tot hun local food. Omdat er zoveel mensen waren gekomen, werd er beslist om ook twee houtskoolvuurtjes aan te maken om daarop ook een hele grote ketel met rijst en aardappelen op te koken, anders zouden we iedereen niet kunnen laten proeven.
Toen iedereen nog steeds vol verwondering de cookits aan het becommentariëren was, werd het tijd voor de uitleg van Olivia. Iedereen kreeg een flesje water en werd vriendelijk gevraagd om binnen in het schoolgebouw te komen zitten terwijl de zon buiten haar werk zou doen. We hadden de dag ervoor het tussenschot tussen twee klassen weggenomen, zodoende beschikten we over een echt zaaltje.
Eerst was er natuurlijk wat uitleg over de school en de start van de kleuterklasjes die weldra zouden opengaan. Dan werd Herman gevraagd om ook iets te zeggen en ook ik moest aan het woord….
Ik heb dan maar ineens uitgelegd dat we volgende week een Workshop gaan geven over Hygiëne en Familieplanning . Iemand stond recht en bedankte ons voor de sponsoring die we al jaren geven aan Namutumba . Die persoon zei dat ze ooit hopen voor ons een mooie kamer in te richten in Namutumba, zodat we niet steeds over en weer moeten rijden, jaaaaa daar waren ze het met z’n allen over eens . Ik vertelde hen dan dat wij dit natuurlijk niet alleen hebben kunnen doen, niet zonder de hulp van die vele vrijwilligers, collega’s, familie en vrienden in ons Belgenlandje.
DUS LIEVE MENSEN IN BELGIE, VOOR IEDER VAN JULLIE IN NAAM VAN DE BEVOLKING UIT NAMUTUMBA HARTELIJK DANK VOOR AL DE STEUN DIE JULLIE REEDS GEGEVEN HEBBEN.
Dan was het de beurt aan Olivia, de uitleg over solarcooking was enorm interessant en werd op een vrolijke, hartelijke manier gebracht. Ik keek eens rond in de zaal, iedereen had een folder gekregen met tekeningen op, stuk per stuk werd alles uitgelegd, zelfs de mannen stelden vragen …….
Dit alles heeft bijna twee uur geduurd, en niemand had de zaal verlaten. Onder grote belangstelling werden één voor één de kookpotten binnengebracht, we hadden borden, maar natuurlijk niet genoeg voor iedereen ………. geen probleem.
Onze school werd plots een restaurant ………. De schooltafels werden er bijgehaald en op elke tafel werden er twee grote gevulde borden gezet, men is hier toch gewoon om met de handen te eten.
Iedereen kreeg een cola of een Fanta en plots leek het wel feest.
Gelukkig had onze Francis zich ontfermt over de kinderen, twee grote plateaus werden naar buiten gebracht….. Ik moet er ook nog bij vertellen dat zowel ons Roy als de mama van Martin ons enorm geholpen hebben. Zonder de hulp van enkele dames was ons dit nooit gelukt.
Voor 25 families hadden we ook een mooi aanbod, zij konden dit solarsysteem aankopen voor 5000 Ugandese schilling in plaats van de normale 25000 Schilling. Dit komt er op neer dat ze nu maar +/- 2 euro moesten betalen i.p.v. 8.50 euro, dit is iets meer dan een gemiddeld dagloon.
We hadden deze grote opkomst niet verwacht, maar waren toch verbaast dat onze solarskits allemaal verkocht waren.
Toen we juist terug vertrokken uit Namutumba, was er een hevige wind …….. het droge zand vloog als een zandstorm, nog nooit gezien!!!!!!!!!!
Onderweg ….. regende het voor de eerste keer in drie maanden en juist toen we in het hotel arriveerden brak er een zwaar onweer los. Enkele uren later kon Francis samen met Olivia en Roy terug naar Kampala rijden , zij hadden nog een rit van bijna 4 uur voor de boeg. Het was een SUPER MOOIE dag geweest !!!!!! Het leek wel een mirakel dat we nog zoveel zonneschijn hebben gehad ……. Zonder de zon geen solarcooking natuurlijk!!!!!!
Ondertussen zijn we al terug maandag, in Kampala staan de straten onder water, het regenseizoen is aangebroken, maar in Namutumba hebben we er nog niet veel van gevoeld. Het is wel benauwd en bewolkt, de regen is op komst. De mensen wachten hier op de regen, dan kunnen ze terug beginnen te planten na een zo lange droogte.
Ondertussen is het weer slaaptijd …. Dus mensen, tot ons volgende verhaal.
