Deelnemers tijdens overleg:

-          de voorzitster, Foulematou Camara, van de boerenfederatie regio Laag Guinee en tevens deelneemster aan de vrouwenraad

-          bestuurslid verantwoordelijk voor verwerking en verkoop, Kadiatou Soumah, van de boerenfederatie en tevens deelneemster aan de vrouwenraad

-          Marijke Folmer, ondersteuning ledenorganisaties en federaties, Trias Guinee

-          Barbara Luypaert, verantwoordelijk voor samenwerking Trias – KVLV

Sinds de samenwerking tussen Trias en de boerenfederatie, en tussen KVLV en boerenfederatie, is er al heel wat veranderd. De voorzitster waardeert de oprichting van de vrouwenraad vanuit de boerenfederatie heel sterk. Deze raad is in de vier deelregio’s van Guinee opgestart, deze wordt overkoepeld door een nationale en een West-Afrikaanse vrouwenraad. Doordat deze vrouwenraden vrij nieuw zijn, is het succes ervan niet even groot in alle deelregio’s. Deze raad is een voorbeeld voor de andere regio’s doordat:

-           vrouwen financieel ondersteund worden opdat ze hun vervoer kunnen bekostigen,

-          vrouwen acties ondernomen hebben naar aanleiding van het project hygiënevoorlichting en ervaren dat ze als groep sterk zijn en een verandering in gang kunnen zetten,

-          vrouwen erkennen dat een vrouwenraad in hun regio, waar ze afgevaardigden van andere vrouwengroepen kunnen ontmoeten, hen versterkt in hun zelfvertrouwen en in hun capaciteiten om zich als groep te organiseren.

Zowel de vrouwenraad in deze regio als KVLV zetten de vrouw centraal en vertrekken vanuit de kracht van vrouwen. De meerwaarde van een uitwisseling tussen vrouwen en vrouwenorganisaties in Noord en Zuid is dat we van elkaar kunnen leren hoe ons te organiseren. Maar hiernaast is de solidariteitsgedachte van even groot belang voor vrouwen in Noord en Zuid.

Enkele vrouwen van de vrouwenraad en de Trias-KVLV delegatie bezochten drie dorpen die deelnamen aan het pilootproject ‘hygiënevoorlichting’. Twee van hen hebben de wasmachine getest.

Op het vlak van hygiënevoorlichting gingen de vrouwengroepen heel enthousiast aan de slag. Ze gebruikten het materiaal dat ze via KVLV en de hygiënevoorlichtster ter plaatse kregen. Hun enthousiasme ging nog een stap verder. Ze pasten het niet enkel toe in hun eigen gezinsleven maar ook in dat van hun dorp. Denk maar aan het proper houden van de markt, het ziekenhuis, de openbare toiletten… Dit doen ze geheel vrijwillig. Via een vergoeding voor het gebruik van de openbare toiletten en boetes via de marktmeester als je de markt vervuilt, krijgen ze een klein inkomen voor hun groep. Doordat het dorp er veel schoner uitziet, krijgen ze erkenning van het gemeentebestuur. Enkele groepen gaan verder en vragen aan het bestuur materiaal en tevens inspraak in het beleid, dit is hen ook gelukt. Deze voorbeelden zijn van groot belang in een land waar vrouwen op bestuursniveau nauwelijks meetellen. (Meer info in blogbericht 16-06-2010)

De wasmachine heeft de laatste maanden al veel veranderingen ondergaan opdat het voldoet aan de behoeften van de Guinese vrouw. De twee vrouwengroepen die hem uittesten zijn enthousiast, de wasmachine zorgt ervoor dat ze minder zeep en water nodig hebben om hun was te doen. Ook is het veel minder hard werken en winnen ze er tijd mee. Ze zijn bereid om via een gezamenlijk microkrediet de wasmachine aan te kopen. Dit betekent dat elk lid een klein bedrag betaalt als zij hem gebruikt, zo zal op lange termijn de wasmachine terugbetaald worden opdat die eigendom wordt van deze vrouwengroep.

Tijdens de vrouwenraad van de regio Laag Guinee bespraken we: de samenwerking met KVLV, getuigenissen over het project hygiënevoorlichting en de organisatie van de internationale dag van plattelandsvrouwen op 15 oktober 2010 in Guinee. Nadien kletsen de vrouwen over vrouwenzaken, en dit zonder vaste agendapunten. Dit is voor hen een unieke kans om ervaringen te delen onder vrouwen. Mijn indrukken:

-          Deze vrouwenraad bestaat uit sterke vrouwen die ook lid zijn van de boerenfederatie. Deelnemen aan de vrouwenraad versterkt hen, en laat hen voelen dat ze er niet alleen voor staan. Zoals een vrouw getuigde: "ik weet nu dat ik er niet alleen voor sta met mijn problemen, ook andere vrouwen erkennen deze. Hier kan ik deze delen, en achteraf jullie reacties meenemen naar de vrouwengroep waar ik lid van ben."

-          Trias kan het pilootproject rond hygiënevoorlichting niet blijven ondersteunen omdat dit niet haar kernopdracht is. Op vraag van de vrouwen van KVLV en uit Guinee heeft Trias dit project opgestart. Dankzij deze start hebben vrouwen de kans gekregen om informatie te verzamelen en acties te ondernemen. De 10 deelnemende testdorpen kunnen hun ervaringen delen in de vrouwenraad . En kan ook vorming over bijvoorbeeld hygiënevoorlichting gegeven worden, opdat de andere dorpen ook aan de slag kunnen.

Bijlagen:
DSC_2903_640x425.jpg (104.2 KB)   
DSC_2913_640x425.jpg (97.9 KB)   

In 2011 organiseren we in België voor KVLV nationaal een workshop “Afrikaanse doeken maken”, ook op het grote KVLV event in mei kan je het zelf uittesten. Eerst gaan we op vooronderzoek bij de stoffenverfsters in Guinee. We ontmoeten mevrouw Sow, de meest gerenomeerde stoffenverfster in Guinee. Het stoffen verven heeft voor haar geen geheimen, ze combineert vlotjes verscheidene technieken: salade composée, bind- en vouwtechnieken, stempelen met kaarsvet,…. De dag nadien konden we tijdens een voor ons georganiseerd toonmoment enkele groepen uit de stad Kindia aan het werk zien.

Vele stoffenverfsters zijn lid van een lokale groep die op hun beurt lid is van de sectorbeweging “textiel” en die op hun beurt dan weer lid is van een federatie. Samen staan ze sterker dan alleen. Het solidariteitsgevoel tussen hen is zeer groot! De groep is voor hen zowel economisch als sociaal van groot belang. Trias ondersteunt deze federatie waar de groepen stoffenververs lid van zijn . 
Mevrouw Diallo vertelt vol vuur: ‘nu ik lid ben van de groep weet ik dat ik niet alleen ben met mijn problemen. Ons inkomen wordt verdeeld in 3 potjes: de sociale pot van de groep (in functie van geboorte, overlijden, sociale noden van leden...), het eigen vermogen van de groep en de verdeling van de winst per lid. Ik voel een enorme solidariteit tussen de vrouwen.'

Barbara Luypaert, Noordzuid adviseur Trias-KVLV

Kindia, Guinee

Op vrijdag 12 juni 2010 kwam Barbara Luypaert, Noordzuid adviseur voor de samenwerking Trias-KVLV, in Guinee aan samen met Kristiaan, verantwoordelijk voor opname van film- en beeldmateriaal. De Guinese partner van KVLV zorgde voor een muzikaal ontvangst.

De opdracht bestaat uit 3 delen:

-         Kennismaking met de gehele werking van Trias Guinee

-         Verkenning verdere samenwerking tussen KVLV en de vrouwenwerking in Guinee

-         Opname beeld- en filmmateriaal voor KVLV en bredere Triaswerking

We blijven tot en met woensdag 23 juni 2010. Lees er op deze blog meer over…

Marleen is een 3-tal weken terug maar deelt graag met jullie haar laatste ervaringen in drie blogberichten, hier volgt haar laatste bericht.