Vele groeten aan iedereen.
Ria en Herman.
Om ons te tonen hoe sterk de zonnestralen op de kookpot terechtkomen nam Olivia een stuk van een krant en hield dit onder de pot, slechts na tien seconden vatte de krant vuur.
We maakten afspraken dat zij naar onze school in Namutumba komt op zaterdag 18 februari..
Ook bezochten we onze damesgroep in Mulago die allen besmet zijn met het HIV virus.
We hadden een zak vol nieuwe pyjama’s en nachtkledij bij, dit alles geschonken door een dame uit Hove. Iedereen mocht een set uitkiezen, maar de dames waren zo enthousiast, dat het niet te doen was om te weigeren dat ze enkele stuks namen. Het was prachtig om te zien, één dame was te ziek om op te staan, daarom zocht ik voor haar een prachtexemplaar uit. Waarschijnlijk zien we deze dame nooit meer, ze was heel zwak en ontzettend vermagert.
Deze groep bezoeken we bijna elke keer als we naar Uganda komen, het was wel opvallend dat er veel jonge vrouwen waren bijgekomen. De begroeting was zoals steeds weer heel hartelijk, er zijn toch nog steeds enkele dames bij die we al van in het begin kennen , jammer genoeg waren er ondertussen vijf gestorven.
Daarna gingen we naar het weeshuis van mama Maria. De kinderen stormden op mij af.
Omdat we weten dat deze kinderen alleen maar 10 bruine bonen met posho krijgen om te eten, hadden we deze keer een zak van 25 kg. rijst meegenomen, 5 kg suiker en zeep.
Schoolbankjes en stoelen werden naar buiten gesleurd want binnen is er nergens plaats om met z’n allen ergens te gaan zitten.
Er werden enkele liedjes gezongen en toen was het mijn beurt om te zingen ………. Ik leerde hen het liedje van “singing hi hi jippie jippie jé”, hé….. dit ging vlot …… broeder Jacob was het volgende , de kinderen genoten zichtbaar. Met het liedje van ti-a-ja, ti-a-ja hé was de smile op hun gezichtjes niet te beschrijven. We beloofden hen om nog eens terug te komen voordat we terug naar Belgie gaan.
Ik vroeg hen wat ze graag eens zouden eten, wat ze graag zouden hebben van eten dat ik meebreng de volgende keer …………… Hier zijn de drie favorieten die ze ons vroegen, aardappelen, spaghetti en BROOD met BOTER.
Wij beloofden hen om dit alles zeker mee te brengen, en ook dat we voor ieder van hen 1 klein worstje ( soort TV-worstje) zouden meebrengen …… Terwijl ik dit schrijf krijg ik eerlijk gezegd weer tranen in mijn ogen, de blijdschap van die kinderen en het handengeklap, die stralende gezichtjes. Gewoon voor dat kleine stukje vlees dat ze zullen krijgen …. niet te geloven.
Ik vroeg aan mama Maria hoeveel broden ik dan uiteindelijk wel zou meebrengen. Heel voorzichtig vroeg ze er acht, ….. acht broden voor meer dan honderd kinderen, … dat kan toch niet….. ja maar als iedereen een klein stukje heeft gegeten dan hebben jullie je belofte gehouden.
Wanneer we terug uit Namutumba zijn, gaan we zeker terug om te zingen en om samen met hen de boterhammen te smeren.
Ondertussen zijn we al sinds dinsdag in Namutumba. We zijn begonnen met tekeningen op de muren te tekenen, ook het ABC en de cijfers 1 2 3 4 …… mogen niet ontbreken.
We hebben ook een affiche gemaakt, laten copieren, en dan ben ik, Ria, samen met Simon deze gaan uitdelen in Namutumba. We zijn van hut naar hut gegaan, de mensen blijken geïnteresseerd om zaterdag naar onze workshop van solarcooking te komen. Het zal een hele onderneming worden ….. We zijn wel enorm benieuwd hoeveel mensen er wel zullen zijn.
Gisteren donderdag ben ik dan met Simon naar het plaatselijke ziekenhuis geweest, om er te gaan praten over de familieplanning . Dit is een andere workshop die we volgende week zaterdag willen geven. Hiervoor heb ik natuurlijk een dokter …… vroedvrouw nodig die aan de mensen een duidelijke uitleg kan geven. De dame was heel vriendelijk, natuurlijk moest ze een beetje uitleg over ons hebben. Toen ik haar dan vertelde dat de mensen (en vooral de hele arme mensen) hier mij nauw aan het hart liggen, was ze zelfs ontroerd.
Hierover vertellen we dan weer meer in onze volgende nieuwsbrief. Ook de afloop van onze solarcooking komt dan te sprake.
Wederom vele warme groeten uit Uganda - Iganga.
Ria en Herman
De hitte was enorm en dan nog zo gesluierd lopen, ik stikte bijna, zelfs mijn handen mochten niet vrij zijn…….. Ook prompt het begin van een migraine aanval. Zo liepen we dan bijna anderhalf uur in het compound van de universiteit, want binnen in de gebouwen mochten we niet. Ik voelde mij precies een wandelende marionet, gelukkig zag ik daar ergens een paar vrouwen die aan het koken waren, voor mij het moment om een praatje te maken en even van die saaie uitleg te ontsnappen. Volgens die dames droeg ik nu een SARIA en ze moesten hard lachen toen ik bij hen mijn beklag deed dat ik bijna stikte, ze nodigden mij uit om bij hun warme vuren te komen staan……. Lang duurde mijn ontsnapping niet, want ze kwamen mij al zoeken en ik moest terug de serieuze madam zijn.Om alles plechtig af te sluiten moesten we nog een nieuw bureel bezoeken. Ik mocht in de “ERE STOEL” zitten….. (een autozetel ).
Het was al donker toen we in het hotel aankwamen, jammer want het was hier best sjiek. Hier zouden we twee nachten blijven slapen.
De volgende morgen bezochten we de SIPI FALLS, het was bijna anderhalf uur rijden en dan een eerste wandeling………… Door de grote droogte van de voorbije maanden vloog het zand ons rond de oren, de natuur is hier heel mooi, maar de grond barst hier open van de droogte.
Telkens moesten we een stukje rijden met de auto, om dan na een wandeling, een ander niveau van de Sipi Falls te bereiken.
Op de terugweg naar ons hotel werden we verwacht bij de ouders en familie van onze vriend Francis, onderweg in de auto had ik al geprobeerd om mijn voeten wat proper te maken, niet te geloven hoe vuil!!!!!!
We werden ontzettend hartelijk ontvangen door deze familie. Ik kreeg zo vele warme en oprechte knuffels, juist alsof men ons al jaren kende. Francis heeft vier broers en drie zussen, allen waren naar het ouderlijk huis gekomen om ons te ontmoeten, samen met hun kinderen was het een vrolijke bende. De vader is een dominee, hij bracht een gebed uit om te danken dat we naar zijn huis waren gekomen. Het eten stond klaar en voor Ugandese normen was de tafel netjes gedekt. Men had echt werk gemaakt van het lokale eten en het zag er ook allemaal smakelijk en proper uit, zelfs verse ananas, watermeloen en jackfruit was er als dessert. We gingen aan tafel met 8 personen, de anderen moesten buiten eten, wat helemaal geen probleem was.
Ook voor ons leek het wel of we deze familie al jaren kenden, toen we vertelden dat we Francis als een broer en beste vriend zagen, was de spontane reactie, dat we dan vanaf nu als kinderen in de familie werden opgenomen en altijd welkom zouden zijn. De vraag is alleen of dat we dit huisje en zijn vriendelijk bewoners ooit alleen zouden terugvinden.
Later dan gepland namen we afscheid van deze mensen, en het was dan ook weer bijna donker toen we terug in het hotel aankwamen. We hadden een oprecht fijne dag gehad, die avond hadden we nog een meeting voor de school.
De volgende dag vertrokken we al vroeg richting TORORO, waar we een afspraak hadden met Charles, één van de verantwoordelijke van een project van Jos en Hilde Noben uit Hove.
De weg van Mbale naar Tororo is er één van de slechtste die je je maar kan inbeelden, je rijdt van de ene put naar de andere, wat moet dat zijn als het geregend heeft. Ooit…… lag er hier rond deze putten asfalt, maar die is door al het zware verkeer totaal stuk gereden. Zwaar verkeer????? Hier rijden constant zware vrachtwagens aan en af om van de Mount Elgon rotsen te transporteren naar Tororo, om daar cement te maken. Tororo is alom gekend om zijn cementfabriek.