Zaterdag een laatste dagje samen (met Marijke, Mamadou en Pastoria) in Conakry. Echt genieten lijkt niet zo gemakkelijk meer, zoveel verschillende gevoelens en gedachten vechten voor een plaatsje, een ware chaos… Marijke drukt me een zoveelste maal op het hart dat ik NIEMAND, NIETS mag/moet betalen om in het vliegtuig te geraken! Zij zal speciaal blijven wachten tot ik de douane voorbij ben, wat achteraf inderdaad nuttig blijkt. Bij de laatste handbagage controle doen ze een beetje moeilijk. Juist op dat moment belt Marijke, hiervan onder de indruk lieten ze me gaan.

Het eerste moment terug thuis lijkt het wel of ik op een andere planeet terecht ben gekomen! De ‘terug’ aanpassing heb ik erg onderschat, gelukkig is het Paasvakantie en heb ik, als student, veertien dagen de tijd om bij te komen. Waar ik het meest heb van kunnen genieten is mijn haar te wassen met warm water, zonder het risico te lopen onder de hitte te bezwijken en een glas echt fris ‘spuit’water. Wat ik het meeste mis sinds ik terug thuis ben, is de mensen rondom mij en het niet onder druk moeten presteren. Het blijft nog steeds zo dat wij het uur hebben en zij de tijd! Wat mij altijd zal bijblijven is de hartelijke, warme vriendschap, de positieve uitstraling van de Guinese bevolking.

Ik voel me anders, anders tegenover zichtbaar buitenlanders en Afrikanen in het bijzonder. Een totaal ander gevoel dat ik moeilijk kan omschrijven, het is precies of ik meer begrip voor hen kan opbrengen. Ik sta nu echt tegenover hen zonder vooroordelen, veronderstellingen, wat als toekomstig sociaal verpleegkundige een enorm voordeel betekent. Ik ben ook over het algemeen veel positiever ingesteld, ik erger me niet meer zo vlug aan kleine dingen. Ik heb gewoon een goed gevoel, voel me gewoon goed. Ik straal dat blijkbaar ook uit (het bruine tintje op mijn gezicht zal er ook wel iets mee te maken hebben waarschijnlijk). Iedereen vindt mij er zo goed uitzien, zelfs op een moment dat ik me echt slecht voel door mijn maag die begint te protesteren tegen de ontstekingsremmers….

Ik kan het niet beter omschrijven dan de volgende tekst “arme rijken” (Phil Bosmans):

Ik heb in een arm land mensen ontmoet die ik niet meer kan vergeten.

Ze waren heel arm en toch, ze hadden iets wat ik moeilijk kan begrijpen.

Er was een lieflijkheid over hen heen en een blijheid die ik niet kan beschrijven.
Ze hadden me nooit ontmoet en toch was ik geen vreemde voor hen.
De spontaniteit, de glimlach waarmee ze naar me toe kwamen, hun diensten aanboden, was ontroerend.

In hun armoede vond ik ze ineens geweldig rijk.
Een rijkdom aan levenslust, gastvrijheid en vreugde, die bij ons zo zeldzaam worden.

Het waren geen miserie mensen die stierven van honger, maar mensen zonder luxe die alleen in onze ogen gebrek leden.

Wat missen zij en wat missen wij?

In zijn onverzadigbare honger naar steeds meer wordt de rijke zo dikwijls een arme drommel, die de meest eenvoudige vreugde van het leven mist, omdat hij niet meer in staat is om van de meest eenvoudige dingen van het leven te genieten.

Wat ben je met een mooie villa, een fijne slee, een verre reis, als je hart leeg is?

Zeker, je mag gerust veel hebben, maar het eerste en allervoornaamste wat je nodig hebt is liefde en vreugde in je hart!!!

Marleen Govers, stagiaire sociaal verpleegkunde bij Trias Guinee en lid van KVLV

Marleen is een 3-tal weken terug maar deelt graag met jullie haar laatste ervaringen in drie blogberichten, hier volgt het tweede bericht.Lees hier haar impressies van haar laatste bezoek aan de deelnemende dorpen.