In Tororo aangekomen pikten we Charles op, en was het nog een dikke veertig minuten rijden over droge zandwegen, met een wolk van stof achter ons, tot we bij een kleuterschooltje aankwamen. Een gebouw mooi geschilderd met twee klaslokalen en een bureeltje. Vooraan was er een kleine speeltuin voor de kinderen. De meeste kleuters zijn weeskinderen of half weeskindjes. Verderop was er nog een tweede gelijkaardig schooltje. Dit alles wordt volledig gesponsord door het project van Jos en Hilde. In beide schooltjes werden we verwelkomd met enkele liedjes van de kinderen. Een mooi project, deze vele kindjes hebben geluk dat ze ondanks hun familiale omstandigheden hier zo goed opgevangen worde en de nodige voorbereiding kunnen krijgen om later naar het eerste leerjaar te kunnen gaan. Een mooi voorbeeld voor het nieuwe deel van ons eigen Project.
TORORO ……. JINJA en zo terug richting Kampala, het was leuk om ook eens dit deel van het land te zien.
Terug in Kampala nemen we enkele dagen de tijd om voorbereidingen te nemen voor ons verder verblijf.
Warme groeten uit Uganda
Rie en Herman.
Meestal lopen de kleine deugnieten terug naar achter, maar deze keer lukt alles wonderwel, we verstaan mekaar niet met de taal, maar wees maar zeker, toch verstaan we elkaar. De kindjes lopen natuurlijk mee met ons naar het huisje van Martin, daar aangekomen is het ook een blij weerzien met de mama van Martin en andere mensen die ons dadelijk herkennen ……… hoe kan het ook anders, wij zijn de enige witte mensen hier, het is gemakkelijker om ons te herkennen dan wij hen natuurlijk.
Martin is niet in de buurt, volgens de mama neemt hij alle dagen zijn medicatie, maar is er nog géén resultaat. Wij zijn van mening als het niet erger geworden is, dat de medicatie toch wel helpt, men had ons op voorhand verwittigd dat Martin minstens 18 maanden tot twee jaar deze zware medicatie moet nemen. Jammer dat onze kleine jongen niet thuis is, zodat we het zelf konden zien.
Francis vraagt hoeveel broertjes en zusjes Martin wel niet heeft …….. 8 kinderen zijn hier alleen al van de mama van Martin. Natuurlijk zien ze dat ik hiervan schrik, de mama maakt mij duidelijk in het beetje Engels dat ze kan, dat ze het moe is om kinderen te krijgen. Ik neem haar bij de arm en wandel eventjes weg van iedereen …… Womentalk (vrouwen onder elkaar).
Waarom doe je niet aan familieplanning is mijn vraag???????? Hieruit blijkt dat ze hiervan wel iets weten, maar hoe begin je er aan als je in een hut woont, op de grond slaapt en ver weg bent van de bewoonde wereld, en dagelijks moet zien dat iedereen hier dagelijks kan eten.
Nu blijkt dat ook de andere vrouwen interesse hebben (een manier te vinden) om géén kinderen meer te krijgen. Ik vertel hen over HET STAAFJE dat ons Roy in haar arm heeft laten plaatsen na de geboorte van ons kleine Brittje. Dit hebben we vorige week laten verwijderen in het Mulago hospitaal om een nieuwe in te steken, opnieuw goed voor drie vier jaar. Dit verhaal vertel ik wel eens een andere keer …… De kost van zulk een staafje is maar eenmalig en kost amper 1euro. De vrouwen hebben hier nog niet van gehoord, ik beloof hen dat ik zal trachten om een Workshop te organiseren in onze school, wanneer wij hier voor enkele weken komen werken. Hiermee bedoel ik dat we op zoek gaan naar een dokter of verpleegkundige die de mensen aan de hand van tekeningen en verhalen de verschillende mogelijkheden voor Familieplanning kan uitleggen. Onze school is de geschikte plaats hiervoor, of dit ons gaat lukken is nog een andere vraag.
Als we dit kunnen organiseren zouden de mannen hier natuurlijk ook moeten aan deelnemen.
Als we juist terug in de auto zitten, komt er een jongen op een fiets aangereden met achterop MARTIN……….. De zwelling van zijn hand is precies iets minder, maar zeker zijn we niet, het is in elk geval niet erger geworden, wij vinden dat er minder spanning op de huid zit.
Volgende week komt Martin met zijn mama terug naar Kampala, we gaan alvast terug een afspraak maken bij de specialist.
Voor het eerst in al die jaren dat wij naar Uganda komen rijden we verder weg uit NAMUTUMBA, richting MBALE ………
Volgende keer meer hierover.
Vele warme groeten aan iedereen.
Baajdewee …. Nog vergeten .… Met ons gaat alles prima, nu en dan wel is klagen maar dat komt dan meer door de warmte dan aan de gezondheid.