Marleen vertelt: "Ik krijg de gelegenheid om twee dorpen, na het voorlichtingsprogramma terug te bezoeken. Ik ben wel heel benieuwd naar het resultaat! Het eerste dorp was op de hoogte gebracht van onze komst. Zij hadden vlakbij de latrines van de ‘sous-prefecture’ een prachtige lave-main opgesteld. Wat mij tegenviel was dat het van ver te zien was dat hij nog niet (veel) gebruikt was. Marijke, Trias-medewerkster ter plaatse, heeft ze uitgebreid gecomplementeerd. Ze vond het gewoon fantastisch en liet dit ook merken aan de groep verzamelde vrouwen. Het tweede dorp was door omstandigheden niet verwittigd van ons bezoek. De dorpelingen daar hadden het niet verder gebracht dan het verzamelen van twee plastic jerrycans! Bij de bespreking achteraf legde Marijke haar enthousiasme uit, omdat het voor mij maar een erg matig resultaat bleek. Al was de lave-main maar pas geïnstalleerd, en dus nog zo goed als niet gebruikt, hij stond er en was bovendien erg mooi en praktisch uitgevoerd. Het was resultaat, een begin. De dorpelingen zijn er mee bezig en zetten stappen in de goede richting. Eens te meer een enorme leerschool voor mij: niets vergelijken met onze normen of waarden!!! En er zich bovendien van bewust blijven dat het om een gedragsverandering gaat, zowat het moeilijkste dat men aan een persoon kan vragen."

De natuur blijkt wel duidelijk het spoor bijster te zijn! Een eerste regenbui in het begin van mijn verblijf, was duidelijk het noorden kwijt, want veel te vroeg. Donderdag in de late namiddag een hagelbui! In Guinee met een dagtemperatuur tussen 30° en 35° een uiterst zelden gezien fenomeen.

Vrijdag voormiddag nog de laatste uren op het bureau. Erg gemengde gevoelens, ik ga graag naar huis om iedereen en alles terug te zien, maar ik heb ook veel zin om hier te blijven! Enkel het werk dat op me wacht thuis en het eigenlijk niks meer om handen hebben hier in Guinee, kunnen me volledig overtuigen en geven me tegelijkertijd ook een goed gevoel.

De opvolging van het project is in goede handen, Marijke gaat als ze voorbij een dorp komt even halt houden ‘om haar handen te wassen’, en voor Noumou is het haar opdracht. ’s Avonds komen ze me ophalen voor de (jus)vergadering, die wil ik voor geen geld van de wereld missen, het is de laatste en bovendien mijn allerlaatste avond hier…Ik ben niet goed in afscheid nemen. Alles is zo goed verlopen.

Marleen Govers, stagiaire hygiënevoorlichting Guinee en lid van KVLV

Bijlagen:
1003_stageMarleen_terugbezoek_320x480.jpg (63.5 KB)   

Marleen is een 3-tal weken terug maar deelt graag met jullie haar laatste ervaringen in drie blogberichten, hier volgt het eerste:

Een beetje later dan voorzien, nog wat nieuws over mijn verblijf in de dorpen. Het was zo overweldigend al de belevenissen, verrassingen, ervaringen, indrukken, emoties… Bijna teveel voor een persoon. Enkele fragmentjes….

Door een misverstand van de FOP-BG, was er geen vervoer voorzien voor Noumou en mij. Wij waren aangewezen op het openbaar vervoer (= auto-taxi) en de motorfiets, waarmee de echtgenoot van Noumou reed. Dit praktisch probleem: lange afstanden, niet aangepaste (en teveel) bagage voor op een motorfiets, niet alle dorpen bereikbaar met het openbaar vervoer… woog zwaar op de (werk)sfeer tussen Noumou en mij. Het was de allereerste keer dat ik op een motorfiets (mee)reed in het Guinees verkeer op zanderige baantjes vol putten door de brousse! Een hele belevenis.

Het verblijf in de verschillende dorpen en het delen van de leefomstandigheden met de dorpelingen vergrootte mijn frustratie en onmacht steeds meer. Ik twijfel of mijn werk nuttig is. Maar het was door hun niet aflatende strijd voor een betere toekomst dat ik besefte dat elke verandering, hoe klein ook, vooruitgang betekende. Hierdoor kon ik me weer ten volle inzetten.

Zondag, tijd voor een toeristische trip naar de markt van Samaya. Hoor ik plots iemand mijn naam roepen. Een vrouw uit een van de bezochte dorpen had me herkend en zei me hartelijk goede dag. Wie verwacht zoiets, 5000 km van huis!

Marleen Govers, stagiaire Trias Guinee en lid van KVLV